Αντώνης Ανδρουλιδάκης
«ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ ΜΟΥ ΕΣΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»
Εκατομμύρια πρόσωπα, φωνές, ιστορίες, βλέμματα κι όμως οι περισσότεροι περνούν από τη ζωή μας σαν περαστικά στιγμιότυπα σ' ένα ατέλειωτο scrolling στο timeline της ύπαρξής μας. Τους συναντάμε, τους προσπερνάμε, κάπου κάπου στεκόμαστε λίγο περισσότερο πάνω τους κι ύστερα συνεχίζουμε τον δρόμο μας.
Οι περισσότεροι υπήρξαν μέσα στον κόσμο μας χωρίς να τον αλλάξουν στο παραμικρό. «Πέρασαν και δεν άγγιξαν», όπως λένε συχνά οι ματαιωμένοι εραστές.
Και ύστερα κάτι συμβαίνει και σαν να μετατοπίζεται αίφνης ανεπαίσθητα ο άξονας του κόσμου. Σαν ένας άνθρωπος να αναδύεται αίφνης από τον αδιαφοροποίητο ορίζοντα των πολλών και να αποκτά μια βαρύτητα που κανείς άλλος δεν διαθέτει.
Μέχρι χθες ήταν ένας ακόμη άνθρωπος ανάμεσα σε δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ένα πρόσωπο μέσα στο πλήθος. Ένα όνομα ανάμεσα σε χιλιάδες ονόματα. Και ξαφνικά -το αδιανόητο- αναδύεται από τον ωκεανό της ασημαντότητας και γίνεται το μέγιστο σημαίνον της ύπαρξής σου.
Η φωνή του αποκτά μεγαλύτερη σημασία από χίλιες άλλες φωνές. Η παρουσία του γεμίζει χώρους που πριν ήταν άδειοι. Και η απουσία του δημιουργεί κενά που κανείς άλλος δεν μπορεί να καλύψει.
Όλος ο κόσμος παραμένει εκεί, αλλά το κέντρο βάρους του έχει μετατοπιστεί. Για τους άλλους παραμένει ένας άνθρωπος. Όμως για σένα γίνεται ένας κόσμος.
Κι είναι που τότε αρχίζεις να τον βλέπεις πραγματικά. Όχι ως ιδέα, φαντασίωση ή ως προβολή των επιθυμιών σου. Αλλά ως αυτό το συγκεκριμένο, μοναδικό ανθρώπινο πλάσμα, με αυτή τη συγκεκριμένη φωνή, αυτό το συγκεκριμένο βλέμμα, αυτόν τον τρόπο να γελά, αυτόν τον τρόπο να λέει το όνομά σου, αυτή τη μοναδική σύνθεση πληγών και ονείρων.
Κι ύστερα όσα κάποτε θα θεωρούσες ατέλειες ορίζονται τώρα ως πιστοποιητικά μοναδικότητας, ως μαρτυρίκια στη νέα βάφτιση του. Εκείνη η μικρή ρυτίδα που εμφανίζεται όταν χαμογελά, εκείνο το σημάδι στο γόνατο, εκείνη η αδέξια κίνηση, εκείνο το στραβό δόντι, όλα εκείνα τα ψεγάδια ορίζουν τώρα το αψεγάδιαστο.
Σαν να αντιστρέφεται η συνήθης λογική του κόσμου. Τα «ασθενή» του σημεία δεν μειώνουν την ομορφιά του, αλλά γίνονται μέρος της. Ο έρωτας σώζει το ολόκληρο του αγαπημένου Άλλου σε μια "ατέλεστη τελειότητα" που κατορθώνει να εντάσσει την ατέλειά στο νόημα της σημαντικότητας.
Η ρυτίδα, η ουλή, το ψεγάδι παύουν να είναι ελαττώματα και γίνονται αγαπημένα σημεία ενός ανεπανάληπτου χάρτη.
Έτσι που αν αφαιρούσες όλες αυτές τις μικρές ατέλειες, δεν θα τον έκανες πιο όμορφο, αλλά θα τον έκανες λιγότερο εκείνον. Λιγότερο μοναδικό. Λιγότερο ανεπανάληπτο.
Μέσα σ' αυτό το μυστήριο ο σημαντικός Άλλος δεν αλλάζει μόνο το παρόν μας, δεν αλλάζει μόνο το μέλλον μας, αλλά αλλάζει και το παρελθόν μας. Για χρόνια μπορεί να κουβαλούσαμε μέσα μας ιστορίες πόνου, εγκατάλειψης, φόβου ή μοναξιάς. Ιστορίες που επαναλαμβάνονταν αδιάκοπα μέσα μας σαν παλιές κασέτες.
Άλλωστε το παρελθόν δεν επιβιώνει μόνο του. Επιβιώνει επειδή συνεχίζουμε να το θυμόμαστε, να το αναπαράγουμε, να του δίνουμε φωνή.
Και τότε εμφανίζεται κάποιος και χωρίς να το καταλάβεις, οι παλιές ιστορίες αρχίζουν να χάνουν τη δύναμή τους. Όχι βέβαια επειδή εξαφανίζονται, όχι επειδή δεν συνέβησαν, αλλά επειδή παύουν να είναι η κυρίαρχη αφήγηση της ζωής σου. Ο σημαντικός Άλλος δεν θεραπεύει το παρελθόν διαγράφοντάς το.
Το ανακατασκευάζει. Γίνεται το πρόσωπο μέσα από το οποίο αποκτούν νέο νόημα ακόμη και οι πιο παλιές πληγές. Οι απογοητεύσεις γίνονται δρόμοι. Οι ματαιώσεις γίνονται στροφές.
Οι πληγές γίνονται χαρακιές πάνω στον χάρτη που σε έφερε εδώ.
Σαν να ξαναγράφεται η βιογραφία σου από την αρχή, όχι αλλάζοντας τα γεγονότα, αλλά αλλάζοντας το νόημά τους. Αυτό είναι ίσως το βαθύτερο ερωτικό γεγονός από όλα. Ότι ο σημαντικός Άλλος δεν γίνεται απλώς μέρος της ιστορίας σου, αλλά το νέο ερμηνευτικό κέντρο γύρω από το οποίο αναδιοργανώνεται ολόκληρη η βιογραφία σου.
Δεν αλλάζουν μόνο αυτά που ζεις, αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο θυμάσαι ότι έζησες. Δεν μεταμορφώνει μόνο το παρόν και το μέλλον, αλλά μετακινείται ακόμη και το νόημα του χθες.
Και έτσι, για πρώτη φορά, η ζωή σου παύει να οργανώνεται γύρω από τις πληγές της και αρχίζει να οργανώνεται γύρω από ένα πρόσωπο. Γύρω από κάποιον που δεν έγινε απλώς μέρος της διαδρομής σου. Έγινε ο τρόπος με τον οποίο ολόκληρη η διαδρομή αποκτά τώρα ένα νέο νόημα.
Πρόκειται για την αποκάλυψη ότι ένας άνθρωπος μπορεί να σταματήσει να είναι ανταλλάξιμος. Ότι μέσα στον αχανή πληθυσμό της ανθρωπότητας μπορεί να υπάρξει κάποιος του οποίου η θέση δεν αναπληρώνεται. Κάποιος που δεν μπορεί να αντικατασταθεί χωρίς να αλλάξει ο ίδιος ο κόσμος. Σαν να λες «Από όλους τους ανθρώπους που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν ποτέ, εσένα αναγνώρισε η καρδιά μου ως πατρίδα.»
«Όπου αγαπά, εκεί θωρεί, κι εκεί 'ναι ο λογισμός του.» καθώς ο σημαντικός Άλλος γίνεται το κέντρο βάρους της συνείδησης, το σημείο γύρω από το οποίο οργανώνεται ο κόσμος, η μνήμη, η ελπίδα και το νόημα.
Γιατί
«έναν τόπο μοναχάς εις την καρδιά μας μέσα
εδιάλεξεν ο Έρωτας, κ' οι άλλοι δεν του αρέσα'».
Και τότε ο έρωτας γίνεται προσευχή. Ένα αθόρυβο δέος μπροστά στο γεγονός ότι αυτός ο άνθρωπος υπάρχει. Ότι από όλες τις πιθανότητες του κόσμου οι δρόμοι σας συναντήθηκαν. Ότι σου δόθηκε η χάρη να γνωρίσεις το πρόσωπό του. Να γίνεις μάρτυρας της ζωής του. Να περπατήσετε για λίγο μαζί.
Και τότε η ψυχή ψιθυρίζει αυτό που καμιά φιλοσοφία και καμιά γλώσσα δεν κατάφερε ποτέ να πει πληρέστερα:
«Μονάκριβη μου εσύ στον κόσμο».
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου