Έφυγε από την ζωή η "Δασκάλα των δασκάλων", όπως έλεγαν την Κωνσταντινουπολίτισσα φιλόσοφο Δρ. #Ιωάννα_Κουτσουράδη δύο ημέρες πριν κλείσει τα 90 της χρόνια.
Γεννήθηκε το 1936. Διετέλεσε Πρόεδρος της Τουρκικής Φιλοσοφικής Εταιρείας και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φιλοσοφικών Εταιρειών (FISP).
Καθοριστική ήταν η συμβολή της Ιωάννας Κουτσουράδη στην ανάδειξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όχι μόνο ως νομική κατοχύρωση, αλλά ως ηθικό αίτημα για την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας
Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε την Ιωάννα Κουτσουράδη, την κορυφαία Ελληνίδα φιλόσοφο που έφυγε από τη ζωή στην Κωνσταντινούπολη λίγο πριν κλείσει τα 90 της χρόνια. Με το έργο της, που εστίαζε στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στην ακαδημαϊκή κοινότητα της Τουρκίας και όχι μόνο. Η συμβολή της στη διαμόρφωση πνευματικών αξιών αναγνωρίζεται πλέον ως μια σπουδαία κληρονομιά. #NotiaNea#ΙωάνναΚουτσουράδη#Φιλοσοφία
Μετά τη Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου έφυγε και η στενή της φίλη Ιωάννα Κουτσουράδη, ελληνίδα φιλόσοφος από την Κωνσταντινούπολη που διέπρεψε στην Τουρκία. Αναδείχθηκε πρόεδρος της Φιλοσοφικής Εταιρείας της Τουρκίας και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φιλοσοφικών Εταιρειών. Το έργο της εστίασε ιδιαίτερα στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 2023 έγινε επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών με πρωτοβουλία της Νομικής Σχολής και ιδιαίτερα του Καθηγητή Κωνσταντίνου Παπαγεωργίου (αριστερά στη φωτογραφία, δεξιά ο τότε κοσμήτορας της Σχολής Κ. Χριστοδούλου) Αντίστοιχο διδακτορικό είχε λάβει παλιότερα από το Πανεπιστήμιο Κρήτης με πρόταση της Μ. Δραγώνα-Μονάχου.
Δεν φτάσαμε ποτέ εκεί, στο νησί μας.
Χαθήκαμε στα μονοπάτια, πάνω στα ξερολίθια του νότου...
Και το σώμα μας, ματωμένο από τους αγκαθερούς ασπάλαθους.
Δε γευτήκαμε το φρέσκο ψωμί παρά μόνο, κάτι ξεροκόμματα
που φυλάγαμε σαν χρυσάφι για το μεσημεριάτικο φαγί μας.
Που και που, μασουλάγαμε κανένα ξυλοκέρατο.
Και το νερό στο παγούρι λιγοστό,
μόλις που έφτανε να υγράνει τα χείλια μας.
Μάθαμε να πορευόμαστε με τα λιγοστά μας πλούτη.
Πορεία μπροστά.
Είδαμε ανθρώπους να κάθονται γύρω από μεγάλα τραπέζια
με λογής λογής φαγητά και κόκκινο νέκταρ στα ποτήρια.
Όλος ο πλούτος της γης σε πλαστικά τραπεζομάντηλα
και κάτι τεράστια στόματα να καταπίνουν ιδρώτα και αίμα.
Δεν μας φίλεψαν κι η δική μας περηφάνια τους προσπέρασε.
Έπρεπε να φτάσουμε στο νησί, στο δικό μας νησί.
Στο νησί με το πολύ φως
και τα πλατιά χαμόγελα των λιοκαμένων ανθρώπων.
Έπρεπε, λέει, να είμαστε εκεί στο λιμάνι πριν νυχτώσει.
Το βλέπαμε από μακριά και λέγαμε μέσα μας "φτάνουμε".
Να το λιμάνι.
Κι αυτό, όλο χανόταν στον ορίζοντα.
Τα γόνατά μας λύγιζαν αλλά εμείς, συνεχίζαμε.
Μας έλεγαν, "κοντεύετε να φτάσετε" στο λιμάνι
και πως το πλοίο θα είναι εκεί.
Νύχτα-μέρα, από την ανατολή μέχρι τη δύση, περπατούσαμε.
Ποτέ σκυφτοί. Ποτέ δε σύραμε το κορμί μας στη γη.
Μόνο .... να, χάσαμε το Γιώργο, δυο μέτρα παλικάρι
με δυο γιγάντια χέρια ν' αρμέγουν τα βράχια
και τον Μηνά, που τις νύχτες,
έγραφε ποιήματα στην αρραβωνιαστικιά του.
Ποιος θα της το πει;
Απέραντη θλίψη.
Όμως, ποτέ δε λυγίσαμε. Το Όραμα! Αχ, αυτό το Όραμα....
Αναπαμό δεν είχαμε.
Ύστερα από ένα μεγάλο ταξίδι,
θαρρώ πιο μακρύ από εκειό του Οδυσσέα,
φτάσαμε στο λιμάνι.
Όμως, είχε νυχτώσει
και το πλοίο δεν ήταν εκεί....
Κάτ' απ' τα φώτα της ίδιας της πόλης,
κάποιος παλεύει για λίγο ψωμί.
Άλλος μετράει τις μέρες της σχόλης,
αδέλφια που έχουν μιαν άλλη μορφή.
Άλλος μετράει τις μέρες της σχόλης,
αδέλφια που έχουν μιαν άλλη μορφή.
Κάτ' απ' τα φώτα της ίδιας της πόλης,
κάποιος παλεύει για λίγο ψωμί.
Ελπίδα πουλάνε με το γραμμάριο
Ελπίδα η σκόνη η πιο ακριβή
Πάρε να πιείς ξέχνα το αύριο
ίσως να είναι σε άλλη τιμή
Πάρε να πιείς ξέχνα το αύριο
ίσως να είναι σε άλλη τιμή
Είναι αστείο είναι μακάβριο
μα είναι νόμιμο το μαγαζί..
Φώτα που καίνε σε άδεια γραφεία,
άνθρωποι λέξεις μια λίστα ψυχρή,
κάποιοι αρχίζουν μια νέα θυσία
άλλοι τη λένε μια νέα ζωή.
κάποιοι αρχίζουν μια νέα θυσία
άλλοι τη λένε μια νέα ζωή.
Φώτα που καίνε σε άδεια γραφεία,
άνθρωποι λέξεις μια λίστα ψυχρή,
Ελπίδα πουλάνε με το γραμμάριο
Ελπίδα η σκόνη η πιο ακριβή
Πάρε να πιείς ξέχνα το αύριο
ίσως να είναι σε άλλη τιμή
Πάρε να πιείς ξέχνα το αύριο
ίσως να είναι σε άλλη τιμή
Είναι αστείο είναι μακάβριο
μα είναι νόμιμο το μαγαζί..
Χτίζουν παλάτια εσύ τα πληρώνεις
η άμμο κοστίζει δεν είναι φθηνή
όπου κοιμάσαι εκεί μη λερώνεις
αυτοί την ανάγκη την κάναν ντροπή.
όπου κοιμάσαι εκεί μη λερώνεις
αυτοί την ανάγκη την κάναν ντροπή.
Χτίζουν παλάτια εσύ τα πληρώνεις
η άμμο κοστίζει δεν είναι φθηνή
Ελπίδα πουλάνε με το γραμμάριο
Ελπίδα η σκόνη η πιο ακριβή
Πάρε να πιείς ξέχνα το αύριο
ίσως να είναι σε άλλη τιμή
Πάρε να πιείς ξέχνα το αύριο
ίσως να είναι σε άλλη τιμή
Είναι αστείο είναι μακάβριο
μα είναι νόμιμο το μαγαζί..
Καρυστιανού: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
-
Evosmos24.gr
·
Ακολουθήστε
15 ώρ.
·
Για την απόφασή της κατέβει στην πολιτική, για το νέο κόμμα που θα
ανακοινωθεί μέχρι το καλοκαίρι αλλά και για...
Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ. Κώστας Τσιαντής
«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.» Όμηρος (Ι, 63-64)
Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)
Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος. -Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων. Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος. Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!
Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…** Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *
Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα! Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;
Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.
Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****
