Mάριος Φραγκούλης - Χάρτινο το φεγγαράκι/ Music Manos Hadjidakis. Lyrics Nikos Gatsos. Album Season of love,(H εποχή της αγάπης)

 

Ο ήχος της παλιάς γειτονιάς: λαϊκό τραγούδι 1960-1970 σε συλλογή

 

Καλώς ήρθατε στο κανάλι μας, αφιερωμένο στο κλασικό ελληνικό λαϊκό τραγούδι των δεκαετιών 1950-1970! Εδώ θα βρείτε νοσταλγικές μελωδίες με μπουζούκι, βαθιά συναισθήματα και ατμόσφαιρα παλιάς Ελλάδας — ιδανικές για χαλάρωση, ανάμνηση και ήσυχες βραδιές. Κάθε τραγούδι είναι μια μικρή ιστορία αγάπης, αναμονής και επιστροφής. Πείτε μας στα σχόλια ποια μελωδία σάς άγγιξε περισσότερο! Εγγραφείτε για νέα τραγούδια κάθε εβδομάδα. #λαϊκό #ελληνικήμουσική #νοσταλγία #μπουζούκι #παλιάτραγούδια #ελλάδα #ρετρομουσική

Pavlos Kontogiannidis · ΤΑ ΟΡΙΑ ΑΝΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΠΑΤΗΜΈΝΗ ΕΛΑΦΡΌΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΟΗΣΊΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΠΕΡΑΣΤΕΊ SOS!!!

Καβάφης. Ο καθρέπτης στη είσοδο.

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης - Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ Η κοινωνική ψυχοπαθολογία της Δύσης και η ύβρις της Πνύκας

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

2 ημέρες πριν

2 ημ. 

·

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

Η κοινωνική ψυχοπαθολογία της Δύσης και η ύβρις της Πνύκας

«Η μέγιστη φιλοδοξία στη ζωή είναι να υπερβαίνεις όλους τους άλλους».

Η φράση αυτή του Μάρκο Ρούμπιο, από την ομιλία του στην Πνύκα, συμπυκνώνει μια βαθιά παθολογία του δυτικού πολιτισμού. Τη Θεολογία της Ισχύος, όπως την όρισε εύστοχα ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος. Την αντίληψη, δηλαδή, ότι η ανθρώπινη αξία αποδεικνύεται μέσα από την υπεροχή, ότι η δύναμη θεμελιώνει το δίκαιο και ότι η επικράτηση/κυριαρχία αποτελεί τον ύψιστο προορισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Από ψυχολογική άποψη, η διατύπωση είναι αποκαλυπτική. Δεν αρκεί να εξελίσσεσαι, να δημιουργείς, να πραγματώνεις τις δυνατότητες σου. Πρέπει να υπερβαίνεις τους άλλους. Η αυτοαξία γίνεται συγκριτική και η επιτυχία του άλλου μπορεί να βιώνεται ως προσωπική απειλή. Αυτό, δηλαδή, που στην ατομική ψυχολογία μπορεί να εμφανίζεται ως ναρκισσιστική ανάγκη/δυσλειτουργία υπεροχής, στο συλλογικό επίπεδο μετατρέπεται σε ιδεολογία κυριαρχίας. Και κάπου εκεί κοντά ο φασισμός, ο ναζισμός, κλείνει πονηρά το μάτι.

Η κοινωνική ψυχολογία έχει περιγράψει τέτοιους μηχανισμούς. Όταν μια συλλογική ταυτότητα θεμελιώνεται στην ανωτερότητά της έναντι των άλλων, η ισοτιμία βιώνεται ως απειλή, η διαφορετικότητα ως ανταγωνισμός και η αλληλεγγύη ως αδυναμία. Η ανθρώπινη σχέση, η κοινωνία η ίδια, υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη επικράτησης.

Το παράδοξο είναι ότι αυτή η λατρεία της ισχύος δεν παράγει ασφάλεια, αλλά διαρκή ανασφάλεια. Όποιος χρειάζεται να είναι ανώτερος για να αισθάνεται άξιος είναι καταδικασμένος να φοβάται την απώλεια της πρωτιάς του. Κάθε ανταγωνιστής γίνεται απειλή, κάθε αμφισβήτηση ταπείνωση, κάθε υποχώρηση τραύμα στην αυτοεικόνα. Έτσι γεννιέται ένας φαύλος κύκλος όπου η ανασφάλεια απαιτεί περισσότερη ισχύ και η ισχύς γεννά μεγαλύτερο φόβο απώλειάς της.

Ακολουθεί η "ηθική αποδέσμευση". Όταν η επικράτηση γίνεται το υπέρτατο αγαθό, η βλάβη που προκαλείται στους άλλους μπορεί να δικαιολογείται ως αναγκαίο τίμημα. Το «μπορώ» μετατρέπεται σε «δικαιούμαι» και το «νίκησα» σε «έχω δίκιο». Αυτή είναι η στιγμή που η ισχύς παύει να χρειάζεται ηθική νομιμοποίηση, επειδή έχει αναγορευτεί η ίδια σε ηθικό κριτήριο.

Και εδώ βρίσκεται η ιδιαίτερη ύβρις της Πνύκας. Όχι απλώς ότι μια τέτοια αντίληψη διατυπώνεται στον συμβολικό τόπο γέννησης της δημοκρατίας, αλλά ότι παρουσιάζεται -άκουσον άκουσον- στο όνομα του ελληνικού πολιτισμού! Ένας πολιτισμός που ανέδειξε τη σημασία του μέτρου, τη διάκριση ανάμεσα στην ισχύ και το δίκαιο, την τραγικότητα της ύβρεως και την πολιτική αξία του κοινού κόσμου επιστρατεύεται για να προσδώσει ιστορικό κύρος στη λατρεία της υπεροχής, στη θρησκεία της Ισχύος.

Και βέβαια, δεν πρόκειται απλώς για επίκληση της αρχαιότητας, αλλά για μια επιλεκτική ανάγνωσή της, που αποσιωπά όσα θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν τη συγκεκριμένη κοσμοθεωρία.

Αυτός είναι ίσως ο βαθύτερος καρκίνος της Δύσης. Η Δυτική ασθένεια που την έχει οδηγήσει στη σημερινή παρακμή της. Η τάση της να θεοποιεί την ισχύ και να συγχέει την κυριαρχία με το μεγαλείο, ενώ ταυτόχρονα επικαλείται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ισότητα και τη δημοκρατία. Να παράγει έναν πολιτισμό που φοβάται τόσο πολύ την αδυναμία, ώστε κινδυνεύει να θυσιάσει την ανθρωπιά του για να μην τη συναντήσει.

Αυτή είναι η βαθύτερη παθολογία του τρέχοντος δυτικού υποδείγματος: ότι δεν μπορεί πια να φανταστεί την αξία χωρίς την υπεροχή, την ασφάλεια χωρίς την κυριαρχία και την ανθρώπινη ολοκλήρωση χωρίς την ήττα κάποιου άλλου. Και η μεγάλη ύβρις είναι να ονομάζει αυτή την παθολογία πολιτισμό. Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη ύβρις, ίσως ακόμη πιο οδυνηρή για εμάς: η σιωπή μπροστά στην επίκληση του ελληνικού πολιτισμού για τη νομιμοποίηση μιας τέτοιας αντίληψης. Η απουσία μιας επίσημης ελληνικής φωνής που να σηκωθεί και να πει το αυτονόητο: "Τι σχέση έχει η θεοποίηση της ισχύος με τον ελληνικό πολιτισμό; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να μιλάτε στο όνομά του;" Ή, έστω, τις τρεις λέξεις που θα έπρεπε να είχαν ακουστεί στην Πνύκα: "Όχι στο όνομά μας!"

Λιγότερα

Μίκης Θεοδωράκης. Πέρα από σύνορα. Πέρα από τον χρόνο. Schneemann & Friends | Ολλανδία vocals || Vasilis Lekkas bouzouki || Charis Laurijssen...

Βαλτινός στον ΕΤ για τη σχέση της νέας γενιάς με τον έρωτα

 Ελεύθερος Τύπος

 ·

Ακολουθήστε

3 ημέρες πριν

3 ημ. ·

Βαλτινός στον ΕΤ για τη σχέση της νέας γενιάς με τον έρωτα: «Την πηγή της ζωής που είναι ο έρωτας τη σκοτώνει το σύστημα. Τα νέα παιδιά φοβούνται να αγαπήσουν, να ερωτευτούν, να κάνουν οικογένεια, να φέρουν στον κόσμο νέες ζωές, γιατί αυτό έχει υποχρεώσεις και δεν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Τελικά οι νέοι φοβούνται να ζήσουν, να ξοδέψουν ένα ευρώ παραπάνω γιατί θα τους λείψει τις επόμενες μέρες. Φοβούνται να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους, να κάνουν μεγάλες παρέες, γιατί αυτό δημιουργεί υποχρεώσεις. Κλείνονται στον εαυτό τους. Γίνονται εσωστρεφείς, εγωπαθείς, κοιτούν να σώσουν τον εαυτό τους. Ω σώσον εαυτό σωθείτο.»

Ποια είναι η καλύτερη αντίδραση: «Η καλύτερη αντίδραση είναι η ατομική. Μην περιμένουμε να εξεγερθούμε όλοι μαζί και να γίνουμε σύλλογος. Κάθε μονάδα αν λειτουργήσει σωστά προς μία κατεύθυνση, ήδη γίνεται ομάδα και θα φέρει την αλλαγή.»

Δείτε όλη την εκπομπή στο eleftherostypos.gr

#eleftherostypos

Λιγότερα

Κώστας Τσιαντής : Η Συμμαχία Απουσίας–Προδοσίας στο Δημοψήφισμα του 2015 και στη μνημονιακή παρακμή

 

 Η Συμμαχία Απουσίας–Προδοσίας στο Δημοψήφισμα του 2015 και στη μνημονιακή παρακμή

Εισαγωγή

Η έννοια της συμμαχίας Απουσίας–Προδοσίας, που περιγράφει στο άρθρο του ο Ανδρουλιδάκης με αναφορά στη δεκαετία του ' 40, προσφέρει ένα χρήσιμο ερμηνευτικό σχήμα για να κατανοήσουμε το τί συνέβη το 2015 και πώς η στάση των πολιτικών και λοιπών ηγεσιών συνέβαλε έκτοτε στη διάλυση του συλλογικού υποκειμένου. Το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 αποτελεί μία από τις πιο δραματικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος — 63% ΟΧΙ — δεν ήταν απλώς μια εκλογική επιλογή. Ήταν μια συλλογική έκρηξη αξιοπρέπειας, μια προσπάθεια της κοινωνίας να ανακτήσει τον έλεγχο της πολιτικής της μοίρας μέσα σε συνθήκες οικονομικής επιτροπείας. Ηταν μια στιγμιαία επανεμφάνιση του συλλογικού “εμείς”.

Ο ρόλος της Αριστεράς

Η ηγεσία της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ κλπ) το 2015 βρέθηκε μπροστά σε μια ιστορική εντολή: να μετατρέψει το 63% σε πολιτική πράξη. Ωστόσο: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε αυτή την επιλογή. Δεν θέλησε να αποδεχτεί ότι υπάρχει σχέδιο Β, δεν υπήρξε οργάνωση κοινωνικής στήριξης, δεν υπήρξε αξιοποίηση του αποτελέσματος ως διαπραγματευτικού όπλου, το ΟΧΙ μετατράπηκε σε ΝΑΙ μέσα σε δύο ημέρες.

Αυτό δεν είναι απλώς επιλογή. Είναι ανατροπή της λαϊκής εντολής και διάρρηξη της σχέσης εκπροσώπησης. Η Αριστερά δεν ενεργοποίησε το ιστορικό παράδειγμα της Αντίστασης — δηλαδή την ιδέα ότι ο λαός μπορεί να σταθεί απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις με συλλογικότητα και αξιοπρέπεια. Αντί αυτού, επέλεξε διαχειριστική υποχώρηση. Αλλα και το ΚΚΕ επέλεξε θεσμική αποστασιοποίηση.

Συμπέρασμα

Το δημοψήφισμα του 2015 ήταν μια ιστορική στιγμή όπου το ελληνικό «εμείς» προσπάθησε να ανασυσταθεί με το κίνημα της Αντίστασης (ΣΠΙΘΑ, ΕΛΛΑΔΑ). Το κίνημα αυτό δεν ήταν κόμμα αλλά πολιτισμικό κεφάλαιο: η ιδέα ότι ο λαός μπορεί να δράσει συλλογικά, με αξιοπρέπεια, με αυτονομία. Ήταν μια στιγμή συλλογικής αυτοπεποίθησης, που εξαερώθηκε στην πορεία καθώς συνέπραξε και απορροφήθηκε εκλογικά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος αποτέλεσε διάλυση της συλλογικής ταυτότητας. Ο λαός έμαθε ότι η δημοκρατική εντολή μπορεί να ανατραπεί, πράγμα που καλλιεργεί: κυνισμό, απογοήτευση, αποπολιτικοποίηση. Το μήνυμα που έμεινε ήταν: «Δεν αλλάζει τίποτα. Ό,τι κι αν κάνεις, θα γίνει αυτό που θέλουν.» Αυτό είναι η βαθύτερη μορφή της συμμαχίας του πολιτικού τόξου Απουσίας–Προδοσίας. Η συμμαχία Απουσίας–Προδοσίας (εσωτερίκευση της ματαιότητας) και η στάση των ηγεσιών της Αριστεράς δεν προστάτευσαν το 63%, δεν το αξιοποίησαν, δεν το μετέτρεψαν σε πολιτική πράξη, δεν ενεργοποίησαν το ιστορικό παράδειγμα της Αντίστασης. Το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο συλλογικό τραύμα: η αίσθηση ότι η δημοκρατική βούληση μπορεί να ακυρωθεί/ η εμπιστοσύνη στους θεσμούς και στις ηγεσίες μπορεί να καταρρεύσει (κρίση αντιπροσώπευσης). Το συμπέρασμα ήταν, ότι το «εμείς» παραμένει πολιτικά και ανθρωπολογικά  εύθραυστο, πράγμα που απαιτεί μια παιδεία και κουλτούρα αξιών. 10/10/2026.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ "ΑΠΟΥΣΙΑΣ" ΜΕ ΤΗΝ "ΠΡΟΔΟΣΙΑ" Μια ανοιχτή πληγή στο ελληνικό συλλογικό σώμα/ ΑΡΔΗΝ ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

περίπου μία ώρα πριν

1 ώρ.

 

·

Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ "ΑΠΟΥΣΙΑΣ" ΜΕ ΤΗΝ "ΠΡΟΔΟΣΙΑ"

Μια ανοιχτή πληγή στο ελληνικό συλλογικό σώμα

"Ο Εμφύλιος δεν έγινε, επωάστηκε στη διάρκεια της Κατοχής, από μια διφυή οργάνωση, μια σύμπτυξη της Απουσίας με την Προδοσία", έλεγε σε μια συνέντευξη στον Πάρη Καρβουνόπουλο, ο Διονύσης Χαριτόπουλος, περιγράφοντας τη συνάντηση εκείνων που δεν αντιστάθηκαν με εκείνους που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, στην προσπάθεια απαξίωσης της Αντίστασης.

Πέρα από την ιστορική του ερμηνεία, ο Χαριτόπουλος φωτίζει έναν βαθύ μηχανισμό συλλογικού τραύματος. Η Απουσία και η Προδοσία δεν είναι ασφαλώς το ίδιο πράγμα. Μπορούν όμως να συναντηθούν στην ανάγκη να απαλλαγούν από τον ενοχλητικό καθρέφτη εκείνων που αντιστάθηκαν. Γιατί ο αντιστεκόμενος, με την ίδια του την ύπαρξη, υπενθυμίζει ότι υπήρξε και μια άλλη δυνατότητα. Και αυτή η υπενθύμιση γίνεται αφόρητη για όσους έχουν ανάγκη να πιστεύουν πως η υποταγή τους ήταν αναπόφευκτη.

Εδώ ο Χαριτόπουλος συναντά τον Αλμπέρ Καμύ, και τη συγκλονιστική του γνωμάτευση ότι "Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ' αυτό που σε συνθλίβει".

Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι ότι αυτή η συμμαχία δεν έμεινε μόνο μια ιστορική συγκυρία. Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, η νομιμοφροσύνη επιβραβεύτηκε, η πολιτική ανυπακοή διώχθηκε και η πρόσβαση στην εργασία, στην ασφάλεια και στην κοινωνική ανέλιξη συνδέθηκε με την προσαρμογή στην εξουσία. Έτσι, μια ιστορική σύγκρουση άφησε πίσω της και μια βαθιά πολιτισμική κληρονομιά, την καχυποψία απέναντι σε εκείνον που αντιστέκεται και την εξοικείωση με εκείνον που υποτάσσεται.

Η κληρονομιά αυτή μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά μέσα από απλές, καθημερινές εντολές: «Μην μπλέκεις», «κοίτα τη δουλειά σου», «μην τα βάζεις με τους ισχυρούς», «βρες κάποιον να σε βοηθήσει». Η σιωπή έγινε σύνεση, η συναλλαγή εξυπνάδα, η προσαρμογή ωριμότητα. Και η αντίσταση, αντί να αναγνωρίζεται ως πράξη κοινωνικής ευθύνης, μπορούσε να αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη αφέλεια.

Η Μεταπολίτευση προφανώς δεν ενδιαφέρθηκε να εξαφανίσει αυτές τις βαθιά μαθημένες συμπεριφορές. Η πελατειακή εξάρτηση, η ανοχή στην αυθαιρεσία, η αναζήτηση της προσωπικής εξαίρεσης αντί του κοινού κανόνα συνέχισαν να υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και, κυρίως, την εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η πιο οδυνηρή συνέπεια αυτής της ιστορικής κληρονομιάς. Η συμμαχία της Απουσίας με την Προδοσία δεν χρειάζεται να επιβιώνει ως οργανωμένη πολιτική δύναμη για να συνεχίζει να διαβρώνει το ελληνικό συλλογικό σώμα. Αρκεί να επιβιώνει ως νοοτροπία. Ως η πεποίθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει, ότι όλοι είναι ίδιοι, ότι η αντίσταση είναι μάταιη και ότι ο καθένας οφείλει να κοιτάζει πώς θα σωθεί μόνος του. There Is No Alternative (TINA), δηλαδή!

Έτσι διαλύεται σταδιακά η ίδια η δυνατότητα του «εμείς». Η συλλογική ευθύνη υποχωρεί μπροστά στην ατομική επιβίωση, η αλληλεγγύη μπροστά στον ανταγωνισμό και η διεκδίκηση της δικαιοσύνης μπροστά στην ανάγκη να μη διαταραχθεί η "κανονικότητα".

Από τα Μνημόνια μέχρι τα Τέμπη, τις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιοι ευθύνονται για όσα συμβαίνουν. Είναι και γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν τόσο ισχυροί μηχανισμοί ανοχής, σιωπής και απαξίωσης εκείνων που απαιτούν λογοδοσία; Γιατί μια κοινωνία που έχει μάθει να προσαρμόζεται στην αυθαιρεσία δυσκολεύεται να αναγνωρίσει ως φυσιολογική την αντίσταση απέναντί της.

Ίσως, τελικά, αυτή να είναι η βαθύτερη πληγή του ελληνικού συλλογικού τραύματος. Ότι η ιστορική ήττα της αντίστασης δεν κληροδότησε μόνο φόβο, αλλά και μια κουλτούρα παραίτησης που εξακολουθεί να υπονομεύει τη δυνατότητά μας να υπάρξουμε ως συλλογικό υποκείμενο.

Και η θεραπεία αυτής της πληγής δεν θα έρθει όταν πάψουμε να θεωρούμε τη σιωπή αρετή, την προσαρμογή αναγκαιότητα και την αντίσταση ματαιοπονία. Βλέπεις, το συλλογικό σώμα δεν τραυματίζεται μόνο από εκείνους που το προδίδουν. Τραυματίζεται και κάθε φορά που μαθαίνει να εγκαταλείπει εκείνους που προσπαθούν να το υπερασπιστούν. Όταν δηλαδή συμμαχεί η Προδοσία με την Απουσία.

ΥΓ το αρθράκι είναι αφιερωμένο στην μνήμη του Διοσύνη Χαριτόπουλου. / Φωτο: Αθήνα, Δεκέμβριος 1944 - Συλληφθέντες αντιστασιακοί με τα χέρια ψηλά.

ardin-rixi.gr

6 ώρες πριν 6 ώρ.  

Διονύσης Χαριτόπουλος: “Το 1821 και το 1941 έχουν ένα κοινό σημείο: το εθνικό και το κοινωνικό γεγονός”

Ως έναν πρώτο αποχαιρετισμό στον αγαπημένο φίλο και σύντροφο Διονύση Χαριτόπουλο, που έφυγε χθες σε ηλικία 79 ετών, αναδημοσιεύουμε δύο συνεντεύξεις που είχε δώσει στον Γιώργο Καραμπελιά. Η πρώτη του 1997 στο Άρδην (τ. 11) και η δεύτερη σχεδόν 20 χρόνια αργότερα στα πλαίσια των συζητήσεων στον ΙΑΝΟ. Αναδημοσιεύουμε εδώ και τις δύο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

Η συνέντευξη στο Άρδην δόθηκε με αφορμή την έκδοση του πρώτου τόμου του βιβλίου του με θέμα την ιστορική διαδρομή του Άρη Βελουχιώτη (Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων). Η συζήτηση επεκτάθηκε στην ιστορία και την ιδεολογία της Αριστεράς, τα παιδικά του χρόνια στον Πειραιά, την πορεία του στον διαφημιστικό χώρο, το πάθος του με την συγγραφή (έγραψε περισσότερα από 20 βιβλία) και με την ιστορία του Άρη Βελουχιώτη και ανταρτών του.

Η εργογραφία του:

Οι Άτακτοι (Πρόσωπα και Γεγονότα) 2022

Έρωτες στη Μεταπολίτευση (μυθιστορηματική αυτοβιογραφία) 2019

Σχέσεις (δοκίμιο) 2017

Πειραιώτες (ιστορίες και ειδήσεις, 1947-1967) 2016

Πρόβες πολέμου (νουβέλα) 2014

Συλλεκτική Έκδοση 2013

Εκ Πειραιώς (μυθιστόρημα) 2012

Εγχειρίδιο βλακείας (δοκίμιο) 2008

Ο άνεμος κουβάρι (μυθιστόρημα) 2005

Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων (ιστορική βιογραφία του Άρη Βελουχιώτη) οριστική έκδοση 2003

Ημών των ιδίων (δοκίμια) 2003

Λίστα γάμου (θεατρικό) 1998

Αυγά μαύρα (θεατρικό) 1998

Από εδώ πέρασε ο Κιλρόι (νουβέλα) 1992

Εναντίον του Marlboro (νουβέλα) 1991

Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι (διηγήματα) 1989

Δέσποινα (νουβέλα) 1984

Τα παιδιά της Χελιδόνας (μυθιστόρημα) 1983

525 τάγμα πεζικού (μυθιστόρημα) 1981

Δανεικιά γραβάτα (διηγήματα) 1976

Την συζήτηση στον ΙΑΝΟ που έγινε το 2015 στο δεύτερο σχόλιο.

Ακολουθεί η συζήτηση στο Άρδην:

Κ.- Θα ήθελα να σε ρωτήσω κατ’ αρχήν για ποιο λόγο επέλεξες να γράψεις για τον Άρη. Υπάρχει μία συζήτηση σήμερα περί των μεγάλων επαναστατών – για τον Τσε, τον Άρη- βγαίνουν πολλά βιβλία και θέλω να το συνδέσω με αυτό που είπε ο Μίσσιος στην εκπομπή της Θεολογίδου στην ΝΕΤ, έκανε έναν παραλληλισμό με τον Τσε και είπε ότι “οι επαναστάτες εν τέλει ηττώνται”.

Χ.- Ο Άρης ξέρεις έλεγε ακριβώς το αντίθετο. Ο Νικηφόρος ο οποίος είναι τώρα συνταγματάρχης εν αποστρατεία και ήταν θρύλος ο ίδιος και ψύχραιμος άνθρωπος… λέει τώρα πως “ο Άρης μπορούσε να κάνει με πενήντα ανθρώπους αυτό που ένας άλλος ηγέτης θα χρειαζόταν χίλιους” Για ποιο λόγο; Όλοι έλεγαν να σκοτωθούμε για την Ελλάδα όταν άρχιζαν τη μάχη. Ο Άρης έλεγε “θα νικήσουμε, πάμε να τους φάμε”. Δηλαδή ήταν μια οπτική εντελώς διαφορετική από αυτή που τοποθέτησε ο Μίσσιος. Ο Άρης πίστευε ακράδαντα και εγώ δε νομίζω ότι είναι τόσο απαισιόδοξα τα πράγματα. Η ζωή μας έχει δείξει ότι όλοι αυτοί οι χαρισματικοί που ονειρεύονται μια ελευθερία χωρίς όρια τελικά δεν ηττώνται. Ξεκαθαρίζονται δεν ηττώνται.

Κ.- Άρα η επιλογή;

Χ.- Εγώ πιστεύω ότι πάντα οι μειοψηφίες αλλάζουν την ιστορία. Πότε η πλειοψηφία άλλαξε το ρουν της ιστορίας ή και τον πολιτισμό, τις τέχνες και στα σημερινά δεδομένα της επιχειρήσεις; Μειοψηφίες τις κάνουνε. Δεν τις κάνανε οι πλειοψηφίες ποτέ.

Κ.- Γιατί όμως διάλεξες ειδικά τον Άρη;

Χ.- Με τον Άρη έχουμε το ίδιο πάθος. Γράφω μέσα στο βιβλίο ότι αν μπορούσες να χαρακτηρίσεις τον Άρη με μια λέξη αυτή είναι: “πατριδολάτρης”. Με την ίδια λέξη μπορείς να χαρακτηρίσεις κι εμένα. Το όραμά του που στην ουσία είναι -όπως ευφυέστατα έγραψε και ο Ραφαηλίδης σ’ ένα σημείωμά του- να ολοκληρώσει το ανολοκλήρωτο ’21, εμένα με συγκινεί και νομίζω ότι πρέπει να μας συγκινεί όλους. Μια μικρή Μεσογειακή χώρα είμαστε, ένα κρατίδιο, στο οποίο ασελγεί όποιος προλάβει.

Κ.- Ναι εντάξει οπωσδήποτε “πατριδολάτρης” αλλά η επιλογή σου για τον Άρη; Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι. Γιατί μας λείπει αυτό το ανολοκλήρωτο;

Χ.- Σαφέστατα είναι ανολοκλήρωτο από τότε που έχουμε γίνει ανεξάρτητο κράτος. Σαφέστατα είναι ανολοκλήρωτο το ’21 και μετά ο Άρης είναι ένα ιδιαίτερα γοητευτικό πρόσωπο. Μη γελιόμαστε. Είχε όλα τα στοιχεία που τον κάνουν όχι απλά ελκυστικό και γοητευτικό τουλάχιστον στα μάτια τα δικά μας, μετά από πενήντα τόσα χρόνια, τον κάνουν φυσικό φαινόμενο, με αυτά που έκανε τότε τον θεωρούσαν φυσικό φαινόμενο. Πόσο μάλλον τώρα που έχει σκεπαστεί και με την αχλή του μύθου και των ετών. Εμένα μου ασκεί έντονη γοητεία.

Κ- Αυτή τη στιγμή έχουν βγει ένα σωρό βιβλία για τον Άρη και την αντίσταση.

Χ- Θα έλεγα πάντως ότι υπάρχει και πάλι μία… Αρη-ολογία.

Χ- Ακριβώς. Κι’ αυτό πώς το χαρακτηρίζεις, που το αποδίδεις; Μπορεί να συνδεθεί με τη σημερινή πραγματικότητα;

Κ- Σαφέστατα. Νομίζω ότι δεν είναι τυχαίο αυτό το ενδιαφέρον. Από πληροφορίες που έχω, το συντριπτικό ποσοστό αυτών που έχουν αγοράσει το βιβλίο, παρόλο που ήταν ένα κοινό ήδη έτοιμο παλιών ανταρτών, είναι νέοι άνθρωποι. Δηλαδή είναι άνθρωποι 25-35 ετών, που σημαίνει ότι μέσα σ’ αυτό τον περιρρέοντα κοσμοπολιτισμό που δεν τους ικανοποιεί, γιατί πώς μπορεί να ικανοποιεί έναν άνθρωπο που έχει γεννηθεί σ’ αυτή τη χώρα, και έχει την παράδοση αυτής της χώρας και ξέρει κάποια πράγματα γι’ αυτή τη χώρα, να δεχτεί τις ιδέες που μας σερβίρουνε. Δηλ. η αγάπη για την πατρίδα έχει γίνει στίγμα. “Είσαι Ελληνάρας, είσαι οπισθοδρομικός, είσαι πολεμοκάπηλος”. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεν έλεγε ότι “η σημαία είναι αναχρονιστική στο σχολείο;” Τι περιμένουμε; Από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι. Αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος. Ο Σημίτης είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος για την Ελλάδα. Είναι ένας άχρωμος κι αποτυχημένος υπάλληλος της ζωής. Δεν μπορείς να περιμένεις από αυτό τον άνθρωπο ότι θα εμπνεύσει, ούτε ότι θα δημιουργήσει όραμα. Αν εγώ ήμουν πρόεδρος μια πολυεθνικής εταιρείας αυτόν τον άνθρωπο δε θα τον έπαιρνα διευθυντή του λογιστηρίου μου γιατί θα μου χάλαγε τις σχέσεις μου με τους συνεργάτες μου. Δηλαδή θα περίμενε να τους πληρώσει στις 31 τη νύχτα. Μήπως από το μεσημέρι που έπρεπε κανονικά να τους πληρώσει μέχρι το βράδυ είχε κάποιο ποσοστό τόκου παραπάνω στα λεφτά. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον προσλάβω. Σαν συγγραφέας του βιβλίου για τον Άρη θεωρώ τον εαυτό μου πάρα πολύ τυχερό αν και αυτά τα πράγματα δεν είναι προγραμματισμένα, όπως ξέρεις. Έπεσε σε μια συγκυρία που έχουμε χάσει την μπάλα. Κυριαρχεί μια γελοία τριπλέτα Πρετεντέρη, Ευθυμίου, Σωμερίτη με τις απόψεις τους κι από την άλλη μεριά έχουμε δυο που υπαγορεύουν αυτή την ιστορία -Τσουκάτος και Πανταγιάς που είναι εξωγήινοι. Το βιβλίο βρήκε ένα έδαφος πρόσφορο να πει “Παιδιά υπάρχει και αυτή η πλευρά”.

Κ- Όπως νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια για παράδειγμα, έχουμε μια άνθηση της ελληνικής μουσικής, μια επιστροφή…

Χ- Ναι κατηγορούν τα παιδιά γιατί πάνε στα ελληνάδικα. Τα ελληνάδικα τα θεωρώ ως μια αντίδραση η οποία δεν μπορεί να εκφραστεί πολιτικά γιατί και οι ηλικίες που πάνε εκεί – τα 16άρικα και τα 17άρικα – δεν είναι ακόμα συγκροτημένοι, αλλά κάτι ψάχνουν. Έναν αυτοπροσδιορισμό που τους αρνείται και η Παιδεία και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

...............

Η συνέχεια της συζήτησης στον σύνδεσμο,

https://ardin-rixi.gr/archives/9348

*Στηρίξτε το Άρδην και τις Εναλλακτικές Εκδόσεις κάνοντας μια δωρεά, ko-fi.com/ardinrixi

Λιγότερα

Ανδρεας Ιωνάς

 ·

 ·

από τον δημιουργό

Απόσπασμα από το ιστορικό γράμμα του Άρη προς την ΚΕ του ΚΚΕ...στις 24/3/1945

...Εσείς δεν τα βλέπετε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’ αρχίσει κάτι σοβαρό. Μην αφήνεται να θρονιαστεί η αντίδραση οριστικά. Μην πιστεύεται ότι η "εθνοφυλακή" είναι πραγματικά εθνικός στρατός και μην βάζετε τον κόσμο να τους δέχεται τους Μπουραντάδες ως "παιδιά του λαού", ενώ αυτοί τους δέρνουν. Μην κάνετε το έγκλημα να επιτρέψετε στην εθνοφυλακή να εγκατασταθεί παντού και να παίξει το ρόλο της παλιάς χωροφυλακής.

Κ όπως προέβλεψε έτσι κ έγινε...