Θεέ του ουρανού και του παντός,
αυτείν’ οι γραμματισμένοι,
αυτείν’ οι πολιτισμένοι,
έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…
|
Στο Ειδικο Δικαστηρίο στέλνει το δικαστικό συμβούλιο τον πρώην υφυπουργό Χρήστο Τριαντόπουλο για το μπαζώμα στα Τέμπη.
Νίκος Καρούζος Ο Ασκητής του Λόγου και της Υπαρξιακής Αγωνίας
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 η ελληνική γραμματεία έχασε μία από τις πιο ιδιόμορφες, αυθεντικές και ασυμβίβαστες φωνές της. Ο Νίκος Καρούζος δεν υπήρξε απλώς ένας «ποιητής» με την τρέχουσα, θεσμική ή επαγγελματική έννοια του όρου. Ήταν ένας αληθινός μύστης της γλώσσας, ένας υπαρξιακός αναχωρητής που επέλεξε να ζήσει στο περιθώριο της οργανωμένης κοινωνικής συμβατικότητας για να παραμείνει απόλυτα αφοσιωμένος στην ποιητική πράξη.
Το έργο του Καρούζου συνιστά έναν σπάνιο πυρήνα όπου διασταυρώνονται η ορθόδοξη θεολογική παράδοση, ο διαλεκτικός υλισμός, η αρχαιοελληνική φιλοσοφική σκέψη και ο ευρωπαϊκός μοντερνισμός. Η ποίησή του δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις ούτε καθησυχαστικές βεβαιότητες. Είναι ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, τη φθορά και την αιωνιότητα, την τραγική συνείδηση του θανάτου και την εκστατική κατάφαση της ζωής.
Για τον Νίκο Καρούζο, η γλώσσα δεν είναι ένα απλό εργαλείο επικοινωνίας, ούτε μέσο περιγραφής της πραγματικότητας. Η γλώσσα είναι ο ίδιος ο χώρος εντός του οποίου αποκαλύπτεται το Είναι. Ο ποιητής χειρίζεται τις λέξεις ως ζώντες οργανισμούς, με δικό τους αυτόνομο βάρος, υφή και πνευματική ενέργεια.
Η ποιητική του γλώσσα χαρακτηρίζεται από μια τολμηρή σύνθεση, ανανεωμένοι αρχαϊσμοί, εκκλησιαστική υμνογραφική ορολογία, ιδιώματα της
καθημερινότητας, επιστημονικοί όροι και αιφνίδιοι υπερρεαλιστικοί συνειρμοί συνυπάρχουν στον ίδιο στίχο. Αρνείται συστηματικά τον εύκολο λυρισμό και την επιτηδευμένη ωραιότητα, αναζητώντας μια πυκνή, ελλειπτική και συχνά αφοριστική διατύπωση.
«Μὲ τὴ γλῶσσα μου μόνη
ὁδηγῶ τὸ πουλί στοὺς αἰθέρες.»
Στον παραπάνω χαρακτηριστικό στίχο, αποτυπώνεται η οντολογική δύναμη που αποδίδει στην ποιητική πράξη. Η γλώσσα δεν περιγράφει την πτήση του πουλιού, την καθιστά δυνατή. Ο ποιητής γίνεται ο συμπαντικός συντονιστής που, μέσω του λόγου, απελευθερώνει την κτίση από τους νόμους της βαρύτητας και της φθοράς.
«Ὁ ποιητὴς εἶναι ἕνας ἔγκλειστος
που κρατάει τὰ κλειδιὰ τῆς ἐλευθερίας.»
Η ποιητική ιδιότητα βιώνεται ως παράδοξο, ο ποιητής βιώνει την έγκλειστη κατάσταση της ανθρώπινης μοίρας, τη φυλακή του σώματος και του χρόνου, αλλά ταυτόχρονα κατέχει το κλειδί της υπέρβασης μέσω της δημιουργικής ονοματοδοσίας των πραγμάτων.
«Η λέξη είναι ένα παράθυρο
που ανοίγει κατευθείαν στην άβυσσο.»
«Δεν γράφω στίχους για να με θυμούνται·
γράφω για να ανασάνω
μέσα στον αποπνικτικό αέρα της εποχής.»
«Η ποίηση είναι μια επικίνδυνη άσκηση
πάνω στο σχοινί της αλήθειας.»
Ο υπαρξιακός πυρήνας της καρουζικής ποιητικής είναι η διαρκής αντιπαράθεση με τον θάνατο. Ο θάνατος στον Καρούζο δεν παρουσιάζεται ως ένα μακρινό, μελλοντικό γεγονός, αλλά ως μια παρούσα, καθημερινή εμπειρία που διαποτίζει κάθε πτυχή του γίγνεσθαι. Ωστόσο, η συνείδηση της φθοράς δεν οδηγεί στον μηδενισμό ή την απελπισία. Αντίθετα, λειτουργεί ως ο απαραίτητος καταλύτης για την αποκάλυψη του αληθινού φωτός.
Η σχέση του ποιητή με το φως είναι βαθιά μυστική και βιωματική. Δεν πρόκειται για το φυσικό, ηλιακό φως των αισθήσεων, αλλά για ένα φως εσωτερικό, άκτιστο, που αναβλύζει μέσα από τη διάβαση του σκοταδιού:
«Ὅταν ἡ νύχτα πέφτει
ἐγὼ ἔχω ἕνα φῶς ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα...»
Ο στίχος αυτός συμπυκνώνει την ικανότητα της καρουζικής ποιητικής να μεταστοιχειώνει το σκότος της υπαρξιακής δοκιμασίας σε πνευματική διαύγεια. Η αιώνια διάσταση δεν υπόσχεται μια μεταθανάτια δικαίωση, αλλά βιώνεται ως παρούσα πραγματικότητα στο «εδώ και τώρα» της ποιητικής εγρήγορσης.
«Είμαστε μια απελπισμένη αστραπή
που ταξιδεύει στη νύχτα του κόσμου.»
«Πορεύομαι μέσα στο θάνατο
όπως ο ταξιδιώτης μέσα στη βροχή
με την αίσθηση πως κάθε σταγόνα
είναι κι ένα μικρό αντίο.»
«Ο θάνατος δεν είναι η απουσία του φωτός
είναι η επιστροφή στην πηγή του.»
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και πρωτότυπες πτυχές της σκέψης του Νίκου Καρούζου είναι η οργανική σύζευξη δύο φαινομενικά ασύμβατων κόσμων, της Ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης και του Διαλεκτικού Υλισμού.
Ο Καρούζος δεν υιοθετεί τη θεσμική θρησκευτικότητα ούτε τη δογματική κομματική γραμμή. Η «ορθοδοξία» του είναι ασκητική, νηπτική, επικεντρωμένη στο πάθος του Χριστού ως σύμβολο του ανθρώπινου πόνου. Ταυτόχρονα, ο «μαρξισμός» του είναι μια βαθιά ανθρωπιστική απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη και απελευθέρωση από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.
Για τον Καρούζο, η ύλη είναι ιερή. Δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη. Η ύλη είναι η φανέρωση του πνεύματος, και το πνεύμα είναι η εσωτερική φωτεινότητα της ύλης. Έτσι, το ελάχιστο αντικείμενο της καθημερινότητας αποκτά θεολογικές και κοσμικές διαστάσεις.
«Δεν γυρεύω τη δόξα των ανθρώπων
γυρεύω εκείνο το φως
που δεν αφήνει σκιές.»
«Ο Θεός δεν είναι μια ιδέα
είναι η σιωπή που απομένει
όταν σωπάσουν όλα τα λόγια.»
«Με την καρδιά μου ολοκληρωτικά δοσμένη στο άγνωστο,
βαδίζω χωρίς χάρτη.»
Στο ποιητικό σύμπαν του Καρούζου, τα «μικρά» και «ασήμαντα» πράγματα του κόσμου κατέχουν κεντρική θέση. Ένα σπουργίτι, μια πέτρα, ένα ξερό φύλλο, η βροχή στο πεζοδρόμιο, ένα αδέσποτο σκυλί γίνονται οι αληθινοί πρωταγωνιστές μιας συμπαντικής λειτουργίας.
«Βλέπω τὸ σπουργίτι
καὶ συλλογίζομαι τὴν ἀπεραντοσύνη.»
Ο ποιητής δεν εξιδανικεύει τη φύση βουκολικά. Την παρατηρεί με την προσοχή του ασκητή. Η φύση δεν έχει αμαρτία, δεν διαθέτει την ψευδή συνείδηση του ανθρώπου, κι έτσι παραμένει αμόλυντη, καθαρός καθρέφτης του Θείου.
«Τὸ δέντρο εἶναι μιὰ προσευχὴ
ποὺ δὲν ζητάει τίποτα.»
Η ανιδιοτέλεια της φύσης αντιπαραβάλλεται διαρκώς με την υστεροβουλία και την απληστία του σύγχρονου ανθρώπου. Το δέντρο υπάρχει απλώς, προσφέροντας τη σκιά και την ομορφιά του χωρίς να απαιτεί αντάλλαγμα.
«Το σπουργίτι δεν ξέρει από αμαρτία
γι’ αυτό και πετάει τόσο ανάλαφρα
πάνω από την ασχήμια μας.»
«Κοιτάζω το μυρμήγκι
που κουβαλάει έναν σπόρο μεγαλύτερο από το σώμα του
και σκέφτομαι πως έτσι πρέπει να κουβαλάμε
την ελπίδα μας.»
«Ένα πράσινο φύλλο
είναι μια ολόκληρη θεολογία
που δεν χρειάζεται λέξεις.»└───────────────────────────┘
Ο Νίκος Καρούζος επέλεξε συνειδητά έναν βίο λιτό, σχεδόν περιθωριακό. Συχνάζοντας στα καφενεία της Αθήνας (με κατεξοχήν ορμητήριο το «Μπαλκόνι» ή τα στέκια της Ομόνοιας και των Εξαρχείων), μακριά από ακαδημαϊκές έδρες, δημοσιογραφικά σαλόνια και δημόσιες σχέσεις, ενσάρκωσε το πρότυπο του «ποιητή-αλήτη» με την ευγενέστερη σημασία της λέξης.
Η στάση ζωής του ήταν η αμεσότερη εφαρμογή της ποιητικής του. Αρνήθηκε να μετατρέψει την τέχνη του σε εμπόρευμα ή μέσο κοινωνικής ανέλιξης. Στους στίχους του στηλιτεύει με δριμύτητα τον τεχνοκρατικό πολιτισμό, τον καταναλωτισμό και την πνευματική νάρκωση του σύγχρονου αστού.
«Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ
ποὺ τὰ ἔπιπλα εἶναι πεινασμένα ἀπὸ ἀνθρώπους.»
Η αλλοτρίωση του ανθρώπου της πόλης, η υποκατάσταση των ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων από τα καταναλωτικά αγαθά και η απώλεια του πνευματικού κέντρου αποτελούν σταθερούς στόχους της ποιητικής του κριτικής, η οποία συνδυάζεται πάντα με μια βαθιά αλληλεγγύη προς τον ανθρώπινο πόνο.
«Οι άνθρωποι έχτισαν μεγάλες πόλεις
για να κρύψουν τη μικρή τους καρδιά.»
«Όποιος δεν έκλαψε για τον πόνο του άλλου
δεν έμαθε ποτέ να διαβάζει τα αστέρια.»
«Πείνασε η ομορφιά
μέσα στους δρόμους της αφθονίας.»
Ο Νίκος Καρούζος αφήνει πίσω του μια ποιητική κληρονομιά που παραμένει ολοζώντανη, επίκαιρη και αμείλικτα απαιτητική. Η ποίησή του δεν διαβάζεται για να προσφέρει παρηγοριά ή αισθητική απόλαυση· απαιτεί από τον αναγνώστη μια εσωτερική μετακίνηση, μια υπαρξιακή εγρήγορση.
Σε μια εποχή γρήγορης κατανάλωσης πληροφοριών και επιφανειακής επικοινωνίας, ο λόγος του Καρούζου λειτουργεί ως αντίδοτο. Μας υπενθυμίζει το βάθος της γλώσσας, την ιερότητα του καθημερινού, την τραγικότητα αλλά και την ανεπανάληπτη ομορφιά της ανθρώπινης ύπαρξης.
Αφού εξαντλήσαμε τα ακαδημαϊκά σχήματα, τις αναλύσεις δομής και τις φιλολογικές αγιογραφίες για να καλύψουμε την αμηχανία μας, ας σοβαρευτούμε. Ο Νίκος Καρούζος δεν χρειάζεται τις δικές μας επικήδειες κορώνες, ούτε τα όψιμα κλάματα της διανόησης για να επιζήσει. Ήταν από εκείνους τους σπάνιους, αυτόχειρες της καθημερινότητας που αρνήθηκαν πεισματικά να συμμορφωθούν με τους κανόνες της νεοελληνικής μικροαστικής μας μιζέριας.
Δεν πουλούσε πνεύμα στα σαλόνια της αθηναϊκής ελίτ, δεν υπέγραφε δηλώσεις νομιμοφροσύνης σε καμία κομματική ή λογοτεχνική φατρία, ούτε εξαγόρασε την ποίησή του με θεσμικές δάφνες, κρατικά βραβεία και δημόσιες σχέσεις. Έζησε όπως ακριβώς έγραφε, ανυπότακτος, γυμνός, απολύτως έκθετος στο απόλυτο φως και στο απόλυτο σκοτάδι, πίνοντας τον υπαρξιακό του τρόμο μονορούφι στα καφενεία της Αθήνας, ανάμεσα σε καπνούς, φτηνούς καφέδες και αδιάφορους περαστικούς.
Κι αν σήμερα τον θυμόμαστε, τριάντα και πλέον χρόνια από τότε που έκανε τη δική του έξοδο προς την κοσμική σιγή, δεν είναι για να στήσουμε ακόμα ένα υποκριτικό μνημόσυνο. Ο Καρούζος σιχαίνεται τα μνημόσυνα και τις στεφανώσεις. Το κάνουμε απλώς για να θυμόμαστε, εμείς οι βολεμένοι κάτοικοι της εσχατιάς της Ευρώπης, πως κάποτε σε αυτή τη χώρα υπήρξαν άνθρωποι που πήραν τη λέξη «άνθρωπος» και τη λέξη «ποιητής» στα σοβαρά , τόσο σοβαρά, που τις πλήρωσαν με την ίδια τους τη ζωή.
