«εμφύλιος» .. ως ει παρόν. 15 Ιαν 2016

 

«Η κόκκινη Βία, 1947-1950. Ένοχες σιωπές, αριστεροί μύθοι», του Σάκη Μουμτζή

Something Was Here Before Us… And Scientists Are Horrified | Brian Greene

ΤΖΟΝ ΝΑΣ: ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ:

 

MathLand - Learn Mathematics

23 ώρ. ·

JOHN NASH: A BEAUTIFUL MIND AND MATHEMATICAL PRODIGY:

ΤΖΟΝ ΝΑΣ: ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ:

Όταν οι άνθρωποι παρακολουθούν το "Ένα Όμορφο Μυαλό", βλέπουν την ιστορία ενός λαμπρού μαθηματικού που σιγά σιγά χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα. Αυτό που πολλοί δεν συνειδητοποιούν είναι ότι δεν πρόκειται για μυθοπλασία. Είναι εμπνευσμένο από την πραγματική ζωή του Τζον Νας - ενός ανθρώπου του οποίου το μυαλό άλλαξε για πάντα την οικονομία, ακόμα και όταν στράφηκε εναντίον του.

Ο Τζον Νας ήταν ένα μαθηματικό παιδί-θαύμα. Στα είκοσί του χρόνια, ανέπτυξε πρωτοποριακές ιδέες στη θεωρία παιγνίων, έννοιες που αργότερα θα επηρέαζαν την οικονομία, την πολιτική επιστήμη και την παγκόσμια στρατηγική. Το έργο του ήταν τόσο ισχυρό που δεκαετίες αργότερα θα λάμβανε το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών.

Πίσω όμως από την ευφυΐα, κάτι πιο σκοτεινό ξετυλισσόταν.

Στις αρχές της δεκαετίας των τριάντα του, ο Νας άρχισε να βιώνει σοβαρά συμπτώματα παρανοϊκής σχιζοφρένειας. Πίστευε ότι λάμβανε μυστικά μηνύματα. Έβλεπε μοτίβα και συνωμοσίες που δεν υπήρχαν. Το ίδιο μυαλό που μπορούσε να λύσει πολύπλοκες εξισώσεις άρχισε να δημιουργεί μια εναλλακτική πραγματικότητα που του φαινόταν εντελώς πραγματική.

Για χρόνια, η ζωή του κατέρρευσε. Νοσηλευόταν πολλές φορές. Η καριέρα του κατέρρευσε. Φίλοι και συνάδελφοι αποστασιοποιήθηκαν. Κατά καιρούς, περιπλανιόταν σιωπηλός στις αίθουσες του πανεπιστημίου, μια σκιά του ανερχόμενου αστέρα που κάποτε ήταν.

Ωστόσο, το πιο αξιοσημείωτο μέρος της ιστορίας του δεν είναι η πτώση - είναι η αργή, ήσυχη επιστροφή.

Χωρίς μια δραματική θεραπεία ή μια θαυματουργή ανακάλυψη, ο Νας σταδιακά έμαθε να ζει με την ασθένειά του. Περιέγραψε ότι απέρριψε συνειδητά τις αυταπάτες του, επιλέγοντας τη λογική σκέψη αντί για τη σαγηνευτική έλξη της παράνοιας. Δεν ήταν εύκολο. Δεν ήταν γρήγορο. Αλλά ήταν δυνατό.

Δεκαετίες αφότου πολλοί υπέθεσαν ότι είχε χαθεί στην κατάστασή του, ο Τζον Νας στάθηκε ενώπιον του κόσμου για να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ. Ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε πάλευε με φωνές στο κεφάλι του αναγνωρίστηκε τώρα ως ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά της γενιάς του.

Η ιστορία του δεν αφορά μόνο την ιδιοφυΐα. Αφορά την ανθεκτικότητα. Αφορά την εύθραυστη γραμμή μεταξύ λαμπρότητας και ευαλωτότητας. Και είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμα και όταν το μυαλό γίνεται πεδίο μάχης, η ελπίδα μπορεί ακόμα να επιβιώσει.

Κάποιες μάχες είναι αόρατες. Κάποιες νίκες χρειάζονται χρόνια. Αλλά είναι νίκες παρόλα αυτά.

To Topio · Martha Menahem · Mitsos Papanikolaou

 

Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει,

βρέχει στις ελιές τις γκρίζες·

το νερό σαν ρίγος τρέχει

από τα κλαδιά στις ρίζες.

Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα,

σκοτεινά κάτω κι απάνω.

Ξεχωρίζουν μες στη μπόρα

τα τσαντίρια των τσιγγάνων.

Απ’ την άσφαλτο τα κάρα

κατεβαίνουν, κατεβαίνουν…

Λάμπουν μερικά τσιγάρα

στα παράθυρα του τραίνου.

Ένα σκιάχτρο απελπισμένο

στη νεροποντή, στο κρύο,

άδικα γνέφει στο τραίνο

κι εμψυχώνει το τοπίο.

Ανυπόφορη είναι η θλίψη

των αγρών, αυτόν τον μήνα…

Η βροχή μας έχει κρύψει

απ’ τον φόντο την Αθήνα.

https://lyricstranslate.com/.../mitsos-papanikolaou-topio...

Bernie Sanders: We must block arms sales to Israel

 

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΑΘ.ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ : Tο Ολοκαύτωμα των Σουλιωτών στο Σέλτσο 22/23 Απριλίου 1804

 

Για το Ολοκαύτωμα των Σουλιωτών στο Σέλτσο 22/23 Απριλίου 1804

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΑΘ.ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Το 1965 ο Πηγιώτης δικηγόρος Ναπολέων Αθ. Οικονόμου εξέδωσε το βιβλίο Ο ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΠΟΤΣΑΡΑΙΩΝ ΣΤΟ ΣΕΛΤΣΟ.

Ήταν το πρώτο αυτοτελές βιβλίο το οποίο αναφέρεται αποκλειστικά στην ιστορία των Σουλιωτών που κατέληξαν στο Σέλτσο, την τρίμηνη δραματική αντίσταση και το ολοκαύτωμα από τα στρατεύματα του Αλή Πασά. Ένα βιβλίο 210 σελίδων με μια εξαιρετική περιγραφή σαν παραμύθι, μια ιστοριογραφία όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος ο συγγραφέας, το οποίο έκανε γνωστή τη Μονή Σέλτσου και την ιστορία της, πέρα από τα στενά όρια της περιοχής.

Το βιβλίο αποτέλεσε πηγή άντλησης πληροφοριών για την διεθνούς φήμης εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ LAROUSSE BRITANNICA η οποία καταχώρησε την ιστορία του Σέλτσου ως λήμμα στον 54ο τόμο της.

Για το Ολοκαύτωμα των Σουλιωτών στο Σέλτσο 22/23 Απριλίου 1804

ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΟΤΙΔΑΣ και ΦΑΝΑΡΙΟΦΕΡΣΑΛΩΝ

Το 1929 ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων Ιεζεκιήλ, μετά την επισκεψή του στο χωριό μας στη Βρεστενίτσα-(σημερινες Πηγές) και την Ιερά Μονή Σέλτσου εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΕΛΤΣΟΥ, όπου κατέγραψε τις εντυπώσεις του από το κοπιώδες και επικίνδυνο για εκείνη την εποχή εγχείρημα, αναδεικνύοντας παράλληλα την ιστορική και θρησκευτική σημασία της Ιεράς Μονής. (Αρχειακή Βιβλιοθήκη Αδελφότητας Πηγιωτών Άρτας).

IRAN DEFIES U.S. — RUSSIA AND CHINA ARE ALREADY IN THIS FIGHT | Douglas Macgregor

 

Γεώργιος Βυζηνός

1849 - 1896

Αποχαιρετισμός

Φυσά βοριάς, φυσά θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή

με παίρνουν, μάνα, σαν φτερό, σαν πεταλούδα τρυφερή

και δεν μπορώ να κρατηθώ·

μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Βογγούν του κόσμου τα στοιχειά σηκώνουν κύμα βροντερό

θαρρείς ανάλυωσεν η γη, και τρέχ' η στράτα, σαν νερό

και γω το κύμα τ' ακλουθώ

μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Όσες γλυκάδες και χαρές μας περεχύν' ο ερχομός

τόσες πικράδες και χολές μας δίν' ο μαύρος χωρισμός

ωχ! Ας ημπόργα να σταθώ

μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Πλάκωσε γύρω καταχνιά, κι ήρθε στα χείλη μ' η ψυχή

δος με την άγια σου δεξιά, δος με συντρόφισσαν ευχή

να με φυλάγη μη χαθώ,

μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Σχόλιο :

Σε όποια εποχή, από όποια οπτική γωνία κι αν σταθούμε απέναντι στο συγγραφικό έργο του Γ. Βιζυηνού, δεν μπορεί παρά να δούμε το παιδί - αφηγητή με το πρόσωπό του στραμμένο στο πρόσωπο της μητέρας. 

Ο Βιζυηνός, στο κύριο σώμα του έργου του, ανοίγει δύο διάπλατα κι αχόρταγα παιδικά μάτια  προς αυτήν, που είναι ο σύνολος κόσμος. Μια αναζήτηση του προσώπου της, σε κάθε γωνία του, σε κάθε ριτίδα κι ανεπαίσθητη σκίαση. Γελάς;  θυμώνεις; κουράστηκες;  Πώς είναι εκεί πάνω που είσαι; Πες μου...  Ένα ψηλάφισμα που περιμένει ανταπόκριση. 

Έτσι θεμελιώνεται η κρυφή γλώσσα που απευθύνεται στο πρόσωπο της μητέρας και ξαναγυρνάει προς τα μέσα για να γίνει ο εαυτός που γνώσθηκε από κάποιον, ο εγνωσμένος εαυτός, η σκέψη που σκέφτεται.

Έτσι μιλάει ο ποιητής μέσα στο ποίημα: Το παιδί που βλέπει τους άγριους ανέμους, τον βοριά και τον θρακιά, τα στοιχειά του κόσμου και τις φρικτές του στράτες, γυρνάει και αναζητά το πρόσωπό της.

Ήταν αυτή που έριχνε γέφυρες και γεφύρωνε τα χάσματα που χώρισαν τον κόσμο και το βρέφος της, παίρνοντας πάντα το μέρος του, το μέρος του αδυνάτου,  με τις κραυγούλες, με τα έκπληκτα μάτια ή μιλώντας μωρουδίστικα, αγγίζοντας πιο μαλακά.

Αυτή που σύστησε τον κόσμο στο μωρό της και το μωρό της στον κόσμο. 

Θέτοντας για πάντα την σύνδεση με το ανθρώπινο γένος, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, τα πάθη και τις χαρές του, την συγχώρεση και την αναμονή, τον αγώνα. 

Είναι η κρυφή γλώσσα που ήξεραν οι γυναίκες από την αρχή του χρόνου και που αργότερα, πολύ αργότερα την είπαν εμπαθητική κατανόηση, την χαρτογράφησαν, την περιέλαβαν σε εγχειρίδια ψυχολογίας και την χρησιμοποίησαν πάσης φύσεως ανίδεοι ειδικοί. 
Έκλεψαν από τις σκυφτές - δούλες γυναίκες την γλώσσα τους και την αφυδάτωσαν. 
Γιατί από τους δούλους κι απ' αυτούς που δεν έχουν συνείδηση του είναι τους, κλέβουν...

Σε  αντάλλαγμα τους έδωσαν σύγχρονους τίτλους : εργαζόμενη, ανεξάρτητη, θεληματική, υπεύθυνη, χειραφετημένη...  Τόσα επίθετα κατάλληλα για τις διαφημίσεις και την κενότητά τους.

Και την άφησαν άφωνη. Κι αυτήν και το μωρό της. 

Ναι, οι μητέρες έχουν  χάσει αυτή την πρωταρχική τους ικανότητα, ν' ακούνε αυτές και μόνον αυτές την φωνή του παιδιού τους αδιαμεσολάβητα και χωρίς συμβουλές, από ένστικτο της ζωής και μόνον.

Κι οι άνθρωποι μόνοι εκεί έξω στις στράτες του κόσμου. Χωρίς να έχουν πού να πάνε. 
Τριγύρω όλοι οι δυνατοί, όλοι αυτοί που φωνάζουν, που απειλούν, που βρίζουν τον άνθρωπο, που τον υποβιβάζουν σε εμπόρευμα, σε άψυχο πράγμα, σε καταναλωτική μάζα, σε φοβισμένο υπήκοο.... η καταχνιά. 
Και έφτασε η ψυχή στο στόμα. 
Στο στόμα του ανθρώπου, που δεν έμαθε να μιλάει την κρυφή γλώσσα του κόσμου γιατί δεν βρέθηκε κανείς να του την διδάξει και γι' αυτό δεν μπορεί να φωνάξει τ' άδικο, να πει αυτό που τον πνίγει. Να κραυγάσει την λεηλασία της ζωής του και να του χαριστεί ο κόσμος....

Ξεχωριστή η στιγμή που ο Νίκος Ξυδάκης συνάντησε τον Γεώργιο Βιζυηνό.

«ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ... Ελληνες εις την ξένην*. Γράφει ο Ευτύχης Μπιτσάκης

 

Stefanos Pantos

25 Ιανουαρίου 

·

Καλημέρα!

Επειδή πολλά γράφονται και συζητιούνται σήμερα για εκείνη την περίοδο 2015-2016, παραθέτω το κείμενο που είχε γράψει το 2016 ο μεγαλος διανοούμενος Ευτύχης Μπιτσάκης.

«ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ...

Ελληνες εις την ξένην*

Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών(Ελύτης)

Ο απολογισμός της πρώτης χρονιάς "αριστερά" απο τον εξαιρετικό Ευτύχη Μπιτσάκη στην efsyn.(Δημοσιευθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2016).

Πέρασε ένας χρόνος με κυβέρνηση της Αριστεράς. Ακριβέστερα: Αριστεράς και πατριωτικής Δεξιάς (ΑΝ.ΕΛΛ.).

Τι παρέλαβε η νέα κυβέρνηση;

Μια χώρα χρεοκοπημένη.

Τα ταμεία άδεια, τεράστιο χρέος και τις αλυσίδες των δύο μνημονίων που υπέγραψαν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ελληνικού κεφαλαίου και, με τη διαμεσολάβηση του τοπικού, πρόθυμοι διεκπεραιωτές του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε με ένα άλμα πρώτη πολιτική δύναμη;

Επειδή το πρόγραμμά του ανταποκρινόταν σε δύο κεφαλαιώδη αιτήματα: στη σωτηρία των Ελλήνων από την πείνα και στην αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας.

Και γιατί τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς έμειναν στάσιμα, ουσιαστικά περιθωριοποιημένα;

Μετά την κατάρρευση, οι λέξεις σοσιαλισμός και κομμουνισμός δεν συγκινούν τους λαούς της Ευρώπης, της ηπείρου που κάποτε είχε συγκινηθεί από το μεγαλόπνευστο απελευθερωτικό όραμα του Μαρξ.

Απογοητευμένοι, οι λαοί της Ευρώπης στρέφονταν, για άλλη μια φορά, προς τη Δεξιά και την Ακροδεξιά.

Σ’ αυτό το αρνητικό κλίμα προσπάθησε ο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει: να εφαρμόσει, στο μέτρο του εφικτού, το προεκλογικό του πρόγραμμα.

Με τι λεφτά;

Και πώς θα αντιμετωπιζόταν το τεράστιο χρέος;

Οι «εταίροι», τοκογλύφοι, είτε καθολικοί είτε διαμαρτυρόμενοι, αντιμετώπισαν τον ελληνικό λαό ως σκληροί, άτεγκτοι, ανάλγητοι νεοαποικιοκράτες, αλλά και προπαντός: το φύτρο της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ε.Ε. έπρεπε να ξεριζωθεί.

Και η κυβέρνηση; Πρώτο λάθος στρατηγικού χαρακτήρα: Η κυβέρνηση δεν κουραζόταν να δηλώνει την πίστη της στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Στην υποτιθέμενη Ευρώπη των λαών. Γιατί; Επειδή η ελληνική, «ανανεωτική» Αριστερά είχε μεν υπερβεί (χωρίς να το ομολογήσει και να το ερμηνεύσει) την ιδεολογία του τεθνεώτος ευρωκομμουνισμού. Ετρεφε όμως πάντα αυταπάτες ως προς τον χαρακτήρα της Ε.Ε.

Στους λίγους πρώτους μήνες η κυβέρνηση έλαβε μια σειρά μέτρα με κύριο στόχο την ανακούφιση των λαϊκών μαζών: Αποκατάσταση της λειτουργίας της ΕΡΤ, επαναπρόσληψη των απολυμένων (από τον σημερινό αρχηγό της Ν.Δ.), μέτρα υπέρ της δημόσιας υγείας, δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα και νερό για τους οριακά φτωχούς, επίδομα πετρελαίου κ.λπ. κ.λπ.

Τα θετικά αυτά μέτρα ανακούφιζαν, αλλά δεν έλυναν το πρόβλημα της λιτότητας και της πείνας.

Και οι εταίροι; Ψυχροί και αδιάφοροι αντιμετώπιζαν το δράμα του λαού. Και η κυβέρνηση, παρά την αποκτημένη εμπειρία από τη στάση των υπαλλήλων της Ε.Ε., συνέχιζε να ορκίζεται στο ευρωπαϊκό της όραμα.

Με τη στάση της αυτή υπονόμευε τη διαπραγματευτική της δύναμη και, αντίστροφα, διευκόλυνε την αναλγησία των μικρόψυχων υπαλλήλων της Ε.Ε. Αλλά, «αν στη μάχη πας για να πεθάνεις, στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνεις» (Μπρεχτ).

Η ελληνική τραγωδία συνεχιζόταν. Φτώχεια, αυτοκτονίες, κατήφεια, κατάθλιψη.

Από την άλλη, οι εταίροι, αμετακίνητοι στις θέσεις τους - εκβιασμοί για αποβολή της Ελλάδας από την Ε.Ε., υβριστική συμπεριφορά (σπάταλοι, τεμπέληδες, ψεύτες).

Αυτά για τον ελληνικό λαό που πρώτος αντιστάθηκε στα στρατεύματα του χιτλερισμού και στη συνέχεια οργάνωσε τη μεγαλύτερη (αναλογικά με τον πληθυσμό) και αποτελεσματική αντίσταση εναντίον των κατακτητών.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, η κυβέρνηση προκήρυξε δημοψήφισμα. Και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, επανασυνδεόμενη με τις πατριωτικές και ανθρωπιστικές παραδόσεις και αξίες του, καταψήφισε το εθνοκτόνο πρόγραμμα της Ε.Ε.

Τι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση μπροστά στη λαϊκή αποφασιστικότητα;

Επρεπε να διαπραγματευτεί ως εκπρόσωπος, για άλλη μια φορά, του ελληνικού λαού. Αντί γι’ αυτό, υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο. Τον Σεπτέμβριο προκήρυξε εκλογές και τις κέρδισε.

Δεύτερο λάθος στρατηγικού χαρακτήρα: Επρεπε, με μια δραματική, καθαρή διακήρυξη προς τον ελληνικό λαό, να απορρίψει το τρίτο μνημόνιο ως προϊόν εκβιασμού, αφόρητης πίεσης, ως κείμενο που αντιφάσκει με την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, αλλά και με το πρόγραμμα της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση δεν έπρεπε να δεχτεί να κυβερνήσει υπ’ αυτές τις συνθήκες.

Τι θα γινόταν όμως τότε; Τι θα έκαναν εταίροι και ντόπια αντίδραση;

Η συμμαχική κυβέρνηση αποφάσισε να ικανοποιήσει τις αξιώσεις των ιμπεριαλιστών. Ετσι, σε κάθε περίπτωση, επιβεβαίωνε την πίστη της στην Ε.Ε., στις ευρωπαϊκές αξίες, στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και δήλωνε κάθε φορά ότι θα ανταποκριθεί σε όλες τις δεσμεύσεις της.

Τι συνεπαγόταν αυτή η πολιτική;

Πώληση, εκποίηση, παραχώρηση των θεμελίων της ελληνικής κοινωνίας. Παράδωσε στους ξένους και στην ελληνική ολιγαρχία τον ΟΤΕ (Γερμανοί), τη ΔΕΗ, τον ΟΛΠ, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, πολύτιμες εκτάσεις όπως το παλαιό αεροδρόμιο, κρατικά κτίρια, υπόγειο πλούτο, όπως ο χρυσός κ.λπ. κ.λπ.

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Δάνεια επί δανείων, δισεκατομμύρια που χαρίζονται για τη «ρευστότητα» των αχόρταγων τραπεζών.

Και πώς θα μαζευτούν τα 50 δισ. για το ταμείο που θα δημιουργηθεί;

Με έναν και μοναδικό τρόπο: με την περαιτέρω εκποίηση του κοινωνικού πλούτου, εκποίηση που περιλαμβάνει και την κατάργηση του οικογενειακού ασύλου ακόμη, ενδεχομένως και της πρώτης κατοικίας.

Και έτσι φτάσαμε, αλλά γιατί φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση;

Διάφορα σενάρια, μέχρι και σενάρια εμπνεόμενα από την αστυνομική αντίληψη της ιστορίας, κυκλοφορούν ανεύθυνα ή και αποτελούν στοιχεία κομματικής προπαγάνδας.

Ας θυμηθούμε όμως ορισμένα συγκεκριμένα δεδομένα:

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μεν απορρίψει (χωρίς να το ομολογήσει) την ιδεολογία του ευρωκομμουνισμού. Ηταν όμως κληρονόμος της «Ευρωπαϊκής Ιδέας». Ταυτόχρονα ήταν κληρονόμος ορισμένων από τις εγγενείς αδυναμίες της ανανεωτικής Αριστεράς.

Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των αριστερών επιστημόνων και τεχνικών ήταν μέλη ή οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα αυτό δεν τους αξιοποίησε για να διαμορφώσει ένα συγκεκριμένο πολιτικό και ποσοτικό πρόγραμμα που θα έπειθε ότι η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει και να αναπτυχθεί στο πλαίσιο της Ε.Ε. Πολιτική και θεωρητική ένδεια. Ταυτόχρονα, λόγω κληρονομημένου αντιδογματισμού, χαλαρής και αναποτελεσματικής οργάνωσης.

Αυταπάτες ως προς τον χαρακτήρα και το μέλλον μιας Ε.Ε. που ηγεμονεύεται από το γερμανικό κεφάλαιο. Ταυτόχρονα και κατά συνέπεια, αυταπάτες ως προς το ζήτημα του χρέους. Ως προς τη μεταχείριση της Ελλάδας από τους «εταίρους». Κατά συνέπεια, φρούδες ελπίδες για ξεπέρασμα της κρίσης στο πλαίσιο της «Ενωμένης Ευρώπης» και υπό διαδικασία πιθανής διάλυσης του σαθρού κατασκευάσματος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Τι θα μπορούσε λοιπόν να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση;

Αντί να «διαπραγματευτεί» χωρίς τέλος και αποτέλεσμα, να συγκροτήσει μια ισχυρή διαπραγματευτική ομάδα και να πει στους υπαλλήλους της Ε.Ε. και των τραπεζών: Θέλετε να μας διώξετε; Διώξτε μας! Δεν θα πάρετε ευρώ, καθότι, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος, όσον έντιμος και αν είναι.

Θέλετε να μας διώξετε; Διώξτε μας. Θα δημιουργήσετε μια νέα εστία αναταραχής απέναντι στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή.

Θέλετε να μας διώξετε; Διώξτε μας. Αλλά οι θεωρητικοί σας λένε ότι η έξοδος μιας χώρας θα επιφέρει τη διάλυση του σαθρού σας οικοδομήματος.

Φυσικά η ελληνική αντιπροσωπεία, με τον δεινό Βαρουφάκη και τους συντρόφους του, δεν θα χρησιμοποιούσε τη δική μου άξεστη γλώσσα. Θα μιλούσε όπως αρμόζει σε πολιτικούς.

Τι θα πετύχαινε όμως η αντιπροσωπεία μας μπροστά στους υποθερμικούς εκπροσώπους του ψυχρού Βορρά;

Το πολύ, μερικές δευτερεύουσες υποχωρήσεις. Οχι κούρεμα του χρέους, παρότι η κραταιά Γερμανία μάς οφείλει πολύ περισσότερα λόγω της «δράσης» των χιτλερικών (η ίδια η Γερμανία δέχτηκε ευχαρίστως να της χαριστούν οι πολεμικές αποζημιώσεις από τους νικητές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Και η ίδια κραταιά Γερμανία αρνείται να συζητήσει για το δάνειο και τις επανορθώσεις, ενώ απαιτεί και το τελευταίο ευρώ από τη χειμαζόμενη, χρεοκοπημένη, λόγω της πολιτικής της Δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ, Ελλάδα).

Στην Ελλάδα που της έδωσε τα «φώτα του πολιτισμού» και τη δημοκρατία και τον ανθρωπισμό που -η Ιστορία το μαρτυρεί- δεν φαίνεται να αγαπούν οι εταίροι μας.

«Η Ελλάδα θα τηρήσει όλες τις υποχρεώσεις της». Συμπέρασμα: Μ’ αυτή την πολιτική βαδίζουμε προς μια νεο-αποικιοκρατούμενη, τριτοκοσμική χώρα. Αλλά η ανθρώπινη Ιστορία δεν είναι ντετερμινιστικά προκαθορισμένη. Είναι πεδίο δυνατοτήτων, όπου ο υποκειμενικός παράγων είναι ουσιαστικός.

Ποιος θα μπορούσε συνεπώς να είναι ο ρόλος της υπόλοιπης Αριστεράς σ’ αυτή τη χωρίς έλεος αναμέτρηση ενός μικρού λαού με τη φωλεά των εχιδνών της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης;

Και ποιες δυνατότητες υπάρχουν, επί του παρόντος τουλάχιστον, για μια ρήξη και έξοδο από την Ε.Ε.;

Ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, με τη στήριξη ποιου λαϊκού κινήματος, θα μπορούσαν να απαλλάξουν την Ελλάδα από τις έχιδνες της νέας Ιεράς Συμμαχίας;

*Χρησιμοποίησα αυτό τον τίτλο και σε προηγούμενο άρθρο. Η συνέχιση της υποτέλειας δικαιολογεί την επανάληψη του τίτλου

ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ»

Russia ‘STRIKES BACK’ At US Over Iran; ‘If You Move Even One…’: Putin’s Powerful Missive For Trump

 

ΟΞΕΙΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΙς ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ. Μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων 16/04/26 | OPEN TV

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΠΟΝΟΥΣΕ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 ·

Ακολουθήστε

1 ώρ. 

·

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΠΟΝΟΥΣΕ

Κάθε φορά που μια τέτοια τραγωδία -σαν αυτή της 19χρονης Μυρτούς στην Κεφαλονιά- έρχεται στο φως, σπεύδουμε να εξηγήσουμε. Μιλάμε για ουσίες, για ευθύνες, για «λάθος επιλογές». Προσπαθούμε να βρούμε το σημείο όπου κάτι ξέφυγε.

Κι όμως, αυτό που βλέπουμε είναι μόνο το τελευταίο στάδιο.

Η χρήση ουσιών, η εξάρτηση, δεν είναι η αρχή του προβλήματος - είναι η απάντηση σε αυτό. Δεν ξεκινά από την ουσία, αλλά από έναν πόνο που δεν αντέχεται.

Και αν σταθούμε λίγο σε αυτόν τον πόνο, ίσως διακρίνουμε κάτι πιο ήσυχο, πιο διάχυτο, αλλά και πιο καθοριστικό: την οδύνη της μη σχέσης. Εκεί που αρχίζει η απουσία

Η μη σχέση δεν ξεκινά ξαφνικά, ούτε εμφανίζεται μόνο στις παρέες ή στις εξωτερικές συναναστροφές. Πολύ συχνά αρχίζει πολύ νωρίτερα, μέσα στον πιο οικείο χώρο, την οικογένεια.

Όχι απαραίτητα μέσα από την απουσία αγάπης γενικώς. Αλλά μέσα από κάτι πιο λεπτό. Την αγκαλιά που λείπει. Τη συναισθηματική σύνδεση που δεν ολοκληρώνεται. Την αίσθηση ότι «δεν με καταλαβαίνουν». Ότι «δεν με νιώθουν όπως νιώθω». Ότι «δεν με βλέπουν».

Γονείς κουρασμένοι, αγχωμένοι, παρόντες αλλά αποσπασμένοι.

Σπίτια που λειτουργούν, αλλά δεν συναντιούνται πραγματικά.

Το παιδί μεγαλώνει, φροντίζεται υλικά, υποστηρίζεται - αλλά δεν βρίσκει εκείνο το βλέμμα που θα το καθρεφτίσει.

Δεν είναι ότι δεν αγαπιέται. Είναι ότι δεν συναντιέται εκεί που πονά.

Και αυτή η έλλειψη δεν φωνάζει. Μένει χαμηλά, σιωπηλή, αλλά σταθερή. Και αργότερα, αυτή η ανάγκη για σχέση μετατρέπεται σε κάτι ακόμη πιο επείγον: την ανάγκη να είσαι ορατός. Τι άλλο άραγε είναι το προσωπείο του/της influencer πέρα από την σπαρακτική δήλωση «αφού δεν μ' αγαπάτε, θα με θαυμάζετε!».

Με αφορμή τον θάνατο του κοριτσιού, αξίζει να θυμηθούμε τα λόγια της Gail Dines, όπως γράφει στο βιβλιο της "Pornland: HowPorn Has Hijacked our Sexuality"

«Οι γυναίκες έχουν ουσιαστικά δύο επιλογές στην κοινωνία μας. Να είναι είτε γαμήσιμες είτε αόρατες. Το να είσαι γαμήσιμη σημαίνει να συμμορφώνεσαι με την πορνογραφική κουλτούρα, να είσαι σέξι, πειθήνια και να κάνεις ό,τι θέλει ο άντρας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσεις ορατότητα. Και δεν μπορείς να ζητήσεις από έφηβα κορίτσια, που κάνουν τα πάντα για να είναι ορατά, να διαλέξουν να είναι αόρατα».

Όταν η ορατότητα περνά μέσα από την έκθεση, την πρόκληση ή/ και τη συμμόρφωση, η ανάγκη για σχέση μετατρέπεται σε ανάγκη για αποδοχή με οποιοδήποτε κόστος.

Και πίσω από αυτό, παραμένει το ίδιο αίτημα: να με δουν, να με νιώσουν, να υπάρξω για κάποιον.

Η ελληνική κοινωνία, σε μεγάλο ποσοστό της, κάνει ένα κρίσιμο λάθος. Επιμένει, στερεοτυπικά, να βλέπει τα «ναρκωτικά» είτε ως επιλογή είτε ως ασθένεια. Ως «κακή απόφαση» ή ως «παθολογία».

Και στις δύο περιπτώσεις, χάνει το ουσιαστικό. Γιατί η εξάρτηση δεν είναι ούτε απλώς επιλογή, ούτε ασθένεια. Είναι μια μορφή ψευδοθεραπείας. Μια προσπάθεια να ανακουφιστεί ένα τραύμα που δεν έχει αναγνωριστεί. Ένα παυσίπονο για κάτι που δεν έχει όνομα.

Και εδώ εμφανίζεται μια πιο βαθιά πολιτισμική άρνηση.

Η ελληνική κοινωνία δυσκολεύεται ακόμη να αναγνωρίσει το τραύμα. Αντί να το δει, το υποβαθμίζει: «κι εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε;» Αυτή η φράση δεν είναι απλώς μια γνώμη.

Είναι μηχανισμός άρνησης. Γιατί αν αναγνωρίσεις το τραύμα,

πρέπει να αναγνωρίσεις και τον πόνο που προκάλεσε. Και αυτό είναι δύσκολο.

Έτσι, το τραύμα δεν εξαφανίζεται. Απλώς μεταφέρεται. Από γενιά σε γενιά. Από σχέση σε σχέση. Από σώμα σε σώμα.

Και ίσως εδώ βρίσκεται μια από τις πιο σκληρές αλήθειες. Δεν μιλάμε μόνο για «ναρκωτικά». Μιλάμε για μια κοινωνία που οργανώνεται γύρω από τα παυσίπονα. Μια κοινωνία όπου ο τζόγος φτάνει να αποτελεί σχεδόν το 10% του ΑΕΠ. Όπου η αναζήτηση της γρήγορης διέγερσης, της στιγμιαίας ελπίδας, της απόδρασης/αποφυγής γίνεται πρότυπο ζωής.

Όπου η εξάρτηση δεν είναι εξαίρεση, είναι κανονικότητα. Απλώς αλλάζει μορφές. Ουσίες. Τζόγος. Κατανάλωση. Ψυχοφάρμακα. Διαδίκτυο. Εικόνα. Επιτυχία.

Όλα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο: μαλακώνουν αυτό που δεν αντέχεται. Και τότε η εξάρτηση βρίσκει το έδαφος της. Όχι ως επιλογή καταστροφής, αλλά ως ανάγκη ανακούφισης.

Μια ουσία, μια συνήθεια, μια επανάληψη που λειτουργεί σαν παυσίπονο. Όχι επειδή λύνει το πρόβλημα, αλλά επειδή μαλακώνει αυτό που δεν αντέχεται. Γιατί, πρέπει να το πούμε ειλικρινά: η ζωή στην Ελλάδα δεν αντέχεται.

Και έτσι, όταν η μη σχέση δημιουργεί ένα άλγος, η εξάρτηση έρχεται να το καταπραΰνει.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η τραγική στιγμή δεν είναι απλώς ένα περιστατικό. Είναι μια αποκάλυψη. Ένας άνθρωπος καταρρέει.

Και οι γύρω του διστάζουν. Τον εγκαταλείπουν στην μοίρα του. Όχι μόνο γιατί φοβούνται «να μην μπλέξουν». Αλλά γιατί δεν μπορούν να αντέξουν εκείνη τη στιγμή. Την ευθύνη. Τον φόβο.

Τον πόνο.

Ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι: «γιατί τα παιδιά μπλέκουν με ουσίες;» Αλλά γιατί χρειάζονται παυσίπονα για να αντέξουν αυτό που νιώθουν;

Και πώς μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου το τραύμα δεν θα αρνείται, η σχέση δεν θα λείπει, και ο πόνος δεν θα χρειάζεται να "ναρκώνεται".

Η απάντηση δεν βρίσκεται στην απαγόρευση ή στην καταστολή. Βρίσκεται σε κάτι πιο δύσκολο: στην αναγνώριση.

Να δούμε τον πόνο. Να αναγνωρίσουμε το τραύμα. Να μείνουμε στη σχέση.

Η απάντηση βρίσκεται στην αγκαλιά που δίνεται, στη ματιά που καταλαβαίνει, στην παρουσία που λέει: «σε βλέπω», «σε νιώθω»,

«είμαι εδώ».

Γιατί εκεί αρχίζει και μειώνεται η ανάγκη για παυσίπονα. Και επιστρέφει κάτι θεμελιώδες: η δυνατότητα να υπάρχουμε

χωρίς να αναισθητοποιούμε αυτό που είμαστε.