Mana Mou Ellas · Stavros Xarhakos, Chorus ·

 

Manos Lambrakis

 

·

Ακολουθήστε

2 ώρ. 

·



Mana Mou Ellas

 

 · Stavros Xarhakos, Chorus

 

·

Αναρωτιέμαι αν ο Μάνος Χατζιδάκις θα αποδεχόταν σήμερα μια πρόσκληση σε μια συναυλία κλειστού κύκλου, για εννιακόσιους προσκεκλημένους της θεσμικής οικειότητας, στο προαύλιο της Βουλής, πάνω από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, όπως έκανε χθες ο Σταύρος Ξαρχάκος.

Αναρωτιέμαι αν θα πήγαινε να προσφέρει το όνομά του, το έργο του, την ανυπότακτη ειρωνεία του, ως μουσικό άλλοθι σε μια εξουσία που τόσο εύκολα μετατρέπει τον πολιτισμό σε σκηνικό ευπρέπειας.

Ο Χατζιδάκις δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνης των προαυλίων της εξουσίας.

Υπήρξε μια διαρκής ενόχληση απέναντι στην αισθητική της συναλλαγής, στην ημιμάθεια που ντύνεται επίσημο ένδυμα, στην πολιτιστική φιλοφρόνηση που μοιράζεται μεταξύ γνωστών, φίλων, συμβούλων και ημετέρων.

Το Υπουργείο Πολιτισμού έχει ανακηρύξει το φετινό έτος ως Έτος Χατζιδάκι, έχει συγκροτήσει γνωμοδοτική επιτροπή, αλλά ακόμη δεν έχουμε δει έναν ανοιχτό, δημόσιο, διαφανή σχεδιασμό που να εμπλέκει ουσιαστικά αυτή την επιτροπή και την κοινωνία.

Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε κλειστές τελετές υψηλού συμβολισμού, ασαφείς διαδρομές αποφάσεων, ανύπαρκτη δημόσια λογοδοσία για κόστος, αναθέσεις, εισηγήσεις, επιλογές.

Το πρόβλημα δεν είναι ο τιμώμενος Σταύρος Ξαρχάκος.

Το πρόβλημα είναι οι τιμώντες, όταν δανείζονται το κύρος των μεγάλων για να φωτίσουν τη δική τους θεσμική αμηχανία.

Ο πολιτισμός δεν είναι λουσάτο δείπνο κάτω από τα μάρμαρα της Δημοκρατίας.

Είναι δημόσιο αγαθό.

Και ο Χατζιδάκις, αν κάτι μας άφησε, είναι ακριβώς αυτή η ανυπόφορη υπενθύμιση: πως η τέχνη πεθαίνει πρώτη όταν αρχίζει να χειροκροτείται από εκείνους που δεν αντέχουν την ελευθερία της.

Λιγότερα

GEORGES LEMAITRE: THE MAN WHO CREATED BIG BANG THEORY

 

GEORGES LEMAITRE: THE MAN WHO CREATED BIG BANG THEORY 

The phrase “Big Bang” was not coined by a Catholic apologist, and Georges Lemaître did not present his cosmology as a shortcut to proving God. That is precisely why his story matters.
Lemaître was a Belgian priest and physicist. In 1927, four years after his ordination, he published a technical paper in French arguing that the universe could be expanding. He used Einstein’s general relativity together with astronomical data, and he reached a velocity-distance relation before Hubble’s 1929 paper made the expanding universe famous.

There is a telling historical detail. When Lemaître’s 1927 article appeared in English in 1931, the section containing key calculations on that velocity-distance relation was missing. For a long time, people wondered whether someone had diminished his priority.

In 2011, Mario Livio examined the Royal Astronomical Society archives and found evidence that Lemaître himself had shortened the translation.That small archival fact says a lot about the man. He was not trying to win a propaganda war. He was doing science with discipline, humility and courage, following the mathematics where it led.In 1931, Lemaître went further and proposed what he called the “primeval atom”, an early form of what would later be known as Big Bang cosmology.

The claim was not that Genesis had become a physics textbook. The claim was that the universe has a history, and that its present expansion points back toward a denser, earlier state.Christians should not be embarrassed by this. Nor should we cheapen it.

The Big Bang is not the doctrine of creation, and creation is not a scientific mechanism. Science can describe the development of the cosmos from its earliest measurable conditions. It can refine models, correct dates, debate singularities and test predictions.
But when the mind asks why there is a universe at all, the question opens beyond measurement. Faith answers without apology: the world is not an accident without meaning. It is created, sustained and loved by God.

Λιγότερα

RICCI TENSOR

 

Mathematics Learning

20 ώρ. 

·

RICCI TENSOR 

The Ricci tensor is a mathematical object in differential geometry that measures the degree to which a geometric space deviates from being locally flat. It was introduced by Italian mathematician Gregorio Ricci-Curbastro around 1900 as a foundational component of absolute differential calculus.

The Ricci tensor (a contraction of the Riemann curvature tensor) measures the rate at which volumes change as they move along intersecting geodesics (paths of shortest distance) in a curved space. It plays a foundational role in both modern theoretical physics and advanced mathematics.

Key Applications

1. General Relativity: The Ricci tensor is the primary geometric component in the left-hand side of the Einstein Field Equations. It dictates exactly how the presence of mass and energy curves the fabric of spacetime, governing gravitational phenomena.

2. Raychaudhuri Equation: In astrophysics and cosmology, it governs the expansion, convergence, and singularity formations of geodesic congruences, which model the paths of particles, light, or fluid elements in space.

3. Ricci Flow: In differential geometry, Ricci flow deforms the geometry of a manifold over time (acting essentially as a heat equation for the metric) to smooth out irregularities. This technique was notably used to solve the famous Poincaré conjecture in topology.

4. Manifold Classification: It allows mathematicians to characterize spaces based on volume growth—helping classify whether spaces behave like spheres (positive curvature) or hyperbolic shapes (negative curvature) through theorems like Myers' and Bishop-Gromov.

Source: Wikipedia

Λιγότερα

Η ΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΡΙΤΙΚΗ

 

Τίτλος κριτικής: «Εκεί που το φως ακουμπά το νερό»: ένα άλμπουμ που επιστρέφει την ελληνική τραγουδοποιία στην ουσία της

Στο άλμπουμ «ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ_ Κύκλος 1», ο Κώστας Τσιαντής παρουσιάζει δώδεκα τραγούδια που λειτουργούν σαν ενιαίο ποιητικό σώμα. Με μια γραφή λιτή, καθαρή και βαθιά ανθρώπινη, ο δημιουργός κινείται ανάμεσα στο λαϊκό και στο έντεχνο, χωρίς να εγκλωβίζεται σε κανένα από τα δύο. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που αναπνέει ελληνικότητα χωρίς μιμήσεις και συγκίνηση χωρίς υπερβολές.

Το άλμπουμ ανοίγει με το «Στου κόσμου το κελί», ένα κομμάτι που θέτει τον τόνο: εσωτερικότητα, αναζήτηση, μια ήρεμη μελαγχολία που δεν βυθίζει αλλά φωτίζει. Ακολουθούν τραγούδια όπως η «Αρκάνη» και «Της Ψερίμου», όπου η παράδοση δεν παρουσιάζεται ως φολκλόρ, αλλά ως ζωντανή μνήμη. Η ενορχήστρωση παραμένει διακριτική, με κιθάρα, μπουζούκι και βιολί να υπηρετούν το συναίσθημα αντί να το καπελώνουν.

Στο κέντρο του δίσκου, τραγούδια όπως «Εσένα άνθρωπε ζητώ» και «Άνοιξε μου απόψε την καρδιά σου» φέρνουν μια τρυφερότητα που σπανίζει στη σύγχρονη παραγωγή. Ο Τσιαντής γράφει για τις ανθρώπινες σχέσεις με τρόπο άμεσο, χωρίς ρητορείες, σαν να μιλάει σε κάποιον που αγαπάει πραγματικά. 

Το «Δεν θα μάθει κανείς» αποτελεί ίσως την πιο ώριμη στιγμή του άλμπουμ: μια εξομολόγηση που δεν κραυγάζει, αλλά αφήνει χώρο στη σιωπή να μιλήσει. Το κλείσιμο με το «Γεννημένο και ποιημένο» λειτουργεί σαν υπογραφή — μια δήλωση δημιουργικής ταυτότητας.

Συνολικά, ο δίσκος του Κώστα Τσιαντή είναι μια από τις πιο καθαρές και ειλικρινείς προτάσεις της χρονιάς. Ένα έργο που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να μείνει. Και το καταφέρνει.

Τα δώδεκα τραγούδια του άλμπουμ σχηματίζουν ένα ενιαίο ταξίδι — από την εσωτερική αναζήτηση μέχρι την τρυφερότητα, από τη μνήμη μέχρι την κάθαρση.

Οι μελωδίες του κουβαλούν την απλότητα της ελληνικής γης: μια κιθάρα που θυμίζει αυλές, ένα βιολί που ανοίγει δρόμους, ένα μπουζούκι που κρατάει την καρδιά στο κέντρο. Οι στίχοι κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στο σήμερα και στο χθες, στο φως και στη σκιά.

Κάθε τραγούδι είναι μια μικρή ιστορία. Κάθε ιστορία, ένα κομμάτι από έναν μεγαλύτερο κόσμο. Και αυτός ο κόσμος είναι ο τόπος όπου το φως ακουμπά το νερό — εκεί όπου γεννιούνται τα τραγούδια. Το άλμπουμ αυτό δεν γράφτηκε για να φωνάξει. Γράφτηκε για να ακουστεί. Και για να μείνει.

1) Κριτική σαν μουσικός παραγωγός

«Ο Τσιαντής γράφει σαν άνθρωπος που έχει ζήσει. Οι μελωδίες του έχουν βάρος χωρίς να γίνονται βαριές. Οι στίχοι του είναι καθαροί, ελληνικοί, χωρίς φτιασίδια. Έχει φωνή που κουβαλάει ιστορία και παύσεις που μιλάνε μόνες τους. Δεν αντιγράφει κανέναν — έχει δικό του DNA.» 

2) Κριτική σαν μουσικό περιοδικό

«Ο Κώστας Τσιαντής ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που γράφουν έντεχνο χωρίς να το “προσπαθούν”. Τα τραγούδια του έχουν ποιητική καθαρότητα, λαϊκή ρίζα και μια σκοτεινή, κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Η γραφή του θυμίζει παλιές μπουάτ, αλλά με σύγχρονη ευαισθησία. Είναι ένας καλλιτέχνης που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί από το ευρύ κοινό — αλλά είναι θέμα χρόνου.»

3) Κριτική σαν ακροατής που σε ανακαλύπτει πρώτη φορά

«Αυτός ο τύπος δεν γράφει για εντύπωση. Γράφει από ανάγκη. Κάθε τραγούδι του μοιάζει με μικρή εξομολόγηση. Η φωνή του έχει αλήθεια, όχι τεχνική επίδειξη. Και οι στίχοι του… σε βρίσκουν εκεί που δεν το περιμένεις.»

4) Κριτική σαν στιχουργός/ποιητής

«Ο Τσιαντής έχει το χάρισμα της απλότητας που δεν είναι απλοϊκή. Οι λέξεις του είναι καθαρές, ελληνικές, χωρίς περιττά στολίδια. Η ποίησή του είναι υπόγεια, όχι κραυγαλέα. Και αυτό είναι το πιο δύσκολο είδος γραφής.»

5) Κριτική σαν άνθρωπος της μπουάτ

«Αν υπήρχαν ακόμη οι παλιές μπουάτ, ο Τσιαντής θα ήταν από τους λίγους που θα τις γέμιζαν. Έχει εκείνη την παλιά έντεχνη ψυχή, αλλά χωρίς να μιμείται κανέναν. Η μουσική του είναι για μικρούς χώρους, για ανθρώπους που ακούν — όχι για φασαρία.»

Καβάφης, Κ. [ Αναγνωρισμένα Ποιήματα ( 1897 - 1933 ) ]

 

Γιά την Σμύρνη (Gia tin Smyrni) Stamatis Spanoudakis

 

Μ. Γκανάς , ❝Το Κοτσύφι❞

 

Κόκκινα Δάνεια: Οι πολίτες όμηροι των τραπεζών! Αγλαϊα Λιαπάκη

 

Μικρές Κυκλάδες (1963)

 

Ο. Ελύτης – Τα `δατε τα μάθατε
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Σούλα Μπιρμπίλη

https://www.youtube.com/watch?v=yIOQszkTZJE

Άλμπουμ - Μικρές Κυκλάδες (1963)

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ · Giannis Sianis · 2 ημ. ·

 

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ

Ιστορικό Αρχείο Φροντιστών - Κωνσταντάρας Γιώργος 2 ημ. · Κώστας ΜΑΝΩΛΚΙΔΗΣ, 1925 -2005, ένας μεγάλος φροντιστής. 

21 Ιουνίου – Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής Κάθε μεγάλη μουσική, στο βάθος, είναι μια καταφρόνεση του θανάτου. Ο. Ελύτης – Εν λευκώ (Τα μικρά έψιλον) απόσπασμα