Κυριακή, 24 Μαΐου 2020

Γιώργος Καλογήρου - Η νεράιδα και το δέντρο



Μουσική: Γιώργος Καλογήρου
Στίχοι: Μάνος Ορφανουδάκης Ερμηνεία: Γιώργος Καλογήρου Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ στη νεράιδα με το ξωτικό Μπρος στην Ακρόπολη, στον ίσκιο μίας μάντρας κάποτε θάφτηκε μονάχος ένας άντρας για μια νεράιδα που είχε αγαπήσει όμως δεν μπόρεσε στον κόσμο να κρατήσει. Λένε πως έσκυψε τα χείλη της να νιώσει τον ουρανό, για μια στιγμή, να τον κλειδώσει. Τα είπαν όλα και την έκλεψε το κρύο μ’ ένα φιλί, το «σ’ αγαπώ» και το «αντίο». Ό,τι αγάπησε του έσβησε στα χέρια κι ο νους του ψήλωσε δυο πήχες προς τ’ αστέρια. Έβγαλε φύλλα και κλαδιά, έγινε δέντρο πήγε και ρίζωσε βαθιά, στης γης το κέντρο. Τις νύχτες βγάζει τα τσιμέντα απ’ τ’ αφτιά του και το φεγγάρι κατεβάζει στα κλαριά του για τη νεράιδα να μάθει το ρωτάει αν τη συνάντησε στα μέρη που γυρνάει. Μα το φεγγάρι απαντάει λυπημένο μ’ ένα τραγούδι από εκείνη χαρισμένο. Στα λόγια λέει: «Να μην κλαις για μένα φως μου σε περιμένω στη συντέλεια του κόσμου».

Μαρία Δημητριάδη - Ζούσα μια χάρτινη ζωή - Official Audio Release

Γιάννης Τσιαντής -Το κορίτσι του τεκέ

Οι Ioannis Tsiantis και κατερινα τσιαντη κοινοποίησαν ένα σύνδεσμο.

Albert Einstein (stock footage / archival footage)

Real Speech Of Albert Einstein|Voice Of Albert Einstein|Einstein Was Spe...

Σταύρος Ξαρχάκος - Ήσουν Καλός Κι Ησουν Γλυκός | Official Audio Release

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

Ι.Μάζης: Προειδοποίηση! Nέα τουρκική βάση με NATOϊκές ευλογίες κάτω από ...

Για να'ρθουν, στιχοι Κ.Π. Καβάφη

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΝΤΗΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΎ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΣΑΣ.



Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και τα αισθήματά σας. Συγχωρέστε μου αν δεν καταφέρνω ν' απαντήσω στον καθένα ξεχωριστά κι επιτρέψτε μου να αντευχηθώ σε όλους χαρά, αγάπη, δημιουργία και πληρότητα ψυχική και αισιοδοξία. Αξίζουμε καλύτερα και θα τα κατακτήσουμε..

Τρίτη, 19 Μαΐου 2020

ΝΑ ΕΜΝΕ ΕΝΑΝ ΠΕΤΟΥΜΕΝΟΝ-Χ.Παπαδόπουλος|Αγέρης|Καρασαββίδης|Νικολαϊδης|Πα...

Ν
Nα έμ'νε έναν πετούμενον
σ' ορμάν απές πουλόπο μ' κλαδίν κλαδίν επέτανα κι εράευα τ' αρνόπο μ' Ρεφρέν Γουρπάν ισ' ζωγραφία λάσκεσαι σα ραχία κανείται αρ' όσον έπηες άι, τα νερά τα κρύα Να έμ'νε έναν πετούμενον σ' ορμάν απές πουλόπο μ' μοιρολογούνε τα ραχία και χαίρεται το ψυόπο μ' Μοιρολογούνε τα ραχία κλαίγνε τα ποταμάκρεα ακούω πως μοιρολογούν τρέχ'νε τ'εμά τα δάκρεα Μοιρολογούνε τα ραχία κλαίγνε πουλί μ' τ' ορμία ο κόσμος όλον έφυγεν εγέντον ερημία

Ντως Καμπάνα | Ntos Kampana (Official Music Video HD)


Μουσική Κώστας Αγέρης
Στίχοι Βασίλης Μωυσιάδης
Τραγούδι: Στάθης Νικολαϊδης , Δημήτρης Καρασαββίδης , Αλέξανδρος Παρχαρίδης
Κώστας Θεοδοσιάδης ,Γιάννης Παπαγερίδης ,Κώστας Αγέρης

Όλια χάνταν άσον κόσμον κι καμπάνα κρούει
οι τρανοί ολ εκωφώθαν κ' ο θεόν ακούει
οι τρανοί ολ εκωφώθαν κ' ο θεόν ακούει.

ΡΕΦΡΑΙΝ
Ντώς ντώς ντώς καμπάνα με βαρύν καημόν
χάτε η γή χάτε κι κόσμον ντο τρανόν κακόν
χάτε η γή κι κόσμον ντο τρανόν κακόν
ντώς καμπάνα ντώς καμπάνα με βαρύν καημόν.

Ση γήν όλια ερημώθαν άλλο κέν ζωή
κ' ζεγκίν ολ εκορώθαν κ' ο θεόν τερεί
κ' ζεγκίν ολ εκορώθαν κ' ο θεόν τερεί.

Και τήδεν κι λογαριάζνε άλλο οι τρανοί
σ' φτωχούς κλώθνε τη ράσια κ' ο θεόν πονεί
σ' φτωχούς κλώθνε τη ράσια κ' ο θεόν πονεί.

Το κακόν αδά σον κόσμον όσον πάει τρανείν
κ' όπως λεν τα προφητείας όλτσεμουν θα κρείν
κ' όπως λεν τα προφητείας όλτσεμουν θα κρείν.

Και τα πάν αφκά ο κόσμον πόνος και λιμός
ανεργία προσφυγία και ξεριζωμός
ανεργία προσφυγία και ξεριζωμός.

Τη καλούς απ' έναν έναν παίρτς κ' ευτάς αγγέλτς
όλια είν θεέμ σο σέρις ντο θα ευτάς εξέρτς
όλια είν θεέμ σο σέρις ντο θα ευτάς εξέρτς.

Από τον δίσκο του Κώστα Αγέρη " Για να μην ξεχνώ θυμάμαι "


INFOGNOMONPOLITICS.GR
Tου Γιώργου Σαρρή Η τραγωδία μέσα από τα γερμανικά και τα αυστριακά έγγραφα Εκατοντάδες επιφανείς προσωπικότητες του Ποντιακού Ελληνισμού οδηγήθηκαν τέλη καλοκαι...

19 Μαΐου 1919 μάτωσε ο ήλιος στην Ανατολή (Εις Μνήμην)


Ο χρήστης Σπυρος Καρλος είναι στην πόλη Δήμος Ραφήνας - Πικερμίου.
Σήμερα τιμούμε την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αναγνωρίζοντας παράλληλα την καθοριστική συμβολή για την ανόρθωση τηςχώρας σε όλα τα επίπεδα των Ποντίων που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα. Την διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας την οφείλουμε στους προγόνους μας!!!
Σχόλια

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)