Θεέ του ουρανού και του παντός,
αυτείν’ οι γραμματισμένοι,
αυτείν’ οι πολιτισμένοι,
έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…
Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ
|
Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898-1936)
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Γεννήθηκε : 5 Ιουνίου 1898
Δολοφονήθηκε: 19 Αυγούστου 1936, Γρανάδα, Ισπανία. Συνελήφθη από φαλαγγίτες στη Γρανάδα. Κρατήθηκε για 1–2 νύχτες σε αυτοσχέδιο κρατητήριο. Στις 19 Αυγούστου 1936 οδηγήθηκε στο Βιθνάρ και τουφεκίστηκε χωρίς δίκη. Οι συνθήκες παραμένουν εν μέρει ασαφείς, αλλά όλες οι αξιόπιστες ιστορικές πηγές μιλούν για πολιτική δολοφονία.
Ο διάσημος και ο πιο πολυμεταφρασμένος Ισπανός συγγραφέας όλων των εποχών.
Έγραψε ποιήματα και θεατρικά έργα. Τα πιό σπουδαία είναι
Bodas de sangre - Ματωμένος Γάμος (1933)
Yerma - Γέρμα (1934)
La casa de Bernarda Alba -Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα (1936)
Το εξοχικό του σπίτι όπου και δολοφονήθηκε έγινε το 1995 Μουσείο στην καρδιά του πάρκου Federico García Lorca της Γρανάδας .
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026
Ο «Αρχιμήδης» ενοχλεί. Επειδή δείχνει ότι η Ελλάδα μπορεί! Επειδή αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται μόνο να εισάγει τεχνολογία· μπορεί να την παράγει.
Manos Lambrakis
Mήπως ο «Αρχιμήδης» δεν εγκαταλείπεται επειδή απέτυχε, αλλά επειδή πέτυχε με λάθος τρόπο; Δηλαδή επειδή πέτυχε ως ελληνικός ερευνητικός πυρήνας, με Έλληνες επιστήμονες, με νέους ερευνητές που μένουν στη χώρα, με γνώση που δεν εισάγεται ως έτοιμο προϊόν αλλά παράγεται εδώ, σε ελληνικό έδαφος, από ανθρώπους που δεν ζητούν πολιτική πατρωνία αλλά θεσμική ελευθερία.
Μήπως, τελικά, αυτό ακριβώς ενοχλεί;
Μήπως το πρόβλημα δεν είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποκτήσει δική της τεχνητή νοημοσύνη, αλλά ότι κάποιοι δεν θέλουν να την αποκτήσει με δικούς της όρους;
Θέλει πράγματι η κυβέρνηση έναν ισχυρό ελληνικό δημόσιο ερευνητικό φορέα στην τεχνητή νοημοσύνη ή προτιμά να μετατρέψει τη χώρα σε οικόπεδο υποδοχής ξένων τεχνολογικών συμφερόντων;
Θέλει ελληνική επιστημονική κυριαρχία ή απλώς αμερικανικά data centers, αμερικανικές πλατφόρμες, αμερικανικές εταιρείες, αμερικανικά λογισμικά, αμερικανική επιτήρηση του μέλλοντος με ελληνικό ΦΠΑ και κυβερνητική κορδέλα εγκαινίων;
Θέλει να κρατήσει εδώ τους Έλληνες ερευνητές ή να τους εξαφανίσει ως ενοχλητικό ενδιάμεσο στρώμα, ώστε η «καινοτομία» να έρχεται έτοιμη, εισαγόμενη, ιδιωτική, εξαρτημένη, απολύτως διαχειρίσιμη;
Η καχυποψία δεν είναι συνωμοσιολογία. Είναι πολιτική ανάγνωση των συμπτώσεων. Όταν μια κυβέρνηση αφήνει να ασφυκτιά ο μόνος ελληνικός φορέας που μπορεί να παράγει αυτόνομη τεχνογνωσία στην ΤΝ, ενώ ταυτόχρονα ονειρεύεται την Ελλάδα ως φιλόξενο τεχνολογικό προτεκτοράτο μεγάλων ξένων εταιρειών, τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο: μήπως η εγχώρια αριστεία δεν χωρά στο σχέδιο επειδή δεν είναι αρκετά υποτελής;
Μήπως οι Έλληνες επιστήμονες είναι χρήσιμοι μόνο ως ονόματα σε επιτροπές και όχι ως πραγματικοί φορείς στρατηγικής ισχύος;
Αν αυτό συμβαίνει, τότε το σκάνδαλο είναι ακόμη μεγαλύτερο.
Δεν έχουμε απλώς μια κυβέρνηση που αδιαφορεί για τον «Αρχιμήδη».
Έχουμε μια κυβέρνηση που ενδεχομένως προτιμά την Ελλάδα πελάτη αντί για την Ελλάδα παραγωγό.
Την Ελλάδα-υποδοχέα αντί για την Ελλάδα-δημιουργό.
Την Ελλάδα που νοικιάζει έδαφος, ενέργεια, δεδομένα και ανθρώπινη συμμόρφωση, αντί για την Ελλάδα που οικοδομεί δική της σχολή, δική της γνώση, δικούς της θεσμούς, δική της τεχνολογική αυτοπεποίθηση. Και τότε η εγκατάλειψη του «Αρχιμήδη» δεν είναι λάθος. Είναι επιλογή.
Mια χώρα που διώχνει τους δικούς της ερευνητές για να υποδεχθεί ως «επένδυση» την τεχνολογική ισχύ άλλων, δεν εκσυγχρονίζεται.
Αποικιοποιείται χαμογελαστά.
Δεν γίνεται κόμβος καινοτομίας. Γίνεται υπεργολάβος του μέλλοντος.
Δεν αποκτά τεχνητή νοημοσύνη. Παραδίδει τη φυσική της νοημοσύνη, την ανθρώπινη, την ελληνική, σε εκείνους που ξέρουν πολύ καλά ότι η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται στα εγκαίνια, αλλά στην ιδιοκτησία της γνώσης.
Γι’ αυτό ο «Αρχιμήδης» ενοχλεί. Επειδή δείχνει ότι η Ελλάδα μπορεί.
Επειδή αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται μόνο να εισάγει τεχνολογία· μπορεί να την παράγει.
Επειδή χαλά την αφήγηση μιας χώρας που πρέπει αιωνίως να περιμένει τον ξένο σωτήρα, τον ξένο επενδυτή, τον ξένο πάροχο, τον ξένο διαχειριστή.
Ο «Αρχιμήδης» αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι η ελληνική αδυναμία.
Είναι η πολιτική βούληση που προτιμά την εξάρτηση, επειδή η εξάρτηση ελέγχεται ευκολότερα από την ελευθερία.
Και αν τελικά αυτό είναι το σχέδιο, τότε ας το πουν.
Ας πουν ότι δεν θέλουν Έλληνες επιστήμονες να χαράζουν την τεχνολογική μοίρα της χώρας.
Ας πουν ότι προτιμούν την Ελλάδα ως παράρτημα, ως cloud αποθήκη, ως φθηνό γεωγραφικό πέρασμα, ως αγορά προς αξιοποίηση.
Ας πουν ότι η «Ελλάδα 2.0» δεν σημαίνει ελληνική παραγωγή γνώσης, αλλά ξένη εγκατάσταση πάνω σε ελληνικό έδαφος, με την κυβέρνηση σε ρόλο τελετάρχη, με το ψαλίδι της κορδέλας στο χέρι και με το brain drain να συνεχίζεται σιωπηλά πίσω από τις κάμερες.
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι να είσαι μικρή χώρα.
Το πιο επικίνδυνο είναι να κυβερνάσαι από ανθρώπους που έχουν αποδεχθεί τη μικρότητα ως στρατηγική.
Από ανθρώπους που δεν θέλουν να μεγαλώσει η χώρα, γιατί μια χώρα με ισχυρούς επιστήμονες, αυτόνομους θεσμούς και δική της τεχνογνωσία δεν προσκυνά εύκολα.
Δεν χειραγωγείται εύκολα.
Δεν φωτογραφίζεται απλώς. Σκέφτεται.
Και αυτό, για κάθε εξουσία που αγαπά περισσότερο την εικόνα από τη νοημοσύνη, είναι πάντα αφόρητο.
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026
Αντώνης ΑνδρουλιδάκηςΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Αγαπητές γυναίκες,
ίσως ένα από τα πιο ύπουλα ψέματα που σας αφηγήθηκε ο πολιτισμός μας να είναι ότι η αξία σας βρίσκεται στο πόσο πολύ σας επιθυμούν.
Από πολύ νωρίς μάθατε να κοιτάζετε τον εαυτό σας μέσα από ξένα μάτια. Να αναρωτιέστε αν είστε αρκετά όμορφες. Αρκετά ελκυστικές. Αρκετά ποθητές. Να περιμένετε από το βλέμμα ενός άνδρα να σας επιστρέψει την αίσθηση της αξίας σας. Σαν να έπρεπε κάποιος άλλος να πιστοποιήσει την ύπαρξή σας. Σαν να έπρεπε να σας επιλέξουν για να νιώσετε ότι αξίζετε.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβετε, η επιθυμία άρχισε να μπερδεύεται με την αγάπη. Η διεκδίκηση με τη φροντίδα. Η ζήλια με το ενδιαφέρον. Η εμμονή με το πάθος. Η κατάκτηση με τον έρωτα.
Και τότε συμβαίνει κάτι ακόμη. Πολλές γυναίκες αρχίζουν να πιστεύουν ότι αν κάποιος τις θέλει πολύ, τότε τις αγαπά πολύ.
Όμως αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η επιθυμία λέει «Σε θέλω.» ενώ η αγάπη λέει: «Σε βλέπω. Σε νιώθω.»
Η αγάπη είναι κάτι διαφορετικό. Η αγάπη αρχίζει όταν ο άλλος παύει να σε βλέπει ως απάντηση στις ανάγκες του και αρχίζει να σε βλέπει ως πρόσωπο. Όταν μπορεί να συναντήσει όχι μόνο την ομορφιά σου αλλά και τους φόβους σου. Όχι μόνο τη λάμψη σου αλλά και τις πληγές σου. Όχι μόνο αυτό που του προσφέρεις αλλά και αυτό που είσαι.
Γι' αυτό να είστε προσεκτικές με τους ανθρώπους που σας θέλουν πολύ αλλά σας βλέπουν λίγο. Με τους ανθρώπους που σας διεκδικούν ασταμάτητα αλλά δεν ενδιαφέρονται να σας γνωρίσουν. Με τους ανθρώπους που μιλούν αδιάκοπα για το πόσο πολύ σας χρειάζονται αλλά ελάχιστα για το ποια είστε.
Γιατί κάποιος μπορεί να είναι τρελός από επιθυμία για εσάς και να μην έχει αγαπήσει ούτε μια στιγμή την ψυχή σας.
Γι' αυτό θέλω να σας πω κάτι που ίσως δεν ακούγεται αρκετά συχνά: Η μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης δεν είναι ότι κάποιος σας διεκδικεί. Είναι ότι σας σέβεται. Δεν είναι ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εσάς. Είναι ότι χαίρεται που υπάρχετε ακόμη και όταν δεν τον υπηρετείτε. Δεν είναι ότι σας ζηλεύει. Είναι ότι εμπιστεύεται την ελευθερία σας.
Αγαπητές γυναίκες,
απελευθερωθείτε από τα στερεότυπα που σας κληροδότησαν γενιές ανθρώπων που έμαθαν να αγαπούν μέσα από τον φόβο, την έλλειψη και την εξάρτηση. Από τα πρότυπα σχέσης που σας δίδαξαν τραυματισμένοι γονείς, οι οποίοι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν με όσα γνώριζαν, αλλά συχνά μπέρδεψαν την αγάπη με την ανάγκη, τη φροντίδα με την αυτοθυσία και την αφοσίωση με την υποταγή. Δεν είστε υποχρεωμένες να συνεχίσετε την ιστορία τους. Μπορείτε να γράψετε μια καινούρια και για σας, αλλά και για τα παιδιά σας.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν ζητά να μικρύνετε για να χωρέσετε μέσα στις ανάγκες της. Δεν ζητά να γίνετε τρόπαιο. Δεν ζητά να γίνετε καθρέφτης. Δεν ζητά να γίνετε επιβεβαίωση. Δεν ζητά να γίνετε αντικείμενο.
Σας συναντά ως πρόσωπα. Ως κόσμους ολόκληρους. Ως υπάρξεις που δεν ανήκουν σε κανέναν.
Κι ίσως η πιο βαθιά μορφή γυναικείας χειραφέτησης να αρχίζει τη στιγμή που μια γυναίκα παύει να αναρωτιέται «Πόσο με θέλει;»
και αρχίζει να ρωτά «Πόσο με βλέπει;» «Πόσο με νιώθει;» «Πόσο χώρο έχει η αλήθεια μου μέσα στη σχέση μαζί του;»
Με αγάπη,
Ένας άνδρας που ακόμη μαθαίνει τη διαφορά ανάμεσα στο να αγαπά και στο να κατέχει.
Λιγότερα
Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
·Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ
Με αφορμή ακόμη μία γυναικοκτονία, η δημόσια συζήτηση γέμισε ξανά με τις γνωστές κυρίαρχες και απενοχοποιητικές στρεβλώσεις του εγκλήματος. Λέξεις όπως ζήλια, πάθος, ψυχολογικά προβλήματα, τοξική σχέση, έγκλημα εν βρασμώ. Και όλες αυτές οι ερμηνείες εμφανίζονται απλά για να μην τολμήσουμε να αγγίξουμε -κυρίως εμείς οι άντρες- το βαθύτερο πολιτισμικό ερώτημα: Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να πιστεύει ότι έχει δικαίωμα πάνω στη ζωή ενός άλλου;
Ίσως ένα μέρος της απάντησης να βρίσκεται στον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο μάθαμε να φανταζόμαστε τον έρωτα.
Για αιώνες ο δυτικός πολιτισμός ύμνησε τον έρωτα ως κατάκτηση. Η γλώσσα μας το μαρτυρά ακόμη: «την κέρδισε», «την έριξε», «την κατέκτησε», «την έκανε δική του» ή ακόμη χειρότερα «την πήδηξε». Ο άνδρας παρουσιάζεται ως κυνηγός και η γυναίκα ως έπαθλο. Η επιμονή, η διεκδίκηση και συχνά η άρνηση αποδοχής του «όχι» εμφανίζονται, μάλιστα, ως αποδείξεις πάθους και αφοσίωσης.
Η αντίληψη αυτή συνδέεται και με έναν ακόμη τρόπο με τον οποίο η κουλτούρα μας έμαθε να βλέπουμε τη γυναίκα. Για αιώνες το γυναικείο σώμα αντιμετωπίστηκε πρωτίστως ως αντικείμενο της ανδρικής επιθυμίας και πολύ λιγότερο ως φορέας μιας αυτόνομης υποκειμενικότητας. Η αξία του συχνά οριζόταν από το πόσο ποθητό, διαθέσιμο ή αποκλειστικό ήταν για τον άνδρα και όχι από το γεγονός ότι αποτελούσε την ενσώματη έκφραση μιας ελεύθερης ανθρώπινης ύπαρξης.
Ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία του γυναικείου σώματος να είναι ότι για αιώνες αντιμετωπίστηκε ως αντικείμενο της ανδρικής ηδονής πριν αναγνωριστεί ως υποκείμενο ζωής. Η γυναίκα ήταν εκεί -πρωτίστως- για να "ανακουφίζει" την ανδρική ορμή ως δοχείο εκτόνωσης.
Και βέβαια όταν το σώμα του άλλου γίνει πρωτίστως αντικείμενο ηδονής, είναι ευκολότερο να γίνει και αντικείμενο κατοχής.
Έτσι ο έρωτας παύει να είναι συνάντηση και μετατρέπεται σε μορφή συμβολικής ιδιοκτησίας. Ο άλλος δεν βιώνεται ως ένα ελεύθερο πρόσωπο που μπορεί να επιλέξει, αλλά ως κάτι που πρέπει να αποκτηθεί, να διατηρηθεί και να μην χαθεί. Κάτι σαν ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα όπου νικάει ο πιο ισχυρός.
Οπότε όταν η γυναίκα φύγει, δεν βιώνεται μόνο η απώλεια μιας σχέσης. Βιώνεται η απώλεια ενός κτήματος. Η κατάρρευση μιας αίσθησης κυριότητας. Και ταυτόχρονα η κατάρρευση της εικόνας του ισχυρού "αρσενικού" που είναι αρσενικό επειδή κυριαρχεί και "γαμάει".
Γι' αυτό και είναι σημαντικό να πούμε κάτι που συχνά ξεχνιέται. Η γυναικοκτονία δεν είναι η ακραία μορφή του έρωτα. Είναι η ακραία μορφή της λογικής της κατάκτησης που μεταμφιέστηκε σε έρωτα. Μια ακόμη μάσκα στα διάφορα προσωπεία ισχύος που διατίθενται στο κοινωνικό παζάρι.
Αλλά η κατάκτηση, η κυριαρχία, η ισχύς, δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την αγάπη. Μάλλον είναι το ακριβές αντίθετο της.
Η κατάκτηση γεννιέται από την αδυναμία αποδοχής της ελευθερίας του άλλου. Από την αδυναμία αποδοχής ότι η γυναίκα δεν είναι προέκταση του εαυτού μας. Δεν είναι ιδιοκτησία μας.
Δεν είναι τρόπαιο μας. Δεν είναι η επιβεβαίωσή μας. Δεν μας ανήκει.
Γιατί ο έρωτας, στην πιο βαθιά και ανθρώπινη μορφή του, δεν λέει «Είσαι δική μου.» Λέει «Είσαι ελεύθερη, κι όμως επιλέγεις να είσαι μαζί μου.»
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες πολιτισμικές προκλήσεις της εποχής μας. Να μάθουμε να αγαπάμε χωρίς να κατέχουμε. Να επιθυμούμε χωρίς να κυριαρχούμε. Να σχετιζόμαστε χωρίς να μετατρέπουμε τον άλλον σε προέκταση του εαυτού μας. Να απαλλαγούμε επιτέλους από την θανατηφόρα κουλτούρα της Ισχύος, που μολύνει ολόκληρο το συλλογικό μας σώμα.
Γιατί η αγάπη αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η ιδιοκτησία.
Και η ελευθερία του άλλου δεν είναι η απειλή του έρωτα. Είναι η σημαντικότερη προϋπόθεσή του
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ
-
-
-
ΠΡΟΣ ΕΡΕΥΝΑ - ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ · Δημήτρης Παπαντωνίου ·16 ώρ. · *Δημήτρης ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ* *[...Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου 1453...]* *[...] Στους χρόνους της...Πριν από 6 ημέρες
-
Exactly solvable quantum many-body dynamics from space-time duality Bruno Bertini - *Exactly solvable quantum many-body dynamics from space-time duality Bruno Bertini*Πριν από 4 εβδομάδες
-
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΟΡΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ.Κώστας Τσιαντής, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής - *Εισήγηση το Παγκόσμιο Συνέδριο ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ, PHAICON2024, ΑΘΗΝΑ18-21 ΝΟΕ 2024.*
Πριν από 5 εβδομάδες -
Καρυστιανού: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - Evosmos24.gr · Ακολουθήστε 15 ώρ. · Για την απόφασή της κατέβει στην πολιτική, για το νέο κόμμα που θα ανακοινωθεί μέχρι το καλοκαίρι αλλά και για...Πριν από 3 μήνες
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη: Γενεύη 2: Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει πιο ενεργά - *Γενεύη 2: Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει πιο ενεργά*Πριν από 12 χρόνια
-
Νίκου Καλογερόπουλου: Και ούτω «επληρώθη το υπό του Προφήτου λεχθέν»: - *«Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ η Ελλάδα να γίνει Μεγάλη Δύναμη»!*
Πριν από 12 χρόνια -
-
ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)
