Μ. Γκανάς , ❝Το Κοτσύφι❞

 

Κόκκινα Δάνεια: Οι πολίτες όμηροι των τραπεζών! Αγλαϊα Λιαπάκη

 

Μικρές Κυκλάδες (1963)

 

Ο. Ελύτης – Τα `δατε τα μάθατε
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Σούλα Μπιρμπίλη

https://www.youtube.com/watch?v=yIOQszkTZJE

Άλμπουμ - Μικρές Κυκλάδες (1963)

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ · Giannis Sianis · 2 ημ. ·

 

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ

Ιστορικό Αρχείο Φροντιστών - Κωνσταντάρας Γιώργος 2 ημ. · Κώστας ΜΑΝΩΛΚΙΔΗΣ, 1925 -2005, ένας μεγάλος φροντιστής. 

21 Ιουνίου – Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής Κάθε μεγάλη μουσική, στο βάθος, είναι μια καταφρόνεση του θανάτου. Ο. Ελύτης – Εν λευκώ (Τα μικρά έψιλον) απόσπασμα

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 10 λ. · ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙΩ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

10 λ. 

·

ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙΩ

Τα τελευταία χρόνια αρχίζω να υποψιάζομαι πως οι πιο σημαντικές αλλαγές της ζωής μου δεν συνέβησαν όταν ήξερα πού πήγαινα. Συνέβησαν όταν δεν μπορούσα πια να μείνω εκεί όπου βρισκόμουν.

Για πολλά χρόνια πίστευα ότι η ωριμότητα σημαίνει να έχεις σχέδιο. Να ξέρεις τον προορισμό, να οργανώνεις τα βήματά σου, να ελέγχεις όσο μπορείς τις πιθανότητες της αποτυχίας. Σήμερα δεν είμαι πια τόσο βέβαιος.

Νομίζω πως ό,τι πραγματικά με άλλαξε δεν το είχα ποτέ σχεδιάσει. Δεν σχεδίασα τους ανθρώπους που με σημάδεψαν. Δεν σχεδίασα τις απώλειες που με μεγάλωσαν. Δεν σχεδίασα τις συναντήσεις που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Και, ασφαλώς, δεν σχεδίασα τις πληγές που με ανάγκασαν να γνωρίσω πλευρές του εαυτού μου που μέχρι τότε αγνοούσα.

Σιγά σιγά άρχισα να καταλαβαίνω πως η ζωή δεν μοιάζει τόσο με μια ευθεία διαδρομή όσο με ένα "προσκύνημα". Μην φανταστείς ότι μιλώ για ένα προσκύνημα προς έναν τόπο. Μιλώ για προσκύνημα προς έναν άνθρωπο. Προς εκείνον που, μάλλον, ήμασταν πάντοτε κάπως "προορισμένοι" να γίνουμε.

Το παράξενο είναι πως κάθε φορά που νόμιζα ότι χάθηκα, αργότερα ανακάλυπτα πως εκείνες ακριβώς οι περίοδοι ήταν που με μεταμόρφωσαν περισσότερο. Τότε, όμως, δεν το ήξερα. Τότε ένιωθα μόνο φόβο, αβεβαιότητα, θυμό, μοναξιά και άγχος.

Γιατί, ξέρεις ε, το Εγώ αγαπά τους χάρτες. Θέλει να γνωρίζει πού τελειώνει ο δρόμος πριν κάνει το πρώτο βήμα. Ζητά αποδείξεις πριν εμπιστευτεί, εγγυήσεις πριν αγαπήσει, βεβαιότητες πριν τολμήσει. Ζητά να προβλέψει το μέλλον πριν κάνει ένα βήμα στο παρόν. Γιατί, είναι πολύ ύπουλη ιστορία η ασφάλεια.

Η ψυχή, όμως, μοιάζει να λειτουργεί αλλιώς. Δεν προχωρά επειδή γνωρίζει, προχωρά επειδή κάπως αναγνωρίζει. Αναγνωρίζει μια αδιόρατη αίσθηση πως κάτι έχει τελειώσει, ακόμη κι αν τίποτε εξωτερικά δεν έχει αλλάξει. Και μαζί της γεννιέται μια άλλη, εξίσου παράξενη βεβαιότητα. Ότι υπάρχει μια ζωή που ακόμη δεν έχω ζήσει. Ότι "κάπου εκεί έξω" υπάρχει ο άνθρωπος που ακόμη δεν έχω γίνει.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο κάθε μεταμόρφωσης. Να εγκαταλείπεις μια εκδοχή του εαυτού σου χωρίς να γνωρίζεις ακόμη ποια θα πάρει τη θέση της. Να περπατάς χωρίς χάρτη, να συνεχίζεις χωρίς βεβαιότητες, όχι επειδή περνιέσαι για τίποτα γενναίος, αλλά επειδή δεν μπορείς πια να επιστρέψεις.

Κάποτε πίστευα ότι το νόημα της ζωής ήταν να φτάσω κάπου. Σήμερα νομίζω πως ήταν λάθος η ερώτηση. Δεν έχει τόση σημασία πού θα φτάσω, όσο ποιος θα είμαι όταν φτάσω. Κι' ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ιερό ταξίδι που καλείται να κάνει ο άνθρωπος. Όχι, ντε και καλά, να ανακαλύψει έναν καινούργιο κόσμο, αλλά να επιτρέψει σιγά σιγά να γεννηθεί εκείνος που ήταν πάντοτε κρυμμένος μέσα του.

Και αρχίζω να πιστεύω πως η ζωή δεν μας αλλάζει τόσο όσο μας απογυμνώνει. Δεν μας κάνει κάποιον άλλον, απλά αφαιρεί, μία μία, όλες εκείνες τις ταυτότητες που κάποτε χρειαστήκαμε για να επιβιώσουμε. Ξεφλουδίζει -επώδυνα προφανώς- τις φλούδινες επιστρώσεις μέχρι να φανεί ο βολβός της ύπαρξης μας. Μέχρι να μείνει αυτό που ήμασταν από την αρχή.

Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει «το Γίγνεσθαι του Προσώπου», που έλεγε ο C. Rogers. Όχι να προσθέτεις συνεχώς κάτι καινούργιο στον εαυτό σου, αλλά να αφαιρείς, με υπομονή και θάρρος, όλα όσα δεν ήσουν ποτέ. Να καις τα καράβια πίσω σου, αν με εννοείς.

Οπότε, κάπως έτσι, τα τελευταία χρόνια καίω πολλά καράβια. Κάποια ήταν ιδέες, άλλα ήταν φιλοδοξίες, μερικά ήταν φόβοι που για χρόνια νόμιζα πως ήταν κομμάτι του χαρακτήρα μου. Και ίσως το πιο ζόρικο απ' όλα ήταν ότι χρειάστηκε να κάψω ορισμένες εικόνες που είχα για τον ίδιο μου τον εαυτό.

Ξέρεις, η ζωή δεν μας ζητά να γίνουμε κάποιος άλλος. Μας ζητά να εγκαταλείψουμε εκείνον που δεν είμαστε πια.

Θέλω να πω, η μεγαλύτερη ελευθερία δεν βρίσκεται στο να έχεις πολλές επιλογές. Βρίσκεται στη στιγμή που έχεις αποφασίσει τόσο βαθιά, ώστε η επιστροφή να μην αποτελεί πια επιλογή. Απλά αποχαιρετάς με ευγνωμοσύνη εκείνον που υπήρξες. Για να μπορέσεις, επιτέλους, να συναντήσεις εκείνον που μπορείς ακόμη να γίνεις.

Και ίσως τελικά αυτό να σημαίνει ενηλικίωση. Να πάψεις να κοιτάζεις διαρκώς προς την ακτή από όπου ξεκίνησες. Να δεχτείς ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Και να συνεχίσεις να περπατάς, όχι επειδή είσαι βέβαιος για τον προορισμό, αλλά επειδή κάποια στιγμή βρήκες το θάρρος να κάψεις τα καράβια σου.

Τελικά η ζωή δεν μας ζητά ποτέ να βρούμε τον δρόμο μας. Μας ζητά μονάχα το θάρρος να κάψουμε, κάποτε, τα καράβια που θα μας επέτρεπαν να την κοπανήσουμε και να μην τον ακολουθήσουμε. Τα υπόλοιπα είναι δικιά της δουλειά...

Λιγότερα

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ 

In 1905—his extraordinary 𝘈𝘯𝘯𝘶𝘴 𝘔𝘪𝘳𝘢𝘣𝘪𝘭𝘪𝘴—Albert Einstein completed and submitted his doctoral dissertation to the University of Zurich, titled “𝘈 𝘕𝘦𝘸 𝘋𝘦𝘵𝘦𝘳𝘮𝘪𝘯𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯 𝘰𝘧 𝘔𝘰𝘭𝘦𝘤𝘶𝘭𝘢𝘳 𝘋𝘪𝘮𝘦𝘯𝘴𝘪𝘰𝘯𝘴.”

In this work, Einstein developed a method to estimate the size of molecules and calculate Avogadro’s number by analyzing how dissolved sugar affects the viscosity of a liquid. His results provided strong quantitative support for the existence of atoms and molecules—at a time when their physical reality was still debated.

The dissertation was accepted in July 1905, the same year Einstein published four groundbreaking papers that would transform physics. Though often overshadowed by his work on relativity and the photoelectric effect (for which he won the Nobel Prize), his doctoral research played a crucial role in establishing atomic theory on firm experimental footing.

Λιγότερα

Επισκόπηση AΙ

Avogadro’s number (also known as the Avogadro constant) is the exact number of constituent particles—such as atoms, molecules, or ions—found in one mole of a substance. Its exact defined value is \(6.02214076 \times 10^{23}\). [1, 2, 3, 4]

The Concept

Because atoms and molecules are too small to count or measure individually in a laboratory setting, chemists use the mole as a bridge between the microscopic and macroscopic worlds. [1, 2]

Think of it like a "dozen"—whereas a dozen always equals 12 items, a mole always equals \(6.022 \times 10^{23}\) items. [1, 2]

• 1 dozen eggs = 12 eggs
• 1 mole of Carbon = \(6.022 \times 10^{23}\) Carbon atoms
• 1 mole of water = \(6.022 \times 10^{23}\) water molecules [1]
  

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης,

  

Cultural News - Πολιτιστικά Νέα.

Kalli PapaChristou ·13 ώρ. ·

Οἱ στίχοι αὐτοί.

Οἱ στίχοι αὐτοὶ μπορεῖ καὶ νά ῾ναι οἱ τελευταῖοι
οἱ τελευταῖοι στοὺς τελευταίους ποὺ θὰ γραφτοῦν
Γιατί οἱ μελλούμενοι ποιητὲς δὲ ζοῦνε πιὰ
αὐτοὶ ποὺ θὰ μιλούσανε πεθάναν ὅλοι νέοι
Τὰ θλιβερὰ τραγούδια τους γενήκανε πουλιὰ
σὲ κάποιον ἄλλον οὐρανὸ ποὺ λάμπει ξένος ἥλιος
Γενῆκαν ἄγριοι ποταμοὶ καὶ τρέχουνε στὴ θάλασσα
καὶ τὰ νερά τους δὲν μπορεῖς νὰ ξεχωρίσεις
Στὰ θλιβερὰ τραγούδια τους φύτρωσε ἕνας λωτὸς
νὰ γεννηθοῦμε στὸ χυμό του ἐμεῖς πιὸ νέοι.

---


Τὸ σκάκι

Ἔλα νὰ παίξουμε...
Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου.
(Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη
Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη)
Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου
(Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου
Ἔχουν πεθάνει καιρὸ πρὶν ἀπὸ μένα)
Κι ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου
Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω!
(Τραβᾶνε μπρὸς σκυφτοὶ δίχως κἂν ὄνειρα
Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω)
Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω
Ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει
Δρασκελώντας τὴν μιὰ ἄκρη ὣς τὴν ἄλλη
Γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ
Ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις.

Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα...

---


13.12.43.

Θυμᾶσαι ποὺ σοῦ ῾λεγα
Ὅταν σφυρίζουν τὰ πλοῖα μὴν εἶσαι στὸ λιμάνι.
Μὰ ἡ μέρα ποὺ ἔφευγε ἤτανε δικιά μας
καὶ δὲ θὰ θέλαμε ποτὲ νὰ τὴν ἀφήσουμε
Ἕνα μαντήλι πικρὸ θὰ χαιρετᾶ τὴν ἀνίατου γυρισμοῦ
Κι ἔβρεχε ἀλήθεια πολὺ κι ἤτανε ἔρημοι οἱ δρόμοι
Μὲ μιὰ λεπτὴν ἀκαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι οἱ ἄνθρωποι τόσο λησμονημένοι -
Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι; Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι;
Κι ἕσφιγγα τὰ χέρια σου Δὲν εἶχε τίποτα τ᾿ ἀλλόκοτο ἡ κραυγή μου.

Θὰ φύγουμε κάποτε ἀθόρυβα καὶ θὰ πλανηθοῦμε
Μὲς στὶς πολύβοες πολιτεῖες καὶ στὶς ἔρημες θάλασσες
Μὲ μιὰν ἐπιθυμία φλογισμένη στὰ χείλια μας
Εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ γυρέψαμε καὶ μᾶς τὴν ἀρνήθηκαν
Ξεχνοῦσες τὰ δάκρυα, τὴ χαρὰ καὶ τὴ μνήμη μας
Χαιρετώντας λευκὰ πανιὰ π᾿ ἀνεμίζονται.
Ἴσως δὲ μένει τίποτ᾿ ἄλλο παρὰ αὐτὸ νὰ θυμόμαστε.
Μὲς στὴν ψυχή μου σκιρτᾶ τὸ ἐναγώνιο Γιατί,
Ρουφῶ τὸν ἀγέρα τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς ἐγκατάλειψης
Χτυπῶ τοὺς τοίχους τῆς ὑγρῆς φυλακῆς μου
καὶ δὲν προσμένω ἀπάντηση
Κανεὶς δὲ θ᾿ ἀγγίξει τὴν ἔκταση τῆς στοργῆς
καὶ τῆς θλίψης μου.

Κι ἐσὺ περιμένεις ἕνα γράμμα ποὺ δὲν ἔρχεται
Μιὰ μακρινὴ φωνὴ γυρνᾶ στὴ μνήμη σου καὶ σβήνει
Κι ἕνας καθρέφτης μετρᾶ σκυθρωπὸς τὴ μορφή σου
Τὴ χαμένη μας ἄγνοια, τὰ χαμένα φτερά.

---

Ποιητική.

-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,
Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου
Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον
Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας
Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε
Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.

-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς
Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,
Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια
Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ
Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.
Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;

Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.
Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.

Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις

Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.

---

Ὁ Οὐρανός.

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου
Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου
Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος
Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα
Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει
Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα
Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ
Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα
Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή.

Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός.

Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι.

---

Νέοι της Σιδῶνος.

Κανονικὰ δὲν πρέπει νἄχουμε παράπονο
Καλὴ κι ἐγκάρδια ἡ συντροφιά σας, ὅλο νιάτα,
Κορίτσια δροσερά- ἀρτιμελῆ ἀγόρια
Γεμάτα πάθος κι ἔρωτα γιὰ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴ δράση.
Καλά, μὲ νόημα καὶ ζουμὶ καὶ τὰ τραγούδια σας
Τόσο, μὰ τόσο ἀνθρώπινα, συγκινημένα,
Γιὰ τὰ παιδάκια ποὺ πεθαίνουν σ᾿ ἄλλην Ἤπειρο
Γιὰ ἥρωες ποὺ σκοτωθῆκαν σ᾿ ἄλλα χρόνια,
Γιὰ ἐπαναστάτες Μαύρους, Πράσινους, Κιτρινωπούς,
Γιὰ τὸν καημὸ τοῦ ἐν γένει πάσχοντος Ἀνθρώπου.
Ἰδιαιτέρως σᾶς τιμᾷ τούτη ἡ συμμετοχὴ
Στὴν προβληματικὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες τοῦ καιροῦ μας
Δίνετε ἕνα ἄμεσο παρὼν καὶ δραστικό- κατόπιν τούτου
Νομίζω δικαιοῦσθε μὲ τὸ παραπάνω
Δυὸ δυό, τρεῖς τρεῖς, νὰ παίξετε, νὰ ἐρωτευθεῖτε,
Καὶ νὰ ξεσκάσετε, ἀδελφέ, μετὰ ἀπὸ τόση κούραση.

(Μᾶς γέρασαν προώρως Γιῶργο, τὸ κατάλαβες;)

---

Ἐπιτύμβιον.

Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.

Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.

(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)

Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.

Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.

---

Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας
Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη
Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα
Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στὰ ψέματα παίζαμε!

---


Ἐπίλογος.

Κι ὄχι αὐταπάτες προπαντός.
Τὸ πολὺ πολὺ νὰ τοὺς ἐκλάβεις σὰ δυὸ θαμποὺς
προβολεῖς μὲς στὴν ὁμίχλη
Σὰν ἕνα δελτάριο σὲ φίλους ποὺ λείπουν
μὲ τὴ μοναδικὴ λέξη: ζῶ.

«Γιατὶ» ὅπως πολὺ σωστὰ εἶπε κάποτε κι ὁ φίλος μου ὁ Τίτος,
«κανένας στίχος σήμερα δὲν κινητοποιεῖ τὶς μᾶζες
κανένας στίχος σήμερα δὲν ἀνατρέπει καθεστῶτα.»

Ἔστω.
Ἀνάπηρος, δεῖξε τὰ χέρια σου. Κρῖνε γιὰ νὰ κριθεῖς.

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης, - ”Ο ποιητής της ήττας”-άφησε την τελευταία του πνοή #ΣανΣήμερα τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου του 2005 ταλαιπωρημένος από χρόνια αναπνευστικά και καρδιοαγγειακά προβλήματα, αλλά κατάφερε να μετατρέψει την ποίησή του σε εφαλτήριο για τις επόμενες γενιές.


Ένας ποιητής που σε δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς δεν σώπασε, αλλά ενέπνευσε και στιγμάτισε μέσω της ποίησής του μια ολόκληρη εποχή. Όταν έκρινε απαραίτητο να υποχωρήσει το έκανε, όχι όμως από αδυναμία ή φόβο αλλά προκειμένου να δώσει τη δυνατότητα σε νέες φωνές να εκφραστούν. Λόγω της αντιστασιακής του δράσης συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά δε θανατώθηκε. Η ποίησή του ενείχε την ελπίδα, το φως, που στο τέλος θα έλαμπε και θα φώτιζε καθετί σκοτεινό και ανήλιο. Λανθασμένα θεωρήθηκε ότι εξέφρασε την απελπισία και την ήττα μέσω της ποίησής του. Εξέφρασε την αβεβαιότητα και την αποξένωση που γεννά ο πόλεμος για το αύριο.

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης γεννιέται στη Θεσσαλονίκη στις 10 Μαρτίου 1925 (αν και ανεπιβεβαίωτες φήμες αναφέρουν ότι γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου).
Οι γονείς του είχαν καταγωγή από το Ρέθυμνο (το πατρικό του σπίτι υπάρχει ακόμα στην Κρήτη) ενώ ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι ο παππούς του ποιητή διετέλεσε βουλευτής της κυβέρνησης Βενιζέλου.

Ο Αναγνωστάκης παρά την αδιαμφισβήτητη κλίση του στη λογοτεχνία και δη στην ποίηση, αρχικά σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κι έλαβε την ειδικότητα του ακτινολόγου. Το 1955 μετέβη στη Βιέννη, προκειμένου να συμπληρώσει το γνωστικό πεδίο του γύρω από την ειδικότητά του κι έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως ακτινολόγος.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου συμμετείχε στην ΕΠΟΝ ως μέλος του φοιτητικού κινήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Λόγω της πολιτικής του δράσης συνελήφθη και καταδικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο σε θάνατο αλλά η εκτέλεση της ποινής του δεν πραγματοποιήθηκε.

Στην πορεία των χρόνων κατάφερε να παρουσιάσει πλούσιο λογοτεχνικό έργο στρεφόμενος αποκλειστικά στην ποίηση ενώ συμμετείχε σε αρκετά λογοτεχνικά περιοδικά είτε δημοσιεύοντας ποιήματά του είτε ως αρχισυντάκτης. Έλαβε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας και αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 23 Ιουνίου 2005 λόγω καρδιαγγειακών και αναπνευστικών προβλημάτων.

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στα λογοτεχνικά δρώμενα το 1942 μέσω της συμμετοχής του στο λογοτεχνικό περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα».

Δύο χρόνια αργότερα, στην καρδιά του πολέμου συνεργάστηκε με το φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» από το πόστο του αρχισυντάκτη. Επρόκειτο για ένα περιοδικό το οποίο στόχευε να εμπνεύσει τους Έλληνες και να αναπτερώσει το ηθικό τους αίσθημα, ώστε να συμμετέχουν στον πόλεμο, κυρίως μέσω της λογοτεχνίας.

Το 1945 αποφασίζει να εκδώσει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχές» και μάλιστα με δικά του έξοδα. Για 35 (!) χρόνια ο ποιητής θα εκδίδει όλες τις ποιητικές συλλογές του ιδία δαπάνη. Το 1979 όμως, είναι το έτος κατά το οποίο ο ποιητής θα εκδώσει την πρώτη του ποιητική συλλογή χωρίς να καταβάλλει δικά του χρήματα για την έκδοσή της.

Ο Θεσσαλονικιός λογοτέχνης προκειμένου τα ποιήματά του να λάβουν μεγαλύτερη προβολή, ώστε να νιώσουν οι Έλληνες την ελπίδα ότι τίποτα δεν χάθηκε, συνήθιζε να τα δημοσιεύει σε περιοδικά γράφοντας παράλληλα και αρκετά κριτικά σημειώματα. Συγκεκριμένα, δημοσίευσε ποιήματά του (λογοτεχνικά και πολιτικά) στην εφημερίδα «Αυγή», στα «Νέα Κείμενα», στη «Συνέχεια» (1973), ενώ ήταν μέλος στην εκδοτική ομάδα των «Δεκαοχτώ κειμένων» (1970). Την τριακονταετία 1941-1971 δημοσίευσε 88 ποιήματα και το 1979 εκδόθηκε συλλογικός τόμος με όλα του ποιήματα. Από το 1983 κι έπειτα, μετά το ιδιωτικό του σχόλιο «Υ.Γ.», αποφάσισε να σωπάσει. Τους λόγους εξήγησε αργότερα ο ίδιος:

«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν θα ξαναγράψω», […] «το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή».

Είχε ξεκαθαρίσει σε μια σπάνια συνέντευξή του ότι «η ποίηση είναι έργο της νεότητας. Χρειάζεται ενθουσιασμό, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Αυτά τα έχουν οι νέοι. Όσο μεγαλώνεις, κατέχεις καλύτερα τα μέσα σου. Γίνεσαι τεχνίτης, αλλά ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι καλό».

Ο Αναγνωστάκης έμμεσα είχε προαναγγείλει την σιωπή του μέσω του ποιήματος «Στόχος» (1970):

Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες.

Αρκετά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από κορυφαίους συνθέτες όπως είναι οι: Θάνος Μικρούτσικος, Μίκης Θεοδωράκης, Μιχάλης Γρηγορίου, Γιάννης Μαρκόπουλος, και Δημήτρης Παπαδημητρίου. Μάλιστα, το πιο γνωστό ποίημα του Αναγνωστάκη «Μιλώ» μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη.

Λόγω της εξαιρετικής του ποίησης τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο ποίησης (1986), Το Μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας (2002) και αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ο Αναγνωστάκης ανήκε λογοτεχνικά στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Χαρακτηρίστηκε ως «ποιητής της ήττας», καθώς τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι ποιητές συνάδελφοί του ένιωσαν ή και συνειδητοποίησαν ότι τα όνειρα και οι στόχοι της Αριστεράς διαψεύστηκαν με το χειρότερο τρόπο. Η ποίησή του στηρίχτηκε στην αξία της μνήμης, στις αναφορές για τα παιδικά του χρόνια, τη φιλία και την ταύτιση ποίησης-ζωής.

Δεν υποχώρησε, παρά μόνο για να στραφεί στον εσωτερικό του κόσμο, προκειμένου να προστατέψει τα συναισθήματα και τις αξίες που στη σύγχρονη εποχή κινδυνεύουν να χαθούν. Δε σιώπησε, αλλά έδωσε την ευκαιρία να εκφραστούν νέες φωνές μέσω της ποίησης.
Ο ίδιος δεν ήταν απαισιόδοξος ούτε κι απελπισμένος. Ούτε και η ποίησή του πρέπει να χαρακτηρίζεται απαισιόδοξη κι ας σπάει τα όρια της απελπισίας κι ας δημιουργεί την αίσθηση του μάταιου. Είναι λογικό να γράφει τέτοιους στίχους εν καιρώ πολέμου.

Κατά βάθος η ποίησή του κρύβει την ελπίδα, το φως που θα λάμψει πάλι και θα γεμίσει με αισιοδοξία τον καθένα διαλύοντας καθετί σκοτεινό και ανοίκειο.

Φωτογραφία: Χρήστος Ζουλιάτης.