"Από τον Φρόυντ και τον Λακάν στην Τεχνητή Νοημοσύνη"

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

3 ώρ. 

·

ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πράξη εμπιστοσύνης από το να επιτρέψεις σε έναν άνθρωπο να δει αυτό που κρύβεις από πολλούς άλλους. Τους φόβους σου, τις ελλείψεις σου, τις πληγές που ακόμη πονάνε, τις ελπίδες που φοβάσαι μήπως διαψευστούν, τις μνήμες που σε διαμόρφωσαν, τα όνειρα που δεν τόλμησες ποτέ να ομολογήσεις, τον άνθρωπο που είσαι όταν δεν χρειάζεται πια να υποδύεσαι κανέναν ή να φέρεις ένα -συχνά απαραίτητο- κοινωνικό προσωπείο.

Εκεί βρίσκεται ο πιο ιερός χώρος της ύπαρξής μας. Και δεν αξίζει να εισέρχονται όλοι. Ελάχιστοι άνθρωποι θα σου ανοίξουν αυτή την πόρτα. Και όταν το κάνουν, δεν σου προσφέρουν απλώς την εμπιστοσύνη τους. Σου παραδίδουν κάτι πολύ πιο εύθραυστο. Την ευαλωτότητά τους, δηλαδή την ανθρωπινότητα τους.

Γι' αυτό τα όρια δεν είναι τείχη. Δεν υπάρχουν για να κρατούν τους ανθρώπους μακριά. Υπάρχουν για να προστατεύουν ό,τι είναι ιερό. Γιατί, η αλήθεια είναι, πως δεν αξίζει να εισέρχονται όλοι παντού. Σε ποιον επιτρέπεις λοιπόν να εισέλθει στον ιερό χώρο της ψυχής σου. Γιατί δεν εισέρχονται όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Ο Κ α τ α κ τ η τ ή ς

Δεν έρχεται για να συναντήσει. Έρχεται για να κυριεύσει. Θέλει να αφήσει το αποτύπωμά του παντού. Να αλλάξει τη μορφή του τόπου. Να ορίσει τους κανόνες. Δεν ενδιαφέρεται να ανακαλύψει ποιος είσαι. Ενδιαφέρεται να αποφασίσει ποιος πρέπει να γίνεις. Δεν ρωτά ποτέ: «Τι χρειάζεσαι;» Ρωτά μόνο: «Πώς θα χωρέσεις στη ζωή μου;»

Ο Τ ο υ ρ ί σ τ α ς

Έρχεται από περιέργεια. Συγκινείται. Θαυμάζει. Παίρνει όμορφες εικόνες. Μαζεύει εμπειρίες. Και φεύγει. Δεν ήρθε ποτέ για να κατοικήσει. Οι άνθρωποι, γι' αυτόν, είναι τόποι προς επίσκεψη. Όχι τόποι στους οποίους αξίζει να μείνει.

Ο Α ρ χ α ι ο λ ό γ ο ς

Μπαίνει μόνο για να ανασκάψει. Ψάχνει τις πληγές. Αναλύει.

Ερμηνεύει. Συνδέει το παρόν με το παρελθόν. Ξέρει να εξηγεί, αλλά δεν ξέρει πάντα να αγαπά. Ξέρει όλη την ιστορία σου χωρίς να έχει συναντήσει ποτέ τον άνθρωπο που τη ζει-εσένα.

Ο Ε ν ο ι κ ι α σ τ ή ς

Θέλει τη θαλπωρή μιας βαθιάς σχέσης χωρίς να αναλάβει τη φροντίδα της. Μένει όσο εξυπηρετείται. Και μόλις ο τόπος χρειαστεί υπομονή, κόπο ή ευθύνη, φεύγει. Γιατί δεν αισθάνθηκε ποτέ ότι κατοικούσε. Απλώς φιλοξενούνταν.

Ο Κ λ έ φ τ η ς

Δεν αφαιρεί χρήματα. Αφαιρεί ζωή. Λίγη αυτοεκτίμηση κάθε φορά. Λίγη εμπιστοσύνη. Λίγη χαρά. Λίγη πίστη στον εαυτό. Φεύγεις από κοντά του και αισθάνεσαι πως κάτι σου λείπει. Δεν ξέρεις ακριβώς τι. Ξέρεις μόνο ότι δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος.

Ο Τ α ξ ι δ ι ώ τ η ς του Κατωφλιού

Δεν κατοικεί ποτέ. Μένει διαρκώς ανάμεσα στο μέσα και στο έξω.

Μόλις νιώσει ασφάλεια, φοβάται ότι θα εγκλωβιστεί. Μόλις απομακρυνθεί, φοβάται ότι θα μείνει μόνος. Έτσι μπαινοβγαίνει στις ζωές των ανθρώπων. Όχι από κακία, αλλά από φόβο. Το σπίτι υπάρχει. Η πόρτα είναι ανοιχτή. Αλλά εκείνος δεν αντέχει να μείνει.

Ο Ά σ τ ε γ ο ς

Δεν βρίσκει σπίτι σε καμία ψυχή. Μπαίνει. Ζεσταίνεται λίγο. Τρομάζει. Φεύγει. Περιπλανιέται. Και όταν κρυώσει αρκετά, επιστρέφει. Όχι επειδή δεν αγαπά, αλλά επειδή ποτέ δεν έμαθε να κατοικεί. Κουβαλά παντού τις βαλίτσες του. Και όπου κι αν βρεθεί, κοιμάται με τα παπούτσια φορεμένα, έτοιμος να φύγει.

Ο Π ρ ο σ κ υ ν η τ ή ς

Ξέρει ότι μπήκε σε έναν τόπο που δεν του ανήκει. Περπατά αργά.

Με ευγνωμοσύνη. Με προσοχή. Με ευλάβεια. Δεν θεωρεί τίποτα δεδομένο. Δεν απαιτεί. Δεν εισβάλλει. Και πριν αγγίξει οτιδήποτε, σχεδόν ζητά άδεια. Γιατί γνωρίζει ότι η εμπιστοσύνη είναι δώρο.

Ποτέ δικαίωμα.

Ο προσκυνητής δεν αρκείται να περπατά με σεβασμό. Ξέρει ότι όποιος εισέρχεται στον ιερό χώρο μιας ψυχής αφήνει πάντοτε κάτι πίσω του. Μερικές φορές δεν είναι παρά μια γλυκιά κουβέντα. Ένα βλέμμα που λέει "σε βλέπω". Ένα "ευχαριστώ", ένα "μου έλειψες" που ειπώθηκε με όλη του την αλήθεια. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στις ζωές μας χωρίς να προκαλούν κακό, αλλά φεύγουν χωρίς να έχουν προσφέρει ούτε μια σταγόνα ζεστασιάς. Και η αγάπη δεν είναι μόνο να μη βλάπτεις. Είναι και να ζεσταίνεις.

Και ύστερα υπάρχει ο Κ η π ο υ ρ ό ς.

Ίσως η πιο σπάνια μορφή αγάπης. Δεν έρχεται ούτε να κατακτήσει ούτε μόνο να προσκυνήσει. Έρχεται να καλλιεργήσει.

Ξέρει ότι ένας κήπος δεν του ανήκει. Τον ποτίζει. Τον φροντίζει.

Περιμένει. Δεν απαιτεί να ανθίσει αύριο. Δεν τραβά τα λουλούδια για να μεγαλώσουν πιο γρήγορα. Γνωρίζει ότι η ζωή έχει τους δικούς της χρόνους. Και όταν κάποτε φύγει, ο τόπος είναι λίγο πιο ζωντανός απ' ό,τι ήταν όταν μπήκε. Ίσως αυτή να είναι η ωραιότερη μορφή αγάπης. Να περνάς από τη ζωή ενός ανθρώπου χωρίς να τον κάνεις να εξαρτηθεί από εσένα, αλλά βοηθώντας τον να ανθίσει περισσότερο.

Και όμως...

Αν το άρθρο τελείωνε εδώ, θα ήταν πολύ εύκολο. Θα διαβάζαμε τις μορφές αυτές και θα αρχίζαμε αμέσως να σκεφτόμαστε πρόσωπα. «Αυτός ήταν κατακτητής.» «Εκείνη ήταν τουρίστρια.»

«Ο άλλος κλέφτης.»

Αλλά ίσως αυτό να μην είναι το σημαντικότερο ερώτημα. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο σε ποιον επιτρέπεις να εισέλθει στον ιερό χώρο της ψυχής σου. Είναι και ποιος γίνεσαι εσύ όταν ένας άλλος άνθρωπος σου ανοίγει την πόρτα της δικής του.

Γιατί όλοι μας, σε διαφορετικές στιγμές της ζωής μας, υπήρξαμε λίγο κατακτητές, λίγο τουρίστες, λίγο αρχαιολόγοι, λίγο ενοικιαστές. Κάποιες φορές ακόμη και κλέφτες. Και στις πιο φωτεινές μας στιγμές, ίσως καταφέραμε να γίνουμε προσκυνητές ή κηπουροί.

Ίσως, τελικά, η ωριμότητα να μην είναι τίποτε άλλο από αυτή τη μετάβαση. Να πάψεις να μπαίνεις στις ζωές των ανθρώπων για να πάρεις κάτι από αυτούς. Και να αρχίσεις να εισέρχεσαι με τέτοια λεπτότητα, ώστε ακόμη και η παρουσία σου να γίνεται μια μορφή φροντίδας.

Γιατί η αγάπη δεν αποκαλύπτεται μόνο από το πόσο βαθιά αισθάνεσαι. Αποκαλύπτεται από τον τρόπο με τον οποίο περπατάς μέσα στον ιερό χώρο της ψυχής του άλλου.

Λιγότερα

Η επιστημη της πολυπλοκοτητας.

Η επιστημη της πολυπλοκοτητας.

«Έρχεται ολοκληρωτικός πόλεμος»- Ιωάννης Μπαλτζώης

 

Το σκοτεινό παρασκήνιο της τουρκικής εισβολής | Τι δεν ειπώθηκε για το 1974

 

Β. Φούσκας : "Το Μελάνωμα της Κύπρου", 52 χρόνια μετά η εθνική ντροπή

 

Ο Φάκελος της Κύπρου στα χέρια του Κώστα Μαρδά, η προδοσία των Στρατηγών και οι ανοιχτοί λογαριασμοί

 

Γιατί ο Ιωαννίδης έκανε πραξικόπημα στην Κύπρο? | Μάνος Χατζηδάκης για 1955-1974

 

ΒΑΡΝΑΛΗΣ, Κ. Σαράντα σβέρκοι βοδινοί

 

Σαράντα σβέρκοι βοδινοί με λαδωμένες μπούκλες,

σκεμπέδες σταυροθόλωτοι και βρόμιες ποδαρούκλες,

ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι

ντυμένοι στα μαλάματα κι επίσημοι κι ωραίοι.

Σαράντα λύκοι με προβιά (γι’ αυτούς βαρά η καμπάνα)

καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!

Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στο τζάκι

κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι.

Όξ’ ο κοσμάκης φώναζε: «Πεινάμε τέτοιες μέρες»

γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες·

κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυραίοι

ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν: «Είστε αθέοι».

Κ. Βάρναλης

Λιγότερα

Μακάριος και Τουρκική εισβολή στην Κύπρο! | Φανούλα Αργυρού - Συνέντευξη. Με βάση τα αρχεια του Foreign Office

 

ΣΧΟΛΙΟ: Τί γίνεται εδώ; Μας αφήνουν άφωνους οι αποκαλύψεις. Ας μας δώσουν τα φώτα τους και οι άλλοι ερευνητές και ιστορικοί!

Τι δεν μας είπαν ποτέ για τον Μακάριο και το 1974 - Το μεγάλο ψέμα | Κωνσταντίνος Δημητριάδης

 

ΚΥΠΡΟΣ η ΠΡΟΔΟΣΙΑ: «Το κυπριακό δεν είναι για μνημόσυνα αλλά για επανένωση»-Χρ. Καπούτσης