Αντώνης Ανδρουλιδάκης · ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΓΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

1 ώρ. 

·

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΓΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Κάθε φορά που ένα περιστατικό βίας εμφανίζεται μέσα στο σχολείο, η κοινωνία αντιδρά με σοκ. Οι συζητήσεις γεμίζουν με αγανάκτηση και η πρώτη ανάγκη είναι να βρεθεί ο ένοχος. Ποιος φταίει; Τι δεν λειτούργησε; Ποιος δεν έκανε σωστά τη δουλειά του;

Αυτή η ανάγκη είναι κατανοητή. Μπροστά σε κάτι τραγικό, θέλουμε να βρούμε μια καθαρή εξήγηση, έναν υπεύθυνο, ένα σημείο όπου θα σταθεί η οργή μας. Όμως ορισμένες φορές τα γεγονότα δεν μπορούν να κατανοηθούν μόνο μέσα από την ευθύνη ενός ατόμου. Χρειάζεται να δούμε και το βαθύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννιούνται.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι κοινωνικοί επιστήμονες μιλούν για την έννοια του συλλογικού τραύματος. Πρόκειται για την κατάσταση όπου μια κοινωνία, ύστερα από μακρές περιόδους κρίσης, απώλειας και ανασφάλειας, αρχίζει να κουβαλά μια συσσωρευμένη ένταση που δεν έχει βρει τρόπο να εκφραστεί και να επεξεργαστεί.

Το τραύμα τότε δεν μένει μόνο στους ανθρώπους που το έζησαν άμεσα. Διαχέεται μέσα στην κοινωνία και περνά από γενιά σε γενιά. Εγκαθίσταται στις σχέσεις, στους θεσμούς, στον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται το μέλλον.

Και πολύ συχνά το σχολείο γίνεται ένας από τους πρώτους χώρους όπου αυτό εμφανίζεται.

Το σχολείο δεν είναι ένας ουδέτερος χώρος. Είναι ένας μικρός καθρέφτης της κοινωνίας. Εκεί συναντιούνται καθημερινά οι αγωνίες των οικογενειών, οι φόβοι των νέων, οι πιέσεις των ενηλίκων. Όταν η κοινωνία κουβαλά μεγάλη ένταση, αυτή η ένταση περνά αναπόφευκτα και μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Η βία των μαθητών μπορεί τότε να ιδωθεί όχι μόνο ως ατομική παραβατικότητα, αλλά και ως μια μορφή εκδραμάτισης. Συναισθήματα που δεν έχουν βρει γλώσσα -θυμός, ματαίωση, αίσθηση αδικίας, ανασφάλεια για το μέλλον- μετατρέπονται σε πράξεις. Οι έφηβοι, που βρίσκονται ήδη σε μια περίοδο έντονων εσωτερικών μεταβολών, συχνά δεν έχουν ακόμη τα ψυχικά εργαλεία για να μετατρέψουν αυτές τις εμπειρίες σε λόγο.

Έτσι, αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί, εκφράζεται μέσα από τη συμπεριφορά.

Ίσως λοιπόν το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η ίδια η βία, αλλά το ότι αρχίζουμε να τη συνηθίζουμε. Όταν μια κοινωνία κουβαλά για χρόνια αβεβαιότητα, οικονομική πίεση, διάψευση προσδοκιών και αίσθηση αδιεξόδου, το τραύμα δεν εξαφανίζεται· μετακινείται από γενιά σε γενιά και βρίσκει νέους τρόπους να εκφραστεί.

Στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαπενταετίας, μια ολόκληρη γενιά παιδιών μεγάλωσε μέσα σε μια ατμόσφαιρα κρίσης, θυμού και ανασφάλειας για το μέλλον. Αν αυτά τα συναισθήματα δεν βρουν χώρο να ειπωθούν και να επεξεργαστούν, συχνά επιστρέφουν ως σκληρότητα, απαξίωση ή βία.

Και τότε το σχολείο -που θα έπρεπε να είναι ένας τόπος προστασίας, σχέσης και νοήματος και ΔΕΝ είναι- γίνεται ο χώρος όπου το συλλογικό τραύμα της κοινωνίας εμφανίζεται πιο γυμνό.

Αν θέλουμε πραγματικά να αντιμετωπίσουμε τη βία των νέων, δεν αρκεί να την φοβηθούμε ή να την τιμωρήσουμε. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε το τραύμα που τη γεννά. Να δημιουργήσουμε χώρους όπου οι νέοι άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν για την αγωνία τους, να νιώσουν ότι ανήκουν, ότι υπάρχει μέλλον που τους αφορά.

Γιατί η βία δεν είναι μόνο πρόβλημα συμπεριφοράς. Είναι πολλές φορές ένα μήνυμα. Και αν δεν ακούσουμε τι προσπαθεί να μας πει, κινδυνεύουμε να συνεχίσουμε να βλέπουμε το ίδιο τραύμα να επιστρέφει - κάθε φορά με πιο σκληρό τρόπο.

ΠΟΛΕΜΟΣ. Εφ. ΕΣΤΙΑ 10/3/2024. «Η Δύση προσπαθεί να αναπληρώσει τις απώλειές της στην ειρήνη με επένδυση στον πολεμο...Η παγκοσμιοποίηση απεδείχθη η μεγάλη παγίδα».

 

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: 20.01 ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟΝ 89,5 «Η τεχνολογία υπηρετεί τον άνθρωπο;»

20.01 ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟΝ 89,5 «Η τεχνολογία υπηρετεί τον άνθρωπο ή διαμορφώνει τον τρόπο που σκέφτεται και ζει;» Ο Αντ. Γιαννακόπουλος συζητά με τον κ. Κωνσταντίνο Τσιαντή, Διδάκτορα Φιλοσοφίας και Διδακτικής της Τεχνολογίας, Πανεπ. Δυτικ. Αττικής.

ecclesiaradio.gr

Τρίτη | Ecclessia - Radio

Το πρόγραμμα λόγω του ιδιάζοντος των καθημερινών ζωντανών εκπομπών, ολοκληρώνεται συνήθως με το πέρας της προηγούμενης ημέρας. Η ανάρτηση του προγράμματος στο δια...

ΠΟΛΕΜΟΣ. ΙΡΑΝ. Δρ. Ευάγγελος Βενέτης. ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ

 

ΠΟΛΕΜΟΣ ΙΡΑΝ 10η ΜΕΡΑ. ΚΥΠΡΟΣ- ΗΓΕΣΙΕΣ

 

ΓΡΙΒΑΣ: Το Ιράν δεν τελείωσε – τώρα αρχίζει η πιο επικίνδυνη φάση

Στο βίντεο αυτό ο καθηγητής Κωνσταντίνος Γρίβας αναλύει σε βάθος τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το Ιράν, τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και τις πιθανές συνέπειες για τη διεθνή γεωπολιτική ισορροπία. Με μια ψύχραιμη αλλά ιδιαίτερα αιχμηρή προσέγγιση, ο κ. Γρίβας εξηγεί γιατί το Ιράν δεν έχει τελειώσει, αλλά αντίθετα μπορεί να εισέρχεται σε μια ακόμη πιο επικίνδυνη φάση αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Δύση.

Η ανάλυση εστιάζει στη στρατηγική του Ιράν, το οποίο εδώ και δεκαετίες έχει αναπτύξει ένα ιδιαίτερο μοντέλο άμυνας που βασίζεται όχι μόνο σε συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και σε ασύμμετρες στρατιωτικές δυνατότητες. Σύμφωνα με τον κ. Γρίβα, η στρατιωτική ισχύς του Ιράν δεν περιορίζεται στον κλασικό στρατό, αλλά εκτείνεται σε ένα ευρύτερο πλέγμα στρατηγικών εργαλείων που περιλαμβάνει βαλλιστικούς πυραύλους, υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και δίκτυα ασύμμετρης ισχύος.

Παράλληλα, εξετάζεται η ευρύτερη γεωπολιτική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, όπου το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, αλλά και άλλες μεγάλες δυνάμεις εμπλέκονται σε ένα ιδιαίτερα σύνθετο παιχνίδι ισχύος. Ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι η αντίληψη μιας γρήγορης κατάρρευσης του Ιράν είναι εξαιρετικά αμφίβολη και πιθανόν να οδηγεί σε στρατηγικές αυταπάτες.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη δομή της ιρανικής στρατηγικής, η οποία βασίζεται σε μια φιλοσοφία «απορρόφησης του πλήγματος». Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και σε περίπτωση ισχυρών στρατιωτικών επιθέσεων, το Ιράν έχει σχεδιαστεί ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί και να διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές δυνατότητες. Η ύπαρξη εκτεταμένων υπόγειων πυραυλικών εγκαταστάσεων και αποκεντρωμένων δομών διοίκησης καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την πλήρη εξουδετέρωση του στρατιωτικού του δυναμικού.

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Γρίβας αναλύει επίσης τις πιθανές μακροπρόθεσμες συνέπειες της σύγκρουσης. Ένα πληγωμένο Ιράν, όπως τονίζει, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ακόμη πιο αποφασισμένο γεωπολιτικό αντίπαλο της Δύσης. Η ιστορία έχει δείξει ότι κράτη τα οποία υφίστανται μεγάλες στρατηγικές πιέσεις συχνά επανέρχονται με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στο διεθνές σύστημα. Η συζήτηση επεκτείνεται και στο πώς αυτές οι εξελίξεις επηρεάζουν τη νέα παγκόσμια γεωπολιτική ισορροπία, σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο πολυπολικός. Το Ιράν, η Κίνα, η Ρωσία, αλλά και οι περιφερειακές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής διαμορφώνουν ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον που ενδέχεται να καθορίσει τις εξελίξεις των επόμενων δεκαετιών. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι απλό αλλά κρίσιμο:

Μπορεί πραγματικά το Ιράν να ηττηθεί στρατηγικά ή η σύγκρουση αυτή θα οδηγήσει σε μια νέα και ακόμη πιο επικίνδυνη φάση αντιπαράθεσης;

Things Just Got Extremely Complicated! | Col Doug Macgregor. 9/3/2026

 

Modern physics reveals a surprising truth:

 

ΟΛΟ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΌ ΤΟΝ ΕΠΙΚΕΦΑΛΉΣ ΤΗΣ ΜΙ6 ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ . Στον τοίχο της Καισαριανής κάποιοι θέλουν να εκτελέσουν και την ιστορία μας-Νίκος Παπαδάτος

 

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες της εκτέλεσης των 200 πατριωτών στην Καισαριανή από τους Γερμανούς, ανήκουν πλέον στο ελληνικό κράτος και αποτελούν ένα επίσημο ιστορικό ντοκουμέντο. Παρόλα αυτά η προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας ,δυστυχώς όχι μόνο από τους Γερμανούς που είναι οι θύτες αλλά και από κάποιους στο εσωτερικό της χώρας συνεχίζεται με επιμονή.

Ο κ. Νίκος Παπαδάτος , ιστορικός , διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, μιλά για το ιστορικό γεγονός που αποτυπώνουν οι φωτογραφίες, επισημαίνοντας πρώτα απ’ όλα τις καλοδουλεμένες προσπάθειες των Γερμανών να μας πείσουν ότι «έχουμε κοινές μνήμες απέναντι στον ολοκληρωτισμό»! Αυτό δήλωσε πριν μερικές μέρες ο Γερμανός πρέσβης και ο κ. Παπαδάτος εξηγεί το παράδοξο της τοποθέτησης του και υπενθυμίζει σε όσους θέλουν να ξεχάσουμε ,ποια είναι η πραγματική ιστορία.

Ο κ. Παπαδάτος συγγραφέας σημαντικών βιβλίων για την ιστορική περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και όσων ακολούθησαν στην Ελλάδα, επισημαίνει τον κίνδυνο οι δόλιοι αναθεωρητές της ιστορίας μας να κατορθώσουν αν σβήσουν ή να ξαναγράψουν σημαντικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας μας.

Η προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα. Αυτό το «εργαλείο» χρησιμοποιείται κάθε φορά που οι ισχυροί του πλανήτη θέλουν να δημιουργήσουν έναν «εχθρό», έναν «άξονα του κακού» ή οτιδήποτε διευκολύνει το αφήγημα τους για να ξεκινήσουν έναν ακόμη αιματηρό πόλεμο. Το ζούμε και αυτές τις ημέρες…

Ο κ. Νίκος Παπδάτος μιλά για την εξαιρετικά δραματική ιστορική περίοδο που ακολούθησε το τέλος του πολέμου στην Ελλάδα, καταρρίπτοντας μύθους που σε ένα μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης έχουν γίνει πεποίθηση. Όπως για παράδειγμα ότι το ΚΚΕ στόχευε το 1944 στην κατάληψη της εξουσίας. Ο κ. Παπαδάτος με ντοκουμέντα αποδεικνύει ότι μόνο αυτό δεν είχε ως στόχο και το γνώριζαν πάρα πολύ καλά και οι Άγγλοι.

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ ~ " Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ " [ 1918, 1919 ]

 

Σταυριανή Φούκα

12 λ. ·

[ Αναγνωρισμένα Ποιήματα ( 1897 - 1933 ) ]

Michael Andritsopoulos: Αναστοχαστική αποδοχή

 Michael Andritsopoulos 44 λ.

Στην πολιτική φιλοσοφία συχνά επικαλούμαστε την έννοια της αναστοχαστικής αποδοχής. Υποθέτουμε ότι οι θεσμοί της δικαιοσύνης, οι μηχανισμοί παραγωγής νοήματος και το πολιτισμικό πλαίσιο μιας κοινωνίας μπορούν να δικαιολογηθούν εφόσον ένα σκεπτόμενο υποκείμενο, μετά από αναστοχασμό, θα μπορούσε να τους αποδεχθεί.

Με αυτή την έννοια συγκροτούμε τη νομιμοποίηση της συλλογικής ζωής. Ωστόσο αυτή η λογική σταματά στο όριο της πολιτικής.

Σε υπαρξιακό επίπεδο η αναστοχαστική αποδοχή δεν επαρκεί. Κανείς δεν ρωτήθηκε αν θέλει να υπάρξει. Το "μάνα γιατί με γεννήσεις" είναι ένα ερώτημα που δεν απαντιεται με τρόπο που δεν θα θεωρεί δεδομένη μια παραδοχή εξίσωσης των ενστίκτων με την εγγενή αξία της ζωής και ως εκ τούτου την καταναγκαστική αποδοχή των απογόνων της θεώρησης της ζωης ως "δώρο" των γονέων, κάτι που ελάχιστες φορές ταυτίζεται με την εμπειρία (ειδικά αν μιλήσουμε με στατιστικούς όρους). Κανείς δεν συναίνεσε στους όρους της ίδιας της ύπαρξης. Έτσι, ακόμη κι αν οι θεσμοί μιας κοινωνίας μπορούν να δικαιολογηθούν μεταξύ μας, παραμένει μια βαθύτερη αμφιβολία: με ποια έννοια είναι δίκαιη η ίδια η ζωή;

Μέχρι τώρα η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω είναι στοιχειωδώς αισθητική: κανείς δεν μου υποσχέθηκε ερχόμενος εδώ ότι θα ακούσω το Πέμπτο Βρανδεμβούργιο Κοντσέρτο. Κι όμως μπορώ να το ακούσω. Και σε πολύ καλή εκτέλεση:

https://youtu.be/gIgqeA76cdU?is=BXGzXH9W-pNVyCwK

.

Αρχαία Δωδώνη: Τι ρωτούσαν τους θεούς οι αρχαίοι Έλληνες;

Αρχαία Δωδώνη: Τι ρωτούσαν τους θεούς οι αρχαίοι Έλληνες;

Μπορεί ένα δέντρο να δίνει χρησμούς; Ποιοι άνθρωποι ταξίδευαν μέχρι την Ήπειρο για μια απάντηση από τον θεό; Και τι μας λένε σήμερα τα μικρά μολύβδινα ελάσματα για τους φόβους και τις ελπίδες τους; Η δρ. Βαρβάρα Ν. Παπαδοπούλου απαντά.

Παρουσίαση: Αγιάτη Μπενάρδου

Η αρχαία Δωδώνη βρίσκεται σε μια εύφορη κοιλάδα στους πρόποδες του όρους Τόμαρος στην Ήπειρο. Η απομονωμένη, αλλά στρατηγική αυτή θέση συνέβαλε ώστε να αναπτυχθεί εκεί ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

Η Δωδώνη θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα μαντεία της Ελλάδας. Στο ιερό υπηρετούσαν οι ιερείς, γνωστοί ως Σελλοί, που ερμήνευαν τα σημάδια της φύσης για να μεταφέρουν τους χρησμούς του θεού, που δίνονταν κυρίως μέσα από τους ήχους της ιερής βελανιδιάς· το θρόισμα των φύλλων ή ο ήχος από χάλκινα αγγεία που κρέμονταν γύρω από το δέντρο θεωρούνταν θεϊκά μηνύματα.

Οι πιστοί έγραφαν τα ερωτήματά τους σε μικρά μολύβδινα ελάσματα και τα άφηναν στο ιερό, ζητώντας καθοδήγηση για θέματα της καθημερινής ζωής. Χιλιάδες από αυτά τα ελάσματα έχουν βρεθεί από τους αρχαιολόγους και αποτελούν μοναδική πηγή για να κατανοήσουμε τις ανησυχίες, τις σχέσεις και τις κοινωνικές συνθήκες των ανθρώπων της εποχής.

Η σημασία τους είναι τόσο μεγάλη ώστε τα μολύβδινα ελάσματα της Δωδώνης θεωρούνται ένα από τα σημαντικότερα αρχεία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και κοινωνίας και έχουν προταθεί για ένταξη στον κατάλογο της UNESCO ως τεκμήρια παγκόσμιας πολιτιστικής αξίας.

Η δρ. Βαρβάρα Ν. Παπαδοπούλου είναι επίτιμη έφορος αρχαιοτήτων με μακρά και πολυσχιδή παρουσία στη διαχείριση, αναστήλωση και ανάδειξη μνημείων με επίκεντρο την Ήπειρο. Από το 2006 έως το 2023 διετέλεσε Διευθύντρια Εφορειών Αρχαιοτήτων (Ιωαννίνων, Άρτας και ευρύτερης Ηπείρου), ενώ παράλληλα υπηρέτησε σε καίριες θέσεις ευθύνης και ως μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Απόφοιτος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με αντικείμενο την Παλαιοχριστιανική Ήπειρο, έχει αναπτύξει σημαντικό ερευνητικό έργο.

Το ανασκαφικό και αναστηλωτικό της έργο περιλαμβάνει παρεμβάσεις σε Ιωάννινα, Άρτα, Νικόπολη και σε ολόκληρη την Ήπειρο, με κορυφαίες στιγμές την αποκάλυψη της αρχαίας οχύρωσης των Ιωαννίνων, την ίδρυση του Μουσείου Αργυροτεχνίας στο Κάστρο Ιωαννίνων, την ολοκλήρωση εργασιών στη δυτική νεκρόπολη της Αμβρακίας και την αποκατάσταση του κάτω διαζώματος του Θεάτρου της Δωδώνης, που αποδόθηκε στο κοινό το 2022. Υπήρξε συντονίστρια της επιτροπής για την ένταξη της Νικόπολης στον κατάλογο της UNESCO, καθώς και για την εγγραφή των ελασμάτων της Δωδώνης στο πρόγραμμα «Μνήμη του Κόσμου». Μετά την αφυπηρέτησή της συνεχίζει ενεργά το έργο της, διευθύνοντας ανασκαφές στη Βασιλική του επισκόπου Αλκίσωνος στη Νικόπολη, στο Βουλευτήριο της Δωδώνης και στην Κοιλάδα του Άνω ρου του Αχέροντα

Τι ερωτήματα υπέβαλλαν οι αρχαίοι Έλληνες στο Μαντείο της Δωδώνης, χαραγμένα πάνω σε ελάσματα; Τα μοναδικά στον κόσμο χρηστήρια ελάσματα, που βρέθηκαν σε μεγάλο αριθμό κατά τις ανασκαφές της Δωδώνης, πάνω στα οποία οι προσκυνητές χάρασσαν τα ερωτήματά τους προς τους θεούς του μαντείου, τον Δία και τη Διώνη, εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων. Αργυρώ ΜποζώνηΑργυρώ Μποζώνη 16.8.2023 | 07:55