Αρβελέρ για το Βυζάντιο: Η Ιστορική Συνέχεια και το Σήμερα

 

Η Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλης και η διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου By ifestosedu on 28 Μαΐου, 2024

Η Άλωση της Βασιλεύουσας Πόλης και η διαμόρφωση του σύγχρονου κόσμου By ifestosedu on 28 Μαΐου, 2024

Η τελευταία Λιτανεία στην βασιλεύουσα και η πτώση της Παναγίας.

 Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Κορυδαλλού

1 ώρ. 

·

Η τελευταία Λιτανεία στην βασιλεύουσα και η πτώση της Παναγίας.

Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, οι κάτοικοι εναπέθεσαν τις ελπίδες τους στην ουράνια προστασία. Στις 24 ή 25 Μαΐου 1453 (μόλις λίγες μέρες πριν την τελική πτώση στις 29 Μαΐου), πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη λιτανεία στους δρόμους της πόλης.

Οι πιστοί μετέφεραν την πιο ιερή εικόνα της πόλης, την Παναγία την Οδηγήτρια, η οποία θεωρούνταν η προστάτιδα της Κωνσταντινούπολης. Κατά τη διάρκεια της πομπής, συνέβησαν τα εξής γεγονότα:

Ξαφνικά, η εικόνα γλίστρησε από τα χέρια των ανδρών που την κρατούσαν και έπεσε στο έδαφος. Όταν οι ιερείς και οι πιστοί έσπευσαν να την ανασηκώσουν, η εικόνα φάνηκε να έχει γίνει απίστευτα βαριά (σαν να ήταν από μολύβι), και χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια και πολλή ώρα για να καταφέρουν να την ξανασηκώσουν.

Σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις η εικόνα τοποθετήθηκε ξανά στη θέση της, ξέσπασε μια βίαιη και πρωτοφανής καταιγίδα με χαλάζι και καταρρακτώδη βροχή. Η καταιγίδα ήταν τόσο σφοδρή που η λιτανεία αναγκάστηκε να διακοπεί βίαια, καθώς οι πιστοί δεν μπορούσαν ούτε να σταθούν όρθιοι ούτε να αναπνεύσουν από το νερό, ενώ οι δρόμοι πλημμύρισαν.

Για τους εξαντλημένους και τρομοκρατημένους Βυζαντινούς, τα γεγονότα αυτά ερμηνεύτηκαν ως ξεκάθαρο σημάδι ότι η Θεία Πρόνοια είχε εγκαταλείψει την πόλη. Η πτώση της εικόνας στο χώμα συμβόλιζε την επικείμενη πτώση της ίδιας της Αυτοκρατορίας, και το γεγονός ότι «βάρυνε» μεταφράστηκε ως άρνηση της Παναγίας να παραμείνει πλέον προστάτιδα μιας πόλης που ήταν καταδικασμένη.

Το ψυχολογικό πλήγμα στο ηθικό των αμυνόμενων ήταν τεράστιο, ακριβώς την παραμονή της μεγάλης τελικής επίθεσης του Μωάμεθ Β'.

Λιγότερα

Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ·

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ (1453): 

Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ·

κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν

Μιχάλης Τερζής: Απογυμνώνοντας τον λόγο Κωνσταντίνος Κλωνάρας By Κωνσταντίνος Κλωνάρας 21 Μαΐου, 2026

Μιχάλης Τερζής: Απογυμνώνοντας τον λόγο. 21 Μαΐου, 2026 

Άλαν Τούρινγκ

 

Αρετή Στεργιου

3 ημ. ·

Σύγχρονος Σωκράτης

Έσωσε 14 εκατομμύρια ζωές, αλλά το έθνος που προστάτευσε τον πλήρωσε με ένα δηλητηριασμένο μήλο – και εκείνος το δάγκωσε...

Ο Άλαν Τούρινγκ ήταν ο άνθρωπος που νίκησε τον ναζισμό από ένα υπόγειο καταφύγιο, χωρίς ούτε μια σφαίρα. Έσπασε τον κώδικα Enigma, τον «άθραυστο» γρίφο των γερμανικών υποβρυχίων, και συντόμεψε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κατά δύο ολόκληρα χρόνια. Οι στρατιωτικοί ιστορικοί υπολόγισαν ότι η ιδιοφυΐα του έσωσε πάνω από 14 εκατομμύρια ανθρώπους. Ήταν ένας θεός της λογικής, ο πατέρας της τεχνητής νοημοσύνης, ο άνθρωπος που εφηύρε τον σύγχρονο υπολογιστή προτού καν υπάρξει η λέξη. Κι όμως, η Βρετανία δεν του έστησε ποτέ άγαλμα.

Αντίθετα, περίμενε.

Το 1952, μόλις επτά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, η αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι του τα ξημερώματα. Το έγκλημά του; Δεν ήταν προδοσία. Δεν ήταν κατασκοπεία. Δεν ήταν τίποτα από όσα θα φανταζόταν κανείς. Ο Τούρινγκ ήταν ομοφυλόφιλος. Και η Βρετανία του 1950 είχε έναν βικτωριανό νόμο που τιμωρούσε την «ανάρμοστη συμπεριφορά» με χημικό ευνουχισμό ή φυλάκιση. Ο άνθρωπος που είχε αποκρυπτογραφήσει τα πιο αδιαπέραστα μυστικά του Άξονα στάθηκε ανήμπορος μπροστά στη μισαλλοδοξία.

Ο δικαστής του έδωσε δύο επιλογές: κάθειρξη ή ένεση. Ο Τούρινγκ διάλεξε την ένεση — όχι από δειλία, αλλά για να μπορέσει να συνεχίσει την έρευνά του. Για έναν χρόνο, γιατροί του χορηγούσαν οιστρογόνα. Το σώμα του παραμορφώθηκε. Στήθη άρχισαν να αναπτύσσονται πάνω στο στήθος του. Η φωνή του μαλάκωσε. Η διάνοια που είχε σπάσει τον άθραυστο κώδικα άρχισε να θολώνει. Η κατάθλιψη τον έπνιγε. Κι όμως, εκείνος συνέχιζε να γράφει, να μελετά, να ονειρεύεται μηχανές που σκέφτονται.

Μέχρι τη μέρα που σταμάτησε.

Την άνοιξη του 1954, η μοναξιά είχε γίνει αβάσταχτη. Η επιστημονική κοινότητα τον είχε ξεχάσει. Το πανεπιστήμιο τον αντιμετώπιζε σαν βάρος. Και το κράτος που είχε σώσει τον κοιτούσε σαν εχθρό. Τότε, ένα καθιερωμένο απόγευμα, ο Τούρινγκ έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει στην τεταμένη ζωή του. Σηκώθηκε από το γραφείο του, πήγε στην κουζίνα, και πήρε στα χέρια του ένα μήλο. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο φρούτο όμως. Το είχε ετοιμάσει μέρες πριν. Το είχε εμποτίσει με κυάνιο. Το κράτησε μπροστά στα μάτια του για ώρα. Κι εκεί, στο μικρό, σκοτεινό δωμάτιό του, το σήκωσε στα χείλη του...

Το πιο συγκλονιστικό τέλος στην ιστορία της επιστήμης – και η μακάβρια λεπτομέρεια που βρήκε η αστυνομία δίπλα στο σώμα του.

Λιγότερα

Tensors

Tensors 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΔΗΣ & JEFFREY OAKS 📖 ΤΑ «ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ» ΤΟΥ ΔΙΟΦΑΝΤΟΥ

 

Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

9 ώρ. ·

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΔΗΣ & JEFFREY OAKS
 ΤΑ «ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ» ΤΟΥ ΔΙΟΦΑΝΤΟΥ
Μετάφραση και σχολιασμός όλων των σωζόμενων βιβλίων
Μετάφραση-Επιστημονική επιμέλεια: Γιάννης Χριστιανίδης

 Προτού το έργο του υπό τον τίτλο «Αριθμητικά» αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το αναδυόμενο πεδίο της Θεωρίας Αριθμών, από τον 17ο αιώνα και μετά, ο Διόφαντος ήταν γνωστός κυρίως ως αλγεβριστής. Ο παρών τόμος —ο οποίος προσφέρει τη μετάφραση στα νέα ελληνικά των δέκα σωζόμενων βιβλίων του έργου, μαζί με έναν εμπεριστατωμένο εννοιολογικό, ιστορικό και μαθηματικό σχολιασμό— καταδεικνύει ότι η μέθοδος με την οποία ο Διόφαντος έλυνε τα αριθμητικά προβλήματα παρουσιάζει πλήρη εννοιολογική και μεθοδολογική συνάφεια με την προ-μοντέρνα άλγεβρα που ασκήθηκε πολλούς αιώνες αργότερα στην αραβική, στη λατινική και στις ευρωπαϊκές καθομιλούμενες γλώσσες, αφενός, και ότι η άλγεβρα αυτή διαφέρει ριζικά από τη μοντέρνα άλγεβρα που εισήγαγαν ο François Viète και ο René Descartes, αφετέρου. Επίσης, εξετάζει άλλα σωζόμενα ίχνη της αρχαίας ελληνικής άλγεβρας και παρακολουθεί την επίδραση των «Αριθμητικών» στο μεσαιωνικό Ισλάμ, στο Βυζάντιο και στην Ευρωπαϊκή Αναγέννηση, μέχρι την έκδοση του έργου από τον Bachet de Méziriac, το 1621.

Λιγότερα

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ (1453)

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ ΣΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ ΤΟΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΤΗ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 29 Μαίου 1453: 

«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν

οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ·

κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν

καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν».

 

Εδώ: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΜΙΛΙΑ του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. 

Η ομιλία δόθηκε μέσα στην πολιορκημένη Κωνσταντινούπολη, μετά την τελική λιτανεία γύρω από τα τείχη και πριν ο αυτοκράτορας μεταβεί στην Αγία Σοφία για την τελευταία Θεία Λειτουργία.

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ: ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ 

ΤΟΥ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

 

ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ  

ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΗ ΑΗΔΟΝΙΔΗ 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · ΜΑΝΙΦΕΣΤΑ, ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΧΕΣ. Βασικοί άξονες για μια Φροντιστική Δημοκρατία στην Ελλάδα.

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

6 ώρ. 

·

ΜΑΝΙΦΕΣΤΑ, ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΧΕΣ

Βασικοί άξονες για μια Φροντιστική Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Ίσως το πιο απογοητευτικό σήμερα να είναι ότι ακόμη και νεοεμφανιζόμενοι πολιτικοί σχηματισμοί δεν τολμούν πραγματικά. Δεν ρισκάρουν. Δεν συγκρούονται βαθιά ούτε με τις παθολογίες της χώρας ούτε με τα πιο βολικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Αντί να αρθρώσουν μια καθαρή και θαρραλέα πρόταση ζωής, κατασκευάζουν συχνά αμήχανα μείγματα συνθημάτων και διαθέσεων που προσπαθούν να χωρέσουν τους πάντες χωρίς να δυσαρεστήσουν κανέναν.

Όμως όταν μια αφήγηση προσπαθεί να χωρέσει τα πάντα, συνήθως δεν πιστεύει βαθιά σε τίποτα. Και τότε η πολιτική παύει να λειτουργεί ως δύναμη ιστορικού μετασχηματισμού και καταλήγει διαχείριση της κοινωνικής κόπωσης.

Η Ελλάδα δεν βιώνει μόνο μια οικονομική ή θεσμική κρίση. Βιώνει μια βαθιά κρίση νοήματος, σχέσης, εμπιστοσύνης και ιστορικής συνέχειας. Μια κοινωνία εξαντλημένη, αποσυνδεδεμένη και συχνά χωρίς συλλογικό ορίζοντα.

Γι’ αυτό σήμερα δεν αρκεί απλώς μια καλύτερη διαχείριση. Χρειάζεται μια νέα αφήγηση ζωής. Μια νέα πολιτισμική και δημοκρατική αυτοσυνειδησία. Μια Ελλάδα που να μπορεί ξανά να γίνει ανθρώπινα κατοικήσιμη.

Η Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται απλώς άλλη μια εναλλαγή διαχείρισης, αλλά μια νέα αφήγηση ζωής. Μια νέα ιστορική και πολιτισμική αυτοσυνειδησία που να απαντά όχι μόνο στο πώς θα επιβιώσουμε οικονομικά αλλά στο πώς θα ξαναγίνει η ζωή αξιοβίωτη.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ

Η ανάπτυξη δεν έχει νόημα όταν οι άνθρωποι καταρρέουν ψυχικά. Μια νέα αφήγηση οφείλει να επαναφέρει στο κέντρο τον ανθρώπινο χρόνο, την αξιοπρέπεια της εργασίας, την ψυχική υγεία και τη δυνατότητα να χτίζει κανείς ζωή χωρίς μόνιμη εξουθένωση.

 ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΣΤΗ ΦΡΟΝΤΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η μεγάλη κρίση της εποχής είναι κρίση δεσμών. Η κοινωνία χρειάζεται να ξαναχτίσει κοινότητες, εμπιστοσύνη, φροντίδα, δημόσιο χώρο και μορφές συλλογικής ζωής που υπερβαίνουν τη μοναξιά και την αποσύνδεση.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η δημοκρατία δεν μπορεί να εξαντλείται στην ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Χρειάζεται συμμετοχή, λογοδοσία, πολιτική ευθύνη και κοινωνίες που δεν περιμένουν παθητικά “σωτήρες” αλλά συνδιαμορφώνουν τον κοινό κόσμο.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Οι κοινωνίες πεθαίνουν όχι μόνο όταν φτωχαίνουν αλλά όταν χάνουν το νόημα της ύπαρξής τους. Η παιδεία, ο πολιτισμός, η ιστορική μνήμη και η αισθητική οφείλουν να ξαναγίνουν θεμέλια συλλογικής ζωής.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

Η χώρα χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση, αποκέντρωση, δημιουργία και εθνική ανθεκτικότητα. Μια κοινωνία που δεν παράγει/δημιουργεί χάνει σταδιακά και την αυτοεκτίμησή της.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΟΡΑΤΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει όταν η κατοικία, η εργασία και η ίδια η καθημερινή ζωή μετατρέπονται σε μόνιμη ανασφάλεια. Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι όρος συνοχής και μέλλοντος.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΗ ΖΩΗ

Οι οθόνες πολλαπλασίασαν την επικοινωνία αλλά συχνά διέλυσαν την παρουσία. Η κοινωνία χρειάζεται ξανά σώματα, σχέσεις, φυσική συνάντηση και αληθινή εμπειρία ζωής.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ-PERFORMANCE ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η χώρα δεν χρειάζεται άλλα slogans και επικοινωνιακές περσόνες αλλά καθαρές θέσεις, ιστορική σοβαρότητα και θάρρος σύγκρουσης με τις βαθιές παθολογίες της.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΜΝΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Καμία κοινωνία δεν μπορεί να σχεδιάσει μέλλον όταν αγνοεί τις ρίζες των τραυμάτων, των εξαρτήσεων και των ιστορικών της λαθών.

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς να “μη χειροτερεύσουν τα πράγματα”. Χρειάζεται ξανά συλλογική φιλοδοξία, δημιουργική αυτοπεποίθηση και πίστη ότι μπορεί να παράγει πολιτισμό και μέλλον.

11. ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΘΑΡΡΟΥΣ

Οι κοινωνίες παρακμάζουν όταν φοβούνται διαρκώς να συγκρουστούν, να δημιουργήσουν και να ονειρευτούν. Το θάρρος είναι προϋπόθεση δημοκρατίας και ιστορικής αναγέννησης.

12. ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΝΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΩΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ

Ο κυνισμός είναι συχνά τραυματισμένη ελπίδα. Μια νέα αφήγηση οφείλει να αποκαταστήσει την πίστη ότι οι άνθρωποι μπορούν ακόμη να αλλάξουν τον κόσμο που κατοικούν.

13. ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Οι πόλεις δεν πρέπει να είναι μηχανές ψυχικής εξουθένωσης αλλά χώροι συνάντησης, κοινότητας, ομορφιάς και καθημερινής αξιοπρέπειας.

14. ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΜΙΜΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Η Ελλάδα χρειάζεται έναν ώριμο πολιτισμικό αυτοσεβασμό: ούτε ξενολατρία ούτε φοβικό εθνικισμό, αλλά δημιουργική σχέση με την ιστορία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό της.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα μιας νέας μεταπολίτευσης: όχι άλλη διαχείριση της παρακμής αλλά η επαν-ανθρωποποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Μια Ελλάδα όπου οι άνθρωποι θα μπορούν ακόμη να αγαπούν, να δημιουργούν, να ανήκουν, να φροντίζουν και να φροντίζονται.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Μάλλον τελικά αυτό να είναι το βαθύτερο διακύβευμα της εποχής μας. Όχι απλώς να αλλάξει μια κυβέρνηση ή ένας κομματικός συσχετισμός, αλλά να αποφασίσουμε ξανά τι σημαίνει να ζεις ανθρώπινα μέσα σε αυτή τη χώρα.

Γιατί η Ελλάδα δεν κινδυνεύει μόνο από τη φτώχεια, την εξάρτηση ή τη θεσμική παρακμή. Κινδυνεύει και από κάτι βαθύτερο: από τη σταδιακή εξάντληση της ίδιας της επιθυμίας για ζωή, δημιουργία, κοινότητα και μέλλον.

Και ίσως γι’ αυτό σήμερα δεν αρκούν ούτε τα συνθήματα ούτε οι αμήχανες πολιτικές συνθέσεις που προσπαθούν να χωρέσουν τους πάντες χωρίς να συγκρουστούν με τίποτα. Αυτό που λείπει είναι μια νέα ιστορική και πολιτισμική αυτοσυνειδησία. Μια νέα αντίληψη για το τι σημαίνει πρόοδος, δημοκρατία, ευημερία και ανθρώπινη ολοκλήρωση.

Γιατί ίσως η μεγάλη πρόκληση του 21ου αιώνα να μην είναι απλώς να παράγουμε περισσότερο πλούτο αλλά να ξαναχτίσουμε κοινωνίες όπου οι άνθρωποι θα μπορούν ακόμη να αγαπούν, να δημιουργούν, να ανήκουν, να φροντίζουν και να φροντίζονται.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό νόημα μιας νέας μεταπολίτευσης: όχι άλλη διαχείριση της παρακμής, αλλά η οικοδόμηση μιας Φροντιστικής Ελλάδας.

Λιγότερα