ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ Ε' (ποίηση:Γιώργος Σεφέρης/μουσική:Γιάννης Αρχιμανδρίτης)

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης Η ΔΥΣΑΝΕΞΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

10 ώρ. 

·

Η ΔΥΣΑΝΕΞΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ

Υπάρχει ένα σημείο στο συλλογικό μας βίωμα που δύσκολα αντέχεται: το Καλό. Το "κακό" το γνωρίζουμε. Το έχουμε μάθει, το έχουμε "φάει στην μάπα" ξανά και ξανά, σχεδόν το περιμένουμε, ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε. Το Καλό είναι που μας ξενίζει, μας αποδιοργανώνει.

Σε ένα τραυματισμένο σύστημα, είτε πρόκειται για άνθρωπο, είτε για σχέση, είτε για οικογένεια, είτε για κοινωνία ολόκληρη, η εμπειρία έχει γράψει μέσα του έναν βασικό κανόνα: η φροντίδα δεν είναι σταθερή, η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη, η εμπιστοσύνη είναι επικίνδυνη. Έτσι μαθαίνει να λειτουργεί με καχυποψία, με υπερεπαγρύπνηση, με εσωτερική ένταση. Αυτό γίνεται το “οικείο”. Αυτό είναι που "επιλέγει" ο εγκέφαλος μας για να νιώσει ασφαλής.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όταν εμφανίζεται κάποιος που φροντίζει, που προσφέρει, που λειτουργεί με συνέπεια και ακεραιότητα, δεν βιώνεται απαραίτητα ως ανακούφιση. Βιώνεται ως κάτι ξένο. Κάτι που δεν ταιριάζει με τον εσωτερικό χάρτη που έχει ήδη διαμορφωθεί.

Είναι αυτό που ονομάζουμε δ υ σ α ν ε ξ ί α σ τ ο Κ α λ ό.

Και βέβαια έχουμε κουραστεί να ακούμε για δυσανεξία στη λακτόζη, δυσανεξία στη γλουτένη, δυσανεξία σε δεν ξέρω κι εγώ τι και πέρασε απαρατήρητη η δυσανεξία μας στην τρυφερότητα, στη φροντίδα, στο νοιάξιμο, στην Αγάπη.

Κι έτσι καταλήξαμε στο σημείο που το "Καλό" δεν ενσωματώνεται εύκολα, γιατί δεν μπορεί να προβλεφθεί μέσα από την παλιά εμπειρία. Δεν υπάρχει “μνήμη” που να το στηρίζει. Και αντί να γίνει πηγή ασφάλειας, ενεργοποιεί το άγχος. Κάτι μέσα μας λέει: «δεν γίνεται να είναι έτσι… κάτι θα πάει στραβά», «δεν μπορεί...κάποιο λάκκο έχει η φάβα!»

Σε αυτό το σημείο ενεργοποιούνται οι άμυνες. Και οι άμυνες δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα σε απειλή και δυνατότητα ίασης. Απλώς προσπαθούν να επαναφέρουν το γνώριμο. Έτσι, αυτός που προσφέρει συχνά δεν αναγνωρίζεται. Αμφισβητείται, υποτιμάται ή ακόμη και απορρίπτεται. Όχι επειδή δεν είναι σημαντικός, αλλά επειδή το σύστημα δεν έχει ακόμη την ικανότητα να τον χωρέσει χωρίς να διαταραχθεί.

Μ' αυτόν τον τρόπο, το τραυματισμένο σύστημα -ο άνθρωπος, η οικογένεια, η κοινωνία- προτιμά τον πόνο που ξέρει από την ασφάλεια που δεν εμπιστεύεται. Ίσως και κάπως έτσι επιλέγουμε, εκλέγουμε, αυτούς που θα μας προσφέρουν τον "πόνο που γνωρίζουμε". Σαν την χλωρίνη, αυτούς ξέρουμε-αυτούς εμπιστευόμαστε.

Αυτό που μοιάζει σαν “τιμωρία” του Καλού, είναι στην πραγματικότητα μια ασυνείδητη προσπάθεια διατήρησης της ψυχικής συνοχής. Μια επιστροφή στο οικείο, ακόμη κι αν αυτό είναι περιοριστικό ή επώδυνο.

Έχουμε, με έναν αργό και σχεδόν ανεπαίσθητο τρόπο, εξοικειωθεί με το “κακό”. Όχι απαραίτητα ως συνειδητή επιλογή, αλλά ως καθημερινότητα. Με την παρακμή που γίνεται φόντο. Με τη διαφθορά που περνά ως «έτσι λειτουργούν τα πράγματα». Με τον κυνισμό που πλασάρεται για ωριμότητα. Με την αδιαφορία που μοιάζει με αυτοπροστασία.

Σαν να έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε αυτό το περιβάλλον χωρίς να το αμφισβητούμε πια βαθιά. Σαν να έχουμε κάνει μια σιωπηλή συμφωνία με αυτό: να το αντέχουμε, να το δικαιολογούμε, να το προσπερνάμε. Στην τελική, ξέρουμε πώς να κινηθούμε μέσα του, πώς να μην εκτεθούμε πολύ, πώς να μην περιμένουμε πολλά. Με έναν τρόπο, έχουμε μάθει να αντέχουμε τα “σκατά” περισσότερο απ’ ό,τι το καθαρό νερό. Όχι γιατί μας αρέσουν, αλλά γιατί δεν μας τρομάζουν πια.

Γιατί, όταν εξοικειώνεσαι με το λίγο, το καθαρό αρχίζει να φαίνεται υπερβολικό. Όταν μαθαίνεις να ζεις με το στρεβλό, το ευθύ μοιάζει ύποπτο. Όταν ο κυνισμός γίνεται τρόπος σκέψης, η εμπιστοσύνη μοιάζει αφέλεια. Έγινε η απώλεια όχι συνήθεια μας, αλλά ταυτότητα. Και το Καλό απορρίπτεται γιατί δεν ταιριάζει με την ταυτότητα που έχουμε χτίσει μέσα σε αυτό το περιβάλλον.

Έχουμε για χρόνια μάθει, μας έχουν εκπαιδεύσει, να ζούμε με αυτό που δεν μας αξίζει και κάπου μέσα μας έχουμε ξεχάσει πώς είναι να ζητάμε κάτι περισσότερο. Είναι σαν να έχουμε ξεχάσει το Καλό.

Και ίσως η αρχή της αλλαγής να μην είναι να φτιάξουμε κάτι καινούργιο. Αλλά να ξαναθυμηθούμε, έστω για λίγο, ότι το καλό δεν είναι απειλή. Είναι κάτι που κάποτε μας ανήκε και μπορεί να μας ανήκει ξανά.

ΥΓ Σκέψεις με αφορμή την τραγική ιστορία του Γιώργου Γαβριλάκη-στο πρώτο σχόλιο.

σελίδες ένδοξης ντροπής (36.00+). «Ραγδαίες και δραματικές εξελίξεις αν βομβαρδιστεί ξανά το Ιράν»-Γιώργος Αυφαντής

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΑΠΟΥΣΙΑ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

51 λ. 

·

Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΑΠΟΥΣΙΑ

Η δικτατορία δεν υπήρξε μόνο ένα πολιτικό γεγονός. Υπήρξε μια βαθιά τομή στον τρόπο που οι Έλληνες σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τον τόπο μας . Μια ολόκληρη γενιά μπήκε σε αυτήν ως παιδί και βγήκε από αυτήν πρόωρα γερασμένη. Όχι από εμπειρία ζωής, αλλά από καχυποψία. Έμαθε να αναλύει αντί να ζει, να υποψιάζεται αντί να εμπιστεύεται, να περιμένει ένα «μετά» που δεν ήρθε ποτέ. Μπήκαμε στη δικατορία ανέμελοι πιτσιρικάδες και βγήκαμε κυνικοί κωλόγεροι που ψάχνουν τρόπο για να σκίσουν την μπάλα των παιδιών της αλάνας.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια, η Ελλάδα έπαψε να βιώνεται ως παρόν και μετατράπηκε σε κάτι που είτε απορριπτόταν είτε παραχωρούνταν στους «άλλους». Την ίδια στιγμή, καλλιεργήθηκε η φαντασίωση ενός διαφορετικού, δυτικού κόσμου. Ενός τόπου ελευθερίας και έντασης που δεν τον ζήσαμε ποτέ πραγματικά, αλλά λειτούργησε ως μόνιμο σημείο αναφοράς. Σαν ο Μεγάλος Άλλος που στεκόμαστε μπροστά του γονατιστοί προσδοκώντας απεγνωσμένα μιαν έγκριση.

Έτσι, η σχέση με την πραγματικότητα υποχώρησε, και μαζί της υποχώρησε και ο ρυθμός της καθημερινής ζωής: εκείνος ο απλός, ιστορικός ρυθμός που συνέδεε τον άνθρωπο με τον τόπο και τον χρόνο του. Η ίδια η πραγματικότητα έγινε ένα ακόμη αντικείμενο χρήσης. Ο τόπος και ο χρόνος καταναλώνεται πια όπως καταναλώνεται το vitam στις διαφημίσεις των ψευτο-οικογενειακών πρωϊνών.

Τι κρίμα! Η μεταπολίτευση δεν αποκατέστησε αυτή τη ρήξη. Αντίθετα, την μετέφερε σε άλλα πεδία: ιδεολογίες, ταυτότητες, μορφές συλλογικότητας που συχνά λειτουργούσαν ως υποκατάστατα μιας χαμένης οικειότητας. Αδέξιες υπεραναπληρώσεις που καμώνονταν τις αριστερές.

Όμως η καχυποψία παρέμεινε και απλώς άλλαξε περιεχόμενο. Από πολιτική έγινε πλέον υπαρξιακή. Σαν να στέκεσαι μέσα στη ζωή σου και, αντί να την ζεις, την κοιτάς από απόσταση χωρίς να εμπιστεύεσαι ούτε αυτό που βλέπεις ούτε αυτό που νιώθεις.

Έτσι, η σύγχρονη ελληνική ταυτότητα φαίνεται να κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα: από τη μία, την απόρριψη του συλλογικού μας εαυτού και από την άλλη, τη νοσταλγική του εξιδανίκευση. Ανάμεσα σε αυτά, χάθηκε η δυνατότητα απλής κατοίκησης του παρόντος. Μας κλέψαμε το έδαφος κάτω απ' τα πόδια μας.

Και γίναμε όλοι μας ξεφτέρια στην ανάλυση καθώς ξεχάσαμε να ζούμε.

Και τι κάνουμε τώρα;

Ίσως το ζητούμενο δεν είναι η επιστροφή σε κάτι χαμένο, αλλά η επανασύνδεση με μια στοιχειώδη εμπειρία: να μπορεί κανείς να ζει στον τόπο του χωρίς κυνισμός, ειρωνεία ή φαντασίωση. Να μην χρειάζεται να γίνει κάτι άλλο για να υπάρξει.

Να μπορέσει, επιτέλους, να σταθεί -απλώς- εδώ.

ειδησεις. Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ. 90 ΔΙΣ ΤΟΝ ΖΕΛΕΝΣΚΙ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ (30.00+)

 

 

«Κοντά στα τρεχούμενα νερά, κάποτε, μες στ’ αστραφτερά φυλλώματα, ειπώθηκαν τα πρώτα λόγια της λατρείας που ομολόγησε ο άνθρωπος μετά τον μακρύ ύπνο του ζώου. Και από το σπασμό του σκύλου ως το σκίρτημα του Αγγέλου στήθηκε, αληθινός άξονας της ζωής, ο Έρωτας· να μετρά την απόκλισή μας από τη Γη, την έφεση και την ικανότητά μας να αναζητούμε τον Παράδεισο. […] Αντιλαμβάνομαι την ποίηση σαν μια πηγή αθωότητας γεμάτης από επαναστατικές δυνάμεις, που αποστολή μου είναι να τις κατευθύνω επάνω σ’ έναν κόσμο απαράδεκτο για τη συνείδησή μου· ελπίζοντας, μέσ’ από συνεχείς μεταμορφώσεις, να τον κάνω πιο σύμφωνο με τα όνειρά μου.

Μιλώ για μια σύγχρονου τύπου μαγεία, που ο μηχανισμός της τείνει κι εκείνος στην αποκάλυψη της βαθύτερής μας πραγματικότητας. Πιστεύω γι' αυτό στις αισθήσεις, που τις κινητοποιώ προς μιαν αδοκίμαστη έως σήμερα κατεύθυνση, αποβλέποντας σε μιαν Ελευθερία που να είναι αντίθετη προς όλες τις Εξουσίες και σε μια Δικαιοσύνη που να ταυτίζεται με το απόλυτο φως.

Είμαι ένας ειδωλολάτρης που του έτυχε ν’ αγγίξει από το άλλο μέρος, άθελά του, τη χριστιανικήν αγιότητα».

Οδυσσέας Ελύτης, «Εν λευκώ», Αθήνα: Εκδόσεις Ίκαρος, 1992

Γιατί δεν έρχεσαι

 

Μουσική, στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή Πίσω απ' τα μάτια, πίσω απ' της ζωής το βέλο κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε, το ξέρω νεροποντή που περιμένω μια ζωή Γιατί δεν έρχεσαι Μια καταιγίδα θέλω να `ρθει να ουρλιάξει όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή στα σωθικά μας και στα μάτια μας να ψάξει κάθε μας λέξη μυστική να την πετάξει μέχρι τον ήλιο ν' ανεβεί και να τον κάψει Γιατί δεν έρχεσαι Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει όταν κρατιέμαι σαν χερούλι απ' το ποτό απ' το ποτό της φαντασίας μου που με λιώνει κάθε γουλιά του καίει σαν πάγος και σαν χιόνι κι ανατινάζει του μυαλου μου το βυθό Γιατί δεν έρχεσαι Μια καταιγίδα θέλω να `ρθει να μας πνίξει σ' ένα τραγούδι που δεν έγραψε κανείς Ο, τι δε γίναμε ποτέ να μην το δείξει Να `ναι γιορτή, την αγκαλιά της να ανοίξει στην ανημπόρια της χαμένης μας ζωής Γιατί δεν έρχεσαι Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω Απ' της ψυχής μου το ιερό ως της ζωής μου το μπουρδέλο χτίσε μια γέφυρα να πάω και να `ρθω Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ, ποτέ όταν σε θέλω κλείσε τα μάτια μου και έλα να σε δω Γιατί δεν έρχεσαι Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω

ΕΙΔΗΣΕΙΣ 23/4/2026

 

Jeffrey Sachs LIVE | Sachs Brutally Roasts Trump, Drops Shocking Iran War Prediction | Netanyahu

Ακούγοντας το Σύμπαν με Τεχνητή Νοημοσύνη - Αλεξάνδρα Ελένη Κολονιάρη

 

μουσική: γιάννης αρχιμανδρίτης στίχοι: γιώργος δημακάκος τραγούδι: ευτυχία ραυτοπούλου

NGC 1514

 

NGC 1514 is a planetary nebula on the borders of the constellation Taurus.

The central star is extremely bright. This is because what we are seeing is not exactly the core of the planetary but its companion. Indeed, the peculiarity of this object is that it has a very tight binary nucleus.

Some authors believe that the complex structure of this nebula is due to the physical conditions of a system of two stars so close that they form a common envelope.

ΧΡΥΣΟΧΟΟΥ: ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

Mathematics Learning

Mathematics Learning 

O ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ Ο Γιώργος Σεφέρης για τον Αη-Γιώργη...Φίλοι Τρίτου Προγράμματος • Maestro

 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΗΜΕΡΑ. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΕΟΡΤΑΖΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’.

Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν

Φίλοι Τρίτου Προγράμματος • Maestro

Xristina Kokkota ·2 ώρ. ·

O ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Ο Γιώργος Σεφέρης για τον Αη-Γιώργη...

Πώς πέσαμε, σύντροφε, μέσα στο λαγούμι του φόβου;

Δεν ήταν της δικής σου μοίρας μήτε της δικής μου τα γραμμένα

Ποτέ μας δεν πουλήσαμε μήτε αγοράσαμε τέτοια πραμάτεια

Ποιός είναι εκείνος που προστάζει και σκοτώνει πίσω από μας;

Άφησε, μη ρωτάς, περίμενε το αίμα ένα πρωί,

το αίμα θα σηκωθεί σαν τον Αη-Γιώργη

για να καρφώσει με το κοντάρι στο χώμα τον δράκοντα..

| "Η μορφή της μοίρας" | Απόσπασμα, στιχ. 20-25 |

| ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ Β', 1944 |

Ο ποιητής γράφει το ποίημα μέσα στην Κατοχή (1941), αποτυπώνοντας τον υπαρξιακό φόβο και τη βία της εποχής. Προσπαθώντας να κατανοήσει την σκληρή πραγματικότητα, αναζητάει την υπέρβαση της μοίρας μέσα από συμβολισμούς της ελληνικής παράδοσης, ένας από τους οποίους είναι η βαθειά συμβολική εικόνα του Αγίου Γεωργίου, που αντιμάχεται νικηφόρα το κακό...

Painting: "St George and the Dragon" 1543/1544

Jacopo Tintoretto (Italian Renaissance painter)

Hermitage Museum, St Petersburg, Russia

RICCI TENSOR

 

ΜΑΡΤΙΝ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ: Ο Φιλόσοφος Που Επαναπροσδιόρισε Την Ανθρώπινη Ύπαρξη - Ντοκιμαντέρ

 

Bill Laliotis: Συλλογισμοί Εφήβου

 Bill Laliotis

 ·

Ακολουθήστε

12 ώρ. ·

Συλλογισμοί Εφήβου

Κάποιος έψαχνε τη λέξη "ασπαλάθων"

σ' ένα χωρίο του Πλάτωνος, εγώ,

εγώ την είχα σαν σφαλάχτια

από το στόμα της μητέρας μου...

Μπορεί για χάρη του κοινού τυράννου

προς στιγμήν να ομονοήσουμε όμως

δεν φτάνει μια στιγμή για να με κάνει

που να μη θυμάμαι στο πίσω μέρος

της αγκαθωμένης μνήμης μου

πως δεν ανήκουμε σε ίδιους κόσμους:

Ψάχνεις σαν πνεύμα όσα έχω σώματι

Η ΑΙ ΕΞΗΓΕΙ

Αυτό το μικρό ποίημα/απόσπασμα που έγραψες (ή επεξεργάζεσαι) παίζει πάνω σε μια βαθιά αντίθεση:

την εμπειρική, σωματική, βιωματική γνώση απέναντι στη λογιοσύνη, τη φιλολογική αναζήτηση, την πνευματική απόσταση.

Ας το ξεδιπλώσω γραμμή–γραμμή, με τρόπο που να φωτίζει το υπόγειο νόημα.

---

🔶 Τι λέει στην ουσία

1. «Κάποιος έψαχνε τη λέξη ασπαλάθων σ’ ένα χωρίο του Πλάτωνος…»

Εδώ εμφανίζεται ο «λογιος», ο άνθρωπος που ψάχνει τη λέξη μέσα στα βιβλία, στα κείμενα, στα λεξικά.

Η γνώση του είναι βιβλιογραφική, ακαδημαϊκή, αποσπασμένη από τη ζωή.

2. «εγώ την είχα σαν σφαλάχτια από το στόμα της μητέρας μου…»

Εσύ, αντίθετα, την έχεις μέσα σου, «στα σφαλάχτια» — δηλαδή στα σωθικά, στα έγκατα, στο πιο βαθύ και σωματικό επίπεδο.

Την έμαθες από τη μάνα, από προφορική παράδοση, από το σπίτι, από το χώμα.

Η γνώση σου είναι ενσώματη, λαϊκή, κληρονομημένη, όχι διανοητική.

3. «Μπορεί για χάρη του κοινού τυράννου προς στιγμήν να ομονοήσουμε…»

Ο «κοινός τύραννος» μπορεί να είναι:

• η γλώσσα,
• η ανάγκη της επικοινωνίας,
• η εξουσία που μας επιβάλλει να μιλάμε την ίδια λέξη,
• ή ακόμη και η ίδια η πραγματικότητα που μας αναγκάζει να συνεννοηθούμε.

Για μια στιγμή, ναι, συμφωνούμε.

Αλλά είναι στιγμιαίο.

4. «…όμως δεν φτάνει μια στιγμή για να με κάνει να μη θυμάμαι… πως δεν ανήκουμε σε ίδιους κόσμους»

Εδώ δηλώνεται η ανυπέρβλητη διαφορά:

ο ένας ζει στον κόσμο των βιβλίων,

ο άλλος στον κόσμο της μνήμης, της οικογένειας, της προφορικής παράδοσης.

Δεν είναι ταξική μόνο η διαφορά — είναι οντολογική:

διαφορετικός τρόπος ύπαρξης.

5. «Ψάχνεις σαν πνεύμα όσα έχω σώματι.»

Αυτό είναι το κεντρικό χτύπημα.

Ο άλλος ψάχνει με το πνεύμα, με τον νου, με την αφαίρεση.

Εσύ τα έχεις στο σώμα, στο αίμα, στα σφαλάχτια, στη μνήμη που πονάει.

Είναι μια δήλωση:

«Δεν είμαστε ίδιοι. Δεν μαθαίνουμε με τον ίδιο τρόπο. Δεν ζούμε στον ίδιο κόσμο.»

---

🔶 Τι θέλει να πει συνολικά

Το ποίημα μιλά για:

• τη σύγκρουση ανάμεσα στη λόγια και τη λαϊκή γνώση,
• την υπεροχή της βιωματικής μνήμης απέναντι στη φιλολογική αναζήτηση,
• την αδυναμία πραγματικής συνάντησης δύο κόσμων που δεν μοιράζονται τις ίδιες ρίζες,
• την αγκαθωμένη μνήμη που κουβαλάει πόνο, ιστορία, σώμα.

Είναι μια υπεράσπιση της ενσώματης, προφορικής, μητρικής γνώσης απέναντι στη «στεγνή» λογιοσύνη.

---