Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2021

Μαθηματικά του Χάους (ΕΤ1)

Ο Χρήστος Γιανναράς στον Σπύρο Χαριτάτο: Η πανδημία είναι σκέτος παραλογ...

Μερίδα ιεραρχών ταυτίζει την επιστήμη με το σατανά και τον αντίχριστο. ''Το να εμβολιαστεί κανείς έχει πνευματικό αντίκτυπο, δηλ. σφραγίζεται''.

 Μερίδα ιεραρχών ταυτίζει την επιστήμη με το σατανά και τον αντίχριστο. ''Το να εμβολιαστεί κανείς έχει πνευματικό αντίκτυπο, δηλ. σφραγίζεται''.

Όσοι προχωρήσετε θα χρειαστεί πίστη....(17-9-2021)

Το τελος της Φυσικής;

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2021

Το Τρελοβάπορο του Οδυσσέα Ελύτη


Ποίηση Οδυσσέας Ελύτης και μελοποιήση Δημήτριος Λάγιος.

Πάνος Δρίζος " Άσμα σ' έναν ποιητή" {Tribute to George Seferis}


Ερμηνεία : Πάνος Δρίζος Μουσική / Ενορχήστρωση: Γιώργος Αβραμίδης Ποίηση : Παναγιώτης Ορνιθόπουλος ΑΣΜΑ Σ' ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ (Ποιητική Συλλογή "Σμύρνης Ενθύμιον" 2019 Εκδόσεις Όστρια) Ένδοξε μας Σμυρνιέ ποιητή δύο κόσμοι ο βίος που είχες απ' τη μια η φιλότης να ευωδιάζει τη γη απ' την άλλη το νείκος που αδίκως μετείχες. Καλοκαίρια στη Σκάλα παιδί της θαλάσσης το κύμα ρωτούσες αν γινόταν να ζούσες την κάθε στιγμή με της Τέχνης πνοή ν' ανασάνεις ποθούσες. Όταν έκανες της ζωής τη στροφή τα κρυφά περιγιάλια τί ωραία υμνούσες τ' αηδόνια στις Πλάτρες περίμεναν εκεί κελαηδώντας γλυκά όταν τα συναντούσες. Μες στη Σμύρνη τη χειμερινή τη ρουτίνα με θλίψη κοιτούσες τη βροχή πως θα διώξεις από την ψυχή τους ασπάλαθους γύρω σου αναζητούσες. Στο κατάστρωμα μια αστραπή! δίχως φόβο σημειώσεις κρατούσες ημερολόγια έγραφες στη διαδρομή για σπηλιές και πηγάδια°μέσα τους ξεδιψούσες. Όταν έκανες της ζωής τη στροφή τα κρυφά περιγιάλια τί ωραία υμνούσες τ' αηδόνια στις Πλάτρες περίμεναν εκεί κελαηδώντας γλυκά όταν τα συναντούσες. Απ' τη στέρνα σου βρήκες πηγή που φωτίζει το σκότος που ζούσες είδες γάτες που μάχονταν κάθε πρωί με τα φίδια κοντά σ' εκκλησιές που περνούσες. Σαν τα πεύκα που παίρνουν μορφή του ανέμου που πια δε φυσούσε ενδοξέ μας Σμυρνιέ ποιητή ειν' οι στίχοι σου όταν ο λαός σε πενθούσε.

Δημιουργώντας την Ελλάδα της επόμενης μέρας


..Ασύμβατοι διάλογοι! Για άλλη μια εκατονταετία ακόμη, η ελληνική διανόηση μπλοκάρει την ενδογενή ανάπτυξη του τεχνολογικού γεγονότος, αλλά και της επιστήμης, η οποία είναι δυνατή και γίνεται μόνο με την πολύπλευρη ενεργοποίηση των ανθρώπινων δυνατοτήτων κι όχι με μια αφηρημένη ενστάλαξη της έννοιας του μέλλοντος στους μαθητές, ούτε την ''πολιτιστική μελαγχολία''! Την φοβάται ο κ. Τσουκαλάς την επιστημονική αλήθεια-γιατί καταργεί λέει την αμφισβήτηση. Και αντίστοιχα ο κ. Ράμφος βλέπει ως φόβο το παρελθόν (παρότι χρησιμοποιεί εμφατικά ρήση του Αισχύλου). Κατ' ουσίαν δηλαδή φοβάται την παιδεία-ως το σύνολο μεταξύ άλλων αντικειμένων - των επιτευγμάτων των θετικών και των άλλων επιστημών όπου ''σε κοιμίζει η βεβαιότητα'', όπως λέει, παραγνωρίζοντας ο κ. Ράμφος τον τιτάνιο αγώνα, την αμφισβήτηση, τον ιδρώτα και τον πόνο με τον οποίο οικοδομείται η επιστήμη. Έτσι λοιπόν κ. Τζήκα, μην περιμένεις Sillicon valley στην Ελλάδα. Ο Μεσαίωνας καλά κρατεί εδώ απ' όλες τις μεριές. ''Είναι το Σύστημα, ανόητε'' (όπως είπε ο κ. Τσουκαλάς), που δυστυχώς δεν μπορεί να υπερβληθεί παρά με ιδρώτα πολύ και πόνο [κι όχι απλά την ψυχανάλυση που εισηγείται ο κ. Ράμφος].

Νέα γαλλική πρόταση για 4 φρεγάτες στα 3,5δις με ό,τι οπλισμό απαιτήσει ...

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2021

John Williams & Maria Farantouri: Του πικραμένου. Songs and Guitar Pieces by Theodorakis


-Federico Garcia Lorca, «ΤΟΥ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΥ»

Είκοσι τρεις του Θεριστή
στου Πικραμένου την αυλή
πάνε και λεν παν και του λένε:
αν το μπορείς δυστυχισμένε
Στο περιβόλι σου έβγα απόψε
και τα λουλούδια σου όλα κόψε

Γράψε στη θύρα σου σταυρό
βάλ’ από κάτου τ’ όνομά σου
τι θα φουντώσουν στα πλευρά σου
ταχιά τσουκνίδες κι αγριάδες

Πάρε κεριά πάρε λαμπάδες
τα χέρια μάθε να σταυρώνεις
και πάνου από την ερημιά
γέψου της νύχτας τη δροσιά
Τι πριν περάσουν μήνες δυο
θα κείτεσαι στα σάβανα

Στους ουρανούς ψηλά προβαίνει
ο Ταξιάρχης και πηγαίνει
πόχει το σύννεφο σπαθί
στράφτει και πάει και δε μιλεί

Κι είκοσι τρεις του Θεριστή
μέσα στην έρμη την αυλή
Τα μάτια ανοίγει ο Πικραμένος
της μοίρας ο σημαδεμένος
Κι είκοσι τρεις του Αυγούστου
γέρνει και τα σφαλεί.
(Οδυσσέας Ελύτης, 2η γραφή, Ίκαρος)

 

Γιάννης Μάζης: Φόβητρο για Ερντογάν η θυμωμένη Γαλλία (AUKUS), που έρχετ...

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)