Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Η παρέμβαση μου στην παρουσίαση του βιβλίου ΤΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ στη Λευκωσία.

 

Γιατί τα παιδιά βάζουν τέλος στη ζωή τους; Σε 5 μήνες χάθηκαν 8 παιδιά . Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

Η δόξα των ανέμων - Μιχάλης Τερζής, Μάνος Ελευθερίου

Η δόξα των ανέμων - Μιχάλης Τερζής, Μάνος Ελευθερίου 

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Μουσική: Μιχάλης Τερζής 1. Μιχάλης Τερζής Οχτώ Νοέμβρη. Εποχή των χρυσανθέμων γυαλί σπασμένο το κορμί σου καταγής. Ντυμένη θαύματα στη δόξα των ανέμων τον αιματόφυρτο καιρό αιμορραγείς. Οχτώ Νοέμβρη πια ποτέ δε θα ξανάρθει σαν θεατρίνα που έχει σβήσει αλκολική κι ένα παιδί που μεγαλώνει μες στη στάχτη θα διδαχτεί απ’ τους θεούς τη μαντική. Παλιά φεγγάρια της αγάπης τα μπακίρια, πλεχτές κουβέντες με τοπάζι και χρυσό. Μυρίζουν κίτρινο και δάφνη τα σανίδια και πίνω αρώματα και οινόπνευμα να ζω. Οχτώ Νοέμβρη και το σπίτι ταξιδεύει σ’ ενός σουλτάνου τις αυλές ψηφιδωτό. Του σώματος μας τα κρυφά και τα ερέβη μόνο της τέχνης μας φυλούν την κιβωτό. Απόψε τίποτα δεν έχεις να δηλώσεις η νομιμότητά σου εξωπραγματική. Αρκεί σαν γράμμα τη ζωή σου να διπλώσεις κι ύστερα παίζεις κοπτική και ραπτική. Οκτώ Νοέμβρη. Εορτή των Αρχαγγέλων των Μιχαήλ και Γαβριήλ Ταξιαρχών. Δεν έχει νόημα πως κάψαμε το μέλλον το κέρδος μένει και σωμάτων και ψυχών.

Μετα την επίσκεψη στην Κίνα, πάλι εναντια στο Ιραν? 16/5/2026

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης ΑΓΑΠΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΘΥΜΑΜΑΙ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

49 λ. 

·

ΑΓΑΠΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΘΥΜΑΜΑΙ

Ο έρωτας δεν είναι ποτέ τόσο αμαρτωλός όσο φοβήθηκαν οι άνθρωποι. Ίσως γιατί στον πυρήνα του δεν είναι απλώς επιθυμία. Είναι εκείνη η μυστική δύναμη που, όπως έγραφε ο Μάξιμος Ομολογητής, «συνέχει» τον κόσμο. Μια δύναμη ενωτική. Μια δύναμη που συγκρατεί. Σαν δύο υπάρξεις που παύουν για λίγο να πέφτουν μόνες μέσα στο χάος της μοναξιάς τους.

Γι’ αυτό και όταν αγαπάς το σώμα του Άλλου, της Άλλης, δεν αισθάνεσαι πως βυθίζεσαι στην αμαρτία αλλά πως επιστρέφεις σε κάτι αρχαίο και ιερό. Σαν να θυμάται η ψυχή έναν τρόπο ύπαρξης πριν ακόμη χωριστεί από τον κόσμο, πριν μάθει να φοβάται την τρυφερότητα.

Γιατί ο αληθινός έρωτας δεν είναι απλώς σωματική πείνα.

Είναι μνήμη παρουσίας.

Κι ίσως γι’ αυτό συνηθίζω να λέω: «Αγαπώ σημαίνει θυμάμαι.»

Θυμάμαι τον τρόπο που γελάς.

Τον τρόπο που σωπαίνεις.

Τη μυρωδιά του λαιμού σου λίγο πριν κοιμηθείς.

Το βλέμμα σου όταν φοβάσαι.

Τον τρόπο που το σώμα σου κουβαλά όλες τις μικρές και μεγάλες ιστορίες της ζωής σου.

Ο άνθρωπος που αγαπά δεν θυμάται μόνο με το μυαλό. Θυμάται με το σώμα. Με την ψυχή. Με την επιθυμία.

Και αυτή η μνήμη δεν είναι απλή ανάκληση εικόνων.

Είναι παρουσία.

Ο άλλος συνεχίζει να κατοικεί μέσα σου ακόμη κι όταν λείπει.

Σαν ένα μικρό καντήλι που καίει χαμηλά μέσα στη νύχτα.

Κι έτσι όταν ξαπλώνω δίπλα σου, δεν νιώθω ότι σε «κατακτώ».

Νιώθω πως ακουμπώ σ’ ένα μυστήριο που με υπερβαίνει.

Σαν να γίνεται το σώμα σου εκείνος ο τόπος όπου για λίγο συμφιλιώνονται η άγρια επιθυμία και η τρυφερότητα, η σάρκα και η ψυχή, ο πόνος και η παρηγοριά, η γη και ο ουρανός.

Ίσως τελικά γι’ αυτό ο έρωτας φόβισε τόσο πολύ τους ανθρώπους. Γιατί όποιος αγαπά αληθινά παύει να είναι απολύτως κλειστός μέσα στον εαυτό του. Ραγίζει. Ανοίγει. Παραδίδεται.

Και τότε καταλαβαίνει πως ο έρωτας δεν είναι μόνο ανάγκη να πάρεις. Είναι βαθιά ανάγκη να ενωθείς. Είναι αντίσταση έναντια στη λήθη.

Δείτε λιγότερα

quantum teleportation, κβαντική τηλεμεταφορά

 

Πειράματα σαν κι αυτό αναφέρονται στην κβαντική τηλεμεταφορά, μια διαδικασία κατά την οποία η κατάσταση ενός κβαντικού σωματιδίου μεταφέρεται από μια τοποθεσία σε μια άλλη χωρίς το ίδιο το σωματίδιο να μετακινείται. Στην προκειμένη περίπτωση, η κβαντική κατάσταση ενός φωτονίου μεταδίδεται ανάμεσα σε δύο απομακρυσμένες κβαντικές κουκκίδες (quantum dots) που βρίσκονται σε απόσταση περίπου 270 μέτρων.

Η διαδικασία αυτή βασίζεται στην κβαντική διεμπλοκή (quantum entanglement), όπου δύο συστήματα συνδέονται με τέτοιο τρόπο ώστε η κατάσταση του ενός να σχετίζεται άμεσα με την κατάσταση του άλλου. Όταν η διεμπλοκή μοιράζεται μεταξύ απομακρυσμένων σημείων, οι πληροφορίες για μια κβαντική κατάσταση μπορούν να ανασυντεθούν στο σημείο λήψης.

Σημαντικό είναι ότι τίποτα υλικό δεν μεταφέρεται πραγματικά ταχύτερα από το φως. Το αρχικό φωτόνιο μετριέται και η κατάστασή του καταστρέφεται στο σημείο αποστολής, ενώ μια πανομοιότυπη κατάσταση αναδημιουργείται στο σημείο λήψης χρησιμοποιώντας προϋπάρχουσα διεμπλοκή και κλασική επικοινωνία.

Οι κβαντικές κουκκίδες είναι νανοδομές ημιαγωγών που μπορούν να παγιδεύουν και να εκπέμπουν μεμονωμένα φωτόνια, γεγονός που τις καθιστά χρήσιμες για πειράματα κβαντικής επικοινωνίας. Η επίτευξη τηλεμεταφοράς σε αποστάσεις εκατοντάδων μέτρων αποτελεί σημαντικό βήμα προς την ανάπτυξη κβαντικών δικτύων.

Η κβαντική τηλεμεταφορά δεν είναι μεταφορά αντικειμένων τύπου επιστημονικής φαντασίας. Είναι μια ακριβής μέθοδος μεταφοράς πληροφοριών για κβαντικές καταστάσεις, που δείχνει πώς η διεμπλοκή μπορεί να συνδέει απομακρυσμένα συστήματα με τρόπους που η κλασική φυσική δεν μπορεί να αναπαράγει.

#quantumcookie #quantum #physics #quantumcommunication #science

scientific society  

 · 

Subscribe

Posted by 

You And I

 

16h

Experiments like this refer to quantum teleportation, a process where the state of a quantum particle is transferred from one location to another without physically moving the particle itself. In this case, a photon’s quantum state is transmitted between two distant quantum dots separated by about 270 meters.

This process relies on quantum entanglement, where two systems are linked in such a way that the state of one is directly connected to the state of another. When entanglement is shared between distant locations, information about a quantum state can be reconstructed at the receiving end.

Importantly, nothing physical is actually being transported faster than light. The original photon is measured and its state is destroyed at the sender side, while an identical state is recreated at the receiver using pre shared entanglement and classical communication.

Quantum dots are nanoscale semiconductor structures that can trap and emit individual photons, making them useful for quantum communication experiments. Achieving teleportation over hundreds of meters is a significant step toward building quantum networks.

Quantum teleportation is not science fiction style object transfer. It is a precise method of transferring information about quantum states, showing how entanglement can link distant systems in ways that classical physics cannot replicate.

#quantumcookie #quantum #physics #quantumcommunication #science

Αντώνης Ανδρουλιδάκης ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ

 Α

ντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

12 λ. 

·

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ

Μία από τις βαθύτερες ανάγκες κάθε παιδιού δεν είναι να έχει «τέλειους» γονείς. Ούτε πλούσιους. Ούτε επιτυχημένους. Ούτε "ξύπνιους" που "βρήκαν την άκρη".

Η βαθύτερη ανάγκη του είναι να αισθάνεται πως οι γονείς του μπορούν ακόμη να χαρούν τη ζωή. Πως αντέχουν ψυχικά.

Πως υπάρχει μέσα τους ελπίδα, επιθυμία, γαλήνη. Γιατί μόνο τότε το παιδί αισθάνεται πραγματικά ασφαλές μέσα στον κόσμο.

Η ψυχολογία του δεσμού (attachment theory) δείχνει πως το παιδί χρειάζεται τον γονιό ως μια «ασφαλή βάση». Έναν ενήλικα αρκετά σταθερό ώστε το παιδί να μπορεί να αφεθεί στην παιδικότητα, στο παιχνίδι, στην ανεμελιά, στην εξερεύνηση της ζωής χωρίς να χρειάζεται να κουβαλά το βάρος της συναισθηματικής επιβίωσης της οικογένειας.

Μόνο που όταν ο γονιός είναι βαθιά δυστυχισμένος, εξαντλημένος, ψυχικά καταρρακωμένος ή απονοηματοδοτημένος, το παιδί συχνά το αισθάνεται πολύ πριν μπορέσει να το καταλάβει με λόγια.

Το βλέπει στο κουρασμένο βλέμμα, στις σιωπές, στο άγχος για τα χρήματα, στις συγκρούσεις, στη χαμένη χαρά, στη μόνιμη εξάντληση, στο «δεν αντέχω άλλο» που κυκλοφορεί αόρατα μέσα στο σπίτι.

Και τότε πολύ συχνά συμβαίνει κάτι τραγικό. Το παιδί αρχίζει - συνειδητά ή ασυνείδητα - να πιστεύει πως πρέπει εκείνο να κρατήσει ψυχικά όρθιο τον κόσμο των μεγάλων. Να γίνει το «καλό παιδί», η ελπίδα, η δικαίωση, η επιτυχία, το νόημα, εκείνο που δεν θα δημιουργήσει επιπλέον βάρος. Να γίνει η ανακούφιση της οικογενειακής οδύνης.

Στην ψυχολογία ονομάζουμε αυτή τη διαδικασία γονεϊκοποίηση (parentification) και αναφερόμαστε στην αντιστροφή των ρόλων, όπου το παιδί αναλαμβάνει συναισθηματικές ευθύνες που δεν του αναλογούν.

Και τότε η παιδικότητα χάνεται πρόωρα. Το παιδί μεγαλώνει γρήγορα. Γίνεται πρώϊμα υπεύθυνο. Αγχωμένο. Τελειοθηρικό.

Υπερλειτουργικό. Μαθαίνει να “διαβάζει” διαρκώς τη διάθεση των άλλων, ώστε να ανταποκριθεί έγκαιρα σ' αυτήν για να διατηρήσει την οικογενειακή ισορροπία. Πρόκειται για μια κλίνη του Προκρούστη, για μια βίαιη πρόωρη ενηλικίωση.

Το παιδί ανταποκρίνεται όχι επειδή είναι «ώριμο». Αλλά επειδή φοβάται. Γιατί βαθιά μέσα του πιστεύει πως αν οι γονείς του καταρρεύσουν, τότε θα καταρρεύσει και ο κόσμος ολόκληρος.

Και ίσως εδώ βρίσκεται κάτι πολύ οδυνηρό για τη σημερινή Ελλάδα. Γιατί οι γονείς στην Ελλάδα σήμερα συχνά δεν είναι ευτυχισμένοι. Είναι εξαντλημένοι, οικονομικά πιεσμένοι,

ματαιωμένοι, υπαρξιακά κουρασμένοι, απογοητευμένοι απο τα πάντα, γεμάτοι κυνισμό ακόμη και απέναντι σε πρόσωπα που αγαπούν, ενοχοποιημένοι, εγκλωβισμένοι σε μια ζωή διαρκούς επιβίωσης.

Μια ολόκληρη κοινωνία που έμαθε να αντέχει αλλά όχι να χαίρεται. Ίσως γιατί μας εκπαίδευσαν να πιστεύουμε ότι δεν μας αξίζει η χαρά. Ή «τέτοιοι που είμαστε καλά να πάθουμε».

Και το παιδί το αισθάνεται αυτό ακόμη κι όταν κανείς δεν μιλά.

Το αισθάνεται όταν βλέπει ανθρώπους χωρίς χρόνο, χωρίς ανάσα, χωρίς επιθυμία, χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Και τότε η επιτυχία φορτώνεται στα παιδιά με ένα τεράστιο ασυνείδητο βάρος. Δεν είναι πια απλώς «Να πετύχω.» Γίνεται

«Να σώσω τη μαμά.» «Να δικαιώσω τον πατέρα.» «Να κάνω να αξίζουν οι θυσίες τους.» «Να μην τους απογοητεύσω.» «Να τους δώσω έναν λόγο να ελπίζουν.» «Να ανταποδόσω τη θυσία.» «Να αναλάβω την ευθύνη της χαράς τους.»

Κι έτσι πολλά παιδιά σήμερα δεν μεγαλώνουν μόνο με το άγχος της δικής τους ζωής. Μεγαλώνουν κουβαλώντας και το βάρος της ψυχικής σωτηρίας των γονιών τους.

Και ίσως γι’ αυτό μοιάζουν τόσο κουρασμένα τόσο νωρίς. Γιατί κανένα παιδί δεν μπορεί πραγματικά να σηκώσει στις μικρές του πλάτες το υπαρξιακό αδιέξοδο μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Αυτό που χρειάζονται περισσότερο τα παιδιά δεν είναι γονείς αλάνθαστους. Χρειάζονται γονείς που, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, μπορούν να γελάσουν αληθινά, να ερωτευτούν τη ζωή-και ο ένας τον Άλλο, να ξεκουραστούν χωρίς ενοχή, να νιώσουν πως ο κόσμος δεν είναι μόνο επιβίωση.

Γιατί τότε το παιδί παίρνει ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα απ’ όλα: ότι η ζωή, παρά τον πόνο της, αξίζει ακόμη να βιωθεί. Ότι η ζωή είναι ένα Δώρο και όχι μια κατάρα.

Δείτε λιγότερα

Καβάφης: ΑΠ' ΤΕΣ ΕΝΝΙΑ

 

Κυριάκος Κοτσολάκος

14 Μαΐου 2021 ·

"αισθήματα δικών μου, αισθήματα

των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα."

Δυσκολεύομαι να βρω συγκλονιστικότερους στίχους στην παγκόσμια Ποίηση. Η τραγικότητα του ανθρώπου που διαπιστώνει ότι είχε εκτιμήσει λανθασμένα κάποια αισθήματα των δικών του, δίνεται με τρόπο ανεπανάληπτο. Είναι ο άνθρωπος που, όσο οι δικοί του ζούσαν, δεν τους είχε εκτιμήσει όπως τους άξιζε, με το πλήρωμα του χρόνου αναθεωρεί και καταλαβαίνει το λάθος του, μόνο που πια δε ζουν, για να επανορθώσει. Το βλέπω και ως προτροπή προς τον αναγνώστη να είναι προσεκτικός στη συμπεριφορά του, ώστε να μη βρεθεί σε παρόμοια οδυνηρή θέση. Πρόκειται για τον "διδακτικό" Καβάφη. Εννοείται ότι το ποίημα έχει και πολλές άλλες διαστάσεις. Είναι το πιο αγαπημένο μου ποίημα όλων των εποχών.

ΕΡΝΤΟΓΑΝ, ΤΡΑΜΠ ΑΠΌ ΠΕΚΙΝΟ 15/5/2026

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΑΝ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

3 ώρ. 

·

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΑΝ

Οι βασικοί μύθοι/κοινωνικές κατασκευές του νεοφιλελευθερισμού δεν λειτουργούν απλώς ως οικονομικές ιδέες. Λειτουργούν σαν ψυχολογικές και πολιτισμικές εντολές/μολύνσεις που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την αξία τους, σχετίζονται, αγαπούν, εργάζονται, συγκρίνονται και τελικά υπάρxουν.

Στην Ελλάδα αυτοί οι μύθοι έγιναν ιδιαίτερα τοξικοί γιατί έπεσαν πάνω σε μια ήδη τραυματισμένη κοινωνία με ιστορική ανασφάλεια, ανάγκη κοινωνικής ανόδου, φόβο αποτυχίας, αίσθημα συλλογικής μειονεξίας απέναντι στην προοδευμένη Δύση

και βαθιά ανάγκη αναγνώρισης.

#Οι_βασικοί_μύθοι

1. «ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΑΡΚΕΤΑ, ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ»

Ο πιο κεντρικός μύθος. Μετατρέπει τη φτώχεια, την αποτυχία,

την εξάντληση, την ανεργία, σε προσωπική ευθύνη.

Αν δεν τα κατάφερες είναι που «Δεν προσπάθησες αρκετά.»

Κι έτσι ο άνθρωπος ντρέπεται αντί να καταλαβαίνει,

αυτοενοχοποιείται, εξαντλείται αδιάκοπα και αισθάνεται συνεχώς ανεπαρκής.

2. «Η ΑΞΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΔΟΣΗΣ ΣΟΥ»

Δεν αξίζεις επειδή υπάρχεις. Αξίζεις επειδή πετυχαίνεις, αποδίδεις,

παράγεις, ξεχωρίζεις, είσαι “χρήσιμος”.

Και τότε η ξεκούραση γίνεται ενοχή, η αποτυχία γίνεται υπαρξιακή κατάρρευση και η ζωή γίνεται βιογραφικό.

3. «Sky is the limit»

Ο άνθρωπος υποτίθεται πως μπορεί να γίνει τα πάντα.

Ακούγεται απελευθερωτικό, αλλά ψυχικά συχνά γίνεται

ατελείωτη αυτοκαταδίωξη. Γιατί αν τα όρια εξαφανίζονται,

τότε ποτέ δεν είσαι αρκετός, ποτέ δεν τελειώνει η απαίτηση,

ποτέ δεν επιτρέπεται η ανθρώπινη αδυναμία, η ανθρώπινη ευθραυστότητα, δηλαδή η "ανθρωπινότητα".

4. «Γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου»

Η ζωή μετατρέπεται σε project διαρκούς optimization. Το σώμα,

η ψυχή, η παραγωγικότητα, οι σχέσεις, η εικόνα, η χαρά, όλα πρέπει να: βελτιώνονται, να αποδίδουν, να αξιολογούνται.

Ακόμη και η θεραπεία κινδυνεύει να γίνει εργαλείο απόδοσης.

5. «Ο καθένας είναι μόνος υπεύθυνος για τη μοίρα του»

Εδώ διαλύεται η έννοια της κοινότητας, της κοινωνικής ευθύνης,

της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης.

Ο άνθρωπος μένει μόνος απέναντι στη ζωή. Και όταν λυγίζει,

πιστεύει πως «Φταίω εγώ.»

6. «Η συνεχής απασχόληση, η εργασιομανία, είναι αξία»

Η ησυχία γίνεται σχεδόν απειλητική. Πρέπει συνεχώς να κάνεις,

να τρέχεις, να εξελίσσεσαι, να αποδίδεις, να είσαι busy.

Και τότε ο άνθρωπος χάνει την περισυλλογή, το βίωμα,

τη σιωπή, τη σχέση με τον εαυτό του.

7. «Η κατανάλωση θα σε ολοκληρώσει»

Το υπαρξιακό κενό επιχειρείται να γεμίσει με εμπειρίες, με αγορές,

με εικόνες, με status, με lifestyle.

Μόνο που η κατανάλωση διεγείρει ντοπαμινικά, δεν νοηματοδοτεί.

8. «Η ζωή είναι ανταγωνισμός»

Ο άλλος παύει να είναι σύντροφος, κοινότητα, σχέση, συνάνθρωπος.

Γίνεται αντίπαλος, ανταγωνιστής.

Και τότε διαλύεται η εμπιστοσύνη, αυξάνεται η μοναξιά,

η σύγκριση γίνεται μόνιμη ψυχική κατάσταση.

Στην Ελλάδα αυτό γίνεται ακόμη πιο βαρύ γιατί ο νεοφιλελευθερισμός συνάντησε οικογένειες γεμάτες άγχος επιβίωσης, ιστορική επισφάλεια, κοινωνική ανασφάλεια,

ματαιωμένες γενιές, συλλογικό τραύμα.

Κι έτσι η επιτυχία φορτώθηκε σχεδόν με υπαρξιακή σημασία.

Δεν είναι πια «Να πετύχεις.» Είναι «Να σωθείς.» «Να δικαιωθούν οι γονείς σου.» «Να μην καταρρεύσεις κοινωνικά.» «Να αποδείξεις ότι αξίζεις να υπάρχεις.»

Και ίσως το πιο τραγικό είναι ότι ακόμη και μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς παγιδεύτηκαν τελικά μέσα στους ίδιους νεοφιλελεύθερους μύθους που κάποτε υποτίθεται ότι αμφισβητούσαν. Αντί να υπερασπιστούν μια διαφορετική αντίληψη ζωής, σχέσης και νοήματος, συχνά περιορίστηκαν κι εκείνα στη γλώσσα της ανάπτυξης, της απόδοσης, της διαρκούς παραγωγικότητας, της “επιτυχίας” και της ατομικής αυτοπραγμάτωσης.

Σαν να έπαψε ακόμη και η πολιτική να ρωτά «Τι ζωή αξίζει να ζούμε;» και να ενδιαφέρεται μόνο για το «Πώς θα λειτουργήσει αποτελεσματικότερα το σύστημα;»

Και κάπως έτσι η κοινωνία γεμίζει με εξαντλημένους ανθρώπους, παιδιά με κρίσεις πανικού, burnout, υπαρξιακό κενό και βαθιά απονοηματοδότηση.

Γιατί όταν η ζωή οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από την επίδοση, την επιβίωση, την εικόνα και την ανταγωνιστικότητα, τότε ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί.

Αλλά σιγά σιγά ξεχνά ΓΙΑΤΙ ζει.

Δείτε λιγότερα

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΡΩΤΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ “ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΔΑ;”

Κανείς γονιός δεν ξυπνά το πρωί θέλοντας να πληγώσει το παιδί του. Και σχεδόν κανείς δεν καταλαβαίνει έγκαιρα πόσο βαρύς έχει γίνει ο κόσμος μέσα στην ψυχή ενός εφήβου.

Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή πριν μετατρέψουμε τον πόνο αυτών των ανθρώπων σε δημόσιο ή και ιδιωτικό δικαστήριο ενοχής. Γιατί εμείς οι "σίγουρα καλοί γονείς"... δεν θα επιτρέπαμε ποτέ να συμβεί στο παιδί μας κάτι τέτοιο.

Οι περισσότεροι γονείς σήμερα μεγαλώνουν παιδιά ενώ οι ίδιοι είναι ήδη εξαντλημένοι. Κουβαλώντας οικονομική πίεση,

ανασφάλεια, ματαιωμένα όνειρα, άγχος επιβίωσης, συλλογικό τραύμα και μια εποχή που απαιτεί συνεχώς περισσότερα απ’ όλους.

Προσπαθούν να είναι καλοί γονείς, αποτελεσματικοί εργαζόμενοι,

ανθεκτικοί, διαθέσιμοι, ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, υποστηρικτές,

την ίδια στιγμή που πολλές φορές οι ίδιοι δεν έχουν ποτέ νιώσει πραγματικά κρατημένοι από κανέναν.

Και κάπως έτσι η αγάπη συχνά μπερδεύεται με την αγωνία.

Το «να προσέξεις» γίνεται πίεση. Το «θέλω να πετύχεις» γίνεται άθελά του φόβος αποτυχίας. Το «παλεύω για σένα» μετατρέπεται χωρίς πρόθεση σε βάρος που το παιδί νιώθει ότι πρέπει να δικαιώσει.

Όχι επειδή οι γονείς δεν αγαπούν. Αλλά επειδή κι εκείνοι είναι παιδιά μιας κουρασμένης κοινωνίας που έμαθε να επιβιώνει περισσότερο απ’ όσο έμαθε να αναπαύεται, να ακούει και να αγκαλιάζει τον πόνο.

Και ίσως το πιο σκληρό πράγμα για έναν γονιό που χάνει το παιδί του είναι πως θα επιστρέφει για πάντα μέσα του στο ίδιο ερώτημα: «#Τι_δεν_είδα_γαμώτο;»

Μόνο που η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι μαθηματική εξίσωση.

Δεν υπάρχει γονιός που να μπορεί να ελέγξει απόλυτα τον πόνο,

την απόγνωση, το υπαρξιακό κενό ή τις αόρατες μάχες που δίνει ένα παιδί μέσα του.

Γι’ αυτό ίσως αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε περισσότερη τρυφερότητα παρά ποτέ.

Για τα παιδιά που λύγισαν.

Αλλά και για τους γονείς που θα συνεχίσουν να ζουν κουβαλώντας μέσα τους μια απώλεια που καμία ανθρώπινη λέξη δεν μπορεί πραγματικά να χωρέσει.

Δείτε λιγότερα