Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

52 λ. 

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Συνήθως πιστεύουμε ότι η ελευθερία αρχίζει όταν αλλάζουν οι εξωτερικές συνθήκες: όταν βρούμε την κατάλληλη σχέση, την κατάλληλη δουλειά, όταν λυθούν τα προβλήματά μας ή όταν πάψουν οι άλλοι να μας πληγώνουν.
Όμως για τους πιο πολλούς η πιο ισχυρή μορφή καταπίεσης δεν βρίσκεται κάπου έξω από τους ίδιους. Έχει ήδη εγκατασταθεί, από χρόνια, μέσα τους. Είναι εκείνη η εσωτερική φωνή που σχολιάζει ασταμάτητα: «Δεν είσαι αρκετός.» «Θα έπρεπε να τα έχεις καταφέρει καλύτερα.» «Κοίτα πάλι τι έκανες.» «Δεν αξίζεις πραγματικά να αγαπηθείς.» «Αν οι άλλοι δουν ποιος είσαι στ' αλήθεια, θα φύγουν.»
Κάποια στιγμή η εξωτερική κριτική των γονιών, των δασκάλων, της κοινωνίας ή των τραυματικών εμπειριών παύει να χρειάζεται να είναι παρούσα. Έχει εσωτερικευθεί. Ο δεσμοφύλακας έχει εγκατασταθεί μέσα στο κεφάλι μας και συνεχίζει τη δουλειά μόνος του.
Γι' αυτό η απελευθέρωση δεν ξεκινά απαραίτητα από την αντίσταση στους άλλους. Ξεκινά από την αντίσταση σε αυτή τη φωνή. Και μάλιστα όχι με θυμό. Όχι με μια ακόμη επίθεση εναντίον του εαυτού μας. Αλλά με μια ήσυχη ανυπακοή.
Με μια σχεδόν ψιθυριστή απόφαση που λέει «Δεν θα συνεχίσω να σου παραδίδω το δικαίωμα να ορίζεις την αξία μου.», «Δεν θα συνεχίσω να μετρώ την ύπαρξή μου με τα δικά σου μέτρα.»
Αυτή είναι η σιωπηλή εξέγερση. Είναι αόρατη. Δεν φαίνεται στις πλατείες. Δεν φαίνεται στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν φαίνεται στις πολιτικές διακηρύξεις. Συμβαίνει μέσα σε έναν άνθρωπο που αποφασίζει να πάψει να είναι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη επανάσταση από όλες. Γιατί η αυτοεπίκριση, η αυτομομφή, η "μαλακία μου γαμώτο" όπως λενε οι πιτσιρικάδες, παρουσιάζεται συνήθως μεταμφιεσμένη σε αρετή. Νομίζουμε ότι μας κάνει καλύτερους, πιο υπεύθυνους, πιο πειθαρχημένους.
Συχνά όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παλιά μορφή βίας που φοράει τη μάσκα της τελειομανίας.
Η ελευθερία αρχίζει τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να προσπαθεί να αξίζει την αγάπη και αρχίζει να ζει από τη βεβαιότητα ότι είναι ήδη άξιος γι' αυτήν.
Και βέβαια, τότε, η εσωτερική φωνή δεν εξαφανίζεται, αλλά σταματάει να είναι ο κυρίαρχος αφηγητής της ζωής μας. Κι αυτή είναι η αληθινή ενηλικίωση: να σταματάς να ζεις κάτω από το βλέμμα του εσωτερικού σου δικαστή και να αρχίσεις να ζεις κάτω από το βλέμμα της αυτο-συμπόνιας. Εκεί, πράγματι, ξεκινά η ελευθερία.
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)