Για Δέστε τον Αμάραντο | Παραδοσιακό Ελληνικό Τραγούδι (AI Cover)

 

7.759 προβολές 16 Οκτ 2026 #Αμάραντος #ΠαραδοσιακάΤραγούδια #ΕλληνικήΜουσική

Ένα αγαπημένο ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι, εμπνευσμένο από την ομορφιά της ελληνικής φύσης και τη διαχρονική δύναμη της παραδοσιακής μας μουσικής. Αν αγαπάτε την ελληνική παραδοσιακή μουσική, τα δημοτικά τραγούδια και τις νέες δημιουργικές προσεγγίσεις στην ελληνική μουσική παράδοση, κάντε Like, εγγραφείτε στο κανάλι και μοιραστείτε το βίντεο! Playlists:    • Παραδοσιακά τραγούδια (AI διασκευές) | Gre...      • AI Covers - Θρακιώτικα παραδοσιακά τραγούδ...   #Αμάραντος #ΠαραδοσιακάΤραγούδια #ΕλληνικήΜουσική #DigitalArt #AICover

ΚΟΣΤΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ/ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · «ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΖΕΙΣ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;» Η συλλογική αυτοαπαξίωση ως μηχανισμός πολιτικής αδυναμίας

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

περίπου μία ώρα πριν

1 ώρ. ·

«ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΖΕΙΣ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;»

Η συλλογική αυτοαπαξίωση ως μηχανισμός πολιτικής αδυναμίας

Φανταστείτε έναν Γάλλο να λέει: «Στη Γαλλία ζεις, τι περιμένεις;». Ή «Αυτά μόνο στη Γαλλία γίνονται!». «Γαλλία είσαι, ό,τι δηλώσεις είσαι». «Εδώ είναι Γαλλία, δεν είναι Ευρώπη!». «Αν ήμασταν σοβαρή χώρα, δεν θα συνέβαιναν αυτά». «Οι Γάλλοι δεν έχουμε παιδεία». «Ο Γάλλος δεν αλλάζει ποτέ». «Τέτοιος λαός είμαστε, τέτοιους πολιτικούς αξίζουμε». «Δεν υπάρχει σωτηρία γι' αυτή τη χώρα». «Η Γαλλία τρώει τα παιδιά της». «Όποιος μπορεί, να φύγει από τη Γαλλία». «Στο εξωτερικό αυτά δεν συμβαίνουν». «Αν αυτό γινόταν σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα…». Ή, ακόμη καλύτερα, «Μαζί τα φάγαμε, εμείς οι Γάλλοι. Τώρα να πληρώσουμε».

Ακούγονται σχεδόν κωμικά, έτσι δεν είναι; Κι όμως, δεν είναι παρά οι καθημερινές ελληνικές μας φράσεις, με αλλαγμένη την εθνικότητα.

Ασφαλώς και οι Γάλλοι ασκούν σκληρή κριτική στη χώρα τους. Μπορεί να είναι εξίσου κυνικοί, απογοητευμένοι ή επικριτικοί. Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο να καταγγέλλεις όσα συμβαίνουν στην κοινωνία σου και στο να περιφρονείς συλλογικά τον εαυτό σου επειδή συμβαίνουν.

Στην Ελλάδα, αυτή η δεύτερη στάση έχει γίνει σχεδόν αυτονόητη. «Ελλάδα είσαι, τι περιμένεις;», «Αυτοί είμαστε», «Μόνο εδώ γίνονται αυτά», «Δεν πρόκειται να αλλάξουμε ποτέ», «Ο Έλληνας είναι λαμόγιο», «Δεν έχουμε κουλτούρα», «Δεν είμαστε σοβαρός λαός», «Καλά να πάθουμε», «Μας αξίζουν όσα περνάμε». Φράσεις που επαναλαμβάνονται με τέτοια ευκολία, ώστε δεν αντιλαμβανόμαστε πια το βαθύτερο νόημά τους. Δεν περιγράφουν απλώς μια δυσλειτουργία. Αποδίδουν την αιτία της σε μια υποτιθέμενη συλλογική μας κατωτερότητα.

Και κάπως έτσι, η πολιτική ευθύνη μετατρέπεται σε εθνικό ελάττωμα. Η διαφθορά παύει να είναι πρόβλημα θεσμών και εξουσίας και γίνεται χαρακτηριστικό του «Έλληνα». Η κοινωνική αδικία παύει να είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και γίνεται κάτι που «μας αξίζει». Η οργή, αντί να στραφεί προς εκείνους που ασκούν την εξουσία, στρέφεται προς τον ίδιο τον συλλογικό μας εαυτό.

Η οικονομική κρίση ενίσχυσε αποφασιστικά αυτή την κουλτούρα. Το «μαζί τα φάγαμε» δεν ήταν απλώς μια πολιτική φράση. Ήταν μια αφήγηση συλλογικής ενοχοποίησης που μετέτρεπε τις άνισες ευθύνες σε κοινή ενοχή. Ο τραπεζίτης, ο πολιτικός, ο μεγαλοεπιχειρηματίας και ο χαμηλόμισθος εμφανίστηκαν περίπου ως συνυπεύθυνοι της ίδιας καταστροφής. Και η ντροπή έγινε ένας ιδιαίτερα αποτελεσματικός τρόπος να μεταφέρεται η ευθύνη από την εξουσία στην κοινωνία.

Στη Γαλλία, η ιστορική παράδοση της εξέγερσης επιτρέπει συχνότερα στους πολίτες να αντιλαμβάνονται τη διαμαρτυρία ως δικαίωμα και όχι ως ένδειξη εθνικής αποτυχίας. Δεν πρόκειται για κάποια γαλλική ανωτερότητα ούτε για απουσία συλλογικών τραυμάτων και αυτοκριτικής. Πρόκειται για διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι κοινωνίες αφηγούνται τον εαυτό τους και τη σχέση τους με την εξουσία.

Ίσως, λοιπόν, πριν αναρωτηθούμε γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται συχνότερα ή αποτελεσματικότερα, χρειάζεται να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει σε μια κοινωνία που έχει μάθει να ντρέπεται για τον εαυτό της. Πώς μπορεί να διεκδικήσει δικαιοσύνη ένας λαός που έχει εσωτερικεύσει την πεποίθηση ότι δεν την αξίζει; Πώς μπορεί να εμπιστευτεί τη συλλογική του δύναμη όταν έχει μάθει να περιφρονεί τη συλλογική του ταυτότητα;

Γιατί όταν μια κοινωνία πιστεύει ότι αδικείται, μπορεί να εξεγερθεί. Όταν όμως έχει πειστεί ότι η ίδια είναι το πρόβλημα, κινδυνεύει να μετατρέψει την οργή της σε ντροπή και την αδικία σε πεπρωμένο.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πολιτική επιτυχία της συλλογικής μας αυτοαπαξίωσης: να έχουμε μάθει να κατηγορούμε τον εαυτό μας για όσα θα έπρεπε να απαιτούμε από την εξουσία. Να ντρεπόμαστε εκεί όπου θα έπρεπε να αγανακτούμε. Και να λέμε «Ελλάδα είσαι, τι περιμένεις;» ακριβώς τη στιγμή που θα έπρεπε να λέμε «Ως εδώ».

Γιώργος Χαρβαλιάς - Η Ελλάδα έχει μικρύνει σε ισχύ και επιρροή

 

Το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου μετατρέπεται σε δοκιμασία άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων; Τι άφησε η επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα και γιατί ο Γιώργος Χαρβαλιάς αμφισβητεί την εικόνα διπλωματικού θριάμβου; Στις «Αντιθέσεις» με τον Γιώργο Σαχίνη, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώργος Χαρβαλιάς αναλύει τις ελληνικές επιλογές σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξανόμενης αστάθειας. Υποστηρίζει ότι οι αμερικανικές διατυπώσεις για το καλώδιο ανοίγουν χώρο στην τουρκική εμπλοκή και προειδοποιεί για τον κίνδυνο δημιουργίας προηγουμένου. Ο Παντελής Σαββίδης παρεμβαίνει για την Κάσο, την αποτροπή, την πολιτική βούληση και την τουρκική επιδίωξη να καταστήσει την Ελλάδα εξαρτημένη από τις επιλογές της Άγκυρας. Η συζήτηση επεκτείνεται στην ευρωπαϊκή κρίση, με τη Μαρία Δεναξά να τοποθετείται για τις κοινωνικές αντιδράσεις, τη φτωχοποίηση και το χάσμα πολιτικών ηγεσιών και πολιτών. Ο Νίκος Παπαδάτος εξετάζει τον πόλεμο στην Ουκρανία, το Καλίνινγκραντ και τους κινδύνους ευρύτερης στρατιωτικής κλιμάκωσης. Στο επίκεντρο και η τεχνητή νοημοσύνη: Ο Θανάσης Κοσμόπουλος συζητά για τα αυτόνομα οπλικά συστήματα, τον ανθρώπινο έλεγχο, την ψηφιακή εξάρτηση και τη χειραγώγηση μέσω bots. Μια συζήτηση για την εθνική στρατηγική, την ευρωπαϊκή πορεία και τη συγκέντρωση ισχύος στα χέρια κρατών και τεχνολογικών κολοσσών. #Αντιθέσεις #Χαρβαλιάς #Ελληνοτουρκικά #Γεωπολιτική #ΤεχνητήΝοημοσύνη

Nobel Prize-winning economist Paul Krugm

 

ΓΑΛΛΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ... ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ

 

Χάος επικρατεί στη Γαλλία, από τα εκτεταμένα επεισόδια σε Παρίσι, Λυών, Λιμόζ, Μασσαλία και άλλες μεγάλες πόλεις. Ένας διαδηλωτής έχασε τη ζωή του, ένας 17χρονος ακρωτηριάστηκε ενώ έγιναν χιλιάδες συλλήψεις. Διαδηλώσεις καταγράφονται και στην Ιταλία. Χιλιάδες διαδηλωτές κατέκλυσαν τους δρόμους αρκετών Ιταλικών πόλεων, διαμαρτυρόμενοι για το υψηλό κόστος διαβίωσης.Οξύνεται όλο και περισσότερο η πολιτική αντιπαράθεση για την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση με την αντιπολίτευση να στρέφει τα πυρά της κατά της Κυβέρνησης κατηγορώντας την ότι τα μέτρα που παίρνει δεν φτάνουν για να ανακουφιστούν οι πολίτες.

THOMAS WOLFE ; ΠΕΡΙ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΑΜΟΥ ΄Β ΤΟΜΟΣ

 

Περιγραφή

«Οι λέξεις ξεχύνονταν από μέσα του σαν ένα είδος ματωμένου ιδρώτα, έβγαιναν από τις άκρες των δαχτύλων του, ξεπηδούσαν από τον βραχνιασμένο του λαιμό σαν φίδια που σφάδαζαν τις έγραφε με την καρδιά του, με το μυαλό, με τον ιδρώτα, με το κορμί του τις έγραφε με το αίμα του, με την ψυχή του ξεχύνονταν από την έσχατη μυστική πηγή και ουσία της ίδιας του της ζωής.
Και στις λέξεις εκείνες βρισκόταν συμπυκνωμένη η μορφή της πικρής του ανεστιότητας, της αβάσταχτης λαχτάρας του, του οργιαστικού του πόθου να επιστρέφει.

Σ' εκείνες τις ξέφρενες και τσακισμένες φράσεις βρισκόταν συμπυκνωμένο ολάκερο το ζοφερό φορτίο που κουβαλούσε το κατάκοπο, το λιμασμένο, το εξωθημένο, το καταπονημένο του πνεύμα - βρισκόταν όλη η λαχτάρα του περιπλανώμενου, όλη η απίστευτη και απερίγραπτη επιθυμία της επιστροφής που ένας Αμερικανός, ή όποιος άλλος άνθρωπος πάνω στη γη, μπορεί να νιώσει».

ΡΗΞΗ ΕΕ-ΗΠΑ. ΕΝΩ Η ΕΥΡΩΠΗ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ, 90+70 ΔΙΣ ΔΕΛΕΙ Ο ΖΕΛΕΝΣΚΙ ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.

 

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος Βαρκελώνη, 1975 [V]/ Κωνσταντίνος Κωστέας ·

 

Ι. Μάζης: «Αυτά να πανε να τα πουλήσουνε αλλού!....Στρώνουν χαλί για εθνική υποχώρηση. »

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Το εκκρεμές της κοινωνικής αντίστασης και της κοινωνικής ήττας (ηχητικό)

 

Ο αναπτυξιακός και κοινωνικός ψυχολόγος Αντώνης Ανδρουλιδάκης αναλύει στο Ράδιο 98.4 την αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας στην πολυκρίση

Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης, αναπτυξιακός και κοινωνικός ψυχολόγος και συγγραφέας, διδάσκων Εκπαιδευτική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, μιλάει στον Ράδιο 98.4 για την ελληνική κοινωνία, σε αντίστιξη με το πώς αντιδρούν αυτή την περίοδο οι κοινωνίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών στην πολυκρίση, σημειώνοντας ότι στο ιστορικό DNA μίας κοινωνίας διαχρονικής αντίστασης, όπως η ελληνική, η συστημική χειραγώγηση και οι απογοητεύσεις έχουν ενσωματώσει ψυχοκοινωνικά την ήττα ή τη ματαιότητα των κοινωνικών αντιδράσεων, όσο αιτιολογημένες κι αν είναι αυτές.

Δεν υπάρχει απάθεια, υποστηρίζει, αλλά ένα διαρκές εκκρεμές ανάμεσα στην ανάγκη αντίστασης και την «προσωπική ασφάλεια» της αποδοχής της ήττας εκ προοιμίου…

Στίχοι: Τσώτου Σώτια Μουσική: Σούκας Τάκης

 Ξέρω νεκρούς που έχουν τα μάτια ανοιχτά

και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους,

παν στη δουλειά, χτυπάνε κάρτα στις επτά,

στο μισθολόγιο υπάρχει τ’ όνομά τους

Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά

κι έχουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,

γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν, τελικά,

τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους

Ξέρω νεκρούς που μες στους δρόμους περπατούν,

κοιτούν βιτρίνες, παζαρεύουν και ψωνίζουν

κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν,

πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν

Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά

κι έχουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,

γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν, τελικά,

τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους