νικος καρουζος

 

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Οι "αγνοημένοι από τις κυβερνήσεις Έλληνες στρατιώτες που μαρτύρησαν και αφανίστηκαν στη ματωμένη Μικρά Ασία''.

 Κύκλος

 

 · 

Eva Zerva 

·

19 Ιουνίου στις 7:10 π.μ. 

·

Μιά ἄγνωστη πτυχή τῆς σύγχρονης μας ἱστορίας , ἴσως ἡ πιό ἐπώδυνη μαζί μέ τήν Μικρασιατική καταστροφή

'"ΜΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ"

"Οι 40000 αγνοημένοι ,από την τότε αλλά και μετέπειτα Ελληνική κυβέρνηση, Έλληνες στρατιώτες που μαρτύρησαν και αφανίστηκαν στη ματωμένη Μικρά Ασία από τους αιμοσταγείς Τούρκους"

Οι 40.000 Ελληνες αιχμαλωτοι στρατιωτες που αιχμαλωτιστηκαν απο τους Τουρκους κατα την υποχωρηση της Στρατιας Μικρας Ασιας το 1922 (στην ουσια 54.753- επεστρεψαν τμηματικα στην Ελλαδα 14.750 μεχρι το 1923 και λιγες δεκαδες μεχρι το ....1931(!) ειναι περισσοτεροι απο το ΣΥΝΟΛΟ των νεκρων Ελληνων στρατιωτων σε ΟΛΟΥΣ τους πολεμους απο το 1897 μεχρι και το 1941(!).

Πραγματι, σε κατ' ιδιαν συναντηση με τον αγαπητο φιλο Ευστάθιο Δαφνομήλη το περασμενο Σαββατο, καταληξαμε στο ασφαλη συμπερασμα οτι οι νεκροι του πολεμου του 1897 (672) του Α' Βαλκανικου (3.804) του Δευτερου Βαλκανικου (5.512), των "Νοεμβριανων" του 1916 (82) της εκστρατειας του 1919 στην Ουκρανια (382) της Μικρασιατικης Εκστρατείας (13.869) και του Ελληνοιταλικου πολεμου του 1940-1 μαζι με αυτη του Ελληνογερμανικου ( 13.428), ΣΥΝΟΛΟ 37.599,

υπολειπεται κατα 2.400 ανδρες περιπου των 40.000 Ελληνων στρατιωτων που εξαφανιστηκαν στην ματωμενη Μικρά Ασια, που στην κυριολεξία τους κατάπιε, με τροπο "χειροτερο απο τον θανατο" (Πυροβολισμοι, ομαδικες εκτελεσεις με πολυβολα, σφαξιμο με ξιφολογχη, κοψιμου λαιμου με μαχαιρι, πριονισμοι, θαψιμο ζωντανοι, μαζικοι απαγχονισμοι, κατακρεουργηση με φαλτσετες μεσα σε σταυλους, ακρωτηριασμος με χασαπομαχαιρα και κατοπιν καταναλωση απο Τουρκους χωρικους (Κρεαταγορα της Μαγνησιας, 16 Νοεμβριου 1922) συνθλιβη κρανιου με πετρα απο συμπατριωτες(!)

υπο την απειλη οπλου, καψιμο ζωντανοι δεμενοι με ατσαλοσυρμα σε ομαδες των πενηντα με πετρελαιο, βιασμοι κατ επαναληψη, εξορυξη οφθαλμων και αλλων οργανων απο Τουρκους ιατρους(!) σε υγιεις(!) στρατιωτες, θανατηφορες ενεσεις, πλυσιμο σε χαμαμ πενηντα βαθμων Κελσιου και μετα έκθεση γυμνοί σε θερμοκρασιες κατω του μηδενος στο Μικρασιατικο υψιπεδο κ.ο.κ.

ΚΑΜΙΑ, μα ΚΑΜΙΑ Ελληνικη κυβερνηση δεν ενδιαφερθηκε για την τυχη τους, και δεν εκανε την παραμικρη νυξη στους Τουρκους για αυτο μετα την "ανταλλαγη" Ελληνων και Τουρκων στρατιωτων που ολοκληρωθηκε μεσα στο 1923. Οι Τουρκοι ειπαν ξερα οτι "δεν υπηρχαν αλλοι" και το θεμα εκλεισε εκει.

Δεν εκλεισε ομως, μεσα στις καρδιες των απλων Ελληνων, που ηξεραν οτι μια ολοκληρη γενια νεων Ελληνων ηλικιας 18-30 δεν γυρισε ποτε πισω, και οχι απλα δεν γυρισε, αλλα βρηκε μια μοιρα πιο τραγικη απο το πιο μαυρο εφιάλτη...

ΚΑΝΕΝΑΣ Ελληνας ηγετης, ουτε ο Βενιζελος με τα κωλοτριψιματα στον Κεμαλ και τα "Βραβεια" του κωλου, ουτε ο Μεταξας, που δωριζε "σπιτια" στη Θεσσαλονικη απο το πουθενα στον αρχισφαγεα Κεμαλ για να δει που ...πρωτομπουσουλησε, ουτε ο Παπαγος και το Βασιλικο ζευγος που υποδεχτηκε με τετοια δουλικοτητα τον Τουρκο Προεδρο Ταγιαρ το 1952, ωστε του εκανε δωρο ενα χρυσο πιστο αντιγραφο(!) της νεκρικης μασκας του Ατρεα των Μυκηνων, ουτε η...Χουντα, ουτε φυσικα οι ακομα πιο αθλιοι ηγετες της Μεταπολιτευσης ( που δεν ασχοληθηκαν και με τους 103 Ελλαδιτες αγνοουμενους του 1974, ποσο μαλλον για τους 1.516 Κυπριους) δεν ενδιαφερθηκε για την τυχη αυτων των ανθρωπων, της πλεον "χαμενης γενιας του Ελληνισμου".

Η απώλεια 40.000 νεων Ελληνων μονοκοπανιά, ειναι η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ απωλεια σε εμψυχο δυναμικο Ελληνικου στρατου στα 5.000 χρονια ιστοριας του, και μονο η θλιβερη μαχη της Πυδνας (22 Ιουνιου του 168 πΧ-20.000 νεκροι υπο τον Περσέα) καθως και η δευτερη μαχη της Πυδνας ( 17 Μαιου του 148 πΧ-20.000 νεκροι υπο τον Ανδρίσκο) την "ακολουθουν' σε μεγαλη αποσταση...

Και η ξεφτιλα γινεται ακομα μεγαλυτερη, οταν χωρες σαν την ξεφτιλισμενη και κατεστραμενη Γερμανια του Αντεναουερ να πιεζει ολοκληρο Σταλιν με συνεχη γραμματα, να κινει Θεους και Δαιμονες για να μην μεινει "κανενας Γερμανος στρατιωτης πισω" ενω ηδη ειχε 2.400.000(!) αγνοουμενους στρατιωτες στο Ανατολικο Μετωπο ( η επιστροφη 5.589 επιζωντων της 6ης Στρατιας του Σταλιγκραντ το 1955 ηταν προσωπικη επιτυχια του δαιμονιου Αντεναουερ). Οι δε, επιμονες προσπαθειες των ΗΠΑ για τους αγνοουμενους στρατιωτες τους στο Βιετναμ ειναι γνωστες, ενω εχουν γυριστει και ταινιες (Chuck Norris).

Ολη η Ελλαδα, "ματωσε"

Μονο απο το μικρο χωριό του γραφοντος (Πιστιανά Αρτας, που αριθμει..120(!) κατοικους, ο φορος αιματος ηταν βαρυς για τη Μικρασιατικη εκστρατεια: Πεντε νεκροι σε μαχες, πεντε αιχμαλωτοι ( απο τους οποιους επέστρεψαν μονο οι δυο, ο ενας πεθανε σε ηλικια 86 ετων το 1986, και οταν εβηχε τον ακουγε ολο το...χωριο, λογω των φοβερων βρογχικων που ειχε λογω της εκθεσης σε τετοια..."χαμαμ", ενω ο αλλος πεθανε το 1979, αφου ειχε βιασθει κτηνωδως απο Τουρκους στρατιωτες, -δεν μπορουσε να περπατησει).

Αναρωτιεται λοιπον κανεις, τι σχεση εχει με τον Ελληνισμο αυτο το αθλιο κρατικο μορφωμα που μας εχει μπαστακωθει απο την επαυριο της δολοφονιας του τελευταιου πραγματικου Ελληνα ηγετη, Καποδιστρια.

Τα συμπερασματα δικα σας. Ηταν μια σκεψη που δουλευα μεσα μου επι χρονια, αλλα η μελετη μου το καλοκαιρι του 2019 στα ημερολογια των Ελληνων αιχμαλωτων του 1922 που τα βρηκα ενα προς ενα ηταν η χαριστικη βολη. Θεωρησα εθνικη υποχρεωση μου να αποκαλυψω αυτη την τραγικη αληθεια και ειδικα προς τις ψυχες των νεκρων, καποιοι απο τους οποιους ηταν ακομα εν ζωη το 1950 στις φυλακες της Σμυρνης, Αδανων και της "σκοτεινης" Αμασειας του Ποντου...

Θερμη παράκληση: Δημοσιευστε το ΟΛΟΙ.

Σας ευχαριστω ολους.

Via Ηλίας Αναγνωστάκης αλλά εγώ το είδα στον τοίχο της φίλης μου Voula Tsakogianni

Λιγότερα

Γιώργος Νταλάρας, Μιχάλης Τερζής - Συγχορδία χρωμάτων

 

Μουσική - Στίχοι: Μιχάλης Τερζής Πιάνο - Γιώργος Παπαχριστούδης Μπουζούκι - Βασίλης Κορακάκης Το σύννεφο δεν έφερε βροχή ανάσα συγχορδία των χρωμάτων ο Σείριος των άστρων προσευχή Ελλάδα των χρησμών και των θαυμάτων. Ο Ήλιος είχε από νωρίς χαθεί «αλλόφρονας Ιούνιος» θλιμμένος αρχάγγελοι στην πύλη του ληστή κι’ ο κόσμος πιο μικρός κι αρφανεμένος. Κάπου υπάρχει ένα φώς ένας κόσμος φωτεινός. θα βρεθούμε μαζί ότι αγαπούμε ζεί. Κάπου υπάρχει ένα φώς σαν γιορτή και σαν χρησμός. θα βρεθούμε μαζί ο,τι αγαπούμε ζεί. Ένας αητός στα μαρμαρά μετρά δελφίνια στο αιγαίο μεθυσμένα τα ρούχα μου πουλάν στην αγορά τα νιάτα μου ριγμένα στην αρένα. Κι’ εγώ που πίστεψα σε μιάν ευχή σαν μύστης σε αρχαία νυκτωδία θα βρω το φως μου σ’ άλλην εποχή βγαλμένη απ’ τη δική σου τη μαγεία.

Η 5η Ιουλίου είναι μία ακόμη «μαύρη επέτειος» που προστέθηκε στο «εθνικό μας ημερολόγιο» το 2015… Πως «φάγαμε» τη «μπλόφα» του Grexit το 2015; Κώστας Μαρδάς

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Η ΑΓΙΑ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

11 ώρ. ·

Η ΑΓΙΑ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Από τον Τζέιμς Τζόυς μέχρι τον Ανδρέα Εμπειρίκο, κι από τον εκρηκτικό “Μέγα Ανατολικό” ως τον πιο υπαινικτικό αν και σκανδαλώδη ερωτισμό στις επιστολές του Σεφέρη, η μεγάλη λογοτεχνία γνώριζε πάντα πως ο έρωτας δεν είναι άσαρκος.

Οι μεγάλοι ποιητές και συγγραφείς δεν φοβήθηκαν ποτέ τη σάρκα. Δεν τη θεώρησαν εμπόδιο της ψυχής.

Αντιθέτως, την ύμνησαν. Κάποιες φορές με λέξεις που ακόμη και σήμερα σκανδαλίζουν τις πουριτανικές πτυχές μας. Με μια σχεδόν... αγία χυδαιότητα.

Ίσως όμως το πραγματικό σκάνδαλο να μην ήταν ποτέ οι λέξεις. Ήταν η άρνησή τους να χωρίσουν το σώμα από την αγάπη. Έχουμε μεγαλώσει μέσα σε έναν παράξενο "δυτικό πολιτισμό". Από τη μία εμπορευματοποιούμε το σώμα, το εκθέτουμε, το καταναλώνουμε, το γυαλίζουμε, το σφυρηλατούμε, το μοστράρουμε, το μετατρέπουμε σε προϊόν κι από την άλλη το ντρεπόμαστε, το λογοκρίνουμε. Το αντιμετωπίζουμε σαν να κουβαλά μέσα του κάτι εγγενώς ακάθαρτο.

Σαν να εξακολουθούμε να ζούμε κάτω από τη σκιά εκείνης της πρωταρχικής ντροπής των πρωτοπλάστων, καθώς μετά την έξοδο τους από τον Παράδεισο, κατάλαβαν ότι ήταν γυμνοί και έσπευσαν να καλυφθούν.

Και βέβαια, η μεγάλη απώλεια δεν ήταν η γυμνότητα. Η μεγάλη απώλεια ήταν η ντροπή της απώλειας του Παραδείσου. Γιατί πριν από αυτήν, το σώμα δεν ήταν πρόβλημα, ήταν τρόπος κοινωνίας. Η σάρκα δεν ήταν το αντίθετο του πνεύματος, ήταν ο τόπος της σχέσης.

Και πράγματι...

Σκέψου το τρυφερό κορμάκι ενός βρέφους στην αγκαλιά της μητέρας του. Δεν υπάρχει τίποτε πιο σαρκικό, κι όμως, δεν υπάρχει τίποτε πιο ιερό. Το σώμα δεν είναι εκεί αντικείμενο, είναι ο τόπος όπου η αγάπη γίνεται ορατή.

Κι' όμως το ίδιο σώμα, η ίδια σάρκα, μπορεί να γίνει αργότερα πεδίο ντροπής, ενοχής ή εκμετάλλευσης. Όχι γιατί άλλαξε η σάρκα, αλλά γιατί άλλαξε ή μάλλον χάθηκε η σχέση. Γιατί η σχέση εξέπεσε σε "χρήση".

Και ίσως εδώ βρίσκεται μια μεγάλη αλήθεια. Ακόμη και η πιο φτηνή καθώς την λέμε χυδαιότητα δεν κατοικεί στις λέξεις, κατοικεί στην ποιότητα της σχέσης. Γιατί η ίδια λέξη μπορεί να γίνει προσβολή και η ίδια λέξη μπορεί να γίνει χάδι. Η ίδια λέξη μπορεί να ταπεινώσει και η ίδια λέξη μπορεί να γίνει η πιο τρυφερή εξομολόγηση. Πως μας ακούγονται άραγε οι φράσεις "μαλάκα μου σε λατρεύω!" ή "σ' αγαπώ ρε ηλίθια!";

Πώς γίνεται, άραγε, ένας άνθρωπος να ψιθυρίζει στο σώμα του αγαπημένου του ακόμη και τις πιο γήινες, τις πιο τολμηρές λέξεις και εκείνες να ακούγονται σαν χάδι; Πώς γίνεται μια φράση όπως «ο κώλος σου», που έξω από τον έρωτα μπορεί να ακουστεί ωμή ή προσβλητική, μέσα στην απόλυτη οικειότητα δύο ανθρώπων να γίνεται σχεδόν μια εξομολόγηση λατρείας;

Γίνεται, γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μιλά το λεξικό. Μιλά η σχέση. Δεν μιλά μια υγειονομική ορθότητα, ούτε μια λεκτική αποστείρωση. Μιλά η οικειότητα. Μιλά η εμπιστοσύνη. Μιλά εκείνη η πρωτόγονη γλώσσα της ζωτικής ορμής των σωμάτων, που υπήρχε πολύ πριν γεννηθούν οι κανόνες της ευπρέπειας. Εκεί, οι λέξεις παύουν να περιγράφουν το σώμα. Αρχίζουν να το χαϊδεύουν. Δεν κατονομάζουν ένα μέλος του σώματος, αγγίζουν το ολόκληρο ενός ανθρώπου.

Έτσι κι αλλιώς, ας μην κοροϊδευόμαστε, η πορνογραφία δεν βρίσκεται στις λέξεις. Βρίσκεται στο βλέμμα. Το ίδιο σώμα μπορεί να ειδωθεί με λαγνεία που το καταναλώνει ή με έρωτα που το αποθεώνει. Και τότε ακόμη και η πιο τολμηρή λέξη παύει να είναι χυδαία, γιατί έχει πάψει να μιλά απλά για ένα σώμα, μιλά για ένα πρόσωπο.

Οι λέξεις δεν έχουν από μόνες τους ηθικό περιεχόμενο. Το αποκτούν από τον τρόπο με τον οποίο κατοικούν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Κι' όταν δύο άνθρωποι έχουν οικοδομήσει βαθιά εμπιστοσύνη, ακόμη και οι πιο γήινες λέξεις παύουν να είναι χυδαίες. Δεν λέγονται για να μειώσουν, δεν λέγονται για να αντικειμενοποιήσουν, λέγονται μέσα σε έναν χώρο όπου ο ένας έχει ήδη εμπιστευθεί ολοκληρωτικά τον εαυτό του στον άλλον. Στο χώρο της αμοιβαίας αποκάλυψης της ευαλωτότητας. Στο "σπίτι" της αμέριστης οικειότητας.

Εκεί, η γλώσσα παύει να είναι δημόσια και γίνεται κοινά ιδιωτική. Μια γλώσσα που μόνο δύο άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν. Ο Τζόυς το ήξερε αυτό. Και γι' αυτό οι επιστολές του προς τη Νόρα είναι σπουδαίες, επειδή αρνούνται να ντραπούν για το σώμα. Το ίδιο και το Σεφέρης. Κι' όμως μοιάζει αυτό να μας σοκάρει.

Γιατί ο έρωτας, όταν είναι αληθινός, δεν αγαπά μόνο την ψυχή.

Αγαπά τον τρόπο που η ψυχή κατοικεί μέσα στο σώμα. Τη μυρωδιά του, τον ιδρώτα του, την αφή του, τις πιο ατελείς, τις πιο καθημερινές, τις πιο γήινες πλευρές του. Όχι σαν αντικείμενο κατανάλωσης, αλλά σαν αποκάλυψη ενός μοναδικού προσώπου.

Ίσως τελικά η πραγματική χυδαιότητα να μην είναι ποτέ οι λέξεις.

Η πραγματική χυδαιότητα είναι να χρησιμοποιείς το σώμα ενός ανθρώπου χωρίς να συναντάς το πρόσωπό του. Ή να χρησιμοποιείς εσύ ο ίδιος το σώμα σου χωρίς να έχεις αναγνωρίσει ποτέ το πρόσωπο σου. Να υπάρχει επιθυμία χωρίς σχέση, ηδονή χωρίς αναγνώριση, σάρκα χωρίς αγάπη, ά-σχετη χρήση.

Ενώ η πιο γήινη, η πιο προκλητική λέξη μπορεί να γίνει σχεδόν ιερή όταν λέγεται από έναν άνθρωπο που, πριν αγγίξει το σώμα, έχει ήδη αγγίξει την ψυχή.

Γι' αυτό και ο Παράδεισος δεν ήταν η κατάσταση όπου οι άνθρωποι ήταν γυμνοί. Ήταν η κατάσταση όπου ήταν γυμνοί χωρίς να ντρέπονται.

Και ίσως αυτό να είναι ακόμη και σήμερα το πιο δύσκολο επίτευγμα του έρωτα. Όχι να γδυθείς από τα ρούχα σου, αλλά να γδυθείς από τη ντροπή σου, συμμετέχοντας σε κάτι μυστηριακό: στην μεταμόρφωση ακόμη και της βωμολοχίας σε χάδι.

Λιγότερα

Γιώτα Ματέρη

Η "ΑΓΙΑ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ", όπως παρουσιάζεται π.χ. συστηματικά στον "Μεγάλο Ανατολικό" του Εμπειρίκου εκδηλώνεται κατά ένα εμμονικό τρόπο ενσαρκούμενη σε ένα αντικείμενο του πόθου με εκατοντάδες προσωποποιήσεις: στην "παιδίσκη"! Κομβικό και ταυτόχρονα ανιαρό μέχρι αηδίας στην επανάλειψή του στοιχείο, αυτού του πολύτομου "έργου" είναι οι νατουραλιστικές περιγραφές με νοσηρή λεπτομέρεια λαγνείας, αλλά και κάθε είδους σεξουαλικής εκμετάλλευσης-χρήσης της "παιδίσκης", δηλαδή ανήλικων κοριτσιών, από την προεφηβεία που παρουσιάζονται με "λογοτεχνικό" οίστρο ως "λυτρωτικές πράξεις" με "καθαρτήριο λειτουργία"... Εάν όλο αυτό (σε συνδυασμό με αντίστοιχη εκζήτηση τον εμφάσεων του καλλιτέχνη στην φωτογραφική τέχνη, όπου έχει καταγραφεί, ότι πλήρωνε γονείς για να φωτογραφίζει κοριτσάκια σε διάφορες στάσεις) δεν συνιστά εκδίπλωση της νοσηρά διαστροφικής φαντασίας μιας καραμπινάτης ψυχιατρικής περίπτωσης, τότε τι ακριβώς άλλο σηματοδοτεί; Μήπως κάποιο υψηλό ηθικο-πολιτικό και παιδαγωγικό ιδεώδες ανώτερου πνευματικού περιεχομένου που θα ώφειλε να καταστεί γενικευμένος κανόνας αγάπης και αυθεντικών σχέσεων;

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Γιώτα Ματέρη Συμφωνώ ότι ο «Μέγας Ανατολικός» περιέχει σελίδες που σήμερα, και δικαιολογημένα, προκαλούν βαθιά ηθικά και αισθητικά ερωτήματα. Η παρουσία ανήλικων μορφών και η φαντασιακή τους επεξεργασία δεν είναι κάτι που μπορεί να προσπεραστεί ή να εξιδανικευθεί στο όνομα της λογοτεχνίας. Το δικό μου κείμενο, όμως, δεν επιχειρεί να υπερασπιστεί το έργο του Εμπειρίκου ούτε να τον προτείνει ως ηθικό πρότυπο. Αναφέρεται σε μια άλλη ιδέα: ότι ο έρωτας, όταν υπάρχει αμοιβαιότητα, ελευθερία και αγάπη, μπορεί να αποκαταστήσει τη σάρκα από τη ντροπή και να μεταμορφώσει ακόμη και τη γλώσσα της επιθυμίας. Με δυο λέξεις, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, η δική μου θέση είναι αυτονόητα σαφής: η επιθυμία χωρίς ελευθερία, χωρίς ισοτιμία και χωρίς συναίνεση δεν είναι έρωτας· είναι κατάχρηση της σχέσης. Η «αγία χυδαιότητα» για την οποία γράφω δεν αφορά την παραβίαση του άλλου, αλλά τη στιγμή που δύο ελεύθερα (ενήλικα προφανώς) πρόσωπα παύουν να ντρέπονται για το σώμα τους και μπορούν να κατοικήσουν τη σάρκα τους με τρυφερότητα.

ΤΙ ΦΤΙΑΧΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!.... ΚΑΙ ΤΙ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΣΥΧΝΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!

 

space.com

NASA tests advanced new Mars rover prototype in the California desert (video)

ΚΑΒΑΦΗΣ, Κ. Κρυμμένα

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης . ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ "ΝΑΙ" ΤΟΥ ΘΗΛΥΚΟΥ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

2 ώρ. ·

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ "ΝΑΙ" ΤΟΥ ΘΗΛΥΚΟΥ

Αν η "αγία χυδαιότητα" του έρωτα είναι η συμφιλίωση με τη σάρκα και τις λέξεις, τότε υπάρχει ακόμη ένα μυστήριο που η εποχή μας μοιάζει να μην έχει κατανοήσει. Το σώμα της γυναίκας. Ή, πιο σωστά, το μεγάλο "Ναι" του θηλυκού.

Πιστεύω πως ένας από τους μεγαλύτερους πολιτισμικούς μας ακρωτηριασμούς είναι ότι μάθαμε να μιλάμε για τη σεξουαλικότητα περισσότερο ως τεχνική παρά ως συνάντηση. Ως επίδοση, ως απόδοση, ως κατάκτηση.

Και έτσι πολλοί άνδρες μεγαλώνουν γνωρίζοντας πώς λειτουργεί το δικό τους σώμα, αλλά σχεδόν αγνοώντας ότι ο γυναικείος οργασμός δεν είναι απλώς μια βιολογική λειτουργία. Δεν είναι αποτέλεσμα μιας εκπόρθησης ή μιας διείδυσης. Είναι μια πράξη βαθιάς εμπιστοσύνης. Δεν γεννιέται από την πίεση, δεν γεννιέται από την απαίτηση, δεν γεννιέται από την ανυπομονησία. . Γεννιέται όταν μια γυναίκα αισθανθεί αρκετά ασφαλής ώστε να πάψει να προστατεύεται.

Γι' αυτό πολλές γυναίκες γνωρίζουν καλά τι σημαίνει να παραχωρούν το σώμα τους χωρίς να έχουν πραγματικά αφεθεί.

Να συμμετέχουν χωρίς να έχουν συναντηθεί, να λένε ένα μικρό "εντάξει", ενώ ολόκληρη η ύπαρξή τους δεν έχει ακόμη πει ή δεν θέλει να πει το μεγάλο "Ναι". Και αυτό δεν είναι μόνο ζήτημα συναίνεσης, είναι ζήτημα παρουσίας.

Γιατί μπορεί να υπάρχει μια τυπική συγκατάθεση και να λείπει η χαρά, να λείπει η επιθυμία, να λείπει η παράδοση, να λείπει εκείνο το βαθύ άνοιγμα που κάνει το σώμα να πάψει να αμύνεται.

Ο γυναικείος οργασμός, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη ανθρώπινη εμπειρία, μας υπενθυμίζει ότι ο έρωτας δεν μπορεί να κατακτηθεί. Μπορεί μόνο να προσφερθεί ως χάρις-χάρισμα.

Που πάει να πει, ξεκολλήστε ρε σεις, κανένας άνδρας δεν "προκαλεί" έναν οργασμό. Μπορεί μόνο να δημιουργήσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες μια γυναίκα θα αισθανθεί αρκετά ασφαλής για να αφεθεί. Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Γιατί τότε ο άνδρας δεν είναι κατακτητής, αλλά γίνεται φιλοξενούμενος. Δεν εισβάλλει, του επιτρέπεται να εισέλθει. Δεν παίρνει, του προσφέρεται.

Ίσως εκεί να κρύβεται η πιο ξεχασμένη ιερότητα της σάρκας. Ότι ο γυναικείος οργασμός δεν είναι ένα "κατόρθωμα" του άνδρα. Ούτε προφανώς είναι καθήκον ή υποχρέωση του θηλυκού. Είναι το δώρο μιας γυναίκας που ένιωσε αρκετά ασφαλής ώστε να ανοίξει ολόκληρη την ύπαρξή της. Και αυτό το δώρο δεν αποσπάται, δεν απαιτείται, δεν δικαιούται κανείς να το περιμένει. Μόνο να το καλωσορίσει με ευγνωμοσύνη.

Και μ' αυτή την έννοια ίσως τελικά το πιο ερωτικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνδρας δεν είναι να ξέρει πώς να αγγίζει το σώμα μιας γυναίκας, αλλά να ξέρει πώς να περιμένει. Πώς να δημιουργεί έναν χώρο τόσο ασφαλή, ώστε το θηλυκό να μπορέσει να πει το μεγάλο του «Ναι». Γιατί αυτό το «Ναι» δεν απευθύνεται μόνο στον άνδρα. Απευθύνεται πρώτα στην ίδια τη ζωή, καθώς δεν ενώνονται μόνο δύο άνθρωποι, αλλά συναντιούνται ο Άνιμους και η Άνιμα του Γιούνγκ, το αρσενικό και το θηλυκό, δύο πανάρχαιες δυνάμεις που κατοικούν βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο.

Και τότε ο οργασμός παύει να είναι μια κορύφωση της ηδονής. Γίνεται μια στιγμιαία κατάργηση του εγώ, μια στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει να ελέγχει, παύει να κατέχει, παύει να φοβάται, παύει να ντρέπεται και παραδίδεται σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο.

Ίσως λοιπόν ο γυναικείος οργασμός να είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια σωματική εμπειρία. Είναι η στιγμή όπου το θηλυκό αρχέτυπο λέει στη ζωή το μεγάλο του «Ναι».

Και τότε ο άνδρας, αν είναι πραγματικά παρών, δεν αισθάνεται θριαμβευτής. Αισθάνεται μάρτυρας γιατί καταλαβαίνει πως δεν «προκάλεσε» τίποτε. Του επιτράπηκε απλώς να παρευρεθεί σε ένα μυστήριο.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο μάθημα του έρωτα.

Το αρσενικό δεν ολοκληρώνεται όταν κατακτά το θηλυκό. Ολοκληρώνεται όταν μαθαίνει να γονατίζει μπροστά στο μυστήριό του. Εκεί όπου το αρσενικό και το θηλυκό παύουν να μάχονται ή να κυριαρχούν το ένα πάνω στο άλλο και θυμούνται ότι, στην πιο βαθιά τους ουσία, δεν είναι αντίπαλοι αλλά αμοιβαία συμπληρώματα του ίδιου μυστηρίου της ζωής.

ΥΓ. αφιερωμένο στην Ελένη.