ΚΑΒΑΦΗΣ- ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ

 

 

Πολιτική καινοτομία με όρους παλαιοκομματισμού

Αντώνης Ανδρουλιδάκης- Πανελληνίες εξετάσεις!

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

3 ώρ. 

·

Πως έχουμε ανεχτεί για τόσα χρόνια το άθλιο και εξαιρετικά στρεσογόνο και τραυματικό σύστημα διαλογής υπάκουων υπηκόων που ονομάζουμε Πανελληνίες εξετάσεις!

Πως έχουμε ανεχτεί έναν διαγωνισμό με σχεδόν μοναδικό κριτήριο την ικανότητα απομνημόνευσης σε συνθήκες υψηλότατου στρες, δηλαδή την "ικανότητα" ψυχοσυναισθηματικού μουδιάσματος-παγώματος.

Χιλιάδες παιδιά στα ψυχοφάρμακα και στις ψυχικές διαταραχές για να χρηματοδοτείται η παραπαιδεία που κοστίζει στις ελληνικές οικογένειες 4 δις. ανά έτος.

Χιλιάδες παιδιά τραυματισμένα για να αναπαράγεται το παρασιτικό σύστημα με καταναλωτές της επιτυχίας, να διαιωνίζεται η ιδεοληψία μιας δήθεν αξιοκρατίας.

Για να διαβρώνεται το συλλογικό σώμα με ψευδοπολώσεις επιτυχημένου-αποτυχημένου.

Για να συντηρείται ο ακραίος ανταγωνισμός-στυλοβάτης της κοινωνικής διάλυσης.

Για να κουκουλώνεται η οικογενειακή ψυχοπαθολογία που κυριαρχεί, κάτω από τις γυαλιστερές προσόψεις της επιτυχίας.

Φορτώνουμε τα παιδιά μας με αδιανόητο στρες για να ανακουφίσουμε τις ματαιωμένες ζωές μας ως γονείς.

Να ταυτιστούμε με την επιτυχία των παιδιών για να απαλύνουμε κάπως την οδύνη μιας ζωής στην Ελλάδα που δεν έχει νόημα.

Και αλήθεια, τι σπουδαία κοινωνία, φτιάξαμε όλοι εμείς οι επιτυχημένοι των Πανελληνίων εξετάσεων εδώ και δεκαετίες!

Αρκεί να δει κανείς τη θέση της Ελλάδας σε όποια λίστα, οικονομική, αναπτυξιακή, κοινωνική, για να αντιληφθεί το μέγεθος της "επιτυχίας"!

Για να μην πούμε για την μετέπειτα εξέλιξη των "πετυχημένων" που είναι καταδικασμένοι να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό.

Να με συμπαθάτε για το θυμό αλλά ντρέπομαι που τόσα χρόνια έχουμε αφήσει τα παιδιά μας τόσο ανυπεράσπιστα!

Σας παρακαλώ μην τρελαίνετε τα παιδιά σας, ό,τι πιο πολύτιμο έχετε, επειδή κάποιοι ανόητοι σας έπεισαν ότι αν πετύχουν θα είναι ευτυχισμένα...

Δείτε λιγότερα

Αντώνης Ανδρουλιδάκης «ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ…»

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

2 ώρ. 

·

«ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ…»

Κάποτε στην Ελλάδα τα παιδιά μεγάλωναν ακούγοντας πως «η ζωή είναι δύσκολη». Πως πρέπει να αντέχουν. Να σφίγγουν τα δόντια. Να μη λυγίζουν.

Κι ίσως αυτό να ήταν κάποτε απαραίτητο για έναν λαό που πέρασε πολέμους, φτώχεια, ξεριζωμούς, εμφυλίους, μετανάστευση και διαρκή ανασφάλεια. Μόνο που κάθε συλλογικό τραύμα αφήνει πίσω του και έναν αόρατο τρόπο να μεγαλώνεις παιδιά.

Έναν τρόπο -που μολύνεται από τις απάνθρωπες ιδέες του νεοφιλελευθερισμού και του the sky is the limit- όπου η αξία συνδέεται με την επίδοση. Με την επιβίωση. Με το «να τα καταφέρεις». Με το να μη μείνεις πίσω.

Και κάπως έτσι πολλά παιδιά μεγαλώνουν κουβαλώντας μέσα τους έναν παράξενο τρόμο: πως αν δεν ανταποκριθούν, αν δεν πετύχουν, αν δεν αντέξουν, τότε ίσως δεν χωρούν αρκετά μέσα στον κόσμο.

Γι’ αυτό και η φράση «Μαμά, μπαμπά, αυτός ο κόσμος…» -που γράφει η μικρή στο σημείωμα που άφησε στους γονείς της- ραγίζει τόσο βαθιά την ψυχή. Γιατί μοιάζει σαν η κραυγή ενός παιδιού που κουράστηκε να προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε μια πραγματικότητα που του φάνηκε υπερβολικά βαριά για την εύθραυστη καρδιά του.

Και ίσως το πιο τραγικό είναι πως αυτά τα παιδιά δεν μεγαλώνουν απαραίτητα χωρίς αγάπη. Μεγαλώνουν συχνά μέσα σε οικογένειες που τα αγαπούν βαθιά - αλλά κουβαλούν κι εκείνες τη δική τους εξάντληση, τη δική τους ματαιωμένη ζωή, τη δική τους ανομολόγητη αγωνία επιβίωσης.

Γιατί η Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών έγινε σιγά σιγά μια χώρα όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζουν χωρίς πραγματική προοπτική ζωής. Μια χώρα όπου η εργασία εξαντλεί,

η ανασφάλεια μονιμοποιείται, η νεότητα βιώνεται σαν διαρκής αγώνας επιβίωσης, το μέλλον μοιάζει στενό και δίχως νόημα,

η αξιοπρέπεια συχνά συνθλίβεται και η χαρά μοιάζει, όλο πιο πολύ, μια ενοχική πολυτέλεια.

Κι έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε σπίτια όπου οι μεγάλοι μπορεί να μην λένε πάντα με λόγια ότι φοβούνται, αλλά το σώμα τους το φωνάζει καθημερινά. Το άγχος. Η κόπωση. Η κατάθλιψη.

Η οικονομική ασφυξία. Η σιωπηλή παραίτηση. Η απονοηματοδοτημένη "ζωή".

Και τότε ακόμη και οι Πανελλήνιες παύουν να είναι απλώς εξετάσεις. Γίνονται μια υπαρξιακή δοκιμασία αξίας. Σαν να κρίνεται εκεί όχι μόνο το μέλλον, αλλά το δικαίωμα του παιδιού να αισθάνεται πως θα μπορέσει κάποτε να ζήσει μια ζωή αξιοβίωτη. Και χρειάζεται να το πούμε: χιλιάδες παιδιά βρίσκονται σε ψυχοφαρμακευτική αγωγή για να ανταπεξέλθουν.

Κι ίσως εκεί βρίσκεται ένα από τα πιο βαθιά ελληνικά τραύματα της εποχής μας: ότι μεγαλώνουμε παιδιά σε μια κοινωνία όπου πολλοί ενήλικες έχουν ήδη χάσει την πίστη ότι η ζωή μπορεί πραγματικά να ανθίσει. Την ίδια στιγμή που οι "άριστοι" που παρασιτούν στο κοινωνικό σώμα "πουλάνε μούρη" επιτυχίας.

Και το παιδί το αισθάνεται αυτό. Το αισθάνεται ακόμη κι όταν δεν λέγεται. Το αισθάνεται όταν βλέπει γονείς εξαντλημένους, νέους ανθρώπους χωρίς ελπίδα, σχέσεις διαλυμένες από την πίεση, ανθρώπους να επιβιώνουν χωρίς να ζουν πραγματικά.

Γι’ αυτό ίσως το ερώτημα δεν είναι πώς θα «αντέξουν» περισσότερο τα παιδιά μας. Αλλά πώς θα ξαναφτιάξουμε μια κοινωνία όπου η ζωή θα αξίζει να τη ζει κανείς. Μια κοινωνία όπου ένα παιδί δεν θα αισθάνεται στα δεκαεπτά του πως ο κόσμος είναι ήδη πιο βαρύς από την ψυχή του.

Και η πρώτη προϋπόθεση γι' αυτό είναι η επείγουσα απαλλαγή από τους χρόνιους παρασιτικούς μολυντές του συλλογικού μας σώματος.

Δείτε λιγότερα

Max Planck (1858–1947)

 

Max Planck changed science by questioning how energy behaves at very small scales. At the end of the nineteenth century physicists struggled to explain why heated objects emit light in specific ways. Classical physics predicted infinite energy which clearly did not match reality. Planck searched for a solution that fit real observations.

He proposed that energy is not released smoothly but in small fixed amounts called quanta. This idea was shocking at the time because it broke long held beliefs about continuous energy flow. Planck showed that energy depends on frequency meaning higher frequency light carries more energy than lower frequency light.

To explain this he introduced a new constant now called Planck’s constant. This number links the energy of a quantum to its frequency. With this simple relationship he solved the black body radiation problem that had confused scientists for years and stopped the ultraviolet catastrophe.

Planck himself did not initially believe this idea described reality. He thought it was a mathematical trick. Later experiments proved it was real and essential. His work inspired other scientists to explore light atoms and particles in new ways.

This discovery became the foundation of quantum physics. It led to understanding atoms electrons and subatomic particles. Modern technology like lasers electronics and quantum research all trace back to Planck’s bold idea that nature works in tiny steps rather than smooth flows. 

Δείτε λιγότερα

ΣΜΥΡΝΗ 1922

 Φίλοι Της Τέχνης Και Της Φιλοσοφίας

My grandfather, George Magarian, born in 1895, educated at the American College at Konia, Turkey and, later, director of the Konya YMCA, filmed Smyrna, Turkey, immediately after it's genocidal destruction. "The Great Fire of Smyrna is the name commonly given to the fire that ravaged Izmir/Smyrna from 13 to 17 September 1922. Turkish armed forces systematically burned the city and killed Greek and Armenian inhabitants. This is based on extensive eyewitness evidence from Western troops sent to Smyrna during the evacuation, foreign diplomats/relief workers based at Smyrna and Turkish sources." - www.Wikipedia.org The resulting 35mm edited nitrate film was hidden in my grandmother's apartment in NYC for 60 years. I was lucky to transfer it to digital before it completely disintegrates. -Robert Davidian 5 March 2008

Αντώνης Ανδρουλιδάκης- Πανοπλία

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

18 λ. 

·

Λένε πως κάποτε υπήρχε ένας πολεμιστής που είχε τραυματιστεί με τρόπο πολύ άδικο σε μια μάχη.

Και επειδή κανείς δεν τον προστάτευσε όταν πονούσε, ορκίστηκε πως δεν θα ξαναείναι ποτέ ευάλωτος. Ήταν στ' αλήθεια μεγάλη αδικία αυτό που είχε υποστεί.

Έτσι φόρεσε μια βαριά πανοπλία και δεν την έβγαλε ποτέ ξανά.

Στην αρχή η πανοπλία τον έσωσε.

Τον προστάτευσε.

Τον βοήθησε να επιβιώσει.

Μόνο που περνούσαν τα χρόνια και ο πολεμιστής άρχισε να βλέπει παντού αχάριστους ανθρώπους που σκόπευαν να τον αδικήσουν-παρά την προσφορά του.

Κάθε βλέμμα το ένιωθε απειλή.

Κάθε διαφωνία επίθεση.

Κάθε απόσταση απόρριψη.

Και τότε άρχισε να πιστεύει πως όλος ο κόσμος θέλει να τον αδικήσει ξανά και ξανά.

Μέχρι που κάποτε ένας σοφός άνθρωπος τού είπε:

“Δεν αμφιβάλλω ότι κάποτε τραυματίστηκες πραγματικά.

Αλλά φοβάμαι πως τώρα πια η πανοπλία δεν σε προστατεύει μόνο από όσους θέλουν να σε αδικήσουν.

Σε χωρίζει και από όσους θέλουν να σε αγαπήσουν.”

Και τότε ο πολεμιστής κατάλαβε κάτι τρομερό:

ότι η πανοπλία που κάποτε τον έσωσε είχε αρχίσει σιγά σιγά να γίνεται το ίδιο του το κλουβί. Η αδικία είχε γίνει ο τόπος του. Τα γυαλιά απ' τα οποία έβλεπε τον κόσμο όλο.

Κι αναρωτήθηκε: "Τι μένει από μένα έξω από αυτή την ιστορία; Τι άλλο είμαι εκτός την αδικία που έχω υποστεί;"

Κι ήταν στ' αλήθεια κάτι πολύ πολύ περισσότερο...

Δείτε λιγότερα

Karl Popper

 

True Democracy

19 ώρ. 

·

“Αποδόμησε την επιστήμη του φυλετισμού & ότι Μαρξισμός είναι η επιστήμη της Ιστοριας»

•••••••••

Γεννημένος στη Βιέννη το 1902, ο Karl Popper ήταν αναμφισβήτητα ο σημαντικότερος φιλόσοφος της επιστήμης του εικοστού αιώνα. Με σπουδές στα μαθηματικά, τη φυσική και την ψυχολογία, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '30 βρισκόταν σε επαφή με τα κορυφαία επιστημονικά μυαλά της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου του Albert Einstein.Πέρασε τη ζωή του προσπαθώντας να απαντήσει σε ένα ερώτημα με τη μαθηματική ακρίβεια: πώς ξέρουμε αυτά που ξέρουμε; Αυτό το ερώτημα αποδείχθηκε το πιο πολιτικά επικίνδυνο ερώτημα του εικοστού αιώνα.Βιέννη, 1937.Μέχρι τη στιγμή που ο Popper εγκατέλειψε την Αυστρία, παρακολουθούσε επί χρόνια δύο καθεστώτα να ισχυρίζονται ότι η επιστήμη ήταν με το μέρος τους. Η ναζιστική Γερμανία διατηρούσε τμήματα «φυλετικής βιολογίας» σε μεγάλα πανεπιστήμια, ενώ η Σοβιετική Ένωση οικοδομούσε πενταετή πλάνα πάνω στον «επιστημονικό σοσιαλισμό». Και οι δύο πλευρές έλεγαν ότι τα στοιχεία τούς δικαίωναν, και ότι όποιος διαφωνούσε ήταν εχθρός της επιστήμης.Ο Popper είχε πρόβλημα με αυτό. Γνώριζε πώς ήταν η πραγματική επιστήμη εκ των έσω, και αυτό που έβλεπε ήταν κάτι άλλο που χρησιμοποιούσε την επιστήμη ως «προσωπείο».Έθεσε ένα (όχι και τόσο) απλό ερώτημα.Τι διαχωρίζει την πραγματική γνώση από την ψεύτικη; Πού βρίσκεται η γραμμή ανάμεσα σε έναν επιστημονικό ισχυρισμό και σε ένα δόγμα που έχει μεταμφιεστεί για να μοιάζει με τέτοιο;Ο Popper ήθελε ένα τεστ αρκετά αιχμηρό ώστε να εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε θεωρία, σε οποιοδήποτε πεδίο, ανεξάρτητα από το ποιος την υπερασπιζόταν ή πόσο κύρος εξέπεμπε. Εργάστηκε πάνω σε αυτό για χρόνια και η απάντηση χωράει σε μία λέξη: Διαψευσιμότητα (Falsifiability).Μια θεωρία είναι επιστημονική μόνο εάν μπορεί να αποδειχθεί λανθασμένη. Εάν δεν μπορείτε να περιγράψετε ένα πείραμα, μια παρατήρηση ή ένα αποδεικτικό στοιχείο που θα σας έκανε να εγκαταλείψετε τη θεωρία, τότε η θεωρία δεν είναι επιστήμη. Είναι πίστη. Μπορεί να είναι μια αληθινή πίστη, μπορεί ακόμη και να είναι χρήσιμη, αλλά δεν είναι γνώση με την επιστημονική έννοια, και το να την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια είναι κατηγορικό σφάλμα.Η πραγματική επιστήμη κάνει ριψοκίνδυνες προβλέψεις. Η πραγματική επιστήμη μπορεί να αποτύχει.Ο Μαρξισμός ισχυριζόταν ότι είναι επιστημονικός.Εξηγούσε τα πάντα. Όταν οι εργάτες κέρδιζαν μια απεργία, η ταξική συνείδηση ανέβαινε· όταν έχαναν, ήταν «ψευδής συνείδηση» από την καπιταλιστική προπαγάνδα. Όταν γίνονταν επαναστάσεις, η θεωρία τις είχε προβλέψει· όταν δεν γίνονταν, οι υλικές συνθήκες δεν ήταν ακόμη ώριμες.Ο Popper παρατήρησε κάτι σημαντικό: δεν υπήρχε κανένα πιθανό γεγονός που οι Μαρξιστές θα δέχονταν ως απόδειξη κατά της θεωρίας τους. Κάθε αποτέλεσμα την επιβεβαίωνε. Μια θεωρία που εξηγεί κάθε πιθανό αποτέλεσμα δεν προβλέπει κανένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, και αυτό είναι το σήμα κατατεθέν του δόγματος.Και η Φυλετική Βιολογία ισχυριζόταν ότι είναι επιστημονική.Τα γερμανικά πανεπιστήμια τη δεκαετία του 1930 παρήγαγαν χιλιάδες εργασίες μετρώντας κρανία, ταξινομώντας πληθυσμούς και ιεραρχώντας φυλές. Έμοιαζε με επιστήμη επειδή χρησιμοποιούσε αριθμούς, διαγράμματα και εργαστήρια.Αλλά το συμπέρασμα ήταν προκαθορισμένο πριν καν αρχίσουν οι μετρήσεις. Όταν τα δεδομένα ερχόντουσαν σε αντίθεση με την ιεραρχία, οι κατηγορίες επανασχεδιάζονταν μέχρι τα δεδομένα να ταιριάξουν, και όταν έντιμοι ερευνητές διαφωνούσαν, έχαναν τη δουλειά τους ή τη ζωή τους.Ο Popper είδε τους Ναζί και τους Σοβιετικούς ως δύο παραδείγματα αυτού που επαναλαμβάνεται όποτε η εξουσία συναντά την ιδεολογία. Οι άνθρωποι που κατέχουν την εξουσία θέλουν τα συμπεράσματά τους να ακούγονται σαν φυσική. Θέλουν η διαφωνία να μοιάζει με άγνοια και οι επικριτές τους να παρουσιάζονται ως εχθροί του ίδιου του ορθού λόγου.Η διαψευσιμότητα είναι το τεστ που αποκαλύπτει αυτή την κίνηση. Εάν η θεωρία δεν μπορεί να είναι λάθος, οι άνθρωποι που την υπερασπίζονται δεν υπερασπίζονται την επιστήμη. Υπερασπίζονται τους εαυτούς τους.Το «Εμπιστευτείτε την Επιστήμη» ως σύνθημα.Ένας επιστήμονας εμπιστεύεται μια μέθοδο, ενώ ένας προπαγανδιστής απαιτεί εμπιστοσύνη σε ένα συμπέρασμα. Η μέθοδος απαιτεί να προσδιορίσετε ποια στοιχεία θα σας έκαναν να αλλάξετε γνώμη, ενώ το συμπέρασμα απαιτεί να σταματήσετε να ρωτάτε. Η μία εκπαιδεύει τους ανθρώπους να σκέφτονται καθαρά, η άλλη τους εκπαιδεύει να υποτάσσονται.Όταν δημόσιοι αξιωματούχοι, δημοσιογράφοι ή θεσμοί σάς λένε ότι «η επιστήμη έχει αποφανθεί» (science is settled) και αρνούνται να δεχτούν στοιχεία για το αντίθετο, ζητούν τυφλή υπακοή στην αυθεντία, περιφρονώντας την ίδια την επιστημονική μέθοδο.Ο Popper έζησε από κοντά τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι σταματούν να ρωτούν «ποια στοιχεία θα σου άλλαζαν τη γνώμη». Είδε πανεπιστήμια να μετατρέπονται σε γραφεία προπαγάνδας, παρακολούθησε συναδέλφους να εξαφανίζονται και ολόκληρες χώρες να συμφωνούν να αποκαλούν προφανή ψέματα ως προφανείς αλήθειες, επειδή τα ψέματα συνοδεύονταν από τίτλους σπουδών.Η απάντησή του ήταν μια απλή ερώτηση, η οποία παραμένει αποτελεσματική: Όταν οποιοσδήποτε ειδικός, θεσμός ή κίνημα επικαλείται την αυθεντία της επιστήμης, ρωτήστε τον ποια στοιχεία θα του άλλαζαν τη γνώμη. Ένας πραγματικός επιστήμονας έχει την απάντηση έτοιμη. Ένας δογματικός θα σας κατηγορήσει ότι είστε «εχθρός της επιστήμης» μόνο και μόνο επειδή ρωτήσατε.

via Students For Liberty

Δείτε λιγότερα