Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026

Jeffrey Sachs: US & Israel Attack Iran - War Is Spreading Across the Region

 

«Φλέγεται» η Μέση Ανατολή - Ανατροπή του καθεστώτος επιδιώκει ο Τραμπ

 

ΠΟΛΕΜΟΣ! ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

 

Άνθρωπος και Τεχνητή Νοημοσύνη: Συναλληλία ή συναλλαγή; Ήθος ή ηθική;


Άνθρωπος και Τεχνητή Νοημοσύνη: Συναλληλία ή συναλλαγή; Ήθος ή ηθική;
 

ΠΟΛΕΜΟΣ ΗΠΑ -ΙΣΡΑΗΛ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

 

Η "ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ" ΚΥΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

 



Σε μια χώρα όπου η παραίτηση έχει γίνει σχεδόν κανονικότητα, η κ. Καρυστιανού ράγισε το «τίποτα δεν αλλάζει», όχι με τη στήριξη μηχανισμών, αλλά με τη δύναμη της μνήμης και ό,τι της όριζε η αξιοπρέπεια και η αδιανόητη οδύνη της απώλειας της. Και αυτό από μόνο του ήταν πολιτικό γεγονός, που το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει.

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

36 λ. 
Η "ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ" ΚΥΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ
Όταν ράγισε το «τίποτα δεν αλλάζει»
Σε μια χώρα όπου η παραίτηση είχε σχεδόν γίνει κανονικότητα και η φράση «τίποτα δεν αλλάζει» ακουγόταν σαν αυτονόητη αλήθεια, εμφανίστηκε μια φωνή που δεν ζήτησε την άδεια κανενός. Ήταν μια φωνή που δεν στηρίχθηκε σε μηχανισμούς, αλλά στη δύναμη της μνήμης και σε ό,τι της όριζε η αξιοπρέπεια και η αδιανόητη οδύνη της απώλειας της. Και αυτό από μόνο του ήταν πολιτικό γεγονός.
Αυτό είναι που το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ποτέ. Ότι, με όλη αυτή την αγωνιστικότητα της, έκανε κάτι απλό και ταυτόχρονα ασυγχώρητο: σήκωσε τον κόσμο από τον καναπέ.
Το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ότι δεν μίλησε σαν “ειδικός”, ούτε σαν κομματικό στέλεχος, αλλά σαν άνθρωπος που πενθεί και απαιτεί. Ότι δεν δέχτηκε τον ρόλο της σιωπηλής θλίψης, αλλά μετέτρεψε τον πόνο σε δημόσιο λόγο.
Δεν θα της συγχωρέσει ποτέ ότι έσπασε την πιο βολική πεποίθηση της σύγχρονης Ελλάδας, ότι δηλαδή «τίποτα δεν αλλάζει». Για χρόνια αυτή η φράση λειτουργούσε σαν μηχανισμός παραίτησης. Σαν άδεια για απραξία. Σαν άλλοθι για συμβιβασμό. Και όμως, μια καθαρή και σταθερή επιμονή της μητέρας που μιλούσε "από" τον πόνο της -και όχι "για" τον πόνο της- αρκούσε για να ραγίσει το αφήγημα.
Τίποτα δεν είναι πιο ενοχλητικό για μια τακτοποιημένη εξουσία από το να της θυμίζουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να σταθούν όρθιοι. Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να επιστρέφει στην κοινωνία το βάρος της ευθύνης της. Όταν κάποιος υπενθυμίζει ότι η συμμετοχή έχει νόημα, ότι η φωνή μετράει, ότι η μνήμη μπορεί να γίνει πράξη, τότε αποκαλύπτεται πως η αδυναμία δεν ήταν φυσικός νόμος αλλά συνήθεια.
Γι' αυτό το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ότι έκανε τη μνήμη ανυποχώρητη. Ότι δεν άφησε την τραγωδία να μετατραπεί σε στατιστικό στοιχείο ή σε μια ακόμη “δύσκολη στιγμή” που ξεχνιέται. Ότι άντεξε την πίεση, τη συκοφαντία, την απαξίωση.
Ποτέ δεν συγχωρείται αυτός που θυμίζει στους ανθρώπους ότι είναι ελεύθεροι. Δεν συγχωρείται αυτός που διαταράσσει μια «τάξη» που έχει στηριχθεί στη συνήθεια, στον φόβο και στην ανάθεση. Ποτέ δεν συγχωρείτε από τα συστήματα αυτός που φέρει ξανά στο επίκεντρο το βάρος της ελευθερίας.
Η κυρία Καρυστιανού θύμισε σε μια κουρασμένη κοινωνία πως η ελευθερία δεν είναι βάρος που πρέπει να παραδοθεί, αλλά ευθύνη που πρέπει να αναληφθεί. Ότι η κοινωνία μπορεί να σταθεί ξανά όρθια.
Και αυτό είναι επικίνδυνο για κάθε σύστημα που έχει μάθει να κυβερνά μέσω της κόπωσης και της παραίτησης, που έχει κάνει το Φόβο μέθοδο διακυβέρνησης.
Γιατί αν ραγίσει οριστικά η πεποίθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει», τότε αλλάζουν όλα.
Και αυτό, θα το οφείλει η ελληνική κοινωνία στην κυρία Καρυστιανού-παρά τα όποια λάθη και ελλείμματα της.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΤΝ (ΑΙ)

 


Γεώργιος Σγούρδος 
15 λ.  

Ο Mrinank Sharma ήταν, μέχρι πριν από λίγες μέρες, υπεύθυνος ασφαλείας της εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης Anthropic (βλ. Claude). Ήταν. Παραιτήθηκε. Στο γράμμα παραίτησης που δημοσίευσε στο Χ στις 9 Φεβρουαρίου, αναφέρει ουσιαστικά ότι υπάρχουν συνεχείς πιέσεις για παραμερισμό των ηθικών αναστολών χάριν της ταχύτητας και του κέρδους, σε σημείο που να μη μπορεί πια να ενεργεί με γνώμονα κάποιες αξίες. Είναι αξιοσημείωτο ότι αντί να κατευθυνθεί προς κάποια ανταγωνιστική εταιρεία, στο γράμμα του αναφέρει ότι θα μετοικήσει στην Αγγλία όπου θα αφοσιωθεί στην ...ποίηση. Κλείνει το γράμμα του με το ποίημα "The way it is" του William Stafford. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή, την οποία παρήγγειλα και έχω στα χέρια μου από χθες. Ανεξάρτητα από τη λογοτεχνική αξία των ποιημάτων, η ενέργεια αυτή του Mrinank Sharma εγγράφεται, κατά τη γνώμη μου, ως πράξη αντίστασης στην αλόγιστη επέλαση των νέων τεχνολογιών. Ζούμε στην εποχή μιας ιδιότυπης, φρενήρους κούρσας με όρους πολέμου, με ενδεχόμενες καταστροφικές επιπτώσεις σε παγκόσμια κλίμακα, που όμως επιλέγεται να αγνοηθούν στο όνομα του κέρδους : όποιος πρώτος φτάσει στην AGI (γενική ΤΝ, ανώτερη της ανθρώπινης) θα νικήσει. Με έπαθλο "the winner takes it all". Στο γράμμα του, ο Mrinank Sharma λέει "the word is in peril". Κι ενώ διαβάζετε αυτές τις γραμμές, γίνεται ένας χαμός πάλι στο Ιράν. Ίσως ακούσατε επίσης ότι χθες, μέσα σε μόλις 24 ώρες, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ διέκοψε τη συνεργασία με την Anthropic που είχε βάλει όρους ασφαλείας (ως προς την αυτονομία ρομπότ και μαζική παρακολούθηση του πληθυσμού) και αποφάσισε να συνεχίσει με την OpenAI του Sam Altman που ισχυρίζεται ότι θα σεβαστεί τους ...ίδιους όρους (έχει πολύ ζουμί εδώ). Ζούμε σε πολύ ενδιαφέροντες και επικίνδυνους καιρούς.
Φωτ.: Σήμερα σε ένα καφέ της Λωζάννης, με το βιβλίο του Mrinank Sharma.

Ντόναλντ Τραμπ: Κηρύσσει πόλεμο στο Ιράν - «Όταν τελειώσουμε, αναλάβετε την κυβέρνησή σας» 28/2/2026

Ντόναλντ Τραμπ: Κηρύσσει πόλεμο στο Ιράν - «Όταν τελειώσουμε, αναλάβετε την κυβέρνησή σας» 

Και πάλι η Μέση Ανατολή φλέγεται !

 


Vasiliki Lazou

47 λ. 
Και πάλι η Μέση Ανατολή φλέγεται. Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Δεν είναι «μοιραία». Δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο που απλώς συμβαίνει. Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιλέγουν ξανά τη στρατιωτική κλιμάκωση αντί για την πολιτική λύση στη Μέση Ανατολή.
Κάθε φορά το ίδιο έργο.
Η «ασφάλεια» βαφτίζεται επιχείρηση.
Η «σταθερότητα» βαφτίζεται βομβαρδισμός.
Η «αυτοάμυνα» γίνεται προληπτικός πόλεμος.
Και στο τέλος;
Νεκροί άμαχοι. Διαλυμένες πόλεις. Παιδιά χωρίς μέλλον. Ένας κύκλος αίματος που βαθαίνει το μίσος και γεννά τον επόμενο πόλεμο.
Αν πίστευα ότι υπάρχει Θεός που να ασχολείται με τα ταπεινά και τα ανθρώπινα, θα προσευχόμουν να βάλει το χέρι του. Να σταματήσει αυτή την αλαζονεία της ισχύος. Να θυμίσει στους ισχυρούς ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο με πυραύλους αλλά και με ευθύνη.
Αλλά όσο ο ουρανός σιωπά, οφείλουμε να μιλάμε εμείς.
Να λέμε καθαρά ότι η ειρήνη δεν επιβάλλεται με βόμβες.
Ότι η διεθνής νομιμότητα δεν είναι εργαλείο κατά το δοκούν.
Ότι οι ζωές των ανθρώπων στη Μέση Ανατολή δεν είναι πιόνια σε γεωπολιτικές σκακιέρες.
Η ευθύνη έχει αποδέκτες.
Και η σιωπή είναι συνενοχή.

ΤΕΜΠΗ: 28-2-2023 – 28-2-2026. Τρία χρόνια από τη νύχτα που σημάδεψε για πάντα την Ελλάδα.

 

28-2-2023 – 28-2-2026
Τρία χρόνια από τη νύχτα που σημάδεψε για πάντα την Ελλάδα.
Η τραγωδία στα Τέμπη δεν είναι απλώς μια ημερομηνία — είναι μνήμη, πόνος, οργή και υπόσχεση.
Θυμόμαστε τους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο άδικα.
Στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες που συνεχίζουν να ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά.
Ζητάμε αλήθεια, δικαιοσύνη και ασφάλεια, για να μη ζήσουμε ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο.
Η μνήμη δεν ξεθωριάζει.
Η ευθύνη δεν παραγράφεται.
Η ελπίδα για δικαίωση παραμένει ζωντανή.
🕯️ Στη μνήμη των θυμάτων των Τεμπών.

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)