Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026

Paul Werbos, Ο αλγόριθμος ονομάζεται back propagation,

 

 Md Ismail Sojal   ·    Ακολουθήστε

2 ημ.    ·

Αμερικανός μαθηματικός έθαψε τον αλγόριθμο που εκπαιδεύει κάθε μοντέλο AI στη Γη μέσα σε μια διδακτορική διατριβή του Χάρβαρντ το 1974.
Κανείς δεν το διάβασε για 12 χρόνια.
Όταν ο κόσμος τελικά το χρησιμοποίησε, πιστώθηκαν σε κάποιον άλλο.
Το όνομά του είναι Paul Werbos, Ο αλγόριθμος ονομάζεται backpropagation, Και χωρίς αυτόν, ChatGPT, Claude, Gemini και κάθε νευρωνικό δίκτυο που κατασκευάστηκε ποτέ δεν θα υπήρχε.
Ο Werbos γεννήθηκε το 1947, Σπούδασε στο Χάρβαρντ, Δεν έχτιζε προς τη φήμη, Προσπαθούσε να λύσει ένα πρόβλημα που όλος ο χώρος της AI είχε κηρύξει αδύνατο.
Το 1969, ο Marvin Minsky δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Perceptrons, Το συμπέρασμά του ήταν βάναυσο και τελικό, Νευρωνικά δίκτυα με πολλαπλά στρώματα δεν μπορούσαν να εκπαιδευτούν, Δεν υπήρχε αλγόριθμος μάθησης που να λειτουργούσε
Το γήπεδο πρέπει να προχωρήσει.
Οι περισσότεροι από το πεδίο έκαναν ακριβώς αυτό.
Ο Werbos όχι.
Στη διδακτορική του διατριβή στο Χάρβαρντ το 1974, περιέγραψε μια μέθοδο εκπαίδευσης νευρωνικών δικτύων πολλαπλών στρώσεων διαδίδοντας σήματα λάθους ανάποδα μέσα από κάθε στρώμα, ρυθμίζοντας τα βάρη σε κάθε βήμα μέχρι το δίκτυο να μάθει να παράγει τη σωστή έξοδο, Το ονόμασε backpagation. Απέδειξε ότι δούλεψε, το εφάρμοσε.
Προσφέρθηκε να συνεργαστεί με τον ίδιο τον Μίνσκι για την έκδοση του.
Ο Μίνσκι δεν ενδιαφερόταν.
Η διατριβή καθόταν εκεί, για δώδεκα χρόνια, σχεδόν κανείς στο AI δεν τη διάβασε, ο Werbos συνέχισε να εργάζεται στο Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, να τρέχει προγράμματα επιχορηγήσεων, να δημοσιεύει εργασίες που κανείς δεν ανέφερε, να παρακολουθεί το πεδίο που είχε ξεκλείδωσε να μείνει
Τότε το 1986, οι Rumelhart, Hinton και Williams δημοσίευσαν μια εργασία στο Nature που περιγράφει τον backpagation, Ήταν ξεκάθαρη, προσβάσιμη και τέλεια χρονισμένη, Το πεδίο ήταν έτοιμο, Το χαρτί εξερράγη, Τα νευρωνικά δίκτυα επέστρεψαν από τους νεκρούς μέσα σε μια νύχτα, Η σύγχρονη εποχή της μάθησης ξεκίνησε.
Οι Rumelhart, Hinton και Williams πιστώθηκαν με την ανακάλυψη του backpagation.
Ο Werbos το είχε περιγράψει δώδεκα χρόνια νωρίτερα σε μια διατριβή που δεν είχαν διαβάσει.
Το ΙΕΕΕ τελικά έδωσε στον Werbos το Βραβείο Πρωτοπόρου Νευρωνικού Δικτύου το 1995, αναφέροντας τη διατριβή του το 1974 ως αρχική ανακάλυψη, Το 2024, ο Geoffrey Hinton κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για το έργο του στα νευρωνικά δίκτυα, Η αναφορά Νόμπελ δεν ανέφερε τον Werbos.
Το πιο παράξενο μέρος είναι τι κάνει πραγματικά η πλατφόρμα.
Κάθε φορά που το ChatGPT γίνεται καλύτερο στο να απαντά στις ερωτήσεις σας, τρέχει η αναπαραγωγή, Κάθε φορά που ένα σύστημα αναγνώρισης εικόνων μαθαίνει να αναγνωρίζει ένα πρόσωπο, τρέχει το backpropagation, Κάθε φορά που ένα γλωσσικό μοντέλο γυμνάζεται σε ένα νέο σύνολο δεδομένων, εκτελείται το backpagation, Είναι ο μηχανισμός με τον οποίο κάθε νευρωνικό δίκτυο στη Γη μαθαίνει οτιδήποτε καθόλου.
Χωρίς backpagation, δεν υπάρχει βαθιά μάθηση. Χωρίς βαθιά μάθηση, δεν υπάρχει σύγχρονη ΑΙ. Χωρίς τον Paul Werbos, δεν υπάρχει backpagation.
Είναι 77 ετών, Γράφει ακόμα εργασίες, Δίνει ακόμα συνεντεύξεις, Έχει περάσει δεκαετίες επισημαίνοντας, αθόρυβα και χωρίς πικρία, ότι περιέγραψε πρώτος τον αλγόριθμο και ότι η καταγραφή πρέπει να το αντικατοπτρίζει αυτό.
Τα μοντέλα AI που χρησιμοποιείτε καθημερινά έμαθαν όλα όσα γνωρίζουν μέσα από έναν αλγόριθμο που εφηύρε ένας μαθηματικός του Χάρβαρντ το 1974 και προσφέρθηκε στον κόσμο πριν ο κόσμος είναι έτοιμος να τον πάρει.
Ο Τζέφρι Χίντον πήρε το Νόμπελ.
Ο Paul Werbos πήρε ένα βραβείο Πρωτοπόρων από μια επιτροπή που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ακούσει ποτέ.
Το όνομά του είναι Paul Werbos Τώρα το ξέρεις.
Γνωρίζατε το όνομά του πριν διαβάσετε αυτό;

 

 · 
Εμφάνιση πρωτοτύπου

 

 · 
Βαθμολογήστε αυτή τη μετάφραση




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)