The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power By: Shoshana Zuboff

Σε αυτό το αριστούργημα πρωτότυπης σκέψης και έρευνας, η Shoshana Zuboff παρέχει εκπληκτικές γνώσεις για το φαινόμενο που έχει ονομάσει καπιταλισμό της επιτήρησης. Τα διακυβεύματα δεν θα μπορούσαν να είναι υψηλότερα: μια παγκόσμια αρχιτεκτονική τροποποίησης συμπεριφοράς απειλεί την ανθρώπινη φύση στον 21ο αιώνα, όπως ακριβώς ο βιομηχανικός καπιταλισμός παραμόρφωσε τον φυσικό κόσμο τον 20ό.

Η Zuboff ζωντανεύει με ζωηρό τρόπο τις συνέπειες καθώς ο καπιταλισμός επιτήρησης προχωρά από τη Silicon Valley σε κάθε οικονομικό τομέα. Τεράστιος πλούτος και δύναμη συσσωρεύονται σε δυσοίωνες νέες «αγορές συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης συμπεριφοράς», όπου οι προβλέψεις για τη συμπεριφορά μας αγοράζονται και πωλούνται, και η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών υποτάσσεται σε ένα νέο «μέσο τροποποίησης συμπεριφοράς».

Η απειλή έχει μετατοπιστεί από ένα ολοκληρωτικό κράτος του Μεγάλου Αδελφού σε μια πανταχού παρούσα ψηφιακή αρχιτεκτονική: έναν «Μεγάλο Άλλο» που λειτουργεί προς όφελος του κεφαλαίου επιτήρησης. Εδώ είναι το χωνευτήρι μιας άνευ προηγουμένου μορφής εξουσίας που χαρακτηρίζεται από ακραίες συγκεντρώσεις γνώσης και είναι απαλλαγμένη από δημοκρατική εποπτεία. Η ολοκληρωμένη και συγκινητική ανάλυση του Zuboff αποκαλύπτει τις απειλές για την κοινωνία του 21ου αιώνα: μια ελεγχόμενη «κυψέλη» απόλυτης σύνδεσης που σαγηνεύει με υποσχέσεις απόλυτης βεβαιότητας για μέγιστο κέρδος - εις βάρος της δημοκρατίας, της ελευθερίας και του ανθρώπινου μέλλοντός μας.

Με μικρή αντίσταση από τον νόμο ή την κοινωνία, ο καπιταλισμός της επιτήρησης βρίσκεται στα πρόθυρα να κυριαρχήσει στην κοινωνική τάξη και να διαμορφώσει το ψηφιακό μέλλον - αν το αφήσουμε.

Ιn this masterwork of original thinking and research, Shoshana Zuboff provides startling insights into the phenomenon that she has named surveillance capitalism. The stakes could not be higher: a global architecture of behavior modification threatens human nature in the 21st century just as industrial capitalism disfigured the natural world in the 20th.

Zuboff vividly brings to life the consequences as surveillance capitalism advances from Silicon Valley into every economic sector. Vast wealth and power are accumulated in ominous new “behavioral futures markets,” where predictions about our behavior are bought and sold, and the production of goods and services is subordinated to a new “means of behavioral modification.”

The threat has shifted from a totalitarian Big Brother state to a ubiquitous digital architecture: a “Big Other” operating in the interests of surveillance capital. Here is the crucible of an unprecedented form of power marked by extreme concentrations of knowledge and free from democratic oversight. Zuboff’s comprehensive and moving analysis lays bare the threats to 21st century society: a controlled “hive” of total connection that seduces with promises of total certainty for maximum profit—at the expense of democracy, freedom, and our human future.

With little resistance from law or society, surveillance capitalism is on the verge of dominating the social order and shaping the digital future—if we let it.

The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power - Book - Faculty & Research - Harvard Business School

Alexandr Dugin Η δημοσίευση τριών εκατομμυρίων αρχείων του Έπσταϊν

 

Ιωάννα Ξέρα ·  Ακολουθήστε  13 ώρ.   

<Αυτό είναι ουσιαστικά το τέλος της Δύσης. Δημοσιεύοντας τα αρχεία Epstein, αυτός ο πολιτισμός έχει σφραγίσει τη δική του καταστροφή. Αλλά αν εμείς, όλη η λογική ανθρωπότητα, δεν νικήσουμε αυτή τη σατανική ελίτ τώρα, θα συνεχίσει να μας κυβερνά.>

.........

Alexandr Dugin

Η δημοσίευση τριών εκατομμυρίων αρχείων του Έπσταϊν είναι ένα θεμελιώδες γεγονός τέτοιου μεγέθους που πραγματικά προκαλεί σύγχυση: γιατί τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης δεν του δίνουν την προσοχή που του αξίζει; Είναι ένα πραγματικό γεγονός, αν θέλετε, ένας αναμενόμενος αλλά όχι λιγότερο σοκαριστικός «μαύρος κύκνος» ή αυτό που οι πολιτικοί αναλυτές αποκαλούν «αλλαγή των γεγονότων».

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Καταρχάς, η δημοσιοποίηση των αρχείων του Έπσταϊν ήταν ένα βασικό μέρος της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ. Υποσχέθηκε να τα δημοσιοποιήσει για να αποκαλύψει ένα κύκλωμα παιδεραστών εντός της ηγεσίας των ΗΠΑ, το οποίο εμπλέκεται σε εξωφρενικά εγκλήματα. Μέχρι ένα σημείο, το θέμα του νησιού του Έπσταϊν - με τα τερατώδη όργια, τις σατανικές μάζες, την κακοποίηση παιδιών, τον κανιβαλισμό και τα ανθρώπινα πειράματα - ήταν αποκλειστικό δικαίωμα των θεωρητικών συνωμοσίας. Απορρίφθηκε ως απλές θεωρίες συνωμοσίας, αλλά σταδιακά έγινε σαφές ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από αυτό.

Κάποια στιγμή, τα στοιχεία έγιναν τόσο πειστικά που ο ίδιος ο Τζέφρι Έπσταϊν συνελήφθη, μαζί με τη στενή συνεργάτιδά του, Γκισλέιν Μάξγουελ, κόρη ενός από τους Αμερικανούς πράκτορες της Μοσάντ. Το γεγονός ότι ο Έπσταϊν φέρεται να αυτοκτόνησε στο κελί του υπό ασαφείς συνθήκες (αν και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σκοτώθηκε) μόνο αύξησε τις υποψίες.

Έγινε σαφές ότι το σκοτεινό του δίκτυο ολοκληρωτικής εκφύλισης (μανιακοί, δολοφόνοι, βιαστές και κατάσκοποι) περιλάμβανε εξαιρετικά ισχυρούς κύκλους που είχαν εδραιώσει τον έλεγχο όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και στις παγκόσμιες ελίτ.

Αρχικά, αυτός ήταν μόνο ο ισχυρισμός των θεωρητικών συνωμοσίας, στους οποίους στη συνέχεια προσχώρησαν και οι ψηφοφόροι του Τραμπ που πίστευαν ότι η πλήρης αλήθεια θα αποκαλυπτόταν μόλις ανελάμβανε τα καθήκοντά του. Αλλά πέρυσι, μετά τη δημοσίευση ενός μικροσκοπικού μέρους του φακέλου, το οποίο ουσιαστικά δεν περιείχε τίποτα, ξεκίνησε η απογοήτευση. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ προσπάθησε να ικανοποιήσει τα αιτήματα των υποστηρικτών του Τραμπ με μια «ψεύτικη» ιστορία. Όταν όλοι δήλωσαν ότι αυτό ήταν ανεπαρκές, ο Τραμπ προχώρησε στο επόμενο στάδιο: άρχισε να ισχυρίζεται ότι ο φάκελος του Έπσταϊν δεν υπήρχε, υποσχέθηκε χάρη για την Γκισλέιν Μάξγουελ και ουσιαστικά προσπάθησε να αποσιωπήσει την υπόθεση.

Αυτό προκάλεσε ρήγμα στο κίνημα MAGA. Αυτό σηματοδότησε την αρχή της πτώσης του Τραμπ, η οποία βρίσκεται πλέον στο ναδίρ της δεύτερης προεδρικής του θητείας. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη στάση του απέναντι στον φάκελο Epstein (ο οποίος, όπως τελικά ισχυρίστηκε ο Τραμπ, «επινοήθηκε από τους Δημοκρατικούς»). Υπήρξαν κατηγορίες ότι ο ίδιος ο Τραμπ είχε συμμετάσχει στα όργια στο νησί και ως εκ τούτου καθυστερούσε τη διαδικασία δημοσίευσης.

Αλλά τελικά, παρά τις επαίσχυντες πολιτικές φάρσες που περιέπλεξε αυτά τα έγγραφα, τα αρχεία τελικά δημοσιοποιήθηκαν. Αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό σε προσωπικότητες όπως ο Thomas Massey και ο Ro Khanna, οι οποίοι επέμειναν να μείνει το θέμα μυστικό.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΙΤ ΕΧΕΙ ΔΥΣΦΗΜΙΣΤΕΙ. Ο ΕΠΣΤΑΪΝ ΕΝΗΡΓΗΣΕ ΩΣ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ «ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: SHUTTERSTOCK

Η δημοσίευση ήταν μια απόλυτη βόμβα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, υπό την ηγεσία της προστατευόμενης του Τραμπ, Πάμελα Μπόντι, δημοσίευσε ένα μέρος του φακέλου για αρκετές ώρες, που περιείχε στοιχεία για την προσωπική εμπλοκή του Τραμπ σε αυτά τα παιδεραστικά όργια και τον εκφοβισμό των θυμάτων αυτής της τρομοκρατίας από την ομάδα ασφαλείας του. Δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες της Μελάνια Τραμπ στην αγκαλιά του Έπσταϊν, οι οποίες την δυσφήμισαν ως συμμετέχοντα σε ένα κύκλωμα παιδεραστίας που διακινούσε γυναίκες και παιδιά, τα βίαζε και τα δολοφονούσε. Αν και τα έγγραφα που αφορούσαν τον Τραμπ αφαιρέθηκαν μέσα σε λίγες ώρες, τα υπόλοιπα τρία εκατομμύρια αρχεία παρέμειναν (πιθανώς μόνο ένα κλάσμα).

Αυτό και μόνο αρκεί για να καταλάβουμε: όχι μόνο ο Τραμπ, αλλά και ο Έλον Μασκ, καθώς και πολλά μέλη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ακόμη και μέλη ευρωπαϊκών βασιλικών οικογενειών, ήταν μέρος αυτού του συστήματος. Ολόκληρη η δυτική ελίτ δυσφημίστηκε. Ο Έπσταϊν λειτουργούσε ως ένα είδος «τμήματος ανθρώπινου δυναμικού» για την παγκόσμια κυβέρνηση. Οι υποψήφιοι για παγκόσμια εξουσία υποβάλλονταν σε συγκεκριμένες τελετουργίες και εγκλήματα, όπως κακοποίηση παιδιών, δολοφονία και κανιβαλισμό, τα οποία καταγράφηκαν σε ταινία για μετέπειτα έλεγχο.

Ο Δυτικός κόσμος έχει καταρρεύσει. Κανένας Δυτικός πολιτικός ηγέτης, είτε στις ΗΠΑ είτε στην ΕΕ, δεν έχει χάσει καμία ηθική αυθεντία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα: σχεδόν ολόκληρη η Παγκόσμια Δύση έχει αποκαλυφθεί ως μια παιδοφιλική, σατανική οργάνωση. Αυτό είναι το τέλος κάθε προσποίησης ηγεσίας.

Τώρα, όποιος συνάπτει συμβόλαιο με έναν Δυτικό πολιτικό πρέπει να καταλάβει: θα μπορούσε να κάθεται δίπλα σε έναν μανιακό και δολοφόνο (και πολλοί κορυφαίοι Δυτικοί διανοούμενοι, ειδικοί, επιστήμονες και ούτω καθεξής, τόσο από την αριστερά όσο και από τη δεξιά, εμπλέκονται σε αυτό το παιδεραστικό δίκτυο). Αυτή είναι η Δύση. Επομένως, τώρα που έχουν δημοσιευτεί τα στοιχεία, είτε η ανθρωπότητα θα καταστρέψει αυτό το σύστημα, αυτή την τερατώδη ολοκληρωτική αίρεση, είτε η Δύση θα καταστρέψει την ανθρωπότητα, μετατρέποντας ολόκληρο τον πλανήτη σε ένα είδος Νησιού Έπσταϊν, το οποίο έχει ήδη γίνει σύμβολο ολόκληρης της σύγχρονης Δύσης.

Το δεύτερο θεμελιώδες και εξίσου σοκαριστικό σημείο είναι ο ηγετικός ρόλος των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών στο σύστημα του Έπσταϊν. Τα υλικά αποκαλύπτουν ότι ο Έπσταϊν ήταν εκπρόσωπος του σιωνιστικού ρατσισμού, χλευάζοντας περιφρονητικά τους «γκογίμ» (μη Εβραίους που θεωρούνταν «υπάνθρωποι») που συμμετείχαν στα όργια του. Στο πλαίσιο των τρεχόντων γεγονότων στη Γάζα, ο σιωνισμός έχει επίσης χάσει εντελώς κάθε δικαίωμα σε οποιαδήποτε ηθική υπόσταση.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΚΑΙ ΕΞΙΣΟΥ ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΓΕΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΕΠΣΤΑΪΝ. ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΣΤΑΪΝ ΗΤΑΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ LAWREY/SHUTTERSTOCK

Για δεκαετίες μετά τις φρικαλεότητες του ναζιστικού Ολοκαυτώματος, ο κόσμος συμπονούσε τον εβραϊκό λαό. Αλλά τώρα η ανθρωπότητα είναι σοκαρισμένη από το πώς αυτή η λατρεία μνήμης των εβραϊκών δεινών έχει αξιοποιηθεί από το Κράτος του Ισραήλ και το παγκόσμιο σιωνιστικό δίκτυο για να οικοδομήσει ένα σύστημα παγκόσμιου εκβιασμού και ελέγχου. Οι σιωνιστές απάντησαν στον ρατσισμό των Ναζί με την ίδια φυλετική ανωτερότητα (πουθενά πιο ορατή από ό,τι στην Παλαιστίνη). Και αυτό είναι ένα πραγματικό σοκ, μια πραγματική έκρηξη για την αμερικανική κοινωνία.

Τώρα, διάφορες πολιτικές δυνάμεις θα αρχίσουν να χειραγωγούν αυτά τα δεδομένα. Οι Δημοκρατικοί, οι οποίοι δεν εμπλέκονταν στον φάκελο του Έπσταϊν, θα προσπαθήσουν να τον χρησιμοποιήσουν εναντίον του Τραμπ. Ίσως ακόμη και ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι ακτιβιστές του MAGA να προσπαθήσουν να εκθρονίσουν τον Τραμπ, συνειδητοποιώντας ότι ένας ηλικιωμένος παιδόφιλος δεν μπορεί να οδηγήσει την Αμερική στο μεγαλείο ή ακόμα και να αποτελέσει κάποιο είδος ηθικής αυθεντίας. Οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να θυσιάσουν τον Μπιλ Γκέιτς, τον Μπαράκ Ομπάμα, μερικούς διεστραμμένους Κλίντον και πολλούς άλλους δικούς τους εκπροσώπους που συμμετείχαν στα όργια του Έπσταϊν, απλώς για να απομακρύνουν τον Τραμπ.

Το γεγονός ότι υλικό που δυσφημεί τον Τραμπ εμφανίστηκε στον ιστότοπο της δικής του υπηρεσίας θεωρείται ευρέως ως κόλπο της Μοσάντ, σε μια προσπάθεια να ωθήσει τον Τραμπ σε μια άμεση επίθεση στο Ιράν, κάτι από το οποίο μέχρι στιγμής έχει αποφύγει. Αλλά αυτές είναι λεπτομέρειες. Σε παγκόσμιο επίπεδο, πρόκειται για μια πλήρη αποτυχία της Δύσης, η οποία έχει γίνει παρακλάδι του παιδεραστικού λόμπι.

Επιτρέψτε μου να επαναλάβω: σε αυτό το πλαίσιο, είναι πολύ περίεργο που τα μέσα ενημέρωσης μας σιωπούν, παρόλο που δεν υπάρχει «ρωσικό ίχνος» σε αυτά τα δημοσιεύματα (εκτός από μερικά ασήμαντα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων των ιερόδουλων, και τις ρωσοφοβικές δηλώσεις όσων εμπλέκονται στον φάκελο). Φαίνεται σαν κάποιος να έχει δώσει εντολή να μην ανακατευτούν τα πράγματα.

Αλλά όλα αυτά φαίνονται απολύτως ασήμαντα σε σύγκριση με την κλίμακα της αβύσσου που έχει ανοιχτεί, συγκρίσιμη σε κλίμακα με τις φρικαλεότητες που αποκαλύφθηκαν στις δίκες της Νυρεμβέργης των Ναζί του Χίτλερ.

Η μόνη διαφορά είναι ότι για να καταδικάσει τους σημερινούς εγκληματίες, η ανθρωπότητα πρέπει πραγματικά να κατακτήσει αυτή τη συλλογική Δύση. Αυτοί οι διεστραμμένοι οι ίδιοι δεν θα μετανοήσουν ποτέ - θα προτιμούσαν να καταφύγουν σε παγκόσμια πρόκληση, πυρηνικό πόλεμο ή τουλάχιστον στον βομβαρδισμό του Καπιτωλίου, μια επιχείρηση ψευδούς σημαίας για να καλύψουν τα ίχνη τους.

Αυτό είναι ουσιαστικά το τέλος της Δύσης. Δημοσιεύοντας τα αρχεία Epstein, αυτός ο πολιτισμός έχει σφραγίσει τη δική του καταστροφή. Αλλά αν εμείς, όλη η λογική ανθρωπότητα, δεν νικήσουμε αυτή τη σατανική ελίτ τώρα, θα συνεχίσει να μας κυβερνά.

https://tsargrad.tv/.../jadernaja-dujel-ili-grazhdanskaja...

John Mearsheimer: Cold War 2.0 & NATO's Defeat in Ukraine

ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙΣ . Γ. Σεφέρης Μ. Τερζής Κ. Μακεδόνας

Σκορπάει σκυλόδοντα το φως, η άσφαλτος λιώνει

τα σπίτια με χαμηλωμένα βλέφαρα πονούν

κι οι μηχανές πριονίζουν σάρκες χωρίς εμάς

Και δε μας ακούς και δε μας βλέπεις

έξι μήνες φυλακωμένος σε δυο δρασκελιές κάμαρη

και σκούζω νύχτα μέρα από τις πληγές μου.

Τούτο γινότανε στις δεκατρείς

τουτ’ νού του μήνα (Αύγουστος 1853)

Κι ο ανακριτής τονίζοντας τις γενικές πληθυντικές

έκανε την κατ’ οίκον έρευνα χωρίς ν’ αφήσει τίποτε˙

κατώγια, ταβάνια, κασέλες, εικόνες δικές σου (του Θεού)

Και δε μας ακούς και δε μας βλέπεις

Και δε μας ακούς και δε μας βλέπεις

Κι ο μοίραρχος με τη στολή του, ο Πτολεμαίος

Πήρε το γέρο ανήμερα της Παναγιάς

Στο Μεντρεσέ που φυλακώνουν τους κακούργους.

                            ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ 

                            Κυριακή 20 Αυγούστου 1939

Γιώργος Καραμπελιάς: Η “ρωσική παράταξη” στην Ελλάδα και η Ουκρανία

 ΚΡΙΤΙΚΗ  ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ.

Σύμφωνα με τους αμερικανούς καθηγητές Sachs και Mearsheimer και όχι μόνον, η ουκρανική κρίση δεν ξεκινά το 2022 αλλά το 2014, όταν το Euromaidan[1] και η ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Γιανουκόβιτς με πραξικόπημα άλλαξαν τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της Ουκρανίας με έντονη δυτική εμπλοκή. Μετά την ανατροπή Γιανουκόβιτς, η νέα κυβέρνηση δήλωσε ότι θα στραφεί πιο αποφασιστικά προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ- ΟΤΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΊΠΕΙ ΤΗΝ ΟΥΔΕΤΕΡΌΤΗΤΑ. Η Μόσχα εξέλαβε αυτή τη μετατόπιση ως στρατηγική απειλή, ιδίως επειδή Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είχαν δώσει στη Ρωσία διαβεβαιώσεις στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ότι το ΝΑΤΟ «δεν θα επεκταθεί ανατολικά», κάτι που η ρωσική ηγεσία θεωρούσε θεμελιώδη βάση της μεταψυχροπολεμικής τάξης. Κατόπιν αυτών, η προσάρτηση της Κριμαίας και η εξέγερση στο Ντονμπάς το 2014 παρουσιάζονται ως αντίδραση στη νέα κατάσταση, ενώ οι Συμφωνίες του Μινσκ στις οποίες οι Ευρωπαίοι (Γερμανία κυρίως) είχαν ρόλο εγγυητή δεν εφαρμόστηκαν, αφήνοντας μια παγωμένη σύγκρουση που «έβραζε» επί οκτώ χρόνια. Παράλληλα, η Ουκρανία ενίσχυσε τη ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΉ ΣΥΝΕΡΓΑΣΊΑ ΜΕ ΤΟ ΝΑΤΟ, κάτι που οι δύο αναλυτές θεωρούν ότι η Ρωσία αντιμετώπισε ΩΣ ΥΠΑΡΞΙΑΚΉ ΑΠΕΙΛΉ. Η συσσώρευση στρατευμάτων το 2021 και η εισβολή του 2022, στη δική τους ανάγνωση, αποτελούν κλιμάκωση μιας κρίσης που είχε ήδη ξεκινήσει το 2014, όχι την αρχή της.

ΣΗΜ 1. Το Euromaidan ξεκίνησε τον Νοέμβριο 2013, όταν ο πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς αποφάσισε να μην υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan) στο Κίεβο για να διαμαρτυρηθούν. Οι διαδηλώσεις εξελίχθηκαν σε ευρύτερο κίνημα κατά της διαφθοράς και υπέρ μιας πιο ευρωπαϊκής πορείας. Η κατάσταση κλιμακώθηκε με βίαιες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας.

ΣΗΜ 2. Οι Συμφωνίες του Μινσκ (2014 και 2015) είχαν συγκεκριμένους εγγυητές/μεσολαβητές: 1.Τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE) για την επίβλεψη της συμφωνίας, 2. Τη Γερμανία & Γαλλία (ως διπλωματική εγγύηση), και 3. Ρωσία & Ουκρανία (συμβαλλόμενα μέρη).

ΚΙΝΑ

 

Ο ασιατικός γίγαντας με πάνω από 1,4 δισεκατομμύρια κατοίκους, υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, πραγματοποιεί σε λίγες δεκαετίες μια ανοδική πορεία οικονομικής και ανθρώπινης ανάπτυξης ιστορικών διαστάσεων, και προκαλεί έτσι έντονες αντιδράσεις στις παρακμάζουσες δυτικές δυνάμεις, όπως δείχνει η τρέχουσα σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών του Ντόναλντ Τραμπ και των κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων χωρών του δυτικού πόλου, όπως ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα ή η Αυστραλία.

prensa-rebelde.blogspot.com

Ο δρόμος της ΛΔ της Κίνας προς την πρώτη θέση στην παγκόσμια οικονομική ισχύ σε 30 γραφήματα

Κώστας Δουζίνας. Αντίσταση και φιλοσοφία στην κρίση

 

Ένα βιβλίο γραμμένο εν θερμώ για την παγκόσμια κρίση και το δικαίωμα στην αντίσταση για τη νεοφιλελεύθερη βιοπολιτική και την άμεση δημοκρατία για την ευθύνη των διανοουμένων και την ποίηση του πλήθους. Ένα βιβλίο ριζοσπαστικής πολιτικής φιλοσοφίας για την Ελλάδα και την Ευρώπη που έρχονται. Αν το πρώτο μνημόνιο ήταν μια ελληνική τραγωδία, οι επόμενες συμφωνίες μοιάζουν με φάρσα που -όπως όλες οι φάρσες και αντίθετα από τις τραγωδίες- δεν οδηγεί σε κάθαρση αλλά στην ασταμάτητη ταπείνωση των πρωταγωνιστών της. Αυτό που δεν είχαν προβλέψει πολιτικοί και τραπεζίτες είναι ότι η κρίση θα μπορούσε να αντιστραφεί και να γίνει δημιουργική. Από τον Δεκέμβρη ως τη "Στάση Σύνταγμα", όπως ονόμασα συμβολικά το κίνημα των αγανακτισμένων στις πλατείες, η αντίσταση του πλήθους άλλαξε το πολιτικό παιχνίδι κι έβαλε στην επικαιρότητα το ενδεχόμενο μιας πολιτικής, ηθικής και πολιτισμικής αναγέννησης. Η Ευρώπη χρησιμοποίησε την Ελλάδα ως πειραματόζωο για να δοκιμάσει τις συνθήκες αναδιοργάνωσης του ύστερου καπιταλισμού. Αυτό που δεν περίμεναν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές ελίτ ήταν ότι το πειραματόζωο θα καταλάμβανε το εργαστήριο, θα έδιωχνε τους τυφλούς επιστήμονες και θα άρχιζε ένα διαφορετικό πείραμα: την ίδια τη μετεξέλιξή του από αντικείμενο σε υποκείμενο της πολιτικής πράξης. Η έννοια και τα όρια της δημοκρατίας παίζονται πάλι στον τόπο όπου γεννήθηκαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

https://alexandria-publ.gr/wp-content/uploads/2015/12/douzinas-dt.pdf

Περιεχόμενα Πρόλογος 1. Χρέος, κρίση, θέαμα 2. Καπιταλισμός, νεοφιλελευθερισμός, βιοπολιτική Παρέκβαση Ι: Διανοούμενοι και ευθύνη 3. Ανομία και ανυπακοή 4. Αντιστάσεις Παρέκβαση ΙΙ: Αδικία – το δικαίωμα στην αντίσταση 5. Πλήθος, λαός, δήμος 6. Ριζοσπαστική πολιτική φιλοσοφία Παρέκβαση ΙΙΙ: Η Ευρώπη που έρχεται

Όπως εξηγείται στον Πρόλογο, το βιβλίο γράφτηκε «εν θερμώ» τον Αύγουστο του 2011 κι αποτελεί έναν φιλοσοφικό αναστοχασμό των φαινομένων και των γεγονότων που προηγήθηκαν. Τα δύο πρώτα κεφάλαια (1 και 2) περιγράφουν την κρίση και το χρέος όχι μόνο ως παγκόσμιο και ελληνικό πρόβλημα αλλά και ως ευκαιρία ή μέσο («επιθυμία του χρέους» από την πλευρά των ελίτ) για την επικράτηση ενός κυνικού, βιοπολιτικού καπιταλισμού. Στις νεοφιλελεύθερες και νεοαποικιακές συνθήκες που επιβάλλονται σήμερα στην Ελλάδα, καπιταλισμός-καζίνο και εκσυγχρονισμός, δόγμα του σοκ και κατάσταση έκτακτης ανάγκης προσβάλλουν τα βιοτικά συμφέροντα και τα δημοκρατικά δικαιώματα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και το βαθύτερο ήθος που τη συνέχει

Τα δύο επόμενα κεφάλαια (3 και 4) παρακολουθούν τις αντιστάσεις που εκδηλώθηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα, τοποθετώντας τες όχι στο ερμηνευτικό πλαίσιο της «ανομίας» που άκριτα υιοθετούν οι εκπρόσωποι της εξουσίας, αλλά στην πλούσια ιστορική παράδοση και ριζοσπαστική προοπτική της πολιτικής ανυπακοής. Δεκέμβρης, Υπατία, Κερατέα, «Δεν πληρώνω», «Στάση Σύνταγμα» (όπως ονομάζει ο συγγραφέας το κίνημα των πλατειών) – μια αλυσίδα αντίστασης ενώνει, παρά τις διαφορές τους, αυτούς τους τόπους, τα γεγονότα και τις στιγμές, επαναπροσδιορίζοντας την πολιτική και τη δημοκρατία. Τα δύο τελευταία κεφάλαια (5 και 6) προσεγγίζουν το πλήθος ως κοινωνική και πολιτική κατηγορία με ποικίλες εκφάνσεις, από τον όχλο μέχρι το δήμο, και με κρίσιμες συνέπειες για τη φιλοσοφία και την πολιτική. Το πλήθος, που εμφανίζεται στη θεωρία ως δημιούργημα αλλά και δύναμη ανατροπής του μεταφορντικού καπιταλισμού και της παγκόσμιας Αυτοκρατορίας, ανασυντίθεται μέσα από την εμπειρία της «Στάσης Σύνταγμα» σε υποκείμενο πολιτικής πράξης και ποίησης, άμεσης δημοκρατίας και ριζικού ανταγωνισμού, που μετασχηματίζει τις αριστερές στρατηγικές των συμμαχιών και της ηγεμονίας.

Ανάμεσα στα κεφάλαια παρεμβάλλονται σύντομα συνοδευτικά ή συνδετικά κείμενα, ενώ το βιβλίο συμπληρώνεται με τρεις εκτενείς παρεκβάσεις: (Ι) για το ρόλο και την ευθύνη των διανοουμένων, «δημόσιων» ή «ακαδημαϊκών»· (ΙΙ) για την αδικία και την επανάσταση, την επαγγελία των δικαιωμάτων και την οντολογία της αντίστασης· (ΙΙΙ) για την κρίση και την προοπτική της ευρωπαϊκής ιδέας και της μεσογειακής κληρονομιάς. 

Ο Κώστας Δουζίνας είναι καθηγητής Νομικών, διευθυντής του Birkbeck Institute for the Humanities και αντιπρύτανης του Birkbeck College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Σπούδασε στην Αθήνα, το Λονδίνο και το Στρασβούργο. Έχει διδάξει στα πανεπιστήμια του Middlesex, του Lancaster, της Πράγας, της Αθήνας, του Πεκίνου, της Νανκίνγκ, της Μελβούρνης και στο Griffith. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Κριτικών Νομικών Σπουδών (Critical Legal Conference), αρχισυντάκτης του Law and Critique: The International Journal of Critical Legal Thoughts και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Birkbeck Law Press. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Νομικής Σχολής του Birkbeck και του Νομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κύπρου. Τα βιβλία του, που έχουν μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες, είναι: Postmodern Jurisprudence, Justice Miscarried, Law and Psychoanalysis, The End of Human Rights, Law and the Image, Critical Jurisprudence, Human Rights and Empire, Adieu Derrida, The Idea of Communism (επιμ. μαζί με τον Slavoj Zizek). Τα νέα έργα του New Critical Legal Studies, The Meaning of Human Rights και Left and Rights θα κυκλοφορήσουν το 2012. Οι ελληνικές εκδόσεις των έργων του είναι μεταξύ άλλων: Ο Λόγος του νόμου, Νόμος και αισθητική, Το τέλος των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Αυστηρή προειδοποίηση Μελόνι προς ευρωπαίους ομολόγους – Το σημείωμα που...

ΓΑΛΑΞΙΑΣ NGC6684 . Huble telescope.

 

 

Located 44 million light-years from Earth in the constellation of Peacock. 

Theodore Postol: Iran Is Now an Undeclared Nuclear State

ORBAN EXPOSES EU War Plan, Says ‘Ukraine Is a Trojan Horse Meant to Bank...

Μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων 01/02/26 | OPEN TV. ΙΡΑΝ. Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.