Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026

2026 Ewan Lecture by Prof. Geoffrey Hinton: "Living with Alien Beings"

 

Γιώργος Μάκρας - Δαγκωματιές

 


Μέσα απ’ των φίλων τις δαγκωματιές μάθημα παίρνεις για χίλιες ζωές νύχια και δόντια γλυκά σε τρυπούν άσε, είναι φίλοι αυτοί σ’ αγαπούν ------ Άσε είναι φίλοι αυτοί σ’ αγαπούν σ’ έχουν στα χείλη για σένα ρωτούν κι αν τους ξεφύγει καμιά μαχαιριά άσε είναι φίλοι, δεν κάνουν ζημιά ------ Άσε είναι φίλοι αυτοί σ’ αγαπούν σ’ έχουν στα χείλη για σένα μιλούν κι αν τους ξεφύγει καμιά μαχαιριά άσε είναι φίλοι, δεν κάνουν ζημιά ----------- Όπως τα κίτρινα φύλλα σκορπούν όταν παλιώσουν και σαν ξεραθούν κάτι καινούργιο θα βγει στη στεριά καινούργιοι φίλοι καινούργια ζημιά

Θα δούμε κόμμα Τραμπ και στην Ελλάδα; Θ. Τζήμας . Διώξεις για φρονήματα στις ΗΠΑ κατά παραγγελία Ισραήλ.Ο εκφασιμός ύστατο εργαλείο της καπιταλιστικής ολιγαρχίας.

 

ΜΕΤΑΤΙΘΕΤΑΙ ΓΙΑ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ! Κώστας Τσιαντής στο ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: «Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ;»

ΜΕΤΑΤΙΘΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ!! 

ΑΥΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 9 Φεβρουαρίου 2026 ΩΡΑ 20.00-21.00 ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 89.5 ο Κώστας Τσιαντής θα συζητήσει με τον δημοσιογράφο κ Αντώνη Γιαννακόπουλο το ερώτημα: «Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ;»

Κωστής Παλαμάς : ομιλία στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Διονύσιου Σολωμού στον Εθνικό Κήπο (31 Μαΐου 1925). •

 


Νέα Αθηναϊκή Σχολή  
Ακολουθήστε  
1 ώρ.   ·
Σήμερα, 9 Φεβρουαρίου, είναι ημέρα μνήμης του εθνικού ποιητή Διονύσιου Σολωμού και παγκόσμια ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Στη φωτογραφία, ο Κωστής Παλαμάς εκφωνεί ομιλία στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Διονύσιου Σολωμού στον Εθνικό Κήπο (31 Μαΐου 1925).

Ο Κωστής Παλαμάς, ήδη από τα χρόνια που ήταν νέος και ανερχόμενος ποιητής, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο να επανέλθει στο προσκήνιο των ελληνικών γραμμάτων ο Διονύσιος Σολωμός, ο οποίος είχε εν πολλοίς παραγκωνιστεί και ξεχαστεί μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Με ομιλίες του στον φιλολογικό σύλλογο "Παρνασσός" (1893, 1897) και με τον πρόλογο του στην έκδοση των Απάντων του Σολωμού του 1901, έδωσε την ώθηση ώστε να γνωρίσει εκ νέου η ελληνική λογοτεχνική σκηνή τον σπουδαίο επτανησιώτη ποιητή και να επανεκτιμήσει το έργο του.
Αναφέρει χαρακτηριστικά ο ποιητής και κριτικός Τέλλος Άγρας:
✒️
Ἴσως βέβαια μερικοί διαλεχτοί νά τόν μελετοῦσαν καί νά τόν προτιμοῦσαν, καί το Σολωμό καί τόν ἐπτανησιακό λυρισμό, καί μέσα στή ρωμαντική Ἀθήνα. Ἀλλά δέν ἦσαν οὔτε ἀρκετοί, οὔτε κανείς σημαντικός γιά νά τόν ἐπιβάλη. Τό λυρισμό τόν ἑπτανησιακό ζωντανά τόν ἀναγέννησε στήν Ἀθήνα ὁ Παλαμᾶς. Αὐτός ἐπέβαλε τό Σολωμό κι’ αὐτός τόν ἀκολούθησε. Τόν ἀκολούθησε, ναί. Μά δέν τόν ἐμιμήθη. Τό λυρισμό τοῦ Παλαμᾶ ἀπό κείνον τοῦ Σολωμοῦ τούς χωρίζει χάος. Ὁ Σολωμός, εἶν’ ἡ λύτρωση. Ὁ Παλαμᾶς εἶναι τό πάθος. Ὁ ἕνας εἶν’ ἡ κάθαρση, ὁ ἄλλος ἡ περιπέτεια. Ὁ Σολωμός εὑρῆκε τόν παράδεισό του. Ὁ Παλαμᾶς παραδέρνει πάντα μέσα σέ Κόλαση δαντική. Ὁ Σολωμός εἶναι θεῖος. Ὁ Παλαμᾶς εἶναι τραγικός.”
/
Τέλλος Άγρας, Ο Λυρισμός του Παλαμά (απόσπασμα)

π.Βασίλειος Θερμός: Εκκλησία και νέοι χωρίς αερόσακο

 


π.Βασίλειος Θερμός-φίλοι

[...] Υπάρχει μια πλύση εγκεφάλου απ' τα ΜΜΕ πάνω στην έννοια της δύναμης. Το παιδί κατευθύνεται στο να θεωρεί ήρωα τον δυνατό. Έτσι πολλά σίριαλ, πολλά κινούμενα σχέδια, αλλά και πολλά ηλεκτρονικά παιχνίδια, υμνούν το ιδεώδες της δύναμης, όπου δύναμη είναι να σκορπάς δεξιά και αριστερά γροθιές, που πετάνε τους άλλους νεκρούς κάτω ή να βγάζεις φωτιές και να τους καίς.
Ενώ πάντα η δύναμη βέβαια είναι στα ιδεώδη ενός παιδιού, και είναι κατά κάποιον τρόπο φυσικό αυτό, εντούτοις υπάρχει μια υπερβολή στην εποχή μας και εμείς θέλουμε να μεταδώσουμε σιγά σιγά καθώς μεγαλώνει το παιδί, το εκκλησιαστικό ήθος, όπου δύναμη είναι να αγαπάς και όχι να χτυπάς. Δύναμη είναι να συγχωρείς, κι αυτή είναι η κατ' εξοχήν δύναμη: το να μπορείς να συγχωρείς.
Ένα άλλο αντίθετο ερέθισμα της εποχής μας είναι η ελευθεριότητα, είτε σεξουαλική, είτε τάση για απόλαυση κάθε είδους. Θα λέγαμε μάλιστα ότι ο «ηθικός» νόμος της εποχής μας, αν δηλαδή δεχθούμε ότι υπάρχει μία κοσμική ηθική η οποία επικρατεί στην κοινωνία σήμερα, στο δυτικό κόσμο, είναι η ηθική της απόλαυσης. Υπάρχει ένα «πρέπει», αλλά λέει «πρέπει να απολαμβάνεις». Είσαι υποχρεωμένος να απολαμβάνεις και αναλαμβάνει η διαφήμιση το έργο να σου παρουσιάσει τι πρέπει να απολαμβάνεις. Καλλιεργείται η διπλή απόλαυση. Δηλαδή και η σωματική (εδώ ένα γιαούρτι θέλουν να διαφημίσουν και δείχνουν καταστάσεις έκστασης, ότι είναι το μυστικό της μακαριότητας ένα γιαούρτι με την κατάλληλη γεύση) και η ναρκισσιστική, η εγωιστική, διότι η διαφήμιση κολακεύει τον άνθρωπο. «Το αξίζεις αυτό».
Το τρίτο είναι όχι μόνο ως περιεχόμενο, αλλά ως προς τον τρόπο με τον οποίο προσφέρονται τα ερεθίσματα, ο οποίος τρόπος είναι η εικόνα. Υπάρχει και η κατάχρηση της εικόνας στην εποχή μας.
Αρα, το τρίτο πρόβλημα είναι ότι η κυριαρχία της εικόνας επιφέρει, θα λέγαμε, δομικές αλλοιώσεις στην ψυχή παιδί παιδιού.
Τι εννοώ δομικές αλλοιώσεις. Εννοώ οτι ενα παιδί που σε ολόκληρη την ανάπτυξή του εθίζεται με εικόνες κυρίως να λαμβάνει τα μηνύματα, η εικόνα γίνεται μέρος του είναι του. Και επομένως το παιδί διαμορφώνει σιγά σιγά μια προσωπικότητα που το κάνει να ενεργεί παρορμητικά. Δηλαδή, πάρτε ενα μικρό παιδάκι του δημοτικού, ακόμη και του νηπιαγωγείου πιά. Έχει στα χέρια του ενα τηλεχειριστήριο.Υπάρχουν 15 κανάλια π.χ. Έχει τη δυνατότητα, με μια πολύ απλή κίνηση, να αλλάζει συνεχώς κανάλι μέχρι να βρει μια εικόνα που το ικανοποιεί.
Αυτό δημιουργεί με τα χρόνια, όταν επαναλαμβάνεται, μια δομική αλλοίωση στην ψυχή του παιδιού. Δηλαδή τι; Κάνει αυτό το παιδί να μην μπορεί να συγκεντρωθεί για πολλή ώρα σε κάτι. Έχουμε πρόβλημα απ' τη συγκέντρωση της προσοχής των παιδιών και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές το έχουν παρατηρήσει, γιατί κυριαρχεί η εικόνα τόσο πολύ. Γι' αυτό και πάρα πολλά παιδιά δυσκολεύονται να διαβάσουν στο σπίτι και κάνουν άπειρες διακοπές και υφίστανται και οι γονείς όλη την ταλαιπωρία μαζί τους.
Ή, επίσης μια άλλη δομική αλλοίωση πέρα απ' τη διάσπαση της προσοχής, είναι η παρορμητικότητα. Δηλαδή κάνουμε ανθρώπους- δηλαδή, κάνουν τα μέσα ενημέρωσης σήμερα- παρορμητικούς, να ενεργούν χωρίς να σκεφτούν. Διότι η σκέψη είναι κόπος. Η επεξεργασία του ερεθίσματος είναι κόπος. Αφήστε τις διαφημίσεις, ακόμη και τα δελτία ειδήσεων καθώς περνάνε από ενα πάρα πολύ σημαντικό θέμα, το οποίο θέλει σκέψη και ανάλυση, αμέσως μετά σε ένα κοσμικό γεγονός και εναλλάσουν το ένα με το άλλο, δεν αφήνουν χρόνο για σκέψη και επομένως ουσιαστικά έμμεσα δίνουν το μήνυμα, «μη στεναχωριέσαι για πολύ,αν αυτό που σου είπα σε στεναχώρησε, υπάρχει το επόμενο με το οποίο θα αλλάξεις διάθεση».
Άρα, πως αλλάζω όταν είμαι στεναχωρημένος; Αλλάζοντας ερεθίσματα, όχι σκεπτόμενος, επεξεργαζόμενος αυτό το οποίο μου συνέβη. Δηλαδή ουσιαστικά δημιουργούν έναν άνθρωπο που υστερεί στη σκέψη, του λείπει η σκέψη, η οποία είναι πολύτιμη λειτουργία του ανθρώπου. Μια απ' τις λειτουργίες του βέβαια. Και κυριαρχούν οι αισθήσεις και η απόλαυση. Αυτό μακροπρόθεσμα θα δημιουργήσει νέο τύπο ανθρώπου ο οποίος θα λειτουργεί σαν αυτόματο, χωρίς σκέψη, παρορμητικά, με το θυμικό, με τις αισθήσεις και δικαιούται να έχει κάτι και να το έχει αμέσως.
Φανταστείτε τι ζημιά μ' αυτά όλα γίνεται στο διάβασμα, στο βιβλίο το εξωσχολικό. Μπορούμε να δουλέψουμε ως Εκκλησία χωρίς μελέτη; Χωρίς να βοηθήσουμε τον κόσμο καθε ηλικίας να διαβάζει; Στο βιβλίο πάνω βασιζόμαστε. Σήμερα αν κάθε βιβλίο δεν έχει σε κάθε σελίδα του χρώματα, είναι απωθητικό για το νέο παιδί, το αισθάνεται βουνό, πως να διαβάσει; Θέλει να έχει μικρές παραγράφους και χρώματα συνέχεια. Αυτή είναι η ζημιά που έκανε η τηλεόραση. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να διαβάσουν ούτε εφημερίδα ή απ' τα περιοδικά κοιτάνε μόνο τις φωτογραφίες. Έχει υποστεί μεγάλη ζημιά το κείμενο. Αλλά εμείς βασιζόμαστε στο κείμενο.
Εντάξει, μπορεί να φτιάξουμε και κόμικς με εκκλησιαστικα θέματα για μικρά παιδιά, αλλά δεν μπορείς συνέχεια τον μαθητή του γυμνασίου, του λυκείου, τον ενήλικα αργότερα, να τον έχεις με παραστάσεις, με εικόνες. Χρειαζόμαστε κείμενο. Και έχει μια ζημιά γίνει εδώ κατά το ότι δημιουργείται ένας άνθρωπος ο οποίος απομακρύνεται απ' το κείμενο, δεν έχει υπομονή να καθίσει να σπουδάσει ένα κείμενο, διότι το κείμενο θέλει μελέτη και αφοσίωση [...]
--------------▪︎-----------▪︎----------▪︎-----------
Εκκλησία και νέοι χωρίς αερόσακο- Εκδόσεις Μαίστρος, 2007

«Αγαπώντας τον εχθρό μου» του Τζίμ Φόρεστ.

 «Αγαπώντας τον εχθρό μου» του Τζίμ Φόρεστ. Εκδόσεις Πορφύρα. ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΔΩ:

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

"𝝤𝝬𝝞" 𝝨𝝩𝝤 𝝨𝝬𝝚𝝙𝝞𝝤 "𝝚𝝪𝝦𝝪𝝩𝝤𝝨"

 





Ευρυτανικά Νέα · Ακολουθήστε  2 ώρ.  · 
"𝝤𝝬𝝞" 𝝨𝝩𝝤 𝝨𝝬𝝚𝝙𝝞𝝤 "𝝚𝝪𝝦𝝪𝝩𝝤𝝨"
𝝖𝝥𝝤 𝝩𝝤 𝝟𝝖𝝦𝝥𝝚𝝢𝝜𝝨𝝞
📣
Παρά τη συνεχή βροχόπτωση, με τη συμμετοχή εκατοντάδων πολιτών πραγματοποιήθηκε, νωρίς το μεσημέρι της Κυριακής (8/2), στην κεντρική πλατεία Καρπενησίου το συλλαλητήριο ενάντια στο σχέδιο «Εύρυτος», που προβλέπει τη μερική εκτροπή υδάτινων πόρων της Ευρυτανίας προς την Αττική.
📣
Κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου τον λόγο πήραν εκπρόσωποι πολλών φορέων και συλλογικοτήτων, οι οποίοι εξέφρασαν την κατηγορηματική τους αντίθεση στο σχέδιο, κάνοντας λόγο για σοβαρές περιβαλλοντικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις από την εκτροπή των π. Καρπενησιώτη και Κρικελλοπόταμου.

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)