Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 8 Απριλίου 2026

Μεγάλοι Έλληνες Γεωμέτρες . . . Πέτρος ΤΟΓΚΑΣ

 Ιστορικό Αρχείο Φροντιστών - Κωνσταντάρας Γιώργος

 
Ακολουθήστε

Μεγάλοι Έλληνες Γεωμέτρες . . . Πέτρος ΤΟΓΚΑΣ . . . . (1ο μέρος)
Έχει συνδεθεί με την Γεωμετρία για πολλές γενιές μαθητών και Μαθηματικών. Σε κανένα, όμως, από τα βιβλία του δεν έχει πληροφορίες για την βιογραφία του ή τις σπουδές του.
Απο τα εξώφυλλα των βιβλίων γνωρίζουμε ότι υπήρξε Επίτιμος Δ/ντης Βαρβακείου και καθηγητής Σχολής Ευελπίδων.
Το ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΩΝ με την βοήθεια αρκετών φίλων έχει συλλέξει βιογραφικά στοιχεία, τα οποία υπάρχουν σε αναρτήσεις του Ι.Α.Φ. και τα αναρτώ συγκεντρωμένα πλέον σήμερα.
Ο Πέτρος Γεωργίου ΤΟΓΚΑΣ γεννήθηκε στη Μεγαλόπολη στις 13 Αυγούστου 1894.
Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών και κατόπιν ενεγράφη και περάτωσε τις σπουδές του στο Μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Από το 1922 ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως καθηγητής των μαθηματικών σε διάφορα γυμνάσια των Αθηνών.
Διετέλεσε διευθυντής της Βαρβακείου προτύπου σχολής μέχρι το 1958, με τον βαθμό του γενικού επιθεωρητού.
Δίδαξε μαθηματικά στην σχολή Ευελπίδων τα έτη 1950 και 1951.
Υπήρξε ενεργό μέλος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας από το 1930 και μάλιστα για μια τετραετία ήταν αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της.
Είχε τιμηθεί με τον χρυσό σταυρό του Φοίνικος, ο οποίος αποτελούσε πολεμικό μετάλλιο.
Απέκτησε ένα γιό και 3 κόρες και η σύζυγός του απεβίωσε νωρίς (στις αρχές της δεκαετία του ’60 ; ).
Το γραφείο του ήταν στην οδό Ιπποκράτους 6, ενώ διέμενε στην Πιπίνου 22 (Κυψέλη).
Ήταν κάτοχος της Γαλλικής γλώσσας.
Δεν ασχολήθηκε με φροντιστήρια, αλλά επικεντρώθηκε αποκλειστικά με τη διδασκαλία σε δημόσια σχολεία και την συγγραφή βιβλίων και περιοδικών.
Έγραφε απλά, κατανοητά και με σαφήνεια, με αποτέλεσμα τα βιβλία του να καταστούν δημοφιλή στον κόσμο των μαθητών. Τα βιβλία αυτά βοήθησαν και τους καθηγητές οι οποίοι δίδασκαν στα σχολεία της επικράτειας, διότι περιείχαν πλήθος ασκήσεων και οι λύσεις που έδινε ήταν κατανοητές.
Πολλά οφείλουμε στον Τόγκα, όλοι οι των θετικών επιστημών της γενιάς μου, αλλά και προηγούμενων και επόμενων γενιών.
Το μικρό αυτό σημείωμά μου, αποτελεί ύστατο φόρο τιμής, σε έναν από τους πρωτοπόρους μαθηματικούς, οι οποίοι προσπάθησαν για την ανύψωση της μαθηματικής στάθμης στη μέση εκπαίδευση της πατρίδας μας.
ΥΓ. 1) Μερικά από τα βιογραφικά που αναφέρω τα βρήκα στο «Ελληνικόν Who’s who» του 1965.
2) Οι φωτογραφίες προέρχονται από την έκδοση του Βαρβακείου ιδρύματος: «150 χρόνια Βαρβάκειο. Η σχολική ζωή σε ένα ιστορικό σχολείο»
από Ανυφαντάκη Ιωάννη, φυσικό, απόφοιτο Βαρβακείου.
Τα βιβλία ΤΟΓΚΑ πρωτοεκδόθηκαν το 1945.
Το προσδιορίζω από την Α΄ έκδοση καθώς αναγράφει στο εξώφυλλο: οδός ΤΣΩΡΤΣΙΛ, που είναι η οδός Σταδίου. Είχε αλλάξει όνομα, τον Μάρτιο του 1945 αλλά το όνομα αυτό διατηρήθηκε για πολύ λίγο διάστημα, όπως αναφέρουν εφημερίδες εποχής. Το βιβλίο κοστίζει 40.000 δρχ. Την Τρίτη έκδοση του ιδίου τόμου την τοποθετώ στα χρόνια μετά το 1953 διότι αναγράφει τιμή 35 δρχ.
Απο αναζήτηση στα ψηφιακά αρχεία της ΕΜΕ και σε βιβλία του έχω τις εξής πληροφορίες :
Υπήρξε μέλος της ΕΜΕ και διετέλεσε και Αντιπρόεδρος. Απο το 1932 εκδίδει τον "Μαθηματικό Φάρο" μηνιαίο μαθητικό περιοδικό με ανεβασμένη στάθμη ασκήσεων και πανελλήνια κυκλοφορία. Εκεί λοιπόν βλέπουμε ότι το 1932 είναι Καθηγητής στο Β΄ γυμνάσιον Θηλέων Αθήνας , ενώ στο τεύχος Δεκεμβρίου 1934 αναφέρεται μόνον ως ΄ καθηγητής Μαθηματικών΄.
Αλλά, στο τεύχος 33 του Οκτωβρίου 1935 είναι πλέον Καθηγητής της ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΒΑΡΒΑΚΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ.
Τα έτη 1955-1956 είναι Δ/ντής του Πρακτικού λυκείου Βαρβακείου.
Το 1936 αρθρογραφεί στο Δελτίο Λειτουργών Μ.Ε. όπως αναφέρει ο κ. Θωμαίδης στο βιβλίο του "Μαθηματικά και Εξετάσεις" (Ζήτη,2009,Θεσνικη). Τέλος να αναφέρω ότι διεύθυνση κατοικίας δίνει : Ευφρονίου18 Παλαιά Σκοποβολή.

Πέτρος ΤΟΓΚΑΣ και Θεόδωρος ΠΑΣΣΑΣ


ΚΥΠ, 1953: Πώς μα διαλύσουμε το ΚΚΕ από μέσα.

ΚΥΠ, 1953: Πώς να διαλύσουμε το ΚΚΕ από μέσα. 

https://www.news247.gr/sg


Γ. Αϋφαντής: Μεγάλος χαμένος το Ισραήλ – Τι κερδίζει το Ιράν

Δημήτρης Παπαδημητρίου - Εισαγωγή | Dimitris Papadimitriou - Isagogi

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

 


ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Νίκος Γκάτσος «Μεγάλη Τετάρτη»
«Εκ των σπηλαίων του όρους
εξήλθον οι δαίμονες.
Τετάρτη των τεφρών και των παθών
ο θάνατος δεν έχει παρελθόν
Τετάρτη των ψυχών και των αγγέλων
ο θάνατος δεν έχει ούτε μέλλον
Ως θάλασσα υαλίνη ομοία κρυστάλλω.
Του σύμπαντος ηχεί το εκκρεμές
ξυπνήστε να αποδώσουμε τιμές.
Φανήκαν οι ουράνοι στρατηλάτες
σα σκοτεινού Ρουβίκωνα Γαλάτες.
Πίστις, ελπίς, αγάπη. Τα τρία ταύτα.
Μείζω δε τούτων η αγάπη.
Της γης αναθαρρήσαν οι πληγές.
Πότε θ’ ανάψει ο ήλιος πυρκαγιές
να κάψουν το παλάτι του Ηρώδη
και τ’ άνθος του κακού να γίνει ρόδι;
Πάντα ποιείτε ίνα γένησθε άμεμπτοι και ακέραιοι
μέσον γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης.»
(Ν. Γκάτσος, Φύσα αεράκι φύσα με, εκδ. Ίκαρος).

Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Ρούντι Ρινάλντι : Η περηφάνεια ενός λαού και ενός πολιτισμού. 7/4/2026




 Ρούντι Ρινάλντι

Η περηφάνεια ενός λαού και ενός πολιτισμού
Απέναντι στις νεοβαρβαρικές νεοταξικές νεοναζιστικές ιαχές και τελεσίγραφα Τραμπ ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα εξαφανιστεί απόψε», ο ιρανικός λαός δημιουργεί ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τις απειλούμενες υποδομές, πλημμυρίζει τους δρόμους, αψηφά τον τρόμο και τον θάνατο. Διαλέγει τον περήφανο δρόμο της θυσίας και αντίστασης στους εισβολείς. Ο Δυτικός κόσμος βυθισμένος στην σήψη, τον πραγματισμό, την θηριώδη αρπακτικότητα έχει χάσει κάθε ηθική και αξιακή αρχή. Οι «δικοί μας» ποζάρουν με την Γκιλφόιλ, κηρύττουν «πόλεμο στο ρουσφέτι», αναπαράγουν τις κραυγές Τραμπ και Νετανιάχου με χαρά γονατισμένου – ραγιαδισμένου χαμερπούς υπηρέτη – σκουλήκι. Ξεχνούν Μεσολόγγι, μάχη της Κρήτης, Εθνική Αντίσταση, Πολυτεχνείο, Πλατείες, Τέμπη. Όλα τα θάβουν, ηθική, πολιτισμούς, πνεύμα αντίστασης. Γραικύλοι, τιποτένιοι!
Και όμως γυρίζει!!!
Η ανθρωπότητα θα πραγματοποιήσει την μεγάλη της ΕΞΟΔΟ!
ΥΓ Ανεξάρτητα από το αν οι απειλές Τραμπ πραγματοποιηθούν σε λίγες ώρες από τώρα, ο ηρωισμός και ο πατριωτισμός του Ιρανικού λαού σημαδεύει τα πρώτα 25 χρόνια του 21ου αιώνα.

Τραμπ: Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Ο ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 
Ακολουθήστε

Ο ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ
Στο έργο του για την ψυχολογία του ολοκληρωτισμού, ο Carl Jung έδειξε ότι οι μεγάλες πολιτικές μετατοπίσεις δεν εξηγούνται μόνο με όρους ιδεολογίας ή συμφερόντων. Όταν μια κοινωνία χάνει τη σχέση της με το νόημα, το συλλογικό ασυνείδητο ενεργοποιείται και αρχέτυπες δυνάμεις καταλαμβάνουν τη θέση του συνειδητού. Τότε η πολιτική παύει να είναι απλή διαχείριση και γίνεται έκφραση ψυχικών αναγκών.
Η σύγχρονη ελληνική περίπτωση, ωστόσο, δεν χαρακτηρίζεται από έκρηξη αρχέτυπων, αλλά από την αποδυνάμωσή τους. Η παρατεταμένη μνημονιακή κρίση και η αποτυχία της αριστερής διακυβέρνησης δεν παρήγαγε νέο νόημα, αλλά κόπωση. Δεν συγκρότησε αφήγηση, αλλά παρήγαγε άγχος.
Σε αυτή τη συνθήκη, δεν αναζητείται πια ο ηγέτης που θα εμπνεύσει, αλλά εκείνος που θα σταθεροποιήσει. Και εδώ αναδύθηκε -σύμφωνα με τις οδηγίες των αμερικανών επικοινωνιολόγων- η μορφή του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Μετά το 2015 η ελληνική κοινωνία βρέθηκε σε φάση αποφόρτισης. Η εμπειρία της κρίσης δεν μετασχηματίστηκε σε νόημα, αλλά σε ανάγκη αποφυγής ενός νέου τραύματος.
Το συλλογικό ασυνείδητο, αντί να εκραγεί, αναδιπλώθηκε, ζητώντας σταθερότητα αντί για υπέρβαση.
Σε αυτό το πλαίσιο ενεργοποιήθηκε μια εκφυλισμένη μορφή αρχέτυπου: ο «Διαχειριστής», δηλαδή μια παραμόρφωση των αρχετύπων του Σοφού και του Πατέρα και αφορά στη γνώση χωρίς σοφία, στην τάξη χωρίς νόημα και στον έλεγχο χωρίς κατεύθυνση.
Το αρχέτυπο της διαχείρισης ενεργοποιείται όταν υπάρχει τραύμα (ατομικό/συλλογικό), φόβος νέας αποσταθεροποίησης,
απώλεια νοήματος, χαμηλή εμπιστοσύνη και αποφυγή ρίσκου
Δηλαδή όταν μια κοινωνία δεν ζητά κατεύθυνση, αλλά ανακούφιση
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενσάρκωσε πιστά αυτή τη μορφή που δεν εμπνέει, αλλά ρυθμίζει. Που δεν κατευθύνει, αλλά οργανώνει. Που δεν νοηματοδοτεί, αλλά διαχειρίζεται.
Με τον τρόπο αυτό η πολιτική μετατράπηκε σε μηχανισμό ψυχικής σταθεροποίησης, σε ρυθμιστή άγχους.
Μια τέτοια πολιτική δεν παράγει όραμα, παράγει προβλεψιμότητα. Δεν κινητοποιεί, αλλά καθησυχάζει. Δεν ζητά συμμετοχή, αλλά υπόσχεται ασφάλεια.
Σε αυτή τη συνθήκη, η Σκιά -όλα εκείνα τα στοιχεία που το άτομο ή η κοινωνία αρνείται να αναγνωρίσει ως δικά της- δεν εκρήγνυται, αλλά διαχέεται. Η σύγκρουση αποφεύγεται. Η ευθύνη μετατίθεται. Η ένταση μετατρέπεται σε κυνισμό. Και εδώ εντάσσεται οργανικά και η διαφθορά ως φυσική συνέπεια.
Όταν η πολιτική αποσυνδέεται από το νόημα, χάνει και το όριο της. Δεν υπάρχει πια κάτι που να τη συγκρατεί εσωτερικά, παρά μόνο αυτό που «λειτουργεί».
Με γιουνγκιανούς όρους, η Σκιά δεν εμφανίζεται εδώ ως ρήξη, αλλά ως ενσωμάτωση με μικρές και μεγάλες αποκλίσεις, δίκτυα,
«διευκολύνσεις», πρακτικές χωρίς ηθικό φορτίο
Με τον τρόπο αυτό, η διαφθορά δεν ήταν εξαίρεση, αλλά κανονικότητα χωρίς ενοχή.
Και σε μια κουρασμένη κοινωνία, όλο αυτό προφανώς δεν προκαλεί εξέγερση, αλλά παράγει κυνισμό. Και ο κυνισμός, με τη σειρά του, την αναπαράγει. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: έλλειψη νοήματος, διαχείριση, απουσία ορίων, διαφθορά, κυνισμός, ακόμη λιγότερο νόημα.
Η αρχετυπική μορφή του «Διαχειριστή» δεν είναι ένδειξη ισχύος ενός συστήματος. Είναι ένδειξη του ορίου του. Δείχνει μια κοινωνία που καταρρέει, αλλά δεν εκρήγνυται. Απλά αδειάζει.
Και αυτό είναι το κρίσιμο: Η διαχείριση μπορεί να σταθεροποιεί,
αλλά δεν μπορεί να απαντήσει στο βασικό ερώτημα: γιατί υπάρχουμε ως συλλογικό υποκείμενο;
Και όσο αυτό το ερώτημα παραμένει ανοιχτό, η πολιτική δεν θα παράγει κατεύθυνση. Θα παράγει αναβολή. Και η αναβολή, όσο κι αν καθησυχάζει, δεν μπορεί ποτέ να υποκαταστήσει αυτό που λείπει: το νόημα.
Βραχυπρόθεσμα, αυτό το μοντέλο της διαχείρισης μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί. Θα προσφέρει μια κάποια σταθερότητα, θα απορροφά κραδασμούς, θα συντηρεί την αίσθηση ελέγχου και το υπαρξιακό μας πρόβλημα θα μετατίθεται, ενώ το έλλειμμα νοήματος θα συσσωρεύεται.
Για να αποδυναμωθεί αυτό το αρχέτυπο της διαχείρισης, δεν αρκεί μια πολιτική εναλλαγή. Απαιτείται μια βαθύτερη μετατόπιση της ίδιας της κοινωνίας.
Χρειάζεται επανανοηματοδότηση: να απαντηθεί ξανά το «γιατί» της συλλογικής μας ύπαρξης. Χρειάζεται ανάληψη ευθύνης αντί για διαρκή ανάθεση, αποκατάσταση εμπιστοσύνης αντί για κυνισμό και, κυρίως, αντοχή στην αβεβαιότητα αντί για εμμονή στον έλεγχο.
Μια κοινωνία που δεν φοβάται να συγκρουστεί, να ρισκάρει και να δημιουργήσει, παύει να έχει ανάγκη τον Διαχειριστή. Γιατί στο τέλος, το ζητούμενο δεν είναι μια καλύτερη διαχείριση του κενού, αλλά η υπέρβασή του μέσα από την επανεύρεση του νοήματος της ύπαρξης, συνύπαρξης και πράξης.
Μεταφόρτωση: Μεταφορτώθηκαν 1486848 από 2795778 byte.


Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Η ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΗ ΔΥΣΗ Ένας πολιτισμός που πέθανε και σκοτώνει

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 
Ακολουθήστε

Η ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΗ ΔΥΣΗ
Ένας πολιτισμός που πέθανε και σκοτώνει
«Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε», δήλωσε ο Donald Trump, απειλώντας το Ιράν. Η φράση ακούγεται σαν προειδοποίηση, αλλά είναι στην πραγματικότητα ομολογία.
Γιατί ένας πολιτισμός δεν πεθαίνει τη στιγμή που τον βομβαρδίζεις. Πεθαίνει τη στιγμή που χάνει το νόημά του.
Και αυτό έχει ήδη συμβεί. Όχι στο Ιράν. Όχι αλλού. Στη Δύση.
Ο δυτικός πολιτισμός -ο πολιτισμός που αποθέωσε τον εργαλειακό ορθολογισμό, που αποϊεροποίησε τα πάντα, που αποδόμησε κάθε έννοια αλήθειας, παράδοσης και συλλογικής ταυτότητας- δεν κατέρρευσε από εξωτερική επίθεση. Κατέρρευσε εκ των έσω.
Στο όνομα της ελευθερίας, διέλυσε κάθε σταθερό σημείο αναφοράς. Στο όνομα κάποιας προόδου, αποσύνδεσε τον άνθρωπο από το νόημα. Στο όνομα της κριτικής, κατέστρεψε ακόμη και την ίδια την ικανότητα να πιστεύει.
Και τώρα βρίσκεται εκεί που οδηγεί πάντα αυτή η πορεία: στο κενό. Αλλά το κενό δεν αντέχεται. Και όταν δεν αντέχεται, γεμίζει.
Όχι με νόημα. Με ισχύ.
Η ισχύς γίνεται το τελευταίο καταφύγιο ενός πολιτισμού που δεν πιστεύει πια σε τίποτα. Η κυριαρχία γίνεται υποκατάστατο της ταυτότητας. Η επιβολή γίνεται υποκατάστατο της ύπαρξης.
Κι έτσι, δεν πολεμά πλέον γιατί έχει δίκιο, πολεμά γιατί δεν έχει τίποτα άλλο.
Και εδώ βρίσκεται η πιο επικίνδυνη μετατόπιση. Δεν έχουμε απέναντί μας έναν πολιτισμό που υπερασπίζεται αξίες. Έχουμε έναν πολιτισμό που διαχειρίζεται την απουσία τους. Έναν πολιτισμό που δεν εμπνέει, αλλά επιβάλλει. Που δεν νοηματοδοτεί, αλλά ελέγχει. Που δεν δημιουργεί, αλλά καταναλώνει και καταστρέφει.
Αυτός ο πολιτισμός δεν είναι απλώς σε κρίση. Είναι νεκρός.
Απλώς δεν το ξέρει ακόμη, δεν έχει ακόμη ταφεί.
Και όπως κάθε τι που έχει πεθάνει αλλά συνεχίζει να κινείται, γίνεται επικίνδυνο. Απρόβλεπτο. Ανεξέλεγκτο. Βίαιο.
Γι’ αυτό και οι δηλώσεις περί «πολιτισμών που θα πεθάνουν» δεν είναι απειλές. Είναι προβολές. Είναι η προσπάθεια ενός πολιτισμού να μεταθέσει προς τα έξω αυτό που δεν αντέχει να αντικρίσει μέσα του. Ότι έχει ήδη χάσει τον λόγο ύπαρξής του.
Κι' ένας πολιτισμός που χάνει το νόημά του αλλά διατηρεί την ισχύ του, δεν γίνεται απλώς κυνικός. Γίνεται επικίνδυνος για όλους. Και πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο του τον εαυτό.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος θα καταστραφεί από έναν πόλεμο. Είναι πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας πολιτισμός που έχει ήδη πεθάνει, αλλά αρνείται να το παραδεχτεί.

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)