«Ο ρόλος που μας επιφυλάσσει το Ισραήλ, οδηγεί σε εθνική καταστροφή»-Ν.Κοσματόπουλος

 

Πολιτικό τσίρκο με τη χώρα σε υπαρξιακό κίνδυνο

 

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · ΑκολουθήστεΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΑΝ-ΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΣΗΣ

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

·

Ακολουθήστε

28 λ. 

·

Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ

ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΑΝ-ΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΣΗΣ

Η νεοελληνική παρακμή δεν είναι απλώς οικονομική κρίση, πολιτική ανεπάρκεια ή θεσμική δυσλειτουργία.

Είναι μια βαθύτερη ανθρωπολογική και υπαρξιακή κατάσταση κατά την οποία η κοινωνία μας έχει αρχίσει σιγά σιγά να χάνει την πίστη της στη συνέχεια της ζωής, του μέλλοντος και του ίδιου της του πολιτισμικού της νοήματος.

Είναι μια απάνθρωπη κατάσταση.

Είναι η σταδιακή αποσύνδεση/αποκοπή:

του κόπου από το νόημα,

της γνώσης από τη σοφία,

της ελευθερίας από την κοινότητα,

της επιτυχίας από την πληρότητα/νόημα,

και της επιβίωσης από τη χαρά της ζωής.

Στη νεοελληνική παρακμή, δηλαδή, οι άνθρωποι συνεχίζουν να λειτουργούν, να εργάζονται, να καταναλώνουν, να μορφώνονται, να παράγουν, αλλά δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να εμπιστευτούν, να δεσμευτούν, να ερωτευτούν βαθιά, να κάνουν παιδιά, να πιστέψουν σε συλλογικά οράματα ή να αισθανθούν ότι υπάρχει ένα καλύτερο μέλλον που τους αξίζει πραγματικά.

Συνεπώς, πρόκειται για μια κοινωνία που εξαντλείται όχι μόνο υλικά αλλά ψυχικά. Μια κοινωνία όπου η απονοηματοδότηση γίνεται πολιτισμικό κλίμα, ο κυνισμός** μετατρέπεται σε άμυνα επιβίωσης και η ενσυναίσθηση αρχίζει να αποσύρεται από τον δημόσιο χώρο. To πρόβλημα δηλαδή είναι βαθιά ανθρωπολογικό.

Μέσα σ' αυτή τη συνθήκη ο λαός μας -που ιστορικά διέθετε βαθιά ανάγκη σχέσης, κοινότητας, συγκίνησης και νοήματος- αρχίζει να δυσκολεύεται να αναπαράγει ακριβώς αυτά τα στοιχεία που κάποτε τον κρατούσαν ζωντανό.

Και γι’ αυτό η παρακμή δεν βιώνεται πλέον μόνο ως φτώχεια ή πολιτική κρίση. Βιώνεται σαν υπαρξιακή κόπωση. Σαν αργή εξάντληση της ίδιας της επιθυμίας για ζωή, δημιουργία και ιστορική συνέχεια.

Αν πάρουμε στα σοβαρά αυτή τη διάγνωση της νεοελληνικής παρακμής, τότε η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι μόνο οικονομική, τεχνοκρατική ή δικαιϊκή. Δεν αρκεί απλώς περισσότερη ανάπτυξη, καλύτερο management, ψηφιακό κράτος, κράτος δικαίου, καλύτεροι δείκτες ή διακηρυκτικές "ευχές".

Γιατί το πρόβλημα είναι βαθύτερο: είναι κρίση νοήματος, σχέσης και ανθρωπολογικής συνοχής.

Άρα η πολιτική που θα αντιστοιχούσε σ’ αυτή τη διαπίστωση θα έπρεπε να είναι μια πολιτική επαν-ανθρωποποίησης της κοινωνίας.

Δηλαδή μια πολιτική που θα προσπαθούσε να αποκαταστήσει τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και την κοινότητα, τον κόπο και το νόημα, την εργασία και την αξιοπρέπεια, την οικογένεια και τη χαρά, την ελευθερία και τη συλλογικότητα, την ατομικότητα και τη φροντίδα.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι «Πώς θα ξαναγίνει η ζωή στην Ελλάδα ψυχικά κατοικήσιμη;»

Αυτό θα οδηγούσε σε μια πολιτική πιο κοινοτική, πιο ανθρωποκεντρική, πιο σχεσιακή, πιο φροντιστική, πιο πολιτισμική, πιο υπαρξιακή.

Μια πολιτική που θα έβλεπε την ψυχική υγεία, τη μοναξιά, τη γονεϊκή εξουθένωση, τη δημογραφική κατάρρευση, την απονοηματοδότηση και τη διάλυση της εμπιστοσύνης

όχι ως κεντρικά πολιτικά ζητήματα.

Και προφανώς μια τέτοια πολιτική δεν θα μπορούσε να βασίζεται στον νεοφιλελεύθερο ατομικισμό ούτε σε παλιές μορφές ιδεολογικού δογματισμού.

Μια τέτοια πολιτική θα χρειαζόταν έναν νέο Πολιτισμό Σχέσης. Μια φροντιστική Δημοκρατία.

Ίσως τελικά, για τη χώρα μας, η μεγάλη πολιτική πρόκληση του 21ου αιώνα να μην είναι μόνο η οικονομία ή η γεωπολιτική. Αλλά το αν η κοινωνία μας μπορεί ακόμη να "παράγει" ανθρώπους που θέλουν να αγαπήσουν, να κάνουν παιδιά, να εμπιστευτούν, να τρυφερέψουν, να συμπονέσουν, να δημιουργήσουν και να συνεχίσουν τον κόσμο και την Ιστορία μας.

Λιγότερα

**Σημείωση ΑΙ:

Κυνισμός: η στάση που θεωρεί ότι πίσω από κάθε ανθρώπινη πράξη κρύβεται συμφέρον, ιδιοτέλεια ή ματαιότητα. Η πεποίθηση ότι τα υψηλά κίνητρα είναι προσχήματα και ότι ο άνθρωπος, βαθιά μέσα του, κινείται από ωφελιμισμό ή φόβο.

---

🧩 Ακριβής εννοιολογικός ορισμός

Ο κυνισμός είναι η αρνητική ερμηνεία των προθέσεων των άλλων: η τάση να αποδίδεις σε κάθε πράξη ένα κρυφό, εγωιστικό κίνητρο, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει σαφής ένδειξη.

🏛️ Φιλοσοφική διάκριση (σημαντική)

Προσοχή: ο αρχαίος Κυνισμός (Διογένης, Κράτης κ.λπ.) δεν έχει σχέση με τον σημερινό κυνισμό. Ο αρχαίος Κυνισμός = άσκηση, λιτότητα, ελευθερία από κοινωνικές συμβάσεις, αλήθεια χωρίς φόβο. Ο σύγχρονος κυνισμός = δυσπιστία, ειρωνεία, απαξίωση, απογοήτευση. Δύο έννοιες σχεδόν αντίθετες.

🧭 Ψυχολογική διάσταση

Ο κυνισμός συχνά: Γεννιέται από πληγές, διαψεύσεις, προδοσίες. Λειτουργεί ως άμυνα: «αν δεν πιστέψω σε τίποτα, δεν θα πληγωθώ». Καταλήγει να γίνεται φίλτρο που σκοτεινιάζει τα πάντα.

📝 Συνώνυμα / συγγενείς όροι: απαισιοδοξία για τα κίνητρα των άλλων, ειρωνική δυσπιστία, απαξιωτική στάση, μηδενιστική ανάγνωση των προθέσεων, πικρή ρεαλιστικότητα (όχι ταυτόσημο, αλλά συχνά συγγενές)

🎨 Ποιητική διατύπωση

Ο κυνισμός είναι η σκιά που πέφτει όταν η ελπίδα κουράζεται. Για πιο φιλοσοφική ανάλυση (π.χ. Sloterdijk, Nietzsche). Ψάξε τη διαφορά κυνισμού / ειρωνείας / μηδενισμού.

146,000-Year-Old Discovery Rewrites the Story of Human Creativity By Field MuseumMay 22, 2026

146,000-Year-Old Discovery Rewrites the Story of Human Creativity By Field MuseumMay 22, 2026 

Λαμπράκης Γρηγόρης (1912 – 1963)

 

 Στις 21 Απριλίου 1963 αψηφώντας σχετική απαγόρευση της αστυνομίας, πραγματοποίησε την 1η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης. Βάδισε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μόνος του, εν μέσω απειλών, πριν τελικά συλληφθεί και κρατηθεί για μερικές ώρες.

Το βράδυ της 22ας Μαΐου 1963 ο Λαμπράκης μίλησε σε εκδήλωση που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη η «Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη». Πριν ακόμα η εκδήλωση ξεκινήσει, πλήθος παρακρατικών και αστυνομικών με πολιτικά είχαν καταλάβει τα γειτονικά πεζοδρόμια, κραυγάζοντας συνθήματα και προπηλακίζοντας όσους προσέρχονταν στην αίθουσα για να πάρουν μέρος σε αυτή. 

Καθώς εξερχόταν από τη συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από παρακρατικούς. Τραυματίστηκε βαριά και υπέκυψε στα τραύματά του λίγες μέρες μετά.

Κώστας Καραΐσκος Λίγες σκέψεις γιά τήν πολιτική ΕΛΠΙΔΑ

 

Κώστας Καραΐσκος

1 ώρ. ·

Λίγες σκέψεις γιά τήν πολιτική ΕΛΠΙΔΑ

Βρέθηκα χθές στήν παρουσίαση τῆς πολιτικῆς πρότασης τῆς Μαρίας Καρυστιανοῦ, στό ΟΛΥΜΠΙΟΝ τῆς Θεσσαλονίκης, καί σημειώνω κάποιες ἐντυπώσεις καί σκέψεις.

Ἡ ὀργάνωση ἦταν παραπάνω ἀπό καλή, ἡ προσέλευση σίγουρα ἱκανοποιητική (δεδομένης τῆς ἀκατάλληλης ἡμέρας) καί ἡ παρουσίαση ξεπέρασε τίς προσδοκίες μου. Θ. Αὐγερινός καί Κ. Μουτσάτσου πού μᾶς ἔβαλαν στό πνεῦμα ἦταν ἐξαιρετικό δίδυμο: ἄντρας καί γυναίκα, ἀπό Ρωσία καί ΗΠΑ, ὁ ἕνας στά μαῦρα καί ἡ ἄλλη στά ἄσπρα, ἕνα ἁρμονικό γίν γιάν! Ἀρκούντως προβοκατόρικη ἡ μπλούζα τοῦ Θανάση, εἰκόνιζε Τολστόι-Ντοστογιέφσκι-Τσέχωφ, θά ἔδωσε κάμποση τροφή στά βλαμμένα τοῦ μαφιοσυστήματος πού ψάχνουν παντοῦ ρώσικο δάχτυλο. Τά βιντεάκια συμπαράστασης προέρχονταν κυρίως ἀπό τό ἐξωτερικό καί τήν ἀγροτιά, πρᾶγμα λογικό ἐφόσον ὁ κύριος κορμός τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας ἔχει σαπίσει καί δύσκολα θά ἐκδηλωθεῖ ἀνοιχτά ἐναντίον τοῦ συστήματος.

Ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ ἦταν ὅπως ἔπρεπε: ἡγετική ἀλλά ὄχι ἀπόμακρη, σοβαρή ἀλλά ὄχι ἀγέλαστη, διάβασε ἀποσπάσματα τῆς Διακήρυξης ἀλλά μίλησε καί ἀπό καρδιᾶς, ἀποποιήθηκε κάθε μεσσιανικό ρόλο καί κάλεσε σέ συμπόρευση ὅλων. Ὅσα εἶπε ἦταν σωστά ἀλλά καί γενικόλογα, χωρίς ἰδιαίτερες αἰχμές, μᾶλλον γιά "τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων".

Ὅλα λοιπόν πῆγαν καλά ἀλλά δέν ἔχει καί τόση σημασία, ὅλη ἡ δουλειά πού πρέπει νά γίνει εἶναι μπροστά μας. Τό ὀργανωτικό ἐπιτελεῖο τῆς ΕΛΠΙΔΑΣ γίνεται ὅλο καί ἐπαρκέστερο, ὅμως ἡ ἐπεξεργασία θέσεων ἀπαιτεῖ ἐξειδικευμένους ἀνθρώπους πού θά βρεθοῦν ὅταν δοῦν τήν σοβαρότητα καί τίς προοπτικές πού διαφάνηκαν ἐχθές.

Ὑπάρχει λοιπόν ΕΛΠΙΔΑ.

Λιγότερα

Τουρκική μπλόφα και απόσυρση Patriot

https://www.frontpages.gr/protoselida/20260522/26/%CE%95%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B1 

Βαγγέλη2 Παπαθανασίου..

 "ΜΈΘΕΞΗ", συνάντηση ψυχής

Λένα Τριανταφυλλίδου ·1 ώρ. ·

Όταν ήμουν 4 ετών

γνώριζα το μέτρο,

γνώριζα τον ρυθμό,

γνώριζα την αρμονία.

Όλα αυτά

δεν ήταν τίποτε άλλο

παρά η μουσική.

Αλλά σε αυτή την ηλικία,

η γνώση μου ήταν

καθαρά ενστικτώδης.

Παρατηρώντας και μελετώντας

τη φύση που με περιέβαλλε,

έβλεπα ότι το ίδιο σύστημα

με το οποίο λειτουργούσαν

τα πράγματα γύρω μου,

ήταν ταυτόσημο

με τη μουσική.

Λίγο αργότερα, ανακαλύπτοντας

από πού πηγάζει η λέξη ΚΟΣΜΟΣ,

είδα,

μέσα από τη μουσική,

πώς μετατρέπεται

η ακοσμία σε κόσμο.

Ως εκ τούτου, η αταξία σε τάξη

και η δυσαρμονία σε συμφωνία.

Η λέξη ΚΟΣΜΟΣ

χρησιμοποιείται λανθασμένα

στις άλλες γλώσσες

αντί της σωστής λέξης

ΣΥΜΠΑΝ,

διότι,

ο θαυμασμός των προγόνων μας

για το ΣΥΜΠΑΝ,

τους έκανε να το αποκαλούν

ΚΟΣΜΟ, κάτι όμορφο δηλαδή

(κόσμημα).

Ο άνθρωπος

δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο

παρά μέρος του Σύμπαντος.

Αλλά και μέλος του Σύμπαντος.

Όταν ήμουν μικρός

και συναντούσα για πρώτη φορά

ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας,

τους έλεγα:

''Ξέρω τη μελωδία σου'',

και όταν τους το έλεγα αυτό,

οι περισσότεροι,

χωρίς να καταλαβαίνουν,

γελώντας,

μου χάιδευαν τα μαλλιά.

Όταν προσεκτικά

παρατηρείς και ακούς τη φύση,

εκείνη σου τα λέει όλα.

Αυτό που έχω αποκομίσει

είναι πως μουσική και Σύμπαν

είναι ταυτόσημα

κι αν θέλετε η μουσική είναι

ο συμπαντικός κώδικας

που διέπει τα πάντα.

Με τον όρο μουσική δεν εννοώ

ένα μουσικό ρεπερτόριο

διαφόρων μουσικών κομματιών

αλλά τις προπατορικές παλμώσεις

του Σύμπαντος.

Αν οι μεγάλοι επιστήμονες

κάθε κλάδου, οι νομπελίστες,

είχαν

τις πρέπουσες επιστημονικές

μουσικές γνώσεις,

είμαι σίγουρος ότι

η αντίληψη περί Σύμπαντος

και οι απαντήσεις

σε πολλαπλά ερωτήματα

θα ήταν κατά πολύ

πιο πλήρεις.

Για παράδειγμα, αν πάρουμε

την αρχή της απροσδιοριστίας

του Χάιζενμπεργκ,

περί συνεχούς μετακίνησης

στην τροχιά των ηλεκτρονίων,

αν γνώριζαν οι επιστήμονες

μουσική

θα ήξεραν ότι για να πας

από το Nτο στο Σολ,

δεν είσαι υποχρεωμένος

να περάσεις από τα Ρε, Μι, Φα.

Η μουσική κάποτε ήταν από τους

πέντε κλάδους των μαθηματικών,

δηλαδή: αριθμητική, γεωμετρία,

στερεομετρία, αστρονομία

και μουσική.

Και την εποχή των δεινών,

την εποχή που γκρεμίστηκαν

οι βιβλιοθήκες,

που κάηκαν βιβλία,

που έκλεισαν Ακαδημίες,

που σταμάτησαν

οι Ολυμπιακοί Αγώνες,

δηλαδή την περίοδο

της μεγάλης καταστροφής

της Ελληνικής Σκέψης,

ξεκόλλησαν,

όπως τα γλυπτά του Παρθενώνα,

το κομμάτι της μουσικής

από τα μαθηματικά.

Γιατί;

Διότι αφαιρώντας τη μουσική,

το αποτέλεσμα ήταν

να μη μπορεί να υλοποιηθεί

το όνειρο της επιστήμης

που ήταν η διατύπωση μιας

γενικής θεωρίας του Σύμπαντος.

Βαγγέλης Παπαθανασίου

.............................................................

Πηγή:

BHMAgazino - tovima. gr

Απόσπασμα από συνέντευξη

στον Παύλο Παπαδόπουλο.

Η αφιέρωση της NASA - National Aeronautics and Space Administration στον Βαγγέλη Παπαθανασίου...

Λιγότερα

Καβάφης.

 Σταυριανή Φούκα

12 λ. ·

[ Αναγνωρισμένα Ποιήματα ( 1897 - 1933 ) ]