Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026

Πέτρινος χρόνος - Γιάννης Ρίτσος - Τα μακρονησιώτικα/ Τάσος Γκρους

 

Rudolf Pfeiffer Ιστορία της Κλασσικής Φιλολογίας Από των αρχών μέχρι του τέλους των ελληνιστικών χρόνων

Rudolf Pfeiffer Ιστορία της Κλασσικής Φιλολογίας Από των αρχών μέχρι του τέλους των ελληνιστικών χρόνων 

Η εμβληματική δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου – Ο εμφύλιος πριν τον Εμφύλιο 10/02/2020 // SLPress 2026

Η εμβληματική δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου – Ο εμφύλιος πριν τον Εμφύλιο 10/02/2020 

Σάκης Μουμτζής | Πίσω από τις παραγράφους | Εκδόσεις Επίκεντρο #1.1

 

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026

«Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος (1946-1949)», του Σπυρίδωνα Πλακούδα

 

«ΣΥΡΙΖΑ, απάτες και αυταπάτες», του Σάκη Μουμτζή

 

Το τέλος του Εμφυλίου

 


Ο χρήστης Vasiliki Lazou βρίσκεται στην τοποθεσία ΓΡΑΜΜΟΣ 2.520.

Το τέλος του Εμφυλίου, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς… και ο Άδωνις που δεν λέει να τον τελειώσει. Σαν σήμερα, πριν από 77 χρόνια, με την κατάληψη της κορυφής Κάμενικ στον Γράμμο, ολοκληρώνονται οι τελευταίες μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου. Οι δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού επικρατούν και χιλιάδες μαχητές και μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Μια Ελλάδα βαθιά πληγωμένη βγαίνει από έναν πόλεμο που είχε αφήσει πίσω του νεκρούς, διώξεις, φυλακές, εκτελέσεις, εξορίες και μια κοινωνία βαθιά διχασμένη.
Κι όμως ο Εμφύλιος άφησε πίσω του ουρά...
Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, στο κλασικό κείμενό του "Η ιδεολογική επίδραση του Εμφυλίου Πολέμου", εξηγεί πώς η στρατιωτική ήττα της Αριστεράς μετατράπηκε σε ένα ολόκληρο μετεμφυλιακό σύστημα πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης.
Ο αντικομμουνισμός έγινε κρατική ιδεολογία. Η «εθνικοφροσύνη» έγινε διαβατήριο πολιτικής νομιμοφροσύνης. Και η κοινωνία έμαθε να ζει με τον φόβο: ποιος είναι «δικός μας», ποιος είναι «ύποπτος», ποιος έχει «καλό» και ποιος «κακό» κοινωνικό φρόνημα.Ο Τσουκαλάς, λοιπόν, μας βοηθά να καταλάβουμε κάτι που σήμερα μοιάζει ξανά επίκαιρο: ο Εμφύλιος, ως ιδεολογικό καθεστώς, δεν τελείωσε το 1949. Έφτασε μέχρι τη Μεταπολίτευση.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Άδωνις.
Γιατί, 77 χρόνια μετά, ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη αισθάνθηκε την ανάγκη να μας θυμίσει ότι η Ελλάδα τότε «σώθηκε» από την «κομμουνιστική απειλή» και να θρηνήσει περίπου για το γεγονός ότι η Μεταπολίτευση… μας έκανε να ξεχάσουμε.
Τόσα χρόνια μετά, λοιπόν, και ο Άδωνις πιάνει το νήμα ακριβώς από εκεί που το άφησε το μετεμφυλιακό κράτος.Εθνικόφρονες από τη μία, κομμουνιστική απειλή από την άλλη.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: μεσολάβησαν 77 χρόνια.
Μεσολάβησε η δικτατορία. Η Μεταπολίτευση. Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. Η επιστροφή των πολιτικών προσφύγων. Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Η ιστορική έρευνα. Και μια ολόκληρη κοινωνία που προσπάθησε, με δυσκολίες και αντιφάσεις, να συμφιλιωθεί με το παρελθόν της.
Αλλά φαίνεται πως κάποιοι δεν ενημερώθηκαν ότι ο Εμφύλιος τελείωσε.
Ίσως γι’ αυτό η σημερινή ανάρτηση του Άδωνη να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ’ όσο νομίζει ο ίδιος. Γιατί δεν είναι απλώς μια ακόμη «άποψη για την Ιστορία». Είναι η υπενθύμιση ότι ο εμφυλιοπολεμικός αντικομμουνισμός μπορεί να επιστρέφει, ακόμη και όταν νομίζουμε ότι τον έχουμε αφήσει πίσω.
Κι όμως, δεν έχουμε κανέναν λόγο να φοβόμαστε την Ιστορία.
Εμείς θέλουμε να τη θυμόμαστε ολόκληρη.
Να θυμόμαστε όσους χάθηκαν. Τους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ. Τους αγωνιστές που εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν. Τις οικογένειες που διαλύθηκαν. Τους πολιτικούς πρόσφυγες που έζησαν για δεκαετίες μακριά από την πατρίδα τους. Όλους εκείνους που έζησαν τη βία και τις συνέπειες του Εμφυλίου.
Και να θυμόμαστε κυρίως τι ακολούθησε: ένα κράτος που για δεκαετίες χώριζε τους πολίτες του σε «εθνικόφρονες» και «μη εθνικόφρονες».
Όταν, το 2026, ένας υπουργός επιστρέφει στη γλώσσα της «κομμουνιστικής απειλής», μάλλον ο Τσουκαλάς παραμένει πιο επίκαιρος από ποτέ.
Λιγότερα

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 25 λ. · Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

25 λ. 
Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ
Στις ΗΠΑ ένα στα τρία (1/3) νοικοκυριά αντιμετωπίζουν προβλήματα ενδοοικογενειακής βίας, ενώ ένα στα πέντε (1/5) κορίτσια είναι θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.
Φαντάζεται κανείς πως μπορεί να είναι οι αντίστοιχοι δείκτες στην καθημαγμένη ελληνική κοινωνία και σε ποιο τραυματικό πλαίσιο ζούμε και μεγαλώνουν τα παιδιά μας.
Παρά την έκταση τους όμως τα ζητήματα αυτά, αλλά και όλα όσα συναρτώνται με το ψυχικό τραύμα, αντιμετωπίζονται συνήθως ως ατομικές περιπτώσεις άσχετες και ξεκομένες από το κοινωνικό πλαίσιο που τις προκαλεί, τις συντηρεί και τις αναπαράγει - για να αναπαράγεται έτσι και το ίδιο.
Πρακτικά αυτό σημαίνει πως κάποιος που υποφέρει, για παράδειγμα, από υψηλό στρες ή κατάθλιψη του είναι αδιανόητο -τουλάχιστον- να συμπεριλάβει στους αιτιώδεις παράγοντες της κατάστασης του και το πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό σύστημα, την κυβέρνηση του, την αντιπολίτευση, τα Μνημόνια, την νεοαποικιοκρατία ή την εξάρτηση της χώρας από τον ξένο παράγοντα.
Όπως λέει ο ψυχίατρος Bessel van der Kolk, το ψυχικό τραύμα συναρτάται πολύ περισσότερο με τον ταχυδρομικό κώδικα, παρά με τον γεννετικό κώδικα. Το που κατοικεί κανείς επηρεάζει σημαντικά τον βαθμό έκθεσης του στην ψυχοπαθολογία.
Οπότε την Δευτέρα το πρωϊ που θα δυσκολεύεσαι να σηκωθείς από το κρεββάτι για "να πας σ' αυτήν την κωλοδουλειά" ή την Κυριακή το βράδυ που θα νοιώθεις ένα κόμπο στο στομάχι για το πως θα βγει η βδομάδα ή την Τρίτη το απόγευμα που θα σκέφτεσαι πως θα ξεκλέψεις ένα δεκάρικο για να πας στον Προπατζίδικο να ξεχαστείς, είναι σημαντικό -πριν ξεκινήσεις τις Ψ διαγνώσεις- να σκεφτείς τι φταίει πραγματικά και δεν νοιώθεις ζωντανός, τι φταίει πραγματικά και δεν νοιώθεις ασφαλής ούτε στο ίδιο σου το σώμα...και επιτέλους να κάνεις κάτι γι' αυτό!
Γι' αυτό, σταμάτα να προσαρμόζεσαι τόσο καλά σε έναν κόσμο που σε αρρωσταίνει.
Λιγότερα

«1944 - 1949: Πώς η Ελλάδα παρέμεινε στον ελεύθερο κόσμο», Τόμος Α' και Β', Ιστορίες από τον Εμφύλιο (Μουμτζής 1.03+)

 


Για τα βιβλία μιλούν: ✅ Ευάγγελος Βενιζέλος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Α.Π.Θ., πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών ✅ Κώστας Στούπας, δημοσιογράφος Capital.gr, συγγραφέας ✅ Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας Τμ. Ιστορίας και Αρχαιολογίας Ε.Κ.Π.Α., γενικός γραμματέας του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία ✅ Σάκης Μουμτζής, ο συγγραφέας του βιβλίου Χαιρετισμό απευθύνει ο δημοσιογράφος Θανάσης Μαυρίδης. Τη συζήτηση συντονίζει ο Δρ Βαλκανικών σπουδών, εκδότης, συγγραφέας, Πέτρος Παπασαραντόπουλος.


Παρουσίαση

Με το παρόν βιβλίο ολοκληρώνεται η δίτομη εργασία του συγγραφέα για την "κόκκινη βία" κατά την χρονική περίοδο 1943-1950. Ο Σάκης Μουμτζής σε αυτό το βιβλίο του προσπαθεί να απαντήσει στο βασικό ερώτημα, αν ο εμφύλιος πόλεμος ήταν μία απόπειρα της ηγεσίας του ΚΚΕ να ενσωματώσει την εσωτερική πολιτική κατάσταση στο διεθνές περιβάλλον κρίσης που άρχισε να διαμορφώνεται στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια, ή ήταν μία κοινωνική επανάσταση λόγω της όξυνσης των συνθηκών στην Ελλάδα. Αν ήταν μία απόπειρα της τριτοδιεθνιστικής ηγεσίας του ΚΚΕ να μην εντάξει το κόμμα στις διαδικασίες της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στις οποίες και δεν πίστευε ή ήταν αποτέλεσμα της "Λευκής Τρομοκρατίας" και των επιλογών του αμερικανοβρετανικού παράγοντα. Ο συγγραφέας εξετάζει τη συμβολή των λαϊκών δημοκρατιών στην έναρξη του εμφυλίου πολέμου, καθώς και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτός διεξήχθη στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Προσπαθεί να καταγράψει τις συλλογικές διαθεσιμότητες, τα υπόγεια και τα εμφανή ρεύματα της κοινωνίας του εμφυλίου. Με μία ανατρεπτική ματιά εξετάζει τα θέματα της Μακρονήσου, των Εκτάκτων Στρατοδικείων και των γεγονότων της Πελοποννήσου. Καταγράφει και να αναλύει την στρατηγική του ΚΚΕ και τις εξελίξεις τόσο στον χώρο της πολιτικής όσο και στα πεδία των μαχών μετά το 1946. Ο Μουμτζής δείχνει με σαφήνεια με ποιον τρόπο οι πολιτικές αποφάσεις διαπλέκονται με τις στρατιωτικές εξελίξεις και πώς οι τελευταίες καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη φυσιογνωμία του πολιτικού συστήματος της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Όπως αναφέρει στην εισαγωγή του βιβλίου ο Νίκος Μαραντζίδης, "Η "Κόκκινη Βία" αποτελεί ένα από τα καλύτερα κείμενα ιστορικής κατανόησης της λογικής, της στρατηγικής αλλά και των εσωτερικών αντιφάσεων της κομμουνιστικής Αριστεράς. Ο Μουμτζής μπορεί να μην είναι επαγγελματίας ιστορικός, αλλά αποδεικνύεται πως είναι εξαιρετικός γνώστης του ιδεολογικού και οργανωτικού κόσμου του ΚΚΕ, και ταυτόχρονα είναι ένας οξυδερκής πολιτικός αναλυτής του κομμουνιστικού φαινομένου, και μπορεί να κατανοεί τα πολιτικά προτάγματα, σχέδια και εμπόδια που είχε μπροστά του το ΚΚΕ σε εκείνη τη δεδομένη ιστορική συγκυρία." O Σάκης Μουμτζής γεννήθηκε το 1953 στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο το 1971 και πήρε το πτυχίο της Νομικής το 1976. Δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στο χώρο του Ρήγα Φεραίου, στη Σπουδάζουσα και στη συνέχεια στις γραμμές της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ εσωτερικού μετέχοντας στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού Αγώνας. Από το 1980-2009 ασχολήθηκε επαγγελματικά με την οικογενειακή επιχείρηση. Ζει στη Θεσσαλονίκη. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Έχει τελειώσει ο Εμφύλιος Πόλεμος στην Ελλάδα; Βασιλική Λάζου

 

«Η κόκκινη Βία, 1947-1950. Ένοχες σιωπές, αριστεροί μύθοι», του Σάκη Μουμτζή (55+)

 

Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος (1946-1949)

 

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)