Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι. Μελοποίηση Κώστας Τσιαντής

 

«ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΗ η σύγκρουση με την Τουρκία»- Γιώργος Αϋφαντής

 

Robert Schumann: Drei Fantasiestücke Op. 73 (1849), clarinet and piano

 

ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ Ποίηση: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ. Απαγγελία: Ηέλτιος

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης· ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

2 ώρ. ·

ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ

Πόσα πρέπει να υποστεί. Πόσα πρέπει να ανεχτεί. Πόσα πρέπει να αρνηθεί. Πόσα "πρέπει" θέλει να αρνηθεί.

Από μικρό κορίτσι μαθαίνει ότι το σώμα του δεν του ανήκει ολοκληρωτικά. Είναι ταυτόχρονα πεδίο επιθυμίας, αξιολόγησης, ελέγχου, φόβου και προβολής.

Πρέπει να είναι όμορφο αλλά όχι υπερβολικά όμορφο. Επιθυμητό αλλά όχι προκλητικό. Σεξουαλικό αλλά όχι «πολύ». Νέο αλλά και ώριμο. Αδύνατο αλλά όχι αδύναμο. Δυνατό, αλλά όχι απειλητικό.

Πρέπει να είναι ελκυστικό αλλά να μη γεννά επιθυμίες που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Να είναι ελεύθερο αλλά να προσέχει. Να είναι αυτόνομο αλλά να μην τρομάζει. Να είναι μητέρα αλλά να μην εγκαταλείπει τον εαυτό του. Να είναι εργαζόμενη αλλά να μην ξεχνά και να φροντίζει τους άλλους.

Και κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις αντιφατικές εντολές, το σώμα καλείται να συνεχίσει να κατοικείται από μια ψυχή.

Να αιμορραγεί κάθε μήνα. Να επιθυμεί. Να φοβάται. Να γεννά.

Να θηλάζει. Να "νοικουρεύει". Να πενθεί. Να γερνά. Να συνεχίζει.

Το γυναικείο σώμα κουβαλά πάνω του, μέσα του, μια ολόκληρη ιστορία. Κουβαλά τα βλέμματα που το μέτρησαν. Τα χέρια που το διεκδίκησαν. Τις φωνές που του είπαν πως είναι υπερβολικό ή ανεπαρκές. Τις προσδοκίες που το έκαναν να ντρέπεται για τη φυσικότητά του.

Κουβαλά γενιές γυναικών που έμαθαν να μικραίνουν για να χωρέσουν. Να σωπαίνουν για να μην ενοχλούν. Να προσφέρουν χωρίς να ζητούν. Να φροντίζουν χωρίς να φροντίζονται. Και κυρίως να μην "γκρινιάζουν" ποτέ, να μην διαμαρτύρονται "υστερικά".

Για αιώνες ολόκληρους το γυναικείο σώμα έμαθε να υπάρχει μέσα από τα μάτια των άλλων. Να αξιολογείται. Να συγκρίνεται.

Να επιθυμείται. Να κρίνεται. Να γίνεται αντικείμενο πριν προλάβει να γίνει υποκείμενο. Σώμα προς θέαση. Σώμα προς κατανάλωση. Σώμα προς διεκδίκηση και κυριαρχία. Σώμα προς έλεγχο.

Σαν η αξία του να βρισκόταν διαρκώς έξω από το ίδιο. Στο βλέμμα που το εγκρίνει. Στην επιθυμία που το επιλέγει. Στην αγορά που το εμπορεύεται. Στην κοινωνία που το αξιολογεί.

Κι έτσι πολλές γυναίκες έμαθαν να κοιτάζουν τον εαυτό τους από έξω. Σαν να κατοικεί μέσα τους ένας αόρατος κριτής. Μια μάνα, ένας πατέρας ή ένας γκόμενος, κύριος οίδε.

Πολλές γυναίκες έμαθαν να περπατούν και ταυτόχρονα να παρατηρούν τον εαυτό τους να περπατά. Να γελούν και ταυτόχρονα να αναρωτιούνται πώς φαίνονται όταν γελούν. Να μεγαλώνουν και να φοβούνται μήπως το σώμα τους πάψει να είναι επιθυμητό.

Λες και το σώμα δεν είναι τόπος ζωής αλλά δημόσιο έκθεμα.

Αυτή κι αν είναι μία από τις πιο αόρατες μορφές βίας. Όχι όταν κάποιος σου "παίρνει" το σώμα. Αλλά όταν σε πείθει να πάψεις να το κατοικείς εσύ. Όταν αρχίζεις να βλέπεις το σώμα πρωτίστως ως εικόνα και όχι ως σπίτι. Ως εμφάνιση και όχι ως εμπειρία. Ως αντικείμενο προς αξιολόγηση ή ακόμη χειρότερα ως τρόπαιο προς κατάκτηση και όχι ως ιερό τόπο ύπαρξης.

Γι’ αυτό πολλές γυναίκες γνωρίζουν κάτι για το σώμα που πολλοί άνδρες αργούν να μάθουν, Ότι το σώμα είναι μνήμη. Θυμάται τα χάδια. Θυμάται τις απουσίες. Θυμάται τη βία. Θυμάται τη φροντίδα. Θυμάται ποιος το κοίταξε με κυριαρχική επιθυμία και ποιος με τρυφερότητα.

Και ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία της εποχής μας να είναι ότι ζητάμε συνεχώς από το γυναικείο σώμα να είναι όμορφο, λειτουργικό, διαθέσιμο, παραγωγικό, αιώνια νέο. Αλλά πολύ σπάνια του επιτρέπουμε απλώς να είναι. Να αναπνέει. Να ξεκουράζεται. Να συγκινείται. Να γερνά. Να ερωτεύεται. Να υπάρχει χωρίς να απολογείται.

Γιατί, το σώμα -προφανώς- δεν γεννήθηκε για να γίνεται θέαμα. Γεννήθηκε για να αισθάνεται. Να ανατριχιάζει. Να επιθυμεί. Να αγκαλιάζει. Να γεννά. Να χορεύει. Να κουράζεται. Να γερνά. Να αγαπά.

Και ίσως τελικά, ύστερα από αιώνες όπου το γυναικείο σώμα υπήρξε πεδίο διεκδίκησης, ελέγχου, φόβου, επιθυμίας και εξουσίας, το πιο σημαντικό που θα άξιζε να του πουν οι άνδρες είναι:

«Συγγνώμη για όλες τις φορές που σε κοιτάξαμε χωρίς να σε δούμε.»

«Συγγνώμη για όλες τις φορές που ζητήσαμε από εσένα να κουβαλήσεις βάρη που δεν σου ανήκαν.»

«Συγγνώμη για όλες τις φορές που απαιτήσαμε να είσαι ποθητή αντί να είσαι ελεύθερη.»

Και ύστερα κάτι ακόμη πιο σημαντικό:

«Σε βλέπω. Σε ευχαριστώ. Μπορείς τώρα να ακουμπήσεις λίγο το βάρος που κουβαλούσες τόσο καιρό. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα για να αξίζεις.» 

Λιγότερα

Αρβελέρ για το Βυζάντιο: Η Ιστορική Συνέχεια και το Σήμερα

 

Η Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλης και η διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου By ifestosedu on 28 Μαΐου, 2024

Η Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλης και η διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου By ifestosedu on 28 Μαΐου, 2024

Η τελευταία Λιτανεία στην βασιλεύουσα και η πτώση της Παναγίας.

Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Κορυδαλλού

11 ώρ. 

·

Η τελευταία Λιτανεία στην βασιλεύουσα και η πτώση της Παναγίας.

Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, οι κάτοικοι εναπέθεσαν τις ελπίδες τους στην ουράνια προστασία. Στις 24 ή 25 Μαΐου 1453 (μόλις λίγες μέρες πριν την τελική πτώση στις 29 Μαΐου), πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη λιτανεία στους δρόμους της πόλης.

Οι πιστοί μετέφεραν την πιο ιερή εικόνα της πόλης, την Παναγία την Οδηγήτρια, η οποία θεωρούνταν η προστάτιδα της Κωνσταντινούπολης. Κατά τη διάρκεια της πομπής, συνέβησαν τα εξής γεγονότα:

Ξαφνικά, η εικόνα γλίστρησε από τα χέρια των ανδρών που την κρατούσαν και έπεσε στο έδαφος. Όταν οι ιερείς και οι πιστοί έσπευσαν να την ανασηκώσουν, η εικόνα φάνηκε να έχει γίνει απίστευτα βαριά (σαν να ήταν από μολύβι), και χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια και πολλή ώρα για να καταφέρουν να την ξανασηκώσουν.

Σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις η εικόνα τοποθετήθηκε ξανά στη θέση της, ξέσπασε μια βίαιη και πρωτοφανής καταιγίδα με χαλάζι και καταρρακτώδη βροχή. Η καταιγίδα ήταν τόσο σφοδρή που η λιτανεία αναγκάστηκε να διακοπεί βίαια, καθώς οι πιστοί δεν μπορούσαν ούτε να σταθούν όρθιοι ούτε να αναπνεύσουν από το νερό, ενώ οι δρόμοι πλημμύρισαν.

Για τους εξαντλημένους και τρομοκρατημένους Βυζαντινούς, τα γεγονότα αυτά ερμηνεύτηκαν ως ξεκάθαρο σημάδι ότι η Θεία Πρόνοια είχε εγκαταλείψει την πόλη. Η πτώση της εικόνας στο χώμα συμβόλιζε την επικείμενη πτώση της ίδιας της Αυτοκρατορίας, και το γεγονός ότι «βάρυνε» μεταφράστηκε ως άρνηση της Παναγίας να παραμείνει πλέον προστάτιδα μιας πόλης που ήταν καταδικασμένη.

Το ψυχολογικό πλήγμα στο ηθικό των αμυνόμενων ήταν τεράστιο, ακριβώς την παραμονή της μεγάλης τελικής επίθεσης του Μωάμεθ Β'.

ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ : Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ·

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ (1453): 

Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ·

κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν

Μιχάλης Τερζής: Απογυμνώνοντας τον λόγο Κωνσταντίνος Κλωνάρας By Κωνσταντίνος Κλωνάρας 21 Μαΐου, 2026

Μιχάλης Τερζής: Απογυμνώνοντας τον λόγο. 21 Μαΐου, 2026 

Άλαν Τούρινγκ

 

Αρετή Στεργιου

3 ημ. ·

Σύγχρονος Σωκράτης

Έσωσε 14 εκατομμύρια ζωές, αλλά το έθνος που προστάτευσε τον πλήρωσε με ένα δηλητηριασμένο μήλο – και εκείνος το δάγκωσε...

Ο Άλαν Τούρινγκ ήταν ο άνθρωπος που νίκησε τον ναζισμό από ένα υπόγειο καταφύγιο, χωρίς ούτε μια σφαίρα. Έσπασε τον κώδικα Enigma, τον «άθραυστο» γρίφο των γερμανικών υποβρυχίων, και συντόμεψε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κατά δύο ολόκληρα χρόνια. Οι στρατιωτικοί ιστορικοί υπολόγισαν ότι η ιδιοφυΐα του έσωσε πάνω από 14 εκατομμύρια ανθρώπους. Ήταν ένας θεός της λογικής, ο πατέρας της τεχνητής νοημοσύνης, ο άνθρωπος που εφηύρε τον σύγχρονο υπολογιστή προτού καν υπάρξει η λέξη. Κι όμως, η Βρετανία δεν του έστησε ποτέ άγαλμα.

Αντίθετα, περίμενε.

Το 1952, μόλις επτά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, η αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι του τα ξημερώματα. Το έγκλημά του; Δεν ήταν προδοσία. Δεν ήταν κατασκοπεία. Δεν ήταν τίποτα από όσα θα φανταζόταν κανείς. Ο Τούρινγκ ήταν ομοφυλόφιλος. Και η Βρετανία του 1950 είχε έναν βικτωριανό νόμο που τιμωρούσε την «ανάρμοστη συμπεριφορά» με χημικό ευνουχισμό ή φυλάκιση. Ο άνθρωπος που είχε αποκρυπτογραφήσει τα πιο αδιαπέραστα μυστικά του Άξονα στάθηκε ανήμπορος μπροστά στη μισαλλοδοξία.

Ο δικαστής του έδωσε δύο επιλογές: κάθειρξη ή ένεση. Ο Τούρινγκ διάλεξε την ένεση — όχι από δειλία, αλλά για να μπορέσει να συνεχίσει την έρευνά του. Για έναν χρόνο, γιατροί του χορηγούσαν οιστρογόνα. Το σώμα του παραμορφώθηκε. Στήθη άρχισαν να αναπτύσσονται πάνω στο στήθος του. Η φωνή του μαλάκωσε. Η διάνοια που είχε σπάσει τον άθραυστο κώδικα άρχισε να θολώνει. Η κατάθλιψη τον έπνιγε. Κι όμως, εκείνος συνέχιζε να γράφει, να μελετά, να ονειρεύεται μηχανές που σκέφτονται.

Μέχρι τη μέρα που σταμάτησε.

Την άνοιξη του 1954, η μοναξιά είχε γίνει αβάσταχτη. Η επιστημονική κοινότητα τον είχε ξεχάσει. Το πανεπιστήμιο τον αντιμετώπιζε σαν βάρος. Και το κράτος που είχε σώσει τον κοιτούσε σαν εχθρό. Τότε, ένα καθιερωμένο απόγευμα, ο Τούρινγκ έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει στην τεταμένη ζωή του. Σηκώθηκε από το γραφείο του, πήγε στην κουζίνα, και πήρε στα χέρια του ένα μήλο. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο φρούτο όμως. Το είχε ετοιμάσει μέρες πριν. Το είχε εμποτίσει με κυάνιο. Το κράτησε μπροστά στα μάτια του για ώρα. Κι εκεί, στο μικρό, σκοτεινό δωμάτιό του, το σήκωσε στα χείλη του...

Το πιο συγκλονιστικό τέλος στην ιστορία της επιστήμης – και η μακάβρια λεπτομέρεια που βρήκε η αστυνομία δίπλα στο σώμα του.

Λιγότερα

Tensors

Tensors