Αντώνης Ανδρουλιδάκης 3 ώρ. · Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

3 ώρ. 

·

Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ

Το αηδόνι που κάποτε πιστέψαμε για αετό

«Μια μέρα ένα αηδόνι πέταξε πλάι μου. Κι εγώ νόμιζα πως είχα δει αετό. Τώρα, όλος ο κόσμος καταπιάνεται να μου αποδείξει πόσο λάθος έκανα... Λοιπόν, ποιος βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα; Εγώ, ο "εξαπατημένος", που χάρη στην επίσκεψη αυτού του πουλιού κατοίκησα για ένα ολόκληρο καλοκαίρι σ' έναν ανώτερο κόσμο ελπίδας· ή εκείνοι που κανείς δεν τους εξαπατά;»

Φρίντριχ Νίτσε

Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο σ' αυτή τη μικρή ιστορία του Νίτσε. Οι περισσότεροι άνθρωποι στέκονται στο λάθος. «Δεν ήταν αετός.» «Ήταν αηδόνι.» «Πιάστηκες μαλάκας». Σαν να πιστεύουν ότι η μεγαλύτερη αξία της ζωής είναι να έχει κανείς πάντοτε δίκιο ή να μην κάνει ποτέ λάθος.

Ο Νίτσε, όμως, δεν ενδιαφέρεται για την ορνιθολογία. Ενδιαφέρεται για κάτι πολύ βαθύτερο. Για το τι συνέβη μέσα του εκείνο το καλοκαίρι. Γιατί υπάρχουν αλήθειες που δεν μετριούνται με την ακρίβεια των γεγονότων, αλλά μετριούνται με τη μεταμόρφωση που προκαλούν.

Κι αναρωτιέμαι πόσες φορές στη ζωή μας κάνουμε το ίδιο "λάθος".

Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος πιστεύει περισσότερο στις δυνατότητες ενός παιδιού απ' όσο πιστεύει το ίδιο το παιδί. Ήταν άραγε πλάνη;

Ένας δάσκαλος βλέπει έναν σπουδαίο μουσικό εκεί όπου όλοι οι άλλοι βλέπουν έναν μέτριο μαθητή. Ήταν αυταπάτη;

Ένας θεραπευτής συνεχίζει να ελπίζει για έναν άνθρωπο που έχει πάψει να ελπίζει για τον εαυτό του. Είναι εξαπάτηση;

Κι ένας ερωτευμένος βλέπει στον άνθρωπο που αγαπά όχι μόνο αυτό που είναι σήμερα, αλλά και αυτό που μπορεί να γίνει.

Πόσες φορές άραγε ο έρωτας γεννιέται μέσα από μια τέτοια δημιουργική υπέρβαση της πραγματικότητας;

Και βέβαια, το ίδιο μπορεί να συμβεί και στην πολιτική. Κάποιοι άνθρωποι επενδύουν κάποτε σ’ ένα πολιτικό πρόσωπο όχι επειδή είναι αφελείς, ούτε επειδή αγνοούν τους κινδύνους της εξιδανίκευσης, αλλά επειδή εκείνη τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή είδαν σ’ αυτόν κάτι που υπερέβαινε το πρόσωπό του. Είδαν τη δυνατότητα να αλλάξει κάτι. Να ακουστεί ξανά η αλήθεια. Να επιστρέψει λίγη αξιοπρέπεια, λίγη δικαιοσύνη, λίγη ελπίδα στο συλλογικό σώμα. Κι αν αργότερα απογοητευτούν, αν ανακαλύψουν ότι ο «αετός» δεν πέταξε ποτέ όσο ψηλά πίστεψαν ή ότι τελικά ήταν πολύ πιο ανθρώπινος, πιο φοβισμένος, πιο περιορισμένος απ’ όσο είχαν φανταστεί, αυτό δεν σημαίνει πως ό,τι ένιωσαν τότε ήταν άχρηστο ή γελοίο. Γιατί για ένα διάστημα εκείνη η πίστη μπορεί να τους έβγαλε από τον κυνισμό, να τους έκανε να συμμετέχουν, να ελπίσουν, να συναντηθούν με άλλους, να πιστέψουν ξανά ότι η πολιτική δεν είναι μόνο διαχείριση αλλά και δυνατότητα. Το κρίσιμο δεν είναι λοιπόν να ντρεπόμαστε επειδή κάποτε πιστέψαμε. Είναι να μπορούμε αργότερα να δούμε καθαρά, χωρίς να μετατρέψουμε την απογοήτευση σε περιφρόνηση για την ίδια μας την ανάγκη να ελπίζουμε. Γιατί η πολιτική ωριμότητα δεν είναι να μην εμπιστευτείς ποτέ κανέναν. Είναι να μπορείς να εμπιστεύεσαι χωρίς να παραδίδεις την κρίση σου και να απογοητεύεσαι χωρίς να παραδίδεσαι στον κυνισμό.

Ο Winnicott έλεγε πως το παιδί αναπτύσσεται μέσα σε έναν μεταβατικό χώρο, έναν χώρο παιχνιδιού και δημιουργικής ψευδαίσθησης, όπου δεν είναι όλα απολύτως πραγματικά ούτε απολύτως φανταστικά. Εκεί γεννιέται η δημιουργικότητα, εκεί γεννιέται η εμπιστοσύνη, εκεί γεννιέται η δυνατότητα να φανταστεί κανείς έναν κόσμο λίγο καλύτερο από αυτόν που ήδη υπάρχει.

Χωρίς αυτή τη δημιουργική υπέρβαση, ο άνθρωπος δεν θα ερωτευόταν ποτέ, δεν θα δημιουργούσε ποτέ, δεν θα πίστευε ποτέ ότι μπορεί να αλλάξει.

Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά. Η εξιδανίκευση, που μπορεί να γίνει άρνηση της πραγματικότητας. Μπορεί να μας κρατήσει φυλακισμένους σε σχέσεις που έχουν τελειώσει. Μπορεί να μας κάνει να βλέπουμε έναν αετό εκεί όπου υπάρχει μόνο ένα πληγωμένο ή ένα οργισμένο αηδόνι.

Η ωριμότητα, όμως, δεν βρίσκεται στην κατάργηση της ελπίδας.

Βρίσκεται στη συνάντησή της με την πραγματικότητα. Να μπορείς να δεις καθαρά και παρ' όλα αυτά να μη χάσεις την ικανότητά σου να θαυμάζεις. Να ξέρεις ότι ο άλλος δεν είναι τέλειος κι όμως να συνεχίζεις να τον αγαπάς. Να γνωρίζεις πως η ζωή δεν είναι δίκαιη κι όμως να συνεχίζεις να επενδύεις σ' αυτήν.

Ο έρωτας, η αγάπη, η ίδια η ζωή είναι τελικά πάντα ένα μικρό ή μεγάλο "π α ρ' ό λ α α υ τ ά" που συνεχίζει να μας κινεί.

Κι' ισως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό ερώτημα του Νίτσε; ποιος ζει πραγματικά πλουσιότερα; Ποιος ζει την μία και μοναδική ζωή του αξιοβίωτα; Εκείνος που δεν κάνει ποτέ λάθος; Ή εκείνος που επιτρέπει στον εαυτό του να συγκινηθεί, να ελπίσει, να ονειρευτεί, ακόμη κι αν κάποτε ανακαλύψει ότι δεν ήταν όλα όπως τα φανταζόταν;

Θέλω να πω, πότε θα μάθουμε να είμαστε και λίγο υπερήφανοι για τις ματαιώσεις μας;

Γιατί οι άνθρωποι που δεν εξαπατώνται ποτέ είναι συχνά οι ίδιοι άνθρωποι που δεν ερωτεύονται ποτέ πραγματικά. Δεν εμπιστεύονται, δεν ρισκάρουν, δεν παραδίδονται. Κι ίσως έχουν πάντοτε και μια ρεαλιστική εξήγηση για όλα. Αλλά σπάνια έχουν μια ιστορία που να τους έχει αλλάξει.

Ίσως τελικά η ζωή να μην ανήκει σε όσους βλέπουν πάντοτε σωστά. Ίσως να ανήκει σε εκείνους που εξακολουθούν να κοιτούν τον ουρανό με την παιδική δυνατότητα να μπερδέψουν, έστω για λίγο, ένα αηδόνι με έναν αετό.

Γιατί πολύ συχνα αυτό που μας μεταμορφώνει δεν είναι η ακρίβεια ή ο ρεαλισμός της ματιάς μας, αλλά η γενναιοδωρία της ψυχής μας που -παρ' όλα αυτά- είδε έναν αετό εκεί όπου όλα έδειχναν ένα μικρό τρομαγμένο αηδόνι.

Και ναι, ήμουν κι εγώ ανάμεσα σ' αυτούς που είχαν κρατήσει μια θέση για κάτι που πιστεύαμε ότι θα έρθει...ξανά και ξανά. Και «το έχω πάθει και με γκόμενα», όπως θα έλεγε ο κολλητός μου.

Ε και;

Η ζωή δεν ανήκει σε εκείνους που δεν εξαπατήθηκαν ποτέ. Ίσως να ανήκει σε εκείνους που τόλμησαν να πιστέψουν, ακόμη κι αν κάποτε πλήρωσαν το τίμημα της πίστης τους. Γιατί είναι προτιμότερο να έχεις μια καρδιά που κάποτε ράγισε, παρά μια καρδιά που δεν άνοιξε ποτέ.

Γιατί η ασφάλεια έχει κι αυτή το τίμημά της: όποιος δεν ρισκάρει ποτέ να δει έναν αετό εκεί όπου μπορεί να υπάρχει ένα αηδόνι, προστατεύεται βέβαια από την απογοήτευση - αλλά στερείται και εκείνα τα καλοκαίρια που έζησε κοιτάζοντας ψηλότερα.

Δεν ζει, δηλαδή...

Λιγότερα

Να πώς στο τέλος νικάει πάντα η Ελλάδα! Νικος Καλογερόπουλος (1952 - 2026)

 

Σαν σήμερα το 1955 έφυγε από την ζωή ο Thomas Mann

 

ΜΠΡΑΒΟ! ΚΆΠΟΙΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 16 λ. · ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 16 λ.  

ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ

Έλα. Ξάπλωσε πάνω μου. Δεν χρειάζεται να μου εξηγήσεις τίποτε.

Εγώ είμαι το σεντόνι σου. Εκείνο το λευκό, ντρίλινο σεντόνι που λέει ο Ελύτης. Ξέρω τη θερμοκρασία σου πριν μου πεις αν κρυώνεις ή αν καίγεσαι. Ξέρω πώς αλλάζει η ανάσα σου όταν φοβάσαι και πώς ψάχνεις το σώμα του άλλου μέσα στη νύχτα.

Και δεν θα σε ρωτήσω ποτέ γιατί.

Δεν φοβάμαι το σώμα σου. Τη μυρωδιά σου. Τον ιδρώτα σου. Το τρέμουλό σου. Τη φωτιά και την επιθυμία σου. Δεν χρειάζεται να είσαι όμορφος για μένα. Ούτε δυνατός. Ούτε καν ερωτευμένος κάθε βράδυ. Μου αρκεί να είσαι αληθινός.

Έχω δει πολλά εγώ. Έχω δει δυο ανθρώπους να πέφτουν πάνω μου λαχανιασμένοι από επιθυμία και, λίγο αργότερα, να κοιμούνται σαν παιδιά. Έχω κρατήσει ιδρώτα και δάκρυα. Έχω ακούσει «σ’ αγαπώ» ψιθυριστά κι άλλα που δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά τα κατάλαβα από ένα χέρι που έψαξε ένα άλλο μέσα στο σκοτάδι.

Ένα στεντόνι σαν εμένα είναι πάντα μάρτυρας κάθε ένωσης, κάθε αγκαλιάς, κάθε αγγίγματος, κάθε φιλιού, κάθε ανάσας, κάθε ψιθύρου, κάθε γυμνότητας παραδομένης, κάθε έκθεσης, κάθε δίψας, κάθε σπασμού, κάθε παλίρροιας, κάθε κατάδυσης, κάθε παλμού χαράς, κάθε επιστροφής, κάθε μεταλαβιάς.

Και ξέρω πως ο έρωτας δεν συμβαίνει μόνο όταν τα σώματα σμίγουν. Συμβαίνει και μετά.

Όταν όλα έχουν ησυχάσει και το ένα σώμα γυρίζει ασυναίσθητα προς το άλλο. Όταν εκείνος την ψάχνει στον ύπνο του και με παραμερίζει που τον ενοχλώ. Όταν εκείνη με τραβά λίγο πάνω στον ώμο του επειδή κατάλαβε πως κρύωσε.

Εκεί σας αγαπώ περισσότερο. Όταν δεν προσπαθείτε πια να είστε εραστές. Όταν είστε απλώς δύο γυμνοί, κουρασμένοι άνθρωποι που μπορούν να αφήσουν για λίγο αφύλακτο το σώμα τους ο ένας δίπλα στον άλλον.

Γιατί ίσως αυτό να είναι τελικά η πιο βαθιά ερωτική πράξη:

να κλείνεις τα μάτια δίπλα σε κάποιον και να ξέρεις πως η ευαλωτότητά σου είναι ασφαλής.

Κι εγώ θα μείνω εδώ. Θα πάρω το σχήμα σας. Θα κρατήσω λίγη από τη ζέστη σας, λίγη από τη μυρωδιά σας, ίσως κι ένα δάκρυ που ξέφυγε πριν τον ύπνο. Και το πρωί, όταν σηκωθείτε και επιστρέψετε στον κόσμο, θα μείνω πίσω ανακατεμένο, τσαλακωμένο, γεμάτο από τα ίχνη σας.

Μη βιαστείτε να με στρώσετε. Τα τσαλακωμένα σεντόνια είμαστε μερικές φορές η πιο ειλικρινής βιογραφία ενός έρωτα. Είμαστε μαρτυρίκια στη βάφτιση της όντως ζωής.

Ξέρω, βέβαια, μερικοί άνθρωποι βλέπουν ένα τσαλακωμένο κρεβάτι και παθαίνουν μικρή υπαρξιακή κρίση. Αλλά αφήστε με λίγο έτσι. Ανακατεμένο, ζεστό, με τα ίχνη σας ακόμη επάνω μου. Δεν χρειάζεται να βάζουμε σε τάξη αμέσως όλα όσα ο έρωτας έχει τόσο ωραία αναστατώσει.

Ο Νίκος Καλογερόπουλος διαβάζει Νικόλα Άσιμο

 

Μουσική : MΙΧΑΛΗΣ ΤΕΡΖΗΣ : "Ξένοι απαιτούν το αίμα μου". Τραγουδάει ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ Στίχοι: ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΔΑΣ-ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΕΡΖΗΣ

 

Νικος Καλογεροπουλος- Ο κανένας

 

ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ

Στον τεκέ του κάτω κόσμου

 

Τραγούδι Π. Αντέλλης, Ν. Καλογερόπουλος Στιχουργός,Συνθέτης Νικος Καλογερόπουλος Ζωντανή ηχογράφηση στο ΚΥΤΤΑΡΟ (2012)........

Στον τεκέ του κάτω κόσμου Ταξιδεύω εντός κι εκτός μου Μια θαυμάζω , δυό φωνάζω Τραγουδάω κι αναστενάζω Ποιος ν' ακούσει ' ποιος να δώσει Που είναι τόσοι κι άλλοι τόσοι; Στον τεκέ του κάτω κόσμου Μόνοι εγώ κι ο εαυτός μου Δεν μιλάμε ,δεν λαλάμε Μόνο βλέπουμε και πάμε. Όλα είναι μιλημένα Όλα είναι ειπωμένα Στον τεκέ του Κάτω Κόσμου Μπαινοβγαίνω εντός και εκτός μου Κι αγναντεύω τα σημεία Για ν΄ ανέβω κι άλλη μία Μια οκτάβα παραπάνω Για να μην ξαναποθάνω!!

Άντονι Χόπκινς Ηθοποιός * Μέγιστος. *

 

Μαρία Μουλινου

1 ημ. ·

 " Δεν είναι η εξουσία που διαφθείρει , είναι το αληθινό πρόσωπο του κάθε ανθρώπου όταν δε φοβάται πια τις συνέπειες."

Άντονι Χόπκινς
Ηθοποιός
* Μέγιστος. *

Χάνς Κέλσεν: Υπεράσπιση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από τους εχθρούς της

 

Spyros Koutroulis

1 ημ. 

·

Χάνς Κέλσεν: Υπεράσπιση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από τους εχθρούς της

Η Σαντρίν Μπώμ τονίζει ότι για τον Κέλσεν «το δημοκρατικό παιχνίδι έγκειται στη σύγκρουση ομάδων με αντίθετα συμφέροντα, τα οποία εκπροσωπούνται πιο αποτελεσματικά από τα πολιτικά κόμματα. Η αξία που ο Κέλσεν αναγνωρίζει στους κομματικούς σχηματισμούς, και ο ενθουσιασμός με τον οποίο τους ενσωματώνει στη θεωρία του για τη δημοκρατία, τον διακρίνει από άλλους συνταγματολόγους, ιδίως κατά την περίοδο της Βαϊμάρης, που δεν συμμερίζονταν την αισιοδοξία του ως προς το κομματικό σύστημα και τη θέση που κατέχει στον κοινοβουλευτικό στίβο. Σε αντίθεση με ορισμένους νομομαθείς, μετά το 1918, όπως ο Μαξ Βέμπερ ή ο Καρλ Σμιτ, που ανησυχούν για την ανάδυση των κομματικών σχηματισμών, ο Κέλσεν όχι απλώς δεν τους φοβάται, αλλά τους θεωρεί «ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της πραγματικής δημοκρατίας, αφού εξασφαλίζουν στα άτομα επιρροή στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων, αναομαδοποιώντας τα ανάλογα με τις πεποιθήσεις τους. Κατά την άποψή του, η ανάδυση των πολιτικών κομμάτων και η ρύθμισή τους από το Σύνταγμα ανάγονται στον σύμφυτο με τα σύγχρονα δημοκρατικά κράτη εξορθολογισμό της εξουσίας» .

Ο Κέλσεν απορρίπτοντας την κριτική του Σμίτ στον κοινοβουλευτισμό καταλήγει ότι «ο σκοπός και το νόημα του Κοινοβουλίου συνίσταται στην επίτευξη συμβιβασμών ανάμεσα σε διαφορετικές αξίες και αποκλίνοντα συμφέροντα. Με αυτή τη σχετικιστική επιχειρηματολογία ο Κέλσεν κατορθώνει να υπονομεύσει ένα μέρος των αντικοινοβουλευτικών επικρίσεων που στηρίζονται στην ιδέα της προδοσίας του διαβουλευτικού ιδεώδους. Οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες δεν επιδιώκουν ούτε τις «απόλυτες αλήθειες» ούτε μια «αληθινή» βούληση του κράτους, αλλά αναζητούν μια ενδιάμεση λύση ανάμεσα στα συμφέροντα της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας» . Η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα «που όχι μόνο ανέχεται αλλά και προϋποθέτει μια επιστημονική εξέταση αυτού του ίδιου ως μορφής διακυβέρνησης. Αντίθετα, η αυταρχία απορρίπτει τον εξορθολογισμό της πολιτικής πράξης» . Ο συμβιβασμός αποτελεί το πρωταρχικό, το «συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας» .

Πέραν των παραπάνω ο Κέλσεν είναι από τους πρώτους που παύτηκε από την θέση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο, μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Διέφυγε στην Γενεύη, έγινε καθηγητής στην Πράγα από όπου και από εκεί αναγκάστηκε να φύγει λόγω του πολέμου από τους ναζί φοιτητές. Το 1939 εγκαταλείπει την Ευρώπη, εγκαθίσταται στις ΗΠΑ, οπότε από το 1942 είναι καθηγητής στο Χάρβαρντ και στην συνέχεια στο Μπέρκλευ. Μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου διετέλεσε νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ.

Ο Νικόλας Βαγδούτης στην εισαγωγή του διαλόγου ανάμεσα στον Κέλσεν και τον Σμίτ καταλήγει ότι «ο Kelsen υπερασπίστηκε τον δημοκρατικό και κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του Συντάγματος της Βαϊμάρης -και άρα, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης- απέναντι στη μετάβαση στο αυταρχικό Προεδρικό Καθεστώς που έλαβε χώρα μέσω της υπέρμετρα διασταλτικής ερμηνείας του άρθρου 48. Μάλιστα, προειδοποίησε ήδη από το 1931 ότι η συνεχής νομοθέτηση μέσω του άρθρου 48 θα επέφερε κίνδυνο της κατάρρευσης του Συντάγματος, κάτι που τελικά συνέβη. Η ευθύνη της θεωρίας του Schmitt γι΄αυτή την κατάρρευση είναι υπαρκτή δεδομένου ότι νομιμοποίησε αυτή την πρακτική της διαρκούς νομοθέτησης μέσω του άρθρου 48 κατά την τελευταία περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, δηλαδή νομιμοποίησε ένα καθεστώς με δικτατορικές εξουσίες του Προέδρου του Reich» .

Ο Κ.Τσάτσος μνημονεύει συχνά και ξεχωρίζει τον Χ.Κέλσεν. Επηρεάστηκε έντονα από την σκέψη του. Με αφετηρία τον βενιζελισμό, τους αγώνες κατά της μοναρχίας, στο πνευματικό του έργο και στις πολιτικές τους πράξεις υπερασπίστηκε τον κοινοβουλευτισμό και την Προεδρευόμενη Ελληνική Δημοκρατία της οποίας υπήρξε ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος.

Λιγότερα

Σωκράτης Μάλαμας & Τζίμης Πανούσης - Ο πόνος του ποδηλάτη (VIDEO)

 

Διασκευή - Στίχοι: Τζίμης Πανούσης Ενορχήστρωση: Βασίλης Γκίνος Ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας & Τζίμης Πανούσης Απ' τον καιρό που άρχισα ποδήλατο να κάνω να ντύνομαι σα σούργελο νοιώθω πως θα την κάνω Στην αλυσίδα δάχτυλο θα βάλω εν κινήσει σαν Τζέφρυ, σαν ρεντίκολο σ' ανατολή και δύση Μοίρα μαϊμού με πλάνεψε μοίρα μαϊμού με σέρνει πίθηκος μεταλλάχτηκε και την ζωή μου παίρνει Άσε με κάτω πίθηκα φίδι του Εωσφόρου να φάω το μηλαράκι μου, τη γνώση του διαβόλου. Να πάρω τον άερα μου απ' τους ασκούς του Αιόλου