Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

ISS_Himalayas

 


Μιχάλης Τερζής Ηλίας Κατσούλης

 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ. Η γενιά που χάνει το μέλλον της

 

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

Η γενιά που χάνει το μέλλον της

Έχω την αίσθηση ότι στην Ελλάδα κυοφορείται μια μεγάλη νεανική εξέγερση. Δεν γνωρίζω πότε, με ποια αφορμή ή με ποια μορφή θα εκδηλωθεί. Ωστόσο, αν συνδυάσουμε τη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια, τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη και την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση του 2027, διακρίνουμε τις προϋποθέσεις μιας ενδεχόμενης γενεακής ρήξης.

Ας δούμε μερικούς αριθμούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025, το 14,7% των νέων ηλικίας 15–29 ετών στην Ελλάδα βίωνε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, έναντι 5,8% στην ΕΕ. Οι νέοι εγκατέλειπαν το γονεϊκό τους σπίτι κατά μέσο όρο στα 30,9 χρόνια, έναντι 26,3 στην Ευρώπη, ενώ το 25,5% αντιμετώπιζε υπερβολική επιβάρυνση από το κόστος κατοικίας, έναντι 9% στην ΕΕ. Η έκθεση του ΟΟΣΑ για την οικονομική ανεξαρτησία των νέων στην Ελλάδα (2026) επιβεβαιώνει τα σοβαρά εμπόδια στην οικονομική τους αυτονόμηση.

Πίσω από τους αριθμούς βρίσκεται μια γενιά που καλείται να ενηλικιωθεί χωρίς τις υλικές προϋποθέσεις της ενηλικίωσης. Να σπουδάσει χωρίς βεβαιότητα επαγγελματικής προοπτικής, να εργαστεί χωρίς εγγύηση αξιοπρεπούς διαβίωσης, να ερωτευτεί χωρίς να μπορεί να στεγάσει τον έρωτά της. Μια γενιά που βλέπει το μέλλον της να αναβάλλεται διαρκώς.

Και βέβαια, δεν πρόκειται για αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, παρότι στην Ελλάδα ορισμένοι από τους κρίσιμους κοινωνικοοικονομικούς δείκτες εμφανίζονται ιδιαίτερα επιβαρυμένοι. Στη Γαλλία, οι νέοι έχουν ήδη πρωταγωνιστήσει σε μαζικές κινητοποιήσεις, ενώ στη Σερβία το φοιτητικό κίνημα εξελίχθηκε σε ισχυρό παράγοντα κοινωνικής και πολιτικής αμφισβήτησης. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αν σε κοινωνίες όπου ορισμένες από τις πιέσεις που εξετάζουμε είναι λιγότερο έντονες από ό,τι στην Ελλάδα εκδηλώνονται τόσο ισχυρές νεανικές αντιδράσεις, τι μπορεί να συμβεί σε μια χώρα όπου η γενεακή ματαίωση έχει αποκτήσει τέτοιο βάθος; Ασφαλώς, οι κοινωνικές εξεγέρσεις δεν εξαρτώνται μηχανιστικά από την ένταση της οικονομικής δυσχέρειας. Ωστόσο, τα παραδείγματα αυτά δείχνουν ότι η νεανική δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε ευρύτερη συλλογική διεκδίκηση. Και σε μια εποχή ψηφιακής διασύνδεσης, η εμπειρία της εξέγερσης, όπως και η πεποίθηση ότι η συλλογική δράση μπορεί να φέρει αποτελέσματα, ταξιδεύουν γρήγορα από κοινωνία σε κοινωνία.

Η κοινωνική ψυχολογία μάς βοηθά να κατανοήσουμε αυτή τη δυναμική. Η θεωρία της *σχετικής στέρησης* του Ted Robert Gurr συνδέει την κοινωνική οργή με την απόσταση ανάμεσα σε όσα οι άνθρωποι θεωρούν ότι δικαιούνται και σε όσα μπορούν πραγματικά να αποκτήσουν. Η θεωρία της κοινωνικής ταυτότητας των Tajfel και Turner και το μοντέλο (SIMCA) συλλογικής δράσης των van Zomeren και συνεργατών δείχνουν πώς η κοινή αίσθηση αδικίας μπορεί, όταν συνοδεύεται από την πεποίθηση ότι η συλλογική δράση είναι αποτελεσματική, να μετατραπεί σε κινητοποίηση.

Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το πιο κρίσιμο σημείο. Μια γενιά που επί χρόνια άκουγε ότι για τις δυσκολίες της ευθύνονται οι ανεπαρκείς ατομικές της προσπάθειες, άκουγε ταυτόχρονα και κάτι ακόμη πιο διαβρωτικό, ότι "τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει". "Κοίτα τη δουλειά σου", "μην μπλέκεις", "όλοι ίδιοι είναι". Μεγάλωσε μέσα σε μια κουλτούρα ιδιώτευσης, όπου η συλλογική δράση παρουσιαζόταν ως ματαιοπονία και η ατομική προσαρμογή ως η μόνη ρεαλιστική επιλογή.

Ίσως, όμως, κάτω από τη φαινομενική παραίτηση να αναπτύσσεται και μια βαθύτερη κριτική των νέων απέναντι στις προηγούμενες γενιές, ακόμη και στους ίδιους τους γονείς τους. Στις γενιές που συμβιβάστηκαν, που έμαθαν να "κοιτάζουν τη δουλειά τους", να ανέχονται την αναξιοκρατία και να θεωρούν την κοινωνική αλλαγή αδύνατη. Ίσως, προς το παρόν, να πρόκειται για ένα σιωπηλό γενεακό "σιχτίρισμα", μια υπόκωφη οργή απέναντι σε όσους τους κληροδότησαν έναν κόσμο με λιγότερες προοπτικές. Με μια οδυνηρή αντίφαση: οι νέοι εξακολουθούν να εξαρτώνται οικονομικά από τη γενιά της οποίας τους συμβιβασμούς αμφισβητούν. Χωρίς, βέβαια, να έχουν όλοι οι γονείς την ίδια ευθύνη, ίσως εδώ κυοφορείται και μια βαθύτερη γενεακή ρήξη. Όχι μόνο με εκείνους που κυβερνούν, αλλά και με εκείνους που έμαθαν να ανέχονται τον τρόπο με τον οποίο κυβερνώνται.

Ίσως όμως αυτή η διπλή παγίδα, της ατομικής ενοχοποίησης και της συλλογικής αδυναμίας, να πλησιάζει στα όριά της. Το "δεν τα καταφέρνω" μπορεί να μετατραπεί σε "δεν μας επιτρέπουν να τα καταφέρουμε" και το "τίποτα δεν αλλάζει" σε "τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν το αλλάξουμε εμείς". Αυτή είναι η κρίσιμη ψυχοκοινωνική μετάβαση. Aπό τη μαθημένη αδυναμία στην ανάκτηση της συλλογικής αποτελεσματικότητας, όπως την περιγράφει ο Albert Bandura.

Υπάρχει, ωστόσο, και ένας άλλος παράγοντας. O πιθανός ρόλος της ακροδεξιάς ως αποσβεστήρα των αντισυστημικών πιέσεων. Η κοινωνική ανασφάλεια και η συσσωρευμένη ματαίωση μπορούν να διοχετευθούν σε αυταρχικές και εθνικιστικές ταυτίσεις. Η οργή μετατοπίζεται τότε από τις κοινωνικές δομές που παράγουν την ανισότητα προς κατασκευασμένους "εχθρούς". Μια δύναμη που εμφανίζεται ως αντισυστημική λειτουργεί έτσι ως παράγοντας σταθεροποίησης πλευρών της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης.

Μήπως, λοιπόν, η "έντεχνη" ανάδειξη της ακροδεξιάς ως προνομιακού εκφραστή της αντισυστημικής δυσαρέσκειας αντανακλά και μια βαθύτερη ανησυχία του πολιτικού συστήματος απέναντι σε μια πιθανή κοινωνική ρήξη; Δεν μπορούμε να υποθέσουμε μια ενιαία, οργανωμένη στρατηγική χωρίς αποδείξεις. Μπορούμε, όμως, να αναρωτηθούμε ποιοι ωφελούνται όταν η κοινωνική οργή μετατρέπεται σε φόβο και διχασμό, αντί σε διεκδίκηση δικαιοσύνης και λογοδοσίας.

Στην ελληνική περίπτωση προστίθεται και ο παράγοντας των εθνικών εκλογών του 2027. Η προεκλογική περίοδος μπορεί να λειτουργήσει ως θεσμική διέξοδος της δυσαρέσκειας, αλλά και ως επιταχυντής της. Αν οι νέοι δεν αναγνωρίσουν στην κάλπη μια αξιόπιστη προοπτική αλλαγής, ενδέχεται να αναζητήσουν άλλους τρόπους συλλογικής έκφρασης. Η οργή μπορεί να μετατραπεί σε δημοκρατική κινητοποίηση, να απορροφηθεί από αυταρχικές πολιτικές δυνάμεις ή να επιστρέψει στην αποχή και την παραίτηση.

Ασφαλώς, η κοινωνική εξάντληση δεν γεννά υποχρεωτικά εξέγερση. Μπορεί να γεννήσει σιωπή, μετανάστευση, ιδιώτευση. Για να μετατραπεί η ματαίωση σε συλλογική δράση χρειάζεται κάτι περισσότερο από την οργή: χρειάζεται η πίστη ότι η αλλαγή είναι δυνατή.

Ίσως, λοιπόν, η επόμενη μεγάλη κοινωνική ρήξη στην Ελλάδα να μην προκύψει μόνο από την οργή για όσα συνέβησαν, αλλά από την αγωνία για όσα δεν πρόκειται να συμβούν. Από τις ζωές που αναβάλλονται, τα σπίτια που δεν αποκτώνται, τις δυνατότητες που ακυρώνονται πριν ακόμη δοκιμαστούν. Από μια γενιά που αισθάνεται ότι της στερούν το δικαίωμα να προσδοκά ένα καλύτερο αύριο.

Δεν γνωρίζω αν η εξέγερση που διαισθάνομαι θα εκδηλωθεί πριν από τις εκλογές, κατά την προεκλογική περίοδο ή αργότερα. Εκείνο που θεωρώ πιθανό είναι ότι αυτή η συσσωρευμένη γενεακή ματαίωση δύσκολα θα παραμείνει χωρίς κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες.

Γιατί μια κοινωνία μπορεί να αντέξει για πολύ καιρό την απογοήτευση των νέων της. Δυσκολότερα όμως μπορεί να αντέξει τη στιγμή που εκείνοι θα πάψουν να θεωρούν φυσιολογικό ότι τους στερούν το μέλλον.

Και ίσως η εξέγερση που έρχεται, αν πράγματι έρθει, να αρχίσει ακριβώς από εκεί: από μια γενιά που θα αρνηθεί να συνεχίσει να ζητά συγγνώμη επειδή θέλει απλώς να ζήσει-όπως για χρόνια έκαναν οι γονείς της...

Λιγότερα


ΕΛΕΝΗ ΤΣΙΑΝΤΗ-ΑΝΕΣΤΟΥ

ΕΦΥΓΕ ..

Ελένη τη λέγανε. Με κράταγε μικρό παιδάκι στην αγκαλιά της στην άκρη της αυλής του πατρικού σπιτιού και τεντωνόταν να υψωθεί για να μου κόψει μούρα απ΄την παλιά μουριά. Γλίστρησε και φύγαμε αγκαλιά στον όχτο, κυλώντας στην πλαγιά όπου πέρναγε το καλάνι που νερού που πότιζε τα χωράφια και που μας βρήκε στο κεφάλι γεμίζοντάς μας αίματα. «Της αγάπης αίματα» που μας κράτησαν μέχρι σήμερα εδώ αδέλφια αληθινά κι αξεχώριστα. Αξιαγάπητα, είπαν κάποιοι. Κώστας Τσιαντής. 20/11/2026


Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Run through the fire | Beyond The Horizon

 


I never dreamed of battle I never dreamed of war I only knew the small town Outside my father's door Then came the distant thunder Then came the marching drums And suddenly the future Was written by a gun... The smoke keeps rising Across the sky I tell myself I'll make it back home alive... Run through the fire Run through the rain Carry the faces I can't lose again Run through the darkness Run through the fear Holding tomorrow Somewhere near... The mud beneath my footsteps The cold inside my bones The letters in my pocket The only home I've known I see my brothers falling I hear them call my name And every mile I'm walking I'm never quite the same... The night grows heavier With every loss And every dawn reminds me Of the cost... Run through the fire Run through the rain Carry the faces I can't lose again Run through the darkness Run through the fear Holding tomorrow Somewhere near... If I could see my mother If I could see my home I'd trade every medal To never be alone... But all of a sudden I don't feel any pain The bullet in my chest Took all the fear away I only wanted To make it back home Paying with my life Was it worth the cost?

ΕΠΙ ΚΙΝΕΖΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ - ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΗΓΕΤΕΣ 19/11/2026

 


ΣΙ  ΤΖΙΝΠΙΝΓΚ: Οι συζητήσεις μας θα επικεντρωθούν στη διαφύλαξη της παγκόσμιας ειρήνης και στην πρώθηση της  στρατηγικής σταθερότητας  στις σχέσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Η ειρήνη αποτελούσε ανέκαθεν διαχρονική επιθυμία της ανθρωπότητας.
ΠΟΥΤΙΝ. Οι τρεις χώρες μας συνδέονται όχι μόνο από το γεγονός ότι ήταν νικήτριες στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά πάνω απ΄όλα από την κοινή ευθύνη για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Βρεθήκαμε στην απαρχή δημιουργίας των Ηνωμένων Εθνών. Γι αυτό και έχουμε ευθύνη να διαφυλάξουμε και να ενισχύσουμε το σύστημ ατου διεθνούς δικαίου. 
ΤΡΑΜΠ: Γράφουμε ιστορία. Περιορισμό των πυρηνικών όπλων. Θα συζητήσουμε τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανάις, κάτι που το έχουμε ήδη κάνει. Ο πρόεδρος Πούτιν και εγώ είχαμε  σημερα μια μακρά συζήτηση που διήρκεσε αρκετή ώρα. Αυτό ήταν ουσιαστικά το βασικό αντικείεμνο της συζήτησής μας. Και πιστεύω ότι σημειώνεται πρόοδος. Είναι όμως εξίσου ζωτικής σημασίας να συνεργαστούμε για να αντιμετωπίσουμε την απειλή της διάδοσης των πυρηνικών όπλων σε όλες τις χώρες του κόσμου. αυτό ακριβώς κάνουμε με το Ιραν. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στο Ιραν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.  

Ρηνιώ Κουρδάκη, Γ. Λεκοπουλος, Αρετη Κοκκίνου

 


Συνεχίζουμε τις βραδιές μας στο 41 Street Cafe με εκλεκτή καλεσμένη, αυτή τη φορά την κυρία Rinio Kourdaki Ρηνιώ Κουρδάκη, από τις πρώτες ερμηνεύτριες του Μάνου Χατζιδάκι και όχι μόνο. Μεγάλη η συγκίνησή μου που θα ερμηνεύσει δικά και δικά μου τραγούδια σε πρώτη εκτέλεση και στη βραδιπα αυτή

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

ΓΚΑΤΣΟΣ Ν. ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ

 


ΕΠΙ ΚΙΝΕΖΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ (18/11/2026) // 25% Η ΜΕΣΗ ΑΥΞΗΣΗ ΕΙΟΔΗΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΕ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ 2010 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΙΩΣΗ ΚΑΤΑ 25%. ΔΙΑΦΟΡΑ 50%!. ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ!...

Πούτιν: ...Αυτές οι αναπόφευκτες αλλαγές, η μετατόπιση του κέντρου βάρους της παγκόσμιας οικονομίας, δεν γίνονται πάντα σωστά αντιληπτές. Αντί να προσαρμοστούνε σ' αυτές τις νέες ευκαιρίες, οι πρώην ηγεμονικές δυνάμεις, αντί να προσαρμοστούν, αντίθετα με την αρχη του θεμιτού ανταγωνισμού και, για να μιλήσουμε ανοιχτά, κάποιες φορές ακόμα και εις βάρος των ίδιων τους των συμεφρόντων, επιδιώκουν να ανακόψουν την ανάπτυξη όσων αποδεικνύουν ότι μπορούν να πετύχουν και να προοδεύσουν (5.30+). 

Δημόσια Συνεδρία Υποδοχής του Καθηγητή Μηχανικής κ Horacio Dante Espinosa ως αντεπιστέλλοντος ΜΈΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

 ἀντεπιστέλλον μέλος = μέλος που διατηρεί επιστημονική επικοινωνία και αλληλογραφία με την Ακαδημία, χωρίς να είναι τακτικό μέλος της.

Ο επικεφαλής του ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά Γιάνης Βαρουφάκης μιλά στο Kontra

 


ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΡΩΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ? 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης· ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΑΝ

 


Αντώνης Ανδρουλιδάκης

1 ημ. 
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΗΣΑΝ
Οι βασικοί μύθοι/κοινωνικές κατασκευές του νεοφιλελευθερισμού δεν λειτουργούν απλώς ως οικονομικές ιδέες. Λειτουργούν σαν ψυχολογικές και πολιτισμικές εντολές/μολύνσεις που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την αξία τους, σχετίζονται, αγαπούν, εργάζονται, συγκρίνονται και τελικά υπάρxουν.
Στην Ελλάδα αυτοί οι μύθοι έγιναν ιδιαίτερα τοξικοί γιατί "έπεσαν" πάνω σε μια ήδη τραυματισμένη κοινωνία με ιστορική ανασφάλεια, ανάγκη κοινωνικής ανόδου, φόβο αποτυχίας, αίσθημα συλλογικής μειονεξίας απέναντι στην προοδευμένη Δύση
και βαθιά ανάγκη αναγνώρισης.
❌
1. «ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΑΡΚΕΤΑ, ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ»
Ο πιο κεντρικός μύθος. Μετατρέπει τη φτώχεια, την αποτυχία,
την εξάντληση, την ανεργία, σε προσωπική ευθύνη.
Αν δεν τα κατάφερες είναι που «Δεν προσπάθησες αρκετά.»
Κι έτσι ο άνθρωπος ντρέπεται αντί να καταλαβαίνει,
αυτοενοχοποιείται, εξαντλείται αδιάκοπα και αισθάνεται συνεχώς ανεπαρκής.
❌
2. «Η ΑΞΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΔΟΣΗΣ ΣΟΥ»
Δεν αξίζεις επειδή υπάρχεις. Αξίζεις επειδή πετυχαίνεις, αποδίδεις,
παράγεις, ξεχωρίζεις, είσαι “χρήσιμος”.
Και τότε η ξεκούραση γίνεται ενοχή, η αποτυχία γίνεται υπαρξιακή κατάρρευση και η ζωή γίνεται βιογραφικό.
❌
3. «Sky is the limit»
Ο άνθρωπος υποτίθεται πως μπορεί να γίνει τα πάντα.
Ακούγεται απελευθερωτικό, αλλά ψυχικά συχνά γίνεται
ατελείωτη αυτοκαταδίωξη. Γιατί αν τα όρια εξαφανίζονται,
τότε ποτέ δεν είσαι αρκετός, ποτέ δεν τελειώνει η απαίτηση,
ποτέ δεν επιτρέπεται η ανθρώπινη αδυναμία, η ανθρώπινη ευθραυστότητα, δηλαδή η "ανθρωπινότητα".
❌
4. «Γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου»
Η ζωή μετατρέπεται σε project διαρκούς optimization. Το σώμα,
η ψυχή, η παραγωγικότητα, οι σχέσεις, η εικόνα, η χαρά, όλα πρέπει να: βελτιώνονται, να αποδίδουν, να αξιολογούνται.
Ακόμη και η θεραπεία κινδυνεύει να γίνει εργαλείο απόδοσης.
❌
5. «Ο καθένας είναι μόνος υπεύθυνος για τη μοίρα του»
Εδώ διαλύεται η έννοια της κοινότητας, της κοινωνικής ευθύνης,
της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης. Ο άνθρωπος μένει μόνος απέναντι στη ζωή. Και όταν λυγίζει, πιστεύει πως «Φταίω εγώ.»
❌
6. «Η συνεχής απασχόληση, η εργασιομανία, είναι αξία»
Η ησυχία γίνεται σχεδόν απειλητική. Πρέπει συνεχώς να κάνεις,
να τρέχεις, να εξελίσσεσαι, να αποδίδεις, να είσαι busy. Και τότε ο άνθρωπος χάνει την περισυλλογή, το βίωμα, τη σιωπή, τη σχέση με τον εαυτό του.
❌
7. «Η κατανάλωση θα σε ολοκληρώσει»
Το υπαρξιακό κενό επιχειρείται να γεμίσει με εμπειρίες, με αγορές,
με εικόνες, με status, με lifestyle. Μόνο που η κατανάλωση διεγείρει ντοπαμινικά, δεν νοηματοδοτεί.
❌
8. «Η ζωή είναι ανταγωνισμός»
Ο άλλος παύει να είναι σύντροφος, κοινότητα, σχέση, συνάνθρωπος. Γίνεται αντίπαλος, ανταγωνιστής. Και τότε διαλύεται η εμπιστοσύνη, αυξάνεται η μοναξιά και η σύγκριση γίνεται μόνιμη ψυχική κατάσταση.
Στην Ελλάδα αυτό γίνεται ακόμη πιο βαρύ γιατί ο νεοφιλελευθερισμός συνάντησε οικογένειες γεμάτες άγχος επιβίωσης, ιστορική επισφάλεια, κοινωνική ανασφάλεια,
ματαιωμένες γενιές, συλλογικό τραύμα.
Κι έτσι η επιτυχία φορτώθηκε σχεδόν με υπαρξιακή σημασία.
Δεν είναι πια «Να πετύχεις.» Είναι «Να σωθείς.» «Να δικαιωθούν οι γονείς σου.» «Να μην καταρρεύσεις κοινωνικά.» «Να αποδείξεις ότι αξίζεις να υπάρχεις.»
Και ίσως το πιο τραγικό είναι ότι ακόμη και μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς παγιδεύτηκαν τελικά μέσα στους ίδιους νεοφιλελεύθερους μύθους που κάποτε αμφισβητούσαν. Αντί να υπερασπιστούν μια διαφορετική αντίληψη ζωής, σχέσης και νοήματος, συχνά περιορίστηκαν κι εκείνα στη γλώσσα της ανάπτυξης, της απόδοσης, της διαρκούς παραγωγικότητας, της “επιτυχίας” και της ατομικής αυτοπραγμάτωσης.
Σαν να έπαψε ακόμη και η πολιτική να ρωτά «Τι ζωή αξίζει να ζούμε;» και να ενδιαφέρεται μόνο για το «Πώς θα λειτουργήσει αποτελεσματικότερα το σύστημα;»
Και κάπως έτσι η κοινωνία γεμίζει με εξαντλημένους ανθρώπους, παιδιά με κρίσεις πανικού, burnout, υπαρξιακό κενό και βαθιά απονοηματοδότηση.
Γιατί όταν η ζωή οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από την επίδοση, την επιβίωση, την εικόνα και την ανταγωνιστικότητα, τότε ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί.
Αλλά σιγά σιγά ξεχνά ΓΙΑΤΙ ζει.
Λιγότερα

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)