Grigori Perelman

 Όμορφα, περίεργα, πρωτότυπα, παράξενα και σπάνια!!!

 

 · 

Spyros Nikas 

·

17 ώρ. 

·

Το 1904, ο Γάλλος μαθηματικός Henri Poincaré έθεσε ένα ερώτημα σχετικά με το σχήμα του τρισδιάστατου χώρου. Έγινε ένα από τα πιο δύσκολα άλυτα προβλήματα στα μαθηματικά.

Για σχεδόν έναν αιώνα, κανείς δεν μπορούσε να το λύσει. Το 2000, το Ινστιτούτο Μαθηματικών Clay το ονόμασε ένα από τα επτά προβλήματα του Βραβείου της Χιλιετίας και πρόσφερε 1.000.000 δολάρια σε όποιον μπορούσε να το λύσει.

Ένας Ρώσος μαθηματικός ονόματι Grigori Perelman πέρασε επτά χρόνια δουλεύοντας πάνω σε αυτό σχεδόν σε πλήρη απομόνωση. Δεν είπε σχεδόν σε κανέναν τι έκανε. Το 2002, δημοσίευσε ήσυχα την απόδειξή του στο διαδίκτυο. Χωρίς φανφάρα. Χωρίς υποβολή σε περιοδικό. Ήταν τόσο σίγουρος ότι ήταν σωστή.

Ο κόσμος των μαθηματικών πέρασε χρόνια επαληθεύοντάς το, πρόταση προς πρόταση. Και όντως.

Το 2006, ο Perelman τιμήθηκε με το Μετάλλιο Fields, την ύψιστη τιμή των μαθηματικών. Αρνήθηκε να το δεχτεί. Δεν παρευρέθηκε καν στην τελετή.

Το 2010, το Ινστιτούτο Clay επιβεβαίωσε την απόδειξή του και του πρόσφερε το εκατομμύριο δολάρια. Το απέρριψε κι αυτό.

Ο λόγος του δεν ήταν η αδιαφορία. Είπε ότι η απόφαση ήταν άδικη, επειδή το έργο του βασιζόταν άμεσα στον Ρίτσαρντ Χάμιλτον, τον μαθηματικό που είχε αφιερώσει δύο δεκαετίες αναπτύσσοντας τις τεχνικές στις οποίες βασιζόταν η απόδειξη του Πέρελμαν. «Η διαφωνία μου με την οργανωμένη μαθηματική κοινότητα», είπε σε έναν δημοσιογράφο. «Δεν μου αρέσουν οι αποφάσεις τους, τις θεωρώ άδικες».

Έκτοτε έχει αποσυρθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τη δημόσια ζωή, ζώντας ήσυχα με τη μητέρα του στην Αγία Πετρούπολη.

Έλυσε ένα πρόβλημα που νίκησε τα μεγαλύτερα μυαλά των μαθηματικών για εκατό χρόνια και εγκατέλειψε κάθε ανταμοιβή που του προσέφεραν....

Λιγότερα

Κώστας Τσιαντής: ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ-ΤΡΟΠΟΙ ΤΟΥ ΝΟΕΙΝ . Συνέδριο Φιλοσοφίας: ''ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΑΘΟΣ ΒΙΟΣ'', Εκδόσεις Ιωνία 2005 (Τομ.2, 340-372).

 (Πατήστε στο τέλος κάτω δεξιά το τετράγωνο για να το δείτε σε πλήρη οθόνη)

Κώστας Τσιαντής: ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ-ΤΡΟΠΟΙ ΤΟΥ ΝΟΕΙΝ (ολόκληρο το κείμενο) by Costas Tsiantis

Δημήτρης Παπακωστόπουλος -Ο κρυμμένος ποιητής: άρθρο του Γ. Κουζή

Δημήτρης Παπακωστόπουλος -Ο κρυμμένος ποιητής: άρθρο του Γ. Κουζή by Costas Tsiantis

Βαρουφάκης. ΑΙ. η παρουσίαση των bots ΤΝ ως οντοτήτων με συνείδηση

 

Agonas tis Kritis

1 ώρ. 

·

Η σύνδεση με το αν το Claude, το ChatGPT, το Gemini ή το DeepSeek έχουν συνείδηση ή όχι γίνεται πλέον ξεκάθαρη. Ακριβώς όπως η περιγραφή της εξέλιξης των γονιδίων σαν να ήταν συνειδητοί παράγοντες (έστω και του τύπου του υποκόσμου του Σικάγου) τους προσδίδει έναν ηθικό χαρακτήρα που τους λείπει, παρομοίως η παρουσίαση των bots ΤΝ ως οντοτήτων με συνείδηση πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη επιφύλαξη.

Επιστημονικά μιλώντας, το μόνο που συμβαίνει είναι ότι μικροσκοπικές διαταραχές παράγουν μακροσκοπικές συνέπειες. Ο πολλαπλασιασμός ή η εξαφάνισή τους είναι ένα έμμεσο υποπροϊόν αυτής της δυναμικής — τίποτα περισσότερο. Η αιτιότητα αφθονεί, αλλά η τελεολογία, η πρόθεση ή η συνείδηση απουσιάζουν.

Το μήνυμα για την υπόλοιπη κοινωνία είναι απλό. Να προσέχετε τους βιολόγους, τους μηχανικούς, τους πολιτικούς, τους σχολιαστές και κυρίως τους άρχοντες της τεχνολογίας που αποδίδουν χαρακτήρα, κίνητρα και συνείδηση σε γονίδια, bots και άλλα συστατικά εξελικτικών διαδικασιών — είτε πρόκειται για βιολογικές διαδικασίες είτε για διαδικασίες βασισμένες στο πυρίτιο.

Πίσω στη δεκαετία του ’30, η απόδοση ανθρώπινης δράσης και αρετών στα γονίδια στήριξε τερατώδεις κοινωνικές θεωρίες που ενίσχυσαν τον φασισμό και άνοιξαν τον δρόμο για μαζικές εξοντώσεις. Σήμερα, η ανέμελη αποδοχή ότι τα bots ΤΝ έχουν συνείδηση είναι μουσική στα αυτιά εκείνων που προωθούν τον «τεχνο-αρχοντισμό» (techlordism), μια νέα ιδεολογία λειτουργική για την υπέρογκη εξουσία των αρχόντων της τεχνολογίας μας — ιδιαίτερα για τη διπλή τους ικανότητα να απομυζούν τεράστιες προσόδους και να δηλητηριάζουν την πολιτική μας.

Αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι ότι πίσω από συναρπαστικά φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με την οντολογία των μοντέλων ΤΝ, κρύβεται ένα τρομερό παιχνίδι εξουσίας που έχει ήδη οδηγήσει τη σοσιαλδημοκρατία και τον φιλελευθερισμό στην εξαφάνιση. Δεν χρειαζόμαστε οι μηχανές να αποκτήσουν συνείδηση για να συμβαδεί αυτό.

Έχει ήδη συμβεί. Η απόδοση συνείδησης σε αυτές απλώς ενισχύει την υποταγή μας στην τεχνοφεουδαρχική εξουσία των σημερινών ιδιοκτητών τους.

Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ:

https://agonaskritis.gr/%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf.../

Λιγότερα

Μαριάννα Δημητρης Ανδρέας : ''Το ένδον της μνήμης'' . Πριν από 9 χρόνια Costas Tsiantis 8 Ιουλίου 2017 · https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1940450316196478&id=100006945849756

Ανδρέας Α. Αρτέμης

8 Ιουλίου 2017 

·

"ΤΟ ΕΝΔΟΝ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ"

Πρόκειται για την 19η στη σειρά καινούργια δισκογραφική εργασία του μουσικοσυνθέτη Ανδρέα Α. Αρτέμη που κυκλοφόρησε τον Μάϊο 2017.Η επίσημη παρουσίαση του νέου δίσκου πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24 Αθήνα) την Τετάρτη 10 Μαϊου 2017 στις 6.00 το απόγευμα.

Η μουσική κι ερμηνεία του συνθέτη διαπλέκονται με τις σύγχρονες ποιητικές φωνές της Μαριάννας Βλάχου Καραμβάλη και του Δημήτρη Καραμβάλη (7+7ποιήματα...)΅μέσα από την επιμονή της μνήμης να αναπλάθει και να μεταπλάθει τις εικόνες της στο πέρασμα του χρόνου…΅

Η δισκογραφική εργασία είναι μια επισφράγιση της μακρόχρονης αδελφικής φιλίας που συνδέει τον συνθέτη με τους ποιητές και συντελεστές του δίσκου.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Ανδρέας Α.Αρτέμης μελοποιεί από τη δεκαετία του 1980 και σύγχρονες ποιητικές φωνές, ένα δύσκολο εγχείρημα που στόχο έχει να αναδείξει το εσώτερο διάστημα της μουσικοποιητικής τέχνης.

Ανδρέας Α.Αρτέμης

Ο μουσικοσυνθέτης Λογοτέχνης Ανδρέας Α.Αρτέμης γεννήθηκε στην Κύπρο. Απαριθμεί εδώ και τριάντα χρόνια ένα μεγάλο αριθμό εμφανίσεων στη Κύπρο και στο εξωτερικό με δικές του συνθέσεις. Η ενασχόληση του με την μελοποιημένη ποίηση είναι συνδεδεμένη με τη φόρμα των φωνητικών ερμηνευτικών δυνατοτήτων του, που προσφέρονται λόγω ηχοχρώματος της ίδιας της φωνής του.

Επεξηγηματικά να πούμε ότι σε όλο το φάσμα της συνθετικής δραστηριότητας του Ανδρέα Αρτέμη, κυριαρχεί η ερμηνεία της ποίησης μαζί με τη μουσική της. Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 15 βιβλία του ανάμεσα τους ποιητικά ,θεατρικά και άλλα .Από το 2000 μέχρι το 2017 έχει εκδώσει σε δικές του παραγωγές 19 ψηφιακούς δίσκους. Είναι και δάσκαλος Φωνητικών μαθημάτων. Είναι επίσης ο εμπνευστής του Φωνητικού Συνόλου “Ηχώ”που αποτελείται από μαθητές του. Εργάζεται ως παραγωγός -παρουσιαστής σε Ραδιοφωνικούς σταθμούς κι αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά με στόχο πάντα την ανάδειξη της Ελληνικής ψυχής της Κύπρου. Οι Μουσικές του Συνθέσεις αποκαλύπτουν πάντα τη «διάθεση διαπλεκόμενων ηχοχρωματικών» ηλεκτρονικών εντάσεων με τη χρήση ενίοτε και «κλασσικών μουσικών οργάνων..» .(K.P)

Δημήτρης Καραμβάλης:

Ο Δημήτρης Καραμβάλης γεννήθηκε στο Καμερούν το 1953,κατάγεται όμως από την Γέρα της Λέσβου κι είναι ανηψιός του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Σπούδασε νομικά και δημοσιογραφία εξασκώντας το επάγγελμα του νομικού ως επίτιμος δικηγόρος.

Ποιητής ,δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας μέλος πολλών λογοτεχνικών εταιρειών στην Ελλάδα.

Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί σε πολλά βιβλία μελέτες, δοκίμια, κριτικές και ποίηση του. Επίσης ασχολείται με την ζωγραφική και τη μουσική.

Μαριάννα Βλάχου Καραμβάλη:

Η Μαριάννα Βλάχου Καραμβάλη γεννήθηκε στην Αθήνα.Κατάγεται από την Ευρυτανία και διετέλεσε επίτιμος δικηγόρος με σπουδές στο εξωτερικό.

Έχει εκδώσει τρείς ποιητικές συλλογές ,αλλά μεγάλο μέρος του έργου της παραμένει ανεκδοτο.Ποιήματα της έχουν μεταφραστεί στ’ αγγλικά,Ιταλικά και Πολωνικά.Με τη φωνή της έχει ντύσει πολλές λογοτεχνικές εκδηλώσεις.

Ποιήματα της έχουν μελοποιηθεί από τον Ανδρέα Α. Αρτέμη και τον σύζυγο της Δημήτρη Καραμβάλη.

ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΔΟΝ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΨΕΙ:

ΑΝΔΡΕΑΣ Α.ΑΡΤΕΜΗΣ:

«ΤΟ ΕΝΔΟΝ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ»

σε ποίηση:

Μαριάννας Βλάχου Καραμβάλη

και Δημήτρη Καραμβάλη.

(έκδοση ανεξάρτητης παραγωγής 2017)

Πρόκειται για υψηλές πτήσεις συνθετικών κι ερμηνευτικών συλλήψεων του μουσικοσυνθέτη κι ερμηνευτή Ανδρέα Α. Αρτέμη δοσμένα όλα και τα δεκατέσσερα κομμάτια του νέου του ψηφιακού δίσκου με αόρατα αποσιωπητικά ελεύθερου τονικού αισθήματος, χωρίς φανφάρες έξω από την ρυθμοποιϊα της σημερινής εποχής που διεκδικεί άλλα μοντέλα ακουσμάτων.

Ο συνθέτης κι ερμηνευτής Ανδρέας Αρτέμης μεταφράζει στο σφυγμό των ποιημάτων που μελοποιεί βαθειά συναισθήματα για να μας αποκαλύψει τελικά,αυτό που αισθάνεται.Ακολουθεί τη μουσική δονητική κάθε λέξης της ποιήτριας Μαριάννας Βλάχου Καραμβάλη και του Δημήτρη Καραμβάλη,με ένα τρόπο συνθετικό κι ερμηνευτικό,πλούσιο σε ηχοχρώματα και συναισθήματα.

Οι νέες εμπνεύσεις του συνθέτη που μας έχει συνηθίσει και σε προηγούμενες παραγωγές δίσκων με έργα του,καταφεύγει στον κοινό κώδικα της γλώσσας και μουσικής στην πιο υψηλή μουσική της διάρθρωση.Πως θα μπορούσε άλλωστε να εξαιρεθεί η ποίηση από έναν μουσικό πού ξέρει να σταθμίζει το ειδικό βάρος των λέξεων όντας κι ο ίδιος ποιητής.Ξέρει να τιμά μουσικά τη μετασχηματιστική ισχύ της ποίησης, να αποδεσμεύει την κρυφή της δύναμη και να δίνει χάρις στην υψηλή ποιητική νοημοσύνη, μελοποιώντας εις βάθος τη σύγχρονη ελληνική ποίηση-ένα δύσκολο εγχείρημα θα έλεγα, σε μια εποχή μας που ίσως έχει ανάγκη επαναπροσδιορισμού: μουσικής και ποίησης…

Τα τραγούδια του δίσκου επτά συν επτά μελοποιημένα ποιήματα-κάθαρσης,κινούνται,σε ένα ύφος ανεπιτήδευτου, απλότητας και λιτότητας Η μελοποίηση της ποίησης άλλωστε είναι επιπλέον όσων προαναφέρθηκαν και μια άσκηση για τον ίδιο τον Ανδρέα Αρτέμη, μια θητεία μνήμης προσωπικής και συλλογικής, αφού η μελοποιημένη ποίηση κορυφώνεται στο έργο του, περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην τριαντάχρονη πορεία του.

Καλοτάξιδη να είναι λοιπόν η νέα εργασία συνθέτη και ποιητών. Είθε να μαγέψουν το κοινό τους και να αιχμαλωτίσουν το ενδιαφέρον των εκλεκτών εκείνων ακροατών θαυμαστών της μουσικοποιητικής τέχνης ,καθώς το ίδιο το έργο θα αναμετριέται με την αιωνιότητα μέσα απ’ τον έρωτα και μέσα από την αλήθεια… από «το ένδον της μνήμης»-έργο ανάμεσα σε εμάς όλους και τον χρόνο, ανάμεσα στην αλήθεια και τη μνήμη.

Ευγένιος Χόρν

Εθνομουσικολόγος

Γερμανία 2017

====================================

ΑΝΔΡΕΑΣ Α.ΑΡΤΕΜΗΣ:

«ΤΟ ΕΝΔΟΝ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ»

σε ποίηση:

Μαριάννας Βλάχου Καραμβάλη

και Δημήτρη Καραμβάλη.

Γράφει ο Χρήστος Μαυρής:

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΝ ''ΙΑΝΟ'' ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Την Τετάρτη 10.5.2017, παρουσιάσθηκε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του ''ΙΑΝΟΥ'' (επί της Σταδίου) η νέα δισκογραφική δουλειά του Ελληνοκύπριου μουσικοσυνθέτη Ανδρέα Α. Αρτέμη, πάνω σε ποίηση των γνωστών Ελλήνων ποιητών Μαρίνας και Δημήτρη Καραμβάλη. Ήταν μία βραδιά που περιλάμβανε ομιλίες για τους τιμώμενους, (ποιητές και μουσικοσυνθέτη), με απαγγελίες από τους ίδιους τους ποιητές και στη συνέχεια ζωντανή ερμηνεία όλων των τραγουδιών του δίσκου. Εντύπωση προκάλεσε η αθρόα προσέλευση του κοινού στην εκδήλωση που υπολογίζεται ότι τα άτομα που την παρακολούθησαν ξεπερνούσαν τα 300! Έγινε πραγματικά το αδιαχώρητο. Ήταν εκεί λογοτέχνες (ποιητές και πεζογράφοι), μουσικοί, δημοσιογράφοι, Ακαδημαϊκοί, μέλη του Λυκείου Ελληνίδων, μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και πολλοί άλλοι.

Είχα αποδεχθεί την τιμητική πρόσκληση του φίλου-μου Ανδρέα Αρτέμη και παρέστηκα στην εκδήλωση (ο μόνος από την Κύπρο) για να πω δύο κουβέντες (σε αυστηρά χρονικά πλαίσια) για τον ίδιο και το έργο-του.

ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΡΤΕΜΗΣ

Έχει ειπωθεί, κυρίες και κύριοι-αγαπητοί φίλοι, κατ’ επανάληψη-και καλά ειπώθηκε-πως η πλατειά διάδοση και αναγνώριση της σύγχρονης Ελληνικής ποίησης, σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, οφείλει τα μέγιστα στη μουσική.

Για την ακρίβειαν οφείλει χάριτας στους εμπνευσμένους μουσικούς που έσκυψαν με πραγματική αγάπη πάνω στη δουλειά των σύγχρονων Ελλήνων ποιητών όπου, αφού πάντρεψαν την ποίηση αρμονικά με τη μουσική-τους, στη συνέχεια άφησαν το δημιούργημά-τους να παραβγεί με αξιώσεις στα σταυροδρόμια και τις λεωφόρους του παγκόσμιου πολιτισμού.

Είναι δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, τα ονόματα των Ελλήνων ποιητών, μειζόνων ή ελασσόνων, που δέχθηκαν τις ευεργετικές ικανότητες των συνθετών και της μουσικής-τους.

Ενδεικτικά και επιλεκτικά αναφέρω τη μεγάλη βοήθεια που δέχθηκε η ποίηση του Σεφέρη, του Ελύτη και του Ρίτσου από τη μουσική του Θεοδωράκη.

Ένας τέτοιος εμπνευσμένος μουσικός είναι και ο Ανδρέας Αρτέμης, τον οποίο τιμούμε απόψε και που θα έχουμε την χαρά σε λίγο να ακούσουμε τις δημιουργίες-του.

Ο Ανδρέας Αρτέμης, όπως είναι γνωστό, έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα 19 ψηφιακούς δίσκους, οι οποίοι περιέχουν δική-του μουσική. Μουσική όμως που έχει γραφτεί από αφορμή την ποίηση. Δηλαδή εργάζεται σχεδόν άπάνω σε ποιητικά κείμενα. Υπολογίζω πως έχει μελοποιήσει μέχρι σήμερα ποιήματα 200 ή και περισσότερων ποιητών. Ποιήματα σε παραδοσιακή μορφή ή σε ελεύθερο στίχο.

Και εδώ, πιστεύω, δικαιωματικά ανήκει στον Ανδρέα Αρτέμη μια πανελλήνια πρωτιά. Η πρωτιά του μουσικοσυνθέτη που έχει μελοποιήσει τους περισσότερους Έλληνες ποιητές.

Αναφέρω κάποια ονόματα: Σαπφώ, Καρυωτάκης, Μυρτιώτισσα, Λαπαθιώτης, Μαρία Πολυδούρη, Ρίτα Μπούμη-Παπά, Δημήτρης Ιατρόπουλος, Θεοδόσης Πιερίδης, Κώστας Ουράνης, Μάνος Κράλης, Τεύκρος Ανθίας, Γαλάτεια Καζαντζάκη, Χριστόδουλος Γαλατόπουλος, Γιάννης Σκαρίμπας, Μενέλαος Λουντέμης, Νίκος Καζαντζάκης, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης κ.ά..

Από τη συνεργασία που είχα μαζί-του τα τελευταία χρόνια διαπίστωσα με έκπληξη πως είναι ένας άνθρωπος που αναπνέει και ζει για τη μουσική. Ειλικρινά, είναι σκυμμένος πάνω από το πιάνο-του από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Δηλαδή, θέλω να επισημάνω πως τον Ανδρέα Αρτέμη ως δημιουργό τον διέπουν δυο βασικές αρχές, οι οποίες είναι το πάθος και η αγάπη. Πάθος για τη μουσική και αγάπη για τους ποιητές.

Είναι σίγουρα προικισμένος και χαρισματικός μουσικοσυνθέτης, πιστοποιημένος με την κόκκινη σφραγίδα της Θείας Δωρεάς. Και αυτό γιατί η μουσική-του, αλλά και η φωνή-του, έρχονται από τα βάθη του μυστηρίου, της αγάπης και της ιστορίας.

Υπό αυτή την έννοια έχει κατορθώσει να δημιουργήσει γνήσια μουσικά έργα, μέσα στα οποία είναι αποτυπωμένος ο ελληνικός ουρανός, η ελληνική θάλασσα και ο ελληνικός πολιτισμός. Γενικά το ελληνικό φως. Είναι μουσικά έργα που αιφνιδιάζουν και καταπλήσσουν τους ακροατές-τους για την υψηλή ποιότητα της τέχνης που περιέχουν.

Με άλλα λόγια, η μουσική-του γαληνεύει και ανορθώνει τις γονατισμένες ψυχές-μας που αντιπαλεύουν καθημερινά και αδιάκοπα μέσα σ’ ένα άγρια τρικυμισμένο κόσμο.

Είναι μουσική που μπορεί να μας οδηγήσει από το πυκνό σκοτάδι στο άπλετο φως, από την πίκρα και την απογοήτευση στην χαρά και την αισιοδοξία.

Προσωπικά, υποκλίνομαι στο μεγάλο ταλέντο-του, την ανεξάντλητη όρεξή-του για δημιουργία και τη σεμνότητά-του.

Ενώπιον-σας σήμερα δηλώνω με εντιμότητα πως είμαι υπερήφανος που τον έχω φίλο-μου.

Χρήστος Μαυρής

Δημοσιογράφος, ποιητής ,μελετητής

Peter Higgs¨.. the force carrying particles

 

Ayushphy Cosmological

 

·

Ακολουθήστε

9 ώρ. 

·

In the autumn of 1964, a physicist at the University of Edinburgh named Peter Higgs submitted a short paper to Physics Letters.

It was rejected. Not for being wrong, the reviewers do not seem to have found an error in it, but for being, in their judgment, of no obvious relevance to physics. Higgs added two sentences pointing out a consequence the referees had apparently missed, and sent the revised paper instead to Physical Review Letters, where it appeared under the title "Broken Symmetries and the Masses of Gauge Bosons." It ran to a page and a half. It would take the better part of half a century, a machine twenty seven kilometers in circumference, and several thousand physicists to confirm what those two sentences were pointing at.

The problem the paper addressed is easy to state and was, at the time, close to a scandal. Gauge theories were beautiful. They explained electromagnetism with a symmetry so rigid that it seemed to leave no freedom for tinkering, and physicists wanted the same rigor to describe the forces that operate inside the nucleus. But there was an obstacle that looked, on the face of it, fatal. The mathematics of gauge invariance insists that the force carrying particles be massless, like the photon. The particles known to carry the weak force were not. Nature, evidently, had already broken the rule the theorists wanted to enforce.

Higgs's move, and it is worth saying that Robert Brout and François Englert had arrived independently at much the same idea only weeks earlier, with Gerald Guralnik, C.R. Hagen, and Tom Kibble close behind, was not to abandon the symmetry but to hide it. He introduced a scalar field filling all of space, governed by a potential shaped less like a bowl than like the bottom of a wine bottle, a hump at the center, a trough running around it. A field sitting at the top of the hump respects the full symmetry of the theory. A field that has rolled down into the trough does not, even though the underlying law still does. The vacuum itself, the emptiest possible state, becomes the thing that breaks the symmetry, quietly, without anyone having to break it by hand.

What happens next is the part that had gone unnoticed, or been dismissed as a technical curiosity, in earlier work on spontaneous symmetry breaking. Goldstone's theorem said that breaking a continuous symmetry should produce a massless, spinless particle, a promise that seemed to litter the theory with unwanted new particles no one had ever seen. Higgs's contribution was to show that when the broken symmetry is a local gauge symmetry, rather than a global one, the Goldstone boson does not survive as an independent particle at all. It is absorbed, physicists still use the slightly whimsical verb "eaten," by the gauge boson, which promptly acquires the longitudinal polarization state that a massless particle is forbidden to have and a massive one requires. The bill for that transaction is paid in mass, proportional to the vacuum expectation value of the field and to the strength of the coupling. The gauge boson gets heavy. The symmetry survives, encoded rather than displayed. And there is a remainder, an excitation of the field around its new resting point, a genuine, massive, scalar particle, which is what everyone means when they now say "the Higgs."

Higgs seems to have understood, in a way his critics initially did not, that this was the whole point, not a footnote about vacuum structure, but a mechanism sturdy enough to carry the electroweak theory that Weinberg and Salam would build on it a few years later, and renormalizable enough, as 't Hooft would later prove, to be trusted with actual calculations rather than treated as a formal trick. The paper does not linger on any of this. It states the mechanism, notes the consequence its referee had missed, and stops. Whatever drama attaches to it now belongs to the forty eight years between the page and a half in 1964 and the July morning in 2012 when two detectors at CERN, independently, found the bump in the data that the wine bottle potential had promised all along.

Λιγότερα

Μετάφραση στα Ελληνικά

Το φθινόπωρο του 1964, ένας φυσικός στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ονόματι Πίτερ Χιγκς, υπέβαλε μια σύντομη εργασία στο Physics Letters.

Απορρίφθηκε. Όχι επειδή ήταν λανθασμένη — οι αξιολογητές δεν φαίνεται να βρήκαν κάποιο σφάλμα — αλλά επειδή, κατά την κρίση τους, δεν είχε προφανή συνάφεια με τη φυσική. Ο Χιγκς πρόσθεσε δύο προτάσεις που επισήμαιναν μια συνέπεια την οποία οι κριτές προφανώς είχαν παραβλέψει, και έστειλε την αναθεωρημένη εργασία στο Physical Review Letters, όπου δημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Broken Symmetries and the Masses of Gauge Bosons». Ήταν μόλις μιάμιση σελίδα. Θα χρειαζόταν το μεγαλύτερο μέρος μισού αιώνα, μια μηχανή με περίμετρο είκοσι επτά χιλιομέτρων και αρκετές χιλιάδες φυσικούς για να επιβεβαιώσουν αυτό στο οποίο έδειχναν εκείνες οι δύο προτάσεις.

Το πρόβλημα που αντιμετώπιζε η εργασία είναι εύκολο να διατυπωθεί και ήταν, εκείνη την εποχή, σχεδόν σκάνδαλο. Οι θεωρίες βαθμίδας ήταν όμορφες. Εξήγαγαν τον ηλεκτρομαγνητισμό με μια συμμετρία τόσο αυστηρή που δεν άφηνε περιθώριο για παρεμβάσεις, και οι φυσικοί ήθελαν την ίδια αυστηρότητα για να περιγράψουν τις δυνάμεις που δρουν μέσα στον πυρήνα. Αλλά υπήρχε ένα εμπόδιο που φαινόταν, εκ πρώτης όψεως, θανατηφόρο. Τα μαθηματικά της βαθμιδικής αναλλοιωτότητας απαιτούν τα σωματίδια που μεταφέρουν τη δύναμη να είναι άμαζα, όπως το φωτόνιο. Τα σωματίδια που είναι γνωστό ότι μεταφέρουν την ασθενή δύναμη δεν ήταν. Η φύση, προφανώς, είχε ήδη παραβεί τον κανόνα που οι θεωρητικοί ήθελαν να επιβάλουν.

Η κίνηση του Χιγκς — και αξίζει να ειπωθεί ότι οι Ρομπέρ Μπράουτ και Φρανσουά Ενγκλέρ είχαν φτάσει ανεξάρτητα σε παρόμοια ιδέα λίγες εβδομάδες νωρίτερα, με τους Τζέραλντ Γκουράλνικ, C.R. Χέιγκεν και Τομ Κίμπλ ακριβώς πίσω τους — δεν ήταν να εγκαταλείψει τη συμμετρία αλλά να την κρύψει. Εισήγαγε ένα βαθμιδικό πεδίο που γεμίζει όλο τον χώρο, καθοδηγούμενο από ένα δυναμικό που μοιάζει λιγότερο με μπολ και περισσότερο με τον πάτο ενός μπουκαλιού κρασιού: ένα εξόγκωμα στο κέντρο, μια αυλάκωση γύρω του. Ένα πεδίο που κάθεται στην κορυφή του εξογκώματος σέβεται την πλήρη συμμετρία της θεωρίας. Ένα πεδίο που έχει κυλήσει προς την αυλάκωση δεν τη σέβεται, παρόλο που ο υποκείμενος νόμος εξακολουθεί να τη σέβεται. Το ίδιο το κενό, η πιο άδεια δυνατή κατάσταση, γίνεται το στοιχείο που σπάει τη συμμετρία — αθόρυβα, χωρίς κανείς να χρειάζεται να τη σπάσει «με το χέρι».

Αυτό που συμβαίνει στη συνέχεια είναι το μέρος που είχε περάσει απαρατήρητο, ή είχε απορριφθεί ως τεχνική περιέργεια, σε προηγούμενες εργασίες για τη αυθόρμητη διάσπαση συμμετρίας. Το θεώρημα του Γκόλντστοουν έλεγε ότι η διάσπαση μιας συνεχούς συμμετρίας πρέπει να παράγει ένα άμαζο, άσπινο σωματίδιο — μια υπόσχεση που φαινόταν να γεμίζει τη θεωρία με ανεπιθύμητα νέα σωματίδια που κανείς δεν είχε δει. Η συμβολή του Χιγκς ήταν να δείξει ότι όταν η σπασμένη συμμετρία είναι τοπική βαθμιδική συμμετρία, αντί για παγκόσμια, το μποζόνιο Γκόλντστοουν δεν επιβιώνει ως ανεξάρτητο σωματίδιο. Απορροφάται — οι φυσικοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το ελαφρώς χιουμοριστικό ρήμα «τρώγεται» — από το βαθμιδικό μποζόνιο, το οποίο αποκτά αμέσως την επιμήκη πόλωση που ένα άμαζο σωματίδιο απαγορεύεται να έχει και ένα μαζικό απαιτεί. Ο λογαριασμός αυτής της «συναλλαγής» πληρώνεται σε μάζα, ανάλογη με την τιμή αναμονής του πεδίου στο κενό και με τη δύναμη της σύζευξης. Το βαθμιδικό μποζόνιο βαραίνει. Η συμμετρία επιβιώνει, κωδικοποιημένη αντί να εμφανίζεται. Και υπάρχει ένα υπόλοιπο: μια διέγερση του πεδίου γύρω από το νέο σημείο ισορροπίας του, ένα πραγματικό, μαζικό, βαθμιδικό σωματίδιο — αυτό που όλοι εννοούν σήμερα όταν λένε «το μποζόνιο Χιγκς».

Ο Χιγκς φαίνεται να είχε καταλάβει, με τρόπο που οι επικριτές του αρχικά δεν είχαν, ότι αυτό ήταν το κεντρικό σημείο: όχι μια υποσημείωση για τη δομή του κενού, αλλά ένας μηχανισμός αρκετά στιβαρός ώστε να στηρίξει τη θεωρία ηλεκτρασθενούς αλληλεπίδρασης που ο Βάινμπεργκ και ο Σαλάμ θα έχτιζαν πάνω του λίγα χρόνια αργότερα, και αρκετά ανανεώσιμη, όπως θα αποδείκνυε αργότερα ο ’τ Χουφτ, ώστε να εμπιστευτεί κανείς πραγματικούς υπολογισμούς και όχι να τη θεωρεί απλώς ένα τυπικό τέχνασμα. Η εργασία δεν επιμένει σε τίποτα από αυτά. Διατυπώνει τον μηχανισμό, σημειώνει τη συνέπεια που ο κριτής είχε παραβλέψει και σταματά. Όποιο δράμα το συνοδεύει σήμερα ανήκει στα σαράντα οκτώ χρόνια ανάμεσα στη μιάμιση σελίδα του 1964 και το πρωινό του Ιουλίου του 2012, όταν δύο ανιχνευτές στο CERN, ανεξάρτητα, βρήκαν το «εξόγκωμα» στα δεδομένα που το δυναμικό τύπου μπουκαλιού κρασιού είχε υποσχεθεί εξαρχής.