Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

ΓΚΑΤΣΟΣ Ν. ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ

 


ΕΠΙ ΚΙΝΕΖΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ (18/11/2026) // 25% Η ΜΕΣΗ ΑΥΞΗΣΗ ΕΙΟΔΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΕ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ 2010 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΙΩΣΗ ΚΑΤΑ 25%. ΔΙΑΦΟΡΑ 50%!. ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ!...

Πούτιν: ...Αυτές οι αναπόφευκτες αλλαγές, η μετατόπιση του κέντρου βάρους της παγκόσμιας οικονομίας, δεν γίνονται πάντα σωστά αντιληπτές. Αντί να προσαρμοστούνε σ' αυτές τις νέες ευκαιρίες, οι πρώην ηγεμονικές δυνάμεις, αντί να προσαρμοστούν, αντίθετα με την αρχη του θεμιτού ανταγωνισμού και, για να μιλήσουμε ανοιχτά, κάποιες φορές ακόμα και εις βάρος των ίδιων τους των συμεφρόντων, επιδιώκουν να ανακόψουν την ανάπτυξη όσων αποδεικνύουν ότι μπορούν να πετύχουν και να προοδεύσουν (5.30+). 

Δημόσια Συνεδρία Υποδοχής του Καθηγητή Μηχανικής κ Horacio Dante Espinosa ως αντεπιστέλλοντος ΜΈΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

 ἀντεπιστέλλον μέλος = μέλος που διατηρεί επιστημονική επικοινωνία και αλληλογραφία με την Ακαδημία, χωρίς να είναι τακτικό μέλος της.

Ο επικεφαλής του ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά Γιάνης Βαρουφάκης μιλά στο Kontra

 


ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΡΩΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ? 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης· ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΑΝ

 


Αντώνης Ανδρουλιδάκης

1 ημ. 
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΑΝ
Οι βασικοί μύθοι/κοινωνικές κατασκευές του νεοφιλελευθερισμού δεν λειτουργούν απλώς ως οικονομικές ιδέες. Λειτουργούν σαν ψυχολογικές και πολιτισμικές εντολές/μολύνσεις που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την αξία τους, σχετίζονται, αγαπούν, εργάζονται, συγκρίνονται και τελικά υπάρxουν.
Στην Ελλάδα αυτοί οι μύθοι έγιναν ιδιαίτερα τοξικοί γιατί "έπεσαν" πάνω σε μια ήδη τραυματισμένη κοινωνία με ιστορική ανασφάλεια, ανάγκη κοινωνικής ανόδου, φόβο αποτυχίας, αίσθημα συλλογικής μειονεξίας απέναντι στην προοδευμένη Δύση
και βαθιά ανάγκη αναγνώρισης.
❌
1. «ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΑΡΚΕΤΑ, ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ»
Ο πιο κεντρικός μύθος. Μετατρέπει τη φτώχεια, την αποτυχία,
την εξάντληση, την ανεργία, σε προσωπική ευθύνη.
Αν δεν τα κατάφερες είναι που «Δεν προσπάθησες αρκετά.»
Κι έτσι ο άνθρωπος ντρέπεται αντί να καταλαβαίνει,
αυτοενοχοποιείται, εξαντλείται αδιάκοπα και αισθάνεται συνεχώς ανεπαρκής.
❌
2. «Η ΑΞΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΔΟΣΗΣ ΣΟΥ»
Δεν αξίζεις επειδή υπάρχεις. Αξίζεις επειδή πετυχαίνεις, αποδίδεις,
παράγεις, ξεχωρίζεις, είσαι “χρήσιμος”.
Και τότε η ξεκούραση γίνεται ενοχή, η αποτυχία γίνεται υπαρξιακή κατάρρευση και η ζωή γίνεται βιογραφικό.
❌
3. «Sky is the limit»
Ο άνθρωπος υποτίθεται πως μπορεί να γίνει τα πάντα.
Ακούγεται απελευθερωτικό, αλλά ψυχικά συχνά γίνεται
ατελείωτη αυτοκαταδίωξη. Γιατί αν τα όρια εξαφανίζονται,
τότε ποτέ δεν είσαι αρκετός, ποτέ δεν τελειώνει η απαίτηση,
ποτέ δεν επιτρέπεται η ανθρώπινη αδυναμία, η ανθρώπινη ευθραυστότητα, δηλαδή η "ανθρωπινότητα".
❌
4. «Γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου»
Η ζωή μετατρέπεται σε project διαρκούς optimization. Το σώμα,
η ψυχή, η παραγωγικότητα, οι σχέσεις, η εικόνα, η χαρά, όλα πρέπει να: βελτιώνονται, να αποδίδουν, να αξιολογούνται.
Ακόμη και η θεραπεία κινδυνεύει να γίνει εργαλείο απόδοσης.
❌
5. «Ο καθένας είναι μόνος υπεύθυνος για τη μοίρα του»
Εδώ διαλύεται η έννοια της κοινότητας, της κοινωνικής ευθύνης,
της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης. Ο άνθρωπος μένει μόνος απέναντι στη ζωή. Και όταν λυγίζει, πιστεύει πως «Φταίω εγώ.»
❌
6. «Η συνεχής απασχόληση, η εργασιομανία, είναι αξία»
Η ησυχία γίνεται σχεδόν απειλητική. Πρέπει συνεχώς να κάνεις,
να τρέχεις, να εξελίσσεσαι, να αποδίδεις, να είσαι busy. Και τότε ο άνθρωπος χάνει την περισυλλογή, το βίωμα, τη σιωπή, τη σχέση με τον εαυτό του.
❌
7. «Η κατανάλωση θα σε ολοκληρώσει»
Το υπαρξιακό κενό επιχειρείται να γεμίσει με εμπειρίες, με αγορές,
με εικόνες, με status, με lifestyle. Μόνο που η κατανάλωση διεγείρει ντοπαμινικά, δεν νοηματοδοτεί.
❌
8. «Η ζωή είναι ανταγωνισμός»
Ο άλλος παύει να είναι σύντροφος, κοινότητα, σχέση, συνάνθρωπος. Γίνεται αντίπαλος, ανταγωνιστής. Και τότε διαλύεται η εμπιστοσύνη, αυξάνεται η μοναξιά και η σύγκριση γίνεται μόνιμη ψυχική κατάσταση.
Στην Ελλάδα αυτό γίνεται ακόμη πιο βαρύ γιατί ο νεοφιλελευθερισμός συνάντησε οικογένειες γεμάτες άγχος επιβίωσης, ιστορική επισφάλεια, κοινωνική ανασφάλεια,
ματαιωμένες γενιές, συλλογικό τραύμα.
Κι έτσι η επιτυχία φορτώθηκε σχεδόν με υπαρξιακή σημασία.
Δεν είναι πια «Να πετύχεις.» Είναι «Να σωθείς.» «Να δικαιωθούν οι γονείς σου.» «Να μην καταρρεύσεις κοινωνικά.» «Να αποδείξεις ότι αξίζεις να υπάρχεις.»
Και ίσως το πιο τραγικό είναι ότι ακόμη και μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς παγιδεύτηκαν τελικά μέσα στους ίδιους νεοφιλελεύθερους μύθους που κάποτε αμφισβητούσαν. Αντί να υπερασπιστούν μια διαφορετική αντίληψη ζωής, σχέσης και νοήματος, συχνά περιορίστηκαν κι εκείνα στη γλώσσα της ανάπτυξης, της απόδοσης, της διαρκούς παραγωγικότητας, της “επιτυχίας” και της ατομικής αυτοπραγμάτωσης.
Σαν να έπαψε ακόμη και η πολιτική να ρωτά «Τι ζωή αξίζει να ζούμε;» και να ενδιαφέρεται μόνο για το «Πώς θα λειτουργήσει αποτελεσματικότερα το σύστημα;»
Και κάπως έτσι η κοινωνία γεμίζει με εξαντλημένους ανθρώπους, παιδιά με κρίσεις πανικού, burnout, υπαρξιακό κενό και βαθιά απονοηματοδότηση.
Γιατί όταν η ζωή οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από την επίδοση, την επιβίωση, την εικόνα και την ανταγωνιστικότητα, τότε ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί.
Αλλά σιγά σιγά ξεχνά ΓΙΑΤΙ ζει.
Λιγότερα

ΤΟΥΡΚΟΛΥΒΙΚΟ/ ΑΙΓΥΠΤΟΣ

 


Κώστας Τσιαντής: ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ- Σχόλιο

 


Εποχή της σύγχυσης και της παρακμής. Από πού περνά το ''φωτεινό άρμα'' των αξιών του πολιτισμού μας; Ή μήπως δεν υπάρχει ''άρμα'' παρά μόνο αναγκαιότητα και μηχανισμοί προσαρμογής σε συνθήκες που έφτιαξαν άλλοι, όπως οι συνθήκες της ξενοκίνητης στρατιωτικής χούντας με τις εξορίες, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες των λίγων εκείνων τολμηρών που την πολέμησαν και ύψωσαν κεφάλι;  Στο ξενοκίνητο εκείνο καθεστώς  προσαρμογής της κοινωνικής μας ζωής (για το οποίο οι έρευνες και οι μελέτες ακόμα δεν έχουν προχωρήσει), το Πολυτεχνείο, όπως και να το κάνουμε,  ήταν  η χαραμάδα φωτός που άνοιξε η νεολαία μας συνειδητοποιώντας το επαναστατικό πολιτικό πρόταγμα που συνιστά η ιστορία- ότι απέναντι στη αναγκαιότητα των νόμων της φύσης λειτουργεί η δημιουργική ευθύνη και ορμή  των ελεύθερων ανθρώπων που  πιστεύουν ότι τα πράγματα / οι ιστορικο-κοινωνικές συνθήκες  μπορούν και αξίζουν να  γίνουν και να έχουν αλλιώς ώστε να υπηρετούν τη δημοκρατία   και την ελευθερία:  την ελεύθερη αυτοπραγμάτωση και ευδαιμονία όλων των ανθρώπων  (δεν λέω κάτι νέο, τα έχει πει πριν από αιώνες ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά).  

Η πρωτοβουλία λοιπόν που ανέλαβαν με τον αγώνα τους ενάντια στη δικτατορία  οι ανυπάκοοι εκείνοι νέοι στο Πολυτεχνείο, ενεφύσησε στην ψυχή του λαού το όραμα και το δικαίωμα για κοινωνικά κάτι άλλο- για κοινωνική δημοκρατική αλλαγή.  Καλλιέργησε επίσης στη ελληνική νεολαία τις αξίες του αγώνα και της συμμετοχής για εθνική ανεξαρτησία, ελευθερία και  κοινωνική δημοκρατία. 

Το πράγμα έτσι που με απωθεί  στον τρόπο εορτασμού του Πολυτεχνείου είναι ότι ο εορτασμός αυτός πλέον  όλο και περισσότερο προσλαμβάνει χαρακτήρα μνημοσύνου, γεγονός που μπορεί μεν να λειτουργεί ψυχοπαιδαγωγικά για τους νέους και αναστοχαστικά για το λαό (δοξαστικά για εκείνους που αγωνίστηκαν, λυτρωτικά για εκείνους που σιώπησαν  και αποενοχοποιητικά  για όσους στήριξαν τη χούντα), αλλά δεν δίνει ή δεν βρίσκει ανάλογη αγωνιστική συνέχεια στο σήμερα. Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου λειτουργεί σήμερα όχι ως παράδειγμα έμπνευσης για κοινωνική αφύπνιση και αγωνιστική δράση αλλά ως ένας μηχανισμός προσαρμογής και συμμόρφωσης στις συνθήκες που διαμόρφωσε και διαμορφώνει επί  δεκαέξι χρόνια τώρα η ξενοκίνητη άθλια πολιτική των  μνημονίων και των εθνικών υποχωρήσεων /  παραχωρήσεων, όπως αυτό το είχε εξαγγείλει από το βήμα της Βουλής- πολύ πριν γίνουν (8 Φεβρουαρίου 2005) - η κ. Μπενάκη (βίντεο εδώ), και μάλιστα χωρίς καμια πολιτική πτέρυγα  της Βουλής ή εφημερίδα να της ζητήσει το λόγο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο και δεν είμαι χαρούμενος με το πολιτικό ξέπλυμα που γίνεται με το Πολυτεχνείο ούτε με άρθρα που συσκοτίζουν, παρασιωπούν και μετατοπίζουν το πρόβλημα.  19/11/2026

Δ. Ψυχογιός - ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

 

Κ.Τσιαντής. ΣΧΟΛΙΟ: 

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΕΙΑΣ ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ , ΡΕΝΑ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ



 "...Η Μαρίνα έμεινε στο διάδρομο μπροστά στο κελί αρ. 1 . Μαζί με μιαν άλλη κοπέλα που φορούσε παντελόνια. Όταν με ξαναπήγαν πλάι στο παλιό κελί, η Μαρίνα είχε μεταφερθεί στο κελί των γυναικών. Όταν έκανα τη μεγάλη απεργία πείνας, άκουγα τη φωνή της Μαρίνας που φώναζε τον φρουρό να με προσέχει… Η Μαρίνα έγραψε ένα ανυπέρβλητο σε ομορφιά, δύναμη και αλήθεια ποίημα. Κάθε λέξη, εικόνα, νόημα, μπήγονταν στη σάρκα μου. Με πονούσαν. Με ανακούφιζαν. Με λύτρωναν. Ήταν η φωνή μας. Ήταν τα ίδια μου τα λόγια –οι ελπίδες- που έγιναν "σαπισμένα σταφύλια". Ήταν η οργή. Η πίκρα. Κι όμως ήταν η δύναμή μας. Έλαβα αρχικά το πρώτο μέρος. Συνέθεσα δίχως ανάσα τη μουσική. Αργότερα στο Βραχάτι μου ΄στειλαν το δεύτερο και το τρίτο μέρος. Σαν μουσική φόρμα είχα την ευκαιρία να επιβεβαιώσω το δρόμο που άνοιξα με τα ΕΠΙΦΑΝΙΑ-ΑΒΕΡΩΦ. Ήταν ένα καινούριο "τραγούδι-ποταμός" σε τρία μέρη.

Το ποίημα αυτό,γράφτηκε το Φλεβάρη του 1968 ανάμεσα στους δύο νόμους περί «αμνηστίας»
Στην αρχή ο τίτλος ήταν ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΒΕΡΩΦ, γιατί εκεί γράφτηκε, μετά την καταδίκη της Μαρίνας από το στρατοδικείο. Η Μαρίνα έγραφε και έσκιζε ευθύς τα ποιήματά της. Σώθηκαν τα δικά μας χάρη σε μια συγκρατούμενη φίλη της, τη Σύλβα Ακρίτα, που φρόντισε να τα αντιγράψει. Αργότερα μπήκε ο οριστικός τίτλος : ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ....."
Από το ημερολόγιο του συνθέτη

Ποίηση: Ρένας Χατζηδάκη (Μαρίνα) Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ερμηνεία: Αντώνης Καλογιάννης, Μαρία Φαραντούρη Ενορχήστρωση: Γιάννης Μαρκόπουλος, Εύδωρος Δημητρίου Διεύθυνση Ορχήστρας: Εύδωρος Δημητρίου "Κατάσταση Πολιορκίας" Δίσκος 1974
1. Εισαγωγή (Ορχήστρα) 0:00
2. Καθώς το παιδί που σημαδεύεται 3:11
3. Πώς άλλαξε αυτό το παιδί 12:22
4. Σαν την πρώτη μοναξιά 15:29
5. Μακριά, πολύ μακριά 19:51
6. Ο Χρόνος παραμορφώθηκε 23:48

[...]Από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 1968 ήμουν "ελεύθερος" και ζούσα ανάμεσα σε Αθήνα και Βραχάτι συνοδευόμενος από κουστωδία αστυνομικών. Δεν μπορούσα λοιπόν να επισκεφθώ κανέναν φοβούμενος ότι θα τον «κάψω». Ετσι, περιορίστηκα σε πρώην κρατουμένους όπως εγώ, που δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Μία από αυτούς ήταν και η Σύλβα Ακρίτα, που μόλις έμαθα ότι βγήκε από τη φυλακή, έσπευσα να την επισκεφθώ στο σπίτι της στη Φιλοθέη. H συγκίνησή μας ήταν πολύ μεγάλη, όμως πιο μεγάλη χαρά έδειχνε η κορούλα της η Ελενα, που είχε μεγαλώσει και που η έλλειψη της μαμάς της την είχε πληγώσει βαθιά. H Σύλβα και η Ρένα είχαν γίνει φίλες στην Ασφάλεια. Στη συνέχεια βρέθηκαν στο ίδιο κελί και στη φυλακή. Μου λέει λοιπόν, "αυτή η κοπέλα είναι μεγάλη ποιήτρια. Μόνο που μόλις μας διάβαζε ένα της ποίημα, αμέσως μετά το έσκιζε. Να, χθες έγραψε ένα υπέροχο κείμενο που το έχω στο συρτάρι και που φοβάμαι ότι μόλις επιστρέψει, θα το καταστρέψει... Ξέρεις, επειδή είναι μόνη, μένει προσωρινά μαζί μας...". Την παρακάλεσα να με αφήσει να το διαβάσω. "Κάνε γρήγορα", μου λέει η Σύλβα, "γιατί όπου να 'ναι θα γυρίσει...". Ειλικρινά σήμερα δεν θυμάμαι αν εκείνη την ώρα αντέγραψα το ποίημα ή αν το πήρα με το έτσι θέλω μαζί μου. Γιατί με το πρώτο διάβασμα γοητεύτηκα τόσο πολύ, που δεν θα αποχωριζόμουν με τίποτε ένα τέτοια αριστούργημα. Σε λίγη ώρα οδηγούσα το αυτοκίνητο στη διαδρομή προς Βραχάτι και φαίνεται ότι επειδή είχα ζωντανές τις λέξεις στο μυαλό μου, γινόταν μέσα μου μια μυστική προεργασία. Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι μόλις έφτασα στο Βραχάτι κάθησα στο πιάνο και όταν σε λίγο σηκώθηκα, είχα συνθέσει με μια ανάσα την Κατάσταση Πολιορκίας. [...]
Αθήνα, 2.VI. 2005 Μίκης Θεοδωράκης

«ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΑΛΛΑ ΔΕ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΠΙΑ ΕΡΩΤΙΚΑ». Τα 3 βήματα της επανασύνδεσης// Advances in artificial intelligence for brain imaging

https://nikos-andreou.gr/video-free-webinar-youtube/ 


PAIN MATRIX

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4610971/

. 2026 Oct 14;20:1963855. doi: 10.3389/fnhum.2026.1963855

Advances in artificial intelligence for brain imaging and computer-aided diagnosis of neurological diseases: a systematic literature review



Αϋφαντής: «Ο Γεραπετρίτης διαπράττει μειοδοσία - Εκπροσωπεί την χώρα; - Ο Τσάφος την Exxon Mobil;»

 


ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)