Η χιονισμένη κορυφή, αυτή που κρύβεται μέσα στα σύννεφα, είναι η ανθρωποφάγος Τρεμπεσίνα, Υψόμετρο 1924.Οι Κρητικοί του 14ου Συντάγματος της 5ης Μεραρχίας είναι στα πόδια του βουνού.
Στην κορυφή οι Ιταλοί αλπινοι.
Κάθετη βουνοπλαγιά..
«Αδύνατον» αναφωνεί ο Νικόλαος Σπένδος ,ο Συνταγματάρχης ,στην εντολή «προχωρείτε!».
Πώς να στείλεις τους στρατιώτες στη σίγουρη σφαγή;
Πώς να ανεβάσεις 1500 παγωμένους στρατιώτες ακάλυπτους ,στην κάθετη ,κρυσταλωμένη βουνοπλαγιά ,εκεί που δεν γαντζώνει μήτε σίδερο και που τη γαζώνουν τα πολυβόλα ;
«Εγώ παιδιά θα πάω .
Κι όποιος θέλει έρχεται.
Αμα παγώνουμε εμείς εδώ κάτω ,αυτοί εκεί πάνω θα χουν γίνει κούτσουρα»
Ησίοδο Τσίγκο.
Μικρασιάτης από τα Βουρλά.
Το μόνο αγόρι της οικογένειας που γλίτωσε από τους Τσέτες ,χάρη σε ένα Τούρκο γείτονα που έκρυψε αυτόν και τη μάνα του σ ένα κάρο.
Και βγήκαν στα Χανιά .
Εκεί μεγάλωσε.
Τώρα ,έφεδρος ανθυπολοχαγός ,ελλείψει μονίμων ,διοικεί τον 11ο Λόχο.
-«Μα κ. Ανθυπολοχαγέ ο Συνταγματάρχης δεν το ξέρει!»
«Θα του το πούμε άμα φτάσουμε»
Τον ακολουθούν σαράντα.
Ανεβαίνουν .
Καρφώνουν τις ξιφολόγχες στον πάγο κι ανεβαίνουν .
Δεν τους χτυπούν τα πολυβόλα .
Μα τους χτυπά πιο άγρια η θύελλα.
Τους ξυλιάζει τα πόδια και τους αχρηστεύει τα δάχτυλα.
Μέχρι και το δάκρυ τους παγώνει.
Από τη μέση κι απάνω κάθε 50 μέτρα χάνουν κι έναν.
Μα ανεβαίνουν .
Φτάνουν στο 1924 !
Εφτά κι ένας ο ανθυπολοχαγός οχτώ…
Τα ξυλιασμένα χέρια είναι αδύνατο να περάσουν ξιφολόγχη στα τουφέκια.
Τις κραδαίνουν σα μαχαίρια και πέφτουν στα Ιταλικά αμπριά.
Οι Ιταλοί φοβήθηκαν τον παγωμένο θάνατο και φύγαν!
Κατέβηκαν χαμηλά να σωθούν μέχρι να κοπάσει ο δαίμονας.
Κονσέρβες ,τσιγάρα , σοκολάτες όλα στη θέση τους .Τακτοποιημένα .
Το ίδιο τα βαριά πολυβόλα και δυό –τρείς μικροί όλμοι.
«Γυρίστε τα από την άλλη!» φωνάζει ο Ησίοδος.
«Θα ρθούνε το πρωί!»
Και έρχονται το πρωί που χει πάψει η θύελλα .
Τραγουδώντας να ξαναπιάσουνε τα αμπριά τους…
Και τους θερίζουνε τα δικά τους πολυβόλα!
Οσοι ζούνε το βάζουνε τα πόδια ,να ειδοποιήσουν πως την κορφή την πιάσανε οι Ελληνες!
Μα το ίδιο κάνει κι ο Τσίγκος .
Φωνάζει στον γκρεμό ,όσοι από τους δικούς του δεν είναι παγωμένοι ,να μην ανέβουν .
Να γυρίσουν στο Σύνταγμα .
Να πουν πως θέλουμε ενισχύσεις στην κορυφή!
Στο μεταξύ φαίνονται οι Ιταλοί στη βορεινή ρίζα .
Δυό ολόκληρα Συντάγματα Αλπινιστών ανεβαίνουν να ξαναπάρουν το βουνό .
Ο Παπαστεργίου ,ο Μέραρχος, έχει προλάβει να τους ανεβάσει όλους στο βουνο!
Ολόκληρη τη Μεραρχία Κρήτης!
Αριστερά οι Ρεθυμνιώτες του 44ου .
Στο Κέντρο οι Χανιώτες του 14ου και δεξιά οι Καστρινοί κι οι Λασιθιώτες του 43ου.
Οι Ιταλοί δεν είναι δειλοί .
Ορμούν .
Πιάνονται χέρι με χέρι οι Κρητικοί με τους Τυρολέζους και τα παιδιά από τα Απένινα.
Γλυστρούν και πέφτουν αγκαλιασμένοι στις παγωμένες χαράδρες και στις τρύπες του βουνού.
Κοντά δυο μέρες σκοτώνονται ,ώσπου το πράμα γίνεται ξεκάθαρο.
Οι Κρητικοί πήραν την Τρεμπεσίνα!*
*Την καταπληκτική πρώτη φωτογραφία δεν την τράβηξε κάποιος πολεμικός ανταποκριτής.
Δεν είναι φωτογραφία προπαγάνδας .
Την τράβηξε μια νοσοκόμα του Ελληνικού Στρατού ,η Μαρία Χρουσάκη.
Χάρη στον Βασίλη Χολέβα δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα.
Είναι Ιταλοί αιχμάλωτοι ,πολλοί τραυματισμένοι ,με τους Ελληνες φρουρούς τους
Στην κοιλάδα του Αώου.
Στο βάθος η φονική Τρεμπεσίνα...
-Ο Ησίοδος Τσίγκος (φωτό 2)ήταν οκτώ ετών όταν ο πατέρας και τα αδέρφια του χάθηκαν στη Μικρασία το ’22 αντιστεκόμενοι στις ορδές των Τούρκων ατάκτων που μπήκαν στα Βουρλά λίγο πριν την καταστροφή.
Να προσέχεις τη μάνα σου» μου είχε πει πριν φύγει».
Και ήρθε η καταστροφή.
«Προχωρούσαμε στον δημόσιο δρόμο να σωθούμε.
Καταματωμένα τα πόδια απ’ τις τσουκνίδες. Τότε πέρασε ένας γέρος μ’ έναν αραμπά.
Μας ανέβασε πάνω και μας σκέπασε.
Οταν φτάσαμε στο Τσεσμέ, η μητέρα μου έβγαλε απ’ τον κόρφο της ένα πεντόλιρο. «Κράτησέ το κοκόνα μου, θα σου χρειαστεί.
Ο Αλλάχ μαζί σου».
Ηταν Τούρκος».
Δεκαεννέα χρόνια αργότερα ήταν έφεδρος ανθυπολοχαγός, διοικητής του 11ου Λόχου, του 14ου Συντάγματος, της θρυλικής V Μεραρχίας Κρητών.
Τη νύχτα της 29ης Ιανουαρίου 1941 και εν μέσω σφοδρής χιονοθύελλας ξεκίνησε και κατέκτησε από τους Ιταλούς μαζί με τους σαράντα άνδρες του ,την κορυφή της Τρεμπεσίνας (υψόμετρο 1923μ.) δια μέσου της νότιας, σχεδόν κατακόρυφης πλευράς.
Ο θρυλικός ήρωας τιμήθηκε με το χρυσούν Αριστείον Ανδρείας αλλά και το Μετάλλιον εξαιρέτων πράξεων για τις προσφορές του στα χρόνια της κατοχής υπηρετώντας στο Γενικό Νοσοκομείο Στρατού όπου εξασφάλιζε κρυφά γάλα για τα ορφανά.
Αργότερα όταν τελείωσε ο πόλεμος οι Ιταλοί του επέδωσαν εξαιρετικές τιμές, τέτοιες που δεν του απένειμε η Ελλάδα.
Στο Reggio Emila της Β. Ιταλίας σε πανηγυρική εκδήλωση ο Νομάρχης τόνισε: «όλοι σας έχετε γνωρίσει τον Έλληνα, τον έχετε σπουδάσει, τον έχετε μελετήσει.
Πάρτε τον Έλληνα χωρίς τα ελαττώματά του και τότε θα έχετε τον τιμημένο Τσίγκο Ησίοδο.
Στο πρόσωπό του, ας τιμήσουμε τον Έλληνα Στρατιώτη και τον Έλληνα Άνθρωπο».
Ο Ησίοδος Τσίγκος διαβαζε μανιωδώς την εφημερίδα Καθημερινή από το… 1934 και μάλιστα μετά την προτροπή του Ελευθέριου Βενιζέλου!
«Διάβαζε «Καθημερινή» για να μαθαίνεις τη γλώσσα», έλεγε ο Βενιζέλος στον μικρό τότε Ησίοδο που από το ’23 και για δέκα χρόνια συνήθιζε να του πηγαίνει τις εφημερίδες κάθε που ο πρόεδρος βρισκόταν στα Χανιά.
Ο Ησίοδος Τσίγκος (που σπούδασε νομικά)έχει αποστείλει περισσότερα από 800 άρθρα και επιστολές στην Καθημερινή.
Το Λιοντάρι της Τρεμπεσίνας αναπαύεται στο Κοιμητήριο Ζωγράφου από την 26 Αυγούστου 2009, όπου και έφυγε από τη ζωή,στα 95 του χρόνια.
-Η τύχη των "Βενιζελικών" αυτών φαντάρων της 5ης μεραρχίας μετά την επίθεση των Γερμανών, ήταν η πλήρης εγκατάλειψη τους.
Σε αντίθεση με την αγωνία των ηγετών μας για την διαφυγή και του τελευταίου Βρετανού, από αυτούς τους ελάχιστους που ο Ουίνστον έστειλε για δόλωμα του Ράιχ.
Πολλοί πέθαναν στην πορεία θανάτου από την Αλβανία ως την Αθήνα, ξυπόλητοι και νηστικοί.
Και εγκλωβιστηκαν στην Αθήνα.
Ο Τσολάκογλου από εκεί τους έστειλε αιχμάλωτους πεσκέσι στους Ιταλούς στην Λάρισα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης(dulag 183).
Απο τους 1.100-1.300 στρατιώτες (3η φωτό)και συνολικά 1.500 έγκλειστοι στο στρατόπεδο,επεζησαν μονο 300 καθως οι στερήσεις,η ελονοσία τα βασανιστήρια τους εξολοθρευσαν (Από εκεί, χιλιάδες κρατούμενοι -ανάμεσά τους και πολλοί Έλληνες Εβραίοι- επιβιβάζονταν σε τρένα με προορισμό τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου στην Κεντρική Ευρώπη ή στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Γερμανία).
"Εθνική ομοψυχία"...μου έγραψε κάποιος...
Αμ δε...
Πάντα προδομενοι..."από μέσα". Λιγότερα
Γιάννης Ρίτσος,
