What Happens Next In This War Will Shock You | Col. Douglas Macgregor

&

ΔΙΑΣΠΑΘΙΣΗ 2.69 ΔΙΣ ΕΥΡΩ

https://www.frontpages.gr/protoselida/20260306/26/%CE%95%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B1 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης Ο ΘΕΙΟΣ ΣΑΜ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης Ακολουθήστε    5 ώρ. 

Ο ΘΕΙΟΣ ΣΑΜ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ

Όταν η γεωπολιτική γίνεται μυθολογία

Οι σύγχρονες κοινωνίες αρέσκονται να πιστεύουν ότι η πολιτική λειτουργεί κυρίως με βάση τη λογική. Μιλάμε για ισορροπίες ισχύος, για γεωπολιτικά συμφέροντα, για στρατηγικούς υπολογισμούς. Υποθέτουμε ότι τα κράτη και οι ηγεσίες τους δρουν μέσα σε ένα πλαίσιο ψυχρού ορθολογισμού.

Όμως αυτή η εικόνα είναι μόνο η μισή αλήθεια.

Η πολιτική δεν είναι μόνο πεδίο θεσμών και συμφερόντων. Είναι και πεδίο συλλογικής ψυχολογίας.

Ο Carl Jung υποστήριζε ότι πίσω από την επιφάνεια της λογικής λειτουργούν βαθύτερες ψυχικές δυνάμεις. Οι κοινωνίες, όπως και τα άτομα, κινούνται όχι μόνο από συνειδητές σκέψεις αλλά και από αρχέτυπα, φόβους και συμβολικές αφηγήσεις που δρουν στο επίπεδο του ασυνείδητου.

Ένα από τα ισχυρότερα από αυτά τα μοτίβα είναι το αρχέτυπο του βασιλιά ή του "χρισμένου ηγέτη".

Στην ιστορία των πολιτισμών, ο βασιλιάς δεν ήταν απλώς διοικητής. Ήταν συχνά μια μορφή με σχεδόν ιερό κύρος. Οι μονάρχες κυβερνούσαν «ελέω Θεού», οι αυτοκράτορες θεωρούνταν εκλεκτοί της μοίρας και η εξουσία τους παρουσιαζόταν ως μέρος μιας ανώτερης τάξης πραγμάτων.

Το ενδιαφέρον είναι ότι παρόμοια συμβολικά μοτίβα εξακολουθούν να ενεργοποιούνται ακόμη και στις σύγχρονες δημοκρατίες.

Σε περιόδους αβεβαιότητας ή φόβου, οι κοινωνίες συχνά αναζητούν ηγέτες που να συμβολίζουν δύναμη, προστασία και ιστορική αποστολή. Η πολιτική τότε παύει να είναι μόνο τεχνική διαχείριση συμφερόντων και μετατρέπεται σε αφήγηση όπου ένας ηγέτης ή ένα έθνος παρουσιάζεται ως φορέας τάξης απέναντι στο χάος.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο η πολιτική επικοινωνία αποκτά τεράστια σημασία.

Οι σύγχρονες επικοινωνιακές μηχανές -πολιτικά επιτελεία, μέσα ενημέρωσης και στρατηγικές δημόσιας εικόνας- γνωρίζουν ότι οι κοινωνίες δεν κινητοποιούνται μόνο από ψυχρούς υπολογισμούς. Οι άνθρωποι ανταποκρίνονται πολύ πιο έντονα σε συμβολικές αφηγήσεις: σε ιστορίες απειλής, σωτηρίας, ηρωισμού ή ιστορικής αποστολής.

Έτσι η πολιτική ρητορική γεμίζει με έννοιες όπως «υπεράσπιση του πολιτισμού», «μάχη της ελευθερίας», «ιστορική ευθύνη». Οι συγκρούσεις παρουσιάζονται όχι απλώς ως ανταγωνισμοί συμφερόντων αλλά ως ηθικές αναμετρήσεις.

Σε αυτή τη γλώσσα η πολιτική μετατρέπεται σε συμβολικό πεδίο ταυτότητας.

Ο αντίπαλος δεν εμφανίζεται απλώς ως γεωπολιτικός ανταγωνιστής αλλά ως ενσάρκωση του χάους, του ανορθολογισμού ή της απειλής. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια ηθική διάκριση ανάμεσα σε έναν «ορθολογικό κόσμο» και σε έναν επικίνδυνο «άλλον».

Από ψυχολογική σκοπιά, αυτή η διαδικασία λειτουργεί σαν μορφή προβολής: στοιχεία φόβου και επιθετικότητας που υπάρχουν σε κάθε κοινωνία μεταφέρονται στον αντίπαλο, ο οποίος παρουσιάζεται ως φορέας όλων των απειλών.

Δεν χρειάζεται καν να υπάρχει μια κεντρική συνωμοτική πρόθεση για να συμβεί αυτό. Οι πολιτικοί μηχανισμοί απλώς αξιοποιούν αφηγήσεις που αποδεικνύονται αποτελεσματικές στη κινητοποίηση των κοινωνιών.

Και αυτές οι αφηγήσεις αγγίζουν βαθιά στρώματα της ανθρώπινης ψυχής.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πολιτικές συγκρούσεις αποκτούν όλο και περισσότερο μυθολογική διάσταση. Δεν εμφανίζονται μόνο ως συγκρούσεις συμφερόντων αλλά ως μάχες ανάμεσα στο καλό και το κακό, στην τάξη και το χάος, στον πολιτισμό και την απειλή, στον ορθολογισμό και στους μουλάδες, στην ελευθερία και στην καταπίεση.

Από γιουνγκιανή σκοπιά, αυτή είναι η στιγμή όπου τα αρχέτυπα ενεργοποιούνται μαζικά μέσα στις κοινωνίες.

Και τότε η πολιτική παύει να είναι μόνο ζήτημα θεσμών και συμφερόντων.

Γίνεται και ζήτημα συλλογικής ψυχολογίας.

Και ίσως εδώ βρίσκεται και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον σύγχρονο κόσμο: όταν οι κοινωνίες πιστεύουν ότι λειτουργούν αποκλειστικά με βάση τη λογική, ενώ στην πραγματικότητα καθοδηγούνται και από ασυνείδητες δυνάμεις που δύσκολα αναγνωρίζουν.

Γιατί τότε οι συγκρούσεις μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε ηθικούς πολέμους, όπου ο αντίπαλος δεν θεωρείται απλώς αντίπαλος αλλά ενσάρκωση μιας απειλής που πρέπει να εξαλειφθεί.

Και εκεί ακριβώς η πολιτική παύει να είναι διαχείριση της πραγματικότητας και μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο,

σε μυθολογία πολέμου...που σκοτώνει όμως πολύ μαζικά και ρεαλιστικά.

Ο Λευτέρης Αναστασιάδης με τον Μανώλη Ανδρόνικο της κ. Στέφης Κόντη

 Pantelis Savvidis  Ακολουθήστε    1 ημ.   

Λευτέρης Αναστασιάδης, εκ των εκτελεσθέντων της Καισαριανής: “Ειδοποιήστε την μητέρα μου ότι πεθαίνω για την Ελλάδα”

March 4, 2026

Ο Λευτέρης Αναστασιάδης με τον Μανώλη Ανδρόνικο

της κ. Στέφης Κόντη,

Επίκουρης Καθηγήτριας Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ

Με το θέμα των φωτογραφιών τών εκτελεσμένων της Καισαρινής που προέκυψε τελευταία, θα ήθελα να καταθέσω κάποια στοιχεία για τον ένα εξ αυτών, τον θείο μου Λευτέρη Αναστασιάδη.

Ο Λευτέρης Αναστασιάδης γεννήθηκε στο Αιδίνι της Μ. Ασίας το 1917. Πατέρας του ήταν ο Κώστας Αναστασιάδης και μητέρα του η Κατίνα Πέρρου, μια από τις οκτώ κόρες του Μιχαήλ Πέρρου. (Η μεγαλύτεη ήταν η γιαγιά μου Καλυψώ.)

Ο Μιχαήλ Πέρρος ήταν γιος του Πέτρου-Πέρρου Μαυρομιχάλη, από την ιστορική οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων της Μάνης που εγκαταστάθηκε στο Αιδίνι μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια αλλάζοντας το όνομά του ως Πέρρος Πέρρου.

Κόρη του ήταν και η Κυριακούλα, μητέρα του μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσοστόμου Β.

Ο πατέρας του Λευτέρη πέθανε από τη γρίπη το 1918, αφήνοντας χήρα την Κατίνα και ορφανό το παιδί του.

Μετά την Καταστροφή του 1922 η Κατίνα κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη με τον μοναχογιό της, τον «Μπέμπο» της, όπως τον έλεγε, τον πατέρα της Μιχαήλ, τις τρεις αδελφές της που δεν είχαν παντρευτεί και μια αδελφή χήρα επίσης με δυο κοριτσάκια.

Η Κατίνα ήξερε καλά γράμματα και διορίστηκε δασκάλα στο δημόσιο, παρόλο που δεν είχε τα σχετικά διπλώματα, όπως γινόταν εκείνη την εποχή που υπήρχε ανάγκη για δασκάλες.

Με τoν μισθό της κρατούσε τον πατέρα (πέθανε το 1927) και τις αδελφές της, μαζί με τη μικρότερη αδελφή της Θάλεια, επίσης δασκάλα, και μεγάλωνε τον Λευτέρη χωρίς να του λείψει τίποτα.

Τον έβαλε να μάθει βιολί και όταν τελείωσε το γυμνάσιο, μπήκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Με την έναρξη του πολέμου κατατάχτηκε στο στρατό. Στον πόλεμο έπαθε κρυοπαγήματα και ακρωτηριάστηκε και στα δυο του πόδια.

Νοσηλευόταν στη «Σωτηρία», από όπου τον πήραν οι Γερμανοί για εκτέλεση, προφανώς ύστερα από καταγγελία. Ηταν 27 ετών.

Δεν γνωρίζω αν ο Λευτέρης ήταν οργανωμένος κομμουνιστής ή απλώς ιδεολόγος.

Λίγο πριν τον εκτελέσουν έγραψε στο ξύλινο πόδι του «Eιδοποιήστε τη χήρα μητέρα μου, Κατίνα Αναστασιάδου, οδός Λομβάρδου 2 Αθήναι, ότι πεθαίνω για την Ελλάδα μας».

Η μητέρα του μαζί με την αδελφή της Θάλεια τον είχαν ακολουθήσει στην Αθήνα και επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη μετά την εκτέλεση.

Η Κατίνα ωστόσο ποτέ δεν δέχτηκε τον θάνατο του γιου της. Αν και ήταν ευφυέστατη γυναίκα, πίστευε ότι ο Λευτέρης ήταν όμηρος στη Ρωσία ή τη Γερμανία και κάθε χρόνο στη γιορτή του έκανε ευχέλαιο υπέρ υγείας και καλούσε συγγενείς και φίλους.

Ποτέ όμως δεν έβγαλε τα μαύρα και όταν έβγαινε έξω φορούσε ένα μαύρο τουρμπάν. Πέθανε από καρκίνο στα 72 της χρόνια.

Στέφη Κόρτη-Κόντη, Επίκουρη καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ, Ανιψιά Λευτέρη Αναστασιάδη

WW3 HAS ALREADY STARTED — No One Is Ready | Prof. Jeffrey Sachs

 

J.Sachs : ΠΟΛΕΜΙΚΉ ΠΟΛΙΤΕΙΑ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Το σιωνιστικό λόμπυ και η CIA κυβερνά τις ΗΠΑ και τον Τραμπ. Δεν θέλουν διαπραγμάτευση. Νομίζουν ότι οι δολοφονίες και το αίμα είναι η δουλειά τους. Οι διωκόμενοι με εγκλήματα πολέμου κυβερνούν- κυριαρχούν. Ψεύδονται. Σταθερά. Είμαστε σε χέρια γκάγκστερς. Το Κογκρέσσο διαβρωμένο-διεφθαρμένο. Κανείς δεν εμπιστεύεται πλέον τις ΗΠΑ. Το 2015 είχαν υπογράψει συμφωνία με το Ιραν, με συνυπογραφή των δυτικών, που έδινε λύση στα ζητήματα. Την έσπασαν μονομερώς εκτελώντας δολοφονίες σε Ιρανούς ηγέτες και επιστήμονες!..Ολες οι χώρες της Ευρώπης και του Κόλπου που διατηρούν αμερικανικές βάσεις είναι bassals [σκλάβες], δεν μπορούν να ορθώσουν ανάστημα, να αρθρώσουν λέξη. Συμπαρατάσσονται έτσι άμεσα ή έμμεσα, μαζί με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, εναντίον του Ιράν.

Γιώργος Σεφέρης Ο ΗΔΟΝΙΚΟΣ ΕΛΠΗΝΩΡ β΄ (απόσπασμα)- ΚΙΧΛΗ

 

Γιώργος Σεφέρης

Άννα Κλαρίτη ·22 ώρ. ·

[...]

Κι όμως τ’ αγάλματα

λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τον πόθο

στα δυο, σαν το ροδάκινο· κι η φλόγα

γίνεται φίλημα στα μέλη κι αναφιλητό

κι έπειτα φύλλο δροσερό που παίρνει ο άνεμος·

λυγίζουν· γίνουνται αλαφριά μ’ ένα ανθρώπινο βάρος.

Δεν το ξεχνάς.
—Τ’ αγάλματά ειναι στο μουσείο.

—Όχι, σε κυνηγούν, πώς δεν το βλέπεις;

θέλω να πω με τα σπασμένα μέλη τους,

με την αλλοτινή μορφή τους που δε γνώρισες

κι όμως την ξέρεις....[...]

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ο ΗΔΟΝΙΚΟΣ ΕΛΠΗΝΩΡ β΄ (απόσπασμα)- ΚΙΧΛΗ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Ακολουθήστε    1 ώρ. 

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

Ένα από τα πιο ανησυχητικά παράδοξα των σύγχρονων κοινωνιών είναι ότι πιστεύουμε βαθιά πως ζούμε σε έναν κόσμο καθοδηγούμενο από τη λογική.

Θεωρούμε ότι οι άνθρωποι, οι κοινωνίες και τα κράτη λαμβάνουν αποφάσεις με βάση τον ορθολογισμό, την ανάλυση συμφερόντων και τον ψυχρό υπολογισμό.

Όμως αυτή η εικόνα είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η Ψυχολογία υποστηρίζει ότι πίσω από την επιφάνεια της λογικής κινούνται πολύ βαθύτερες ψυχικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι δεν καθοδηγούνται μόνο από συνειδητές σκέψεις αλλά και από ασυνείδητα μοτίβα, φόβους, προβολές και αρχέτυπα που λειτουργούν κάτω από το επίπεδο της επίγνωσης.

Και αυτό ισχύει όχι μόνο για τα άτομα αλλά και για τις κοινωνίες.

Οι πολιτικές συγκρούσεις συχνά παρουσιάζονται ως αποτέλεσμα στρατηγικών υπολογισμών ή αντικρουόμενων συμφερόντων. Όμως πολλές φορές τροφοδοτούνται από κάτι πολύ πιο βαθύ: από συλλογικούς φόβους, από τραύματα της ιστορίας, από την ανάγκη των κοινωνιών να ορίσουν τον εαυτό τους απέναντι σε έναν «άλλο».

Όταν οι κοινωνίες δεν αναγνωρίζουν αυτές τις ασυνείδητες δυνάμεις, τότε γίνονται ευάλωτες σε συλλογικές ψυχικές καταστάσεις εξαπάτησης και χειραγώγησης. Οι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν τον κόσμο μέσα από απόλυτες ασπρόμαυρες/μανιχαϊστικές αντιθέσεις -το καλό και το κακό, τον πολιτισμό και την απειλή, το «εμείς» και το «αυτοί».

Σε τέτοιες στιγμές η πολιτική μετατρέπεται σε ψυχικό πεδίο σύγκρουσης ταυτοτήτων.

Με αυτή την έννοια ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον σύγχρονο κόσμο δεν είναι απλώς η τεχνολογία των όπλων ή η ισχύς των στρατών. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η ανθρώπινη ψυχή όταν δεν γνωρίζει τον εαυτό της.

Μια κοινωνία που πιστεύει ότι λειτουργεί αποκλειστικά με βάση τη λογική μπορεί εύκολα να αγνοήσει τις ασυνείδητες δυνάμεις που την κινούν. Και όταν αυτές οι δυνάμεις παραμένουν αόρατες, μπορούν να επηρεάζουν τις συλλογικές αποφάσεις με τρόπους που κανείς δεν αντιλαμβάνεται πλήρως.

Από αυτή την οπτική μπορούμε να κατανοήσουμε και έναν άλλο μηχανισμό της σύγχρονης γεωπολιτικής: την ανάγκη των κοινωνιών να παρουσιάζουν τον αντίπαλο ως φορέα του ανορθολογισμού. Όταν ένας πολιτισμός, όπως η σύγχρονη Δύση, ορίζει τον εαυτό του ως κατεξοχήν χώρο λογικής, προόδου και ορθολογισμού, τότε χρειάζεται συχνά έναν «άλλον» που θα ενσαρκώνει το αντίθετο.

Έτσι ο αντίπαλος παρουσιάζεται ως θεοκρατικός, παράλογος ή επικίνδυνος. Με γιουνγκιανούς όρους, πρόκειται για μια μορφή προβολής της Σκιάς: στοιχεία φόβου, επιθετικότητας ή ασυνείδητων κινήτρων που δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε μέσα στον δικό μας πολιτισμό μεταφέρονται στον αντίπαλο.

Με αυτόν τον τρόπο η σύγκρουση γίνεται πιο εύκολα κατανοητή ηθικά και πολιτικά, γιατί εμφανίζεται όχι ως αντιπαράθεση συμφερόντων αλλά ως σύγκρουση ανάμεσα στη λογική και την «παραφροσύνη». Και όμως, καμία κοινωνία δεν είναι πλήρως ορθολογική. Όλες κινούνται, σε κάποιο βαθμό, και από δυνάμεις που βρίσκονται στο ασυνείδητο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολιτικοί όπως ο Donald Trump ή ο Benjamin Netanyahu απευθύνονται σε αυτές ακριβώς τις βαθύτερες ψυχικές δυναμικές των κοινωνιών τους. Η πολιτική τους ρητορική δεν στηρίζεται τόσο σε τεχνοκρατικά επιχειρήματα όσο σε ισχυρές συμβολικές αφηγήσεις: φόβο, απειλή, εθνική ταυτότητα, ιστορική αποστολή.

Με αυτόν τον τρόπο ενεργοποιούν-χειραγωγούν βαθιά συλλογικά συναισθήματα που υπερβαίνουν τον ψυχρό ορθολογισμό της γεωπολιτικής

Θα έλεγε κανείς πως, τελικά, η πραγματική πρόοδος της ανθρωπότητας δεν βρίσκεται τόσο στην επιστημονική γνώση ή στην τεχνολογική ανάπτυξη αλλά στη γνωριμία του ανθρώπου με τον ίδιο του τον ψυχισμό.

Όσο περισσότερο οι άνθρωποι κατανοούμε τους φόβους, τις προβολές και τις σκιερές πλευρές της ψυχής μας, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να παρασυρθούν από συλλογικές δυναμικές που οδηγούν σε συγκρούσεις.

Ο κόσμος μας δεν κινδυνεύει μόνο από τα όπλα που κατασκευάζει ο άνθρωπος, αλλά και από την άγνοια που έχει για τον (ατομικό και συλλογικό) εαυτό του.