Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Συνέντευξη του συνιδρυτή του DiEM25 Γιάνη Βαρουφάκη στο Reader.gr


Από τα πανεπιστημιακά έδρανα στον υπουργικό θώκο και από τον ΣΥΡΙΖΑ στο DiEM25. Από τις προθήκες…
DIEM25.ORG

Έλλη Παπαεμμανουήλ - Ανακάλυψε το γονίδιο που προκαλεί την παιδική λευχαιμία

ι Georgia Mela και Ellines κοινοποίησαν ένα σύνδεσμο.
Η Έλλη Παπαεμμανουήλ είναι επίκουρος καθηγήτρια στο κέντρο καρκίνου…

Κ. Τσιαντής- Ενα σχόλιο στη διάλεξη του Θ. ΤΑΣΣΙΟΥ: ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η ΔΙΑΛΕΞΗ ΕΔΩhttp://www.ithesis.gr/politikh/o-th-tassios-anadikniete-os-sinidisi-tou-ethnous/

ΣΧΟΛΙΟ :
Οι θέσεις του αξιότιμου και αγαπητού μας κ. Θ. Τάσσιου στη διάλεξη ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, στηρίζονται στην ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ της ΠΑΙΔΕΙΑΣ, η οποία όμως δεν πληρούται. Και είναι ειρωνεία, ενώ διδασκόμαστε τους νόμους που διέπουν τα φυσικά όντα και φαινόμενα,  να μη διδασκόμαστε ως πολίτες την ΤΕΧΝΟΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ που διέπει τη ζωή μας και την οποία κυβερνά κατά τον Αριστοτέλη η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Ποιά τεχνοεπιστήμη; Εννοώ απλά: το πάρε-δώσε μεταξύ ατόμων, εθνών και  οικουμένης, που στηρίζεται: 1) στην εργασία και  δημιουργικότητα (στα έργα της χειρός και συνάμα στην τεχνικοεπιστημονική παραγωγή καινοτομιών και προϊόντων)- στην Παραγωγή και  την Προσφορά αγαθών, 2) στην ύπαρξη βιοτικών (ή μη) αναγκών και προθέσεων που ζητούν ικανοποίηση- στη Ζήτηση, και 3) στις επενδύσεις και το κέρδος. 

Τα ανωτέρω είναι συστατικά δομικά στοιχεία της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ  (ύψους  $ 70 τρις παγκοσμίως σήμερα), η οποία όμως   έχει πλέον ξεπεραστεί από την τρέχουσα χρηματοπιστωτική οικονομία, η οποία με την ΕΓΚΡΙΣΗ/ΕΥΛΟΓΙΑ της Πολιτικής έχει ανοίξει το χώρο της ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ (ύψους $ 700 τουλάχιστον τρις),  όπου κυριαρχούν η κερδοσκοπία,  ο τζόγος,  η επιστήμη των πιθανοτήτων, οι "οίκοι αξιολόγησης'', το ειδησιογραφικό κομενταριάτο, η διαφθορά και ο βρώμικος τοξικός παρασιτισμός. Συνέπεια  όλων αυτών: η ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ να έχει χάσει τον έλεχο και να έχει καταστεί έρμαιο της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.
Πώς να υπάρξει επομένως υπό αυτές τις συνθήκες  η σχέση ΗΘΟΥΣ και ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ; Βεβαίως το κακό μπορεί να περιορίζεται όταν  εκλείπει η διαφθορά και  όπου η κοινωνία  έχει αυξημένη  αντίληψη περί δικαίου (όπως ισχυρίζεται η έρευνα της Διεθνούς Τράπεζας). Αλλά, επανερχόμαστε,  μπορεί να διαθέτει τέτοια αντίληψη περί δικαίου μια κοινωνία, όταν  η γενική της παιδεία  δεν επικεντρώνεται στον πολίτη; Οταν το ζήτημα ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ λείπει σκοπίμως από το ωρολόγιο πρόγραμμα; 'Οταν ούτε στα πανεπιστημιακά μη οικονομικά τμήματα  δεν υπάρχει, αλλά ούτε ακόμη στα μεταπτυχικά! και χρειάζεται ν' ασπρίσουν τα μαλλιά μας και να μας βρουν οι συμφορές για ν' αντιληφθούμε από μόνοι μας τί συμβαίνει; 

Να λοιπόν που η ευθύνη- λόγω μετανάστευσης της πολιτικής- μεταφέρεται μοιραίως στην πνευματική ηγεσία και το πανεπιστημιακό κατεστημένο της χώρας.  Επειδή το όποιο ηθικό δίλημμα για να τεθεί χρειάζεται μια στέρεη κοινά αποδεκτή βάση-αλήθεια. Χωρίς αυτή δε μπορούν- εκτός κατά θείαν χάριν- να διαμορφωθούν υπεύθυνοι πολίτες και πολιτικοί. Για φανταστείτε να υπήρχε αυτή η βάση και να είχαμε, λόγου χάριν,  συνδικαλιστές να ενδιαφέρονται για την πρόοδο και βιωσιμότητα της επιχείρησης και επιχειρηματίες να επιστρέφουν μεγάλο μέρος των κερδών τους στους εργαζόμενους!  Αυτό το απλό παράδειγμα ίσως και να μην είναι τόσο απλό. Ϊσως να είναι το δομικό fractal του αναζητούμενου οικονομικοπαραγωγικού σχήματος. Ξέρετε κάποιο άλλο καλύτερο?


Αλλά αντ’ αυτού τί έχουμε? Κόμματα! που κοιτάνε πώς θα υπονομεύσει το ένα το άλλο, πώς θα πέσει το ένα από την εξουσία για ν’ ανέβει το άλλο. Κόμματα, που πέραν αυτού, δεν διστάζουν να γίνουν μέρος σ’ ένα στο τοξικό  ουράνιο τόξο  εξαπατώντας και προδίδοντας το λαό, με την απόκρυψη της αλήθεας (όπως αναφέρατε για το συνταξιοδοτικό)  αλλά και με το εφιαλτική απόσταση μεταξύ υποσχέσων και πεπραγμένων. Λοιπόν;  

Ας φωνάξουμε πρώτα τον Αίολο να φυσήξει δυνατά να ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο και ν' αντιληφθούν όλοι οι πολίτες  πού ζούμε: ΣΕ ΠΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ! Δεν είμαστε πολίτες, αλλά κατά περίσταση ψηφοφόροι κακής ποιότητας  προϊόντων ανταγωνιζόμενων  κομματικών εταιρειών. Λοιπόν:  Ας διεκδικήσουμε πρώτα να γίνουμε πολίτες, να φτιάξουμε Δημοκρατία  και τα άλλα βρίσκονται!  Πληρούνται  γι' αυτό όλες τις προϋποθέσεις! 

Κώστας Τσιαντής 
11.12.2017

ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ? ΠΟΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ?


Φωτογραφία του Costas Tsiantis.


CITIZENS OF EUROPE, LET' S UNITE!!

Ο χρήστης RADIO Diem25 Italia έκανε μετάδοση live.

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Θ. ΤΑΣΣΙΟΣ - ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αξίζει να το δείτε!! Ο Θ. ΤΑΣΣΙΟΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΩΣ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (video) #ithesis #metinellada
Μία εξαιρετική ομιλία του Ακαδημαϊκού Θεοδόση Τάσσιου για το Ήθος και την Πολιτική, στα Ιωάννινα, στις 6.2.2017.

ΤΟ ΥΨΗΛΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, Μετάφραση στην Ελληνική του άρθρου του Γιάνη Βαρουφάκη- Yanis Varoufakis: The High Cost of Denying Class War

Με δική μου και μόνο προσωπική ευθύνη προβαίνω εδώ στη  μετάφραση του ανωτέρω άρθρου στην Ελληνική (https://www.project-syndicate.org/commentary/class-warfare-fuels-trump-and-brexit-by-yanis-varoufakis-2017-12/english Dec 8, 2017)



Η πολιτική ατμόσφαιρα  της Αγγλοσφαίρας είναι γεμάτη αστική οργή. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το λεγόμενο φιλελεύθερο κατεστημένο είναι πεπεισμένο ότι ληστεύτηκε από μια ανταρσία  “κακόβουλων“ (Deplorables)[1] που οπλίστηκαν από τους χάκερς  του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Facebook τις απειλητικές εσωτερικές διεργασίες. Στη Βρετανία, επίσης, μια εκφοβισμένη αστική τάξη αναρωτιέται που η υποστήριξή της  για την αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπέρ μιας άδοξης απομόνωσης παραμένει άδηλη, παρά τη διαδικασία που μπορεί μόνο να περιγραφεί ως μια  ‘’έξοδος του σκύλου’’ (dog’s Brexit).
Οι κορυφαίοι στοχαστές και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στον κόσμο εξετάζουν τι πήγε στραβά  το περασμένο έτος, και εκτιμούν  τί θα καθορίσει το επόμενο έτος.
Το εύρος της ανάλυσης είναι εκπληκτικό. Η άνοδος του μαχητικού τοπομονωτισμού  (parochialism) [2] και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού διερευνάται από κάθε γωνία μπορεί κανείς να φανταστεί: ψυχαναλυτικά, πολιτισμικά, ανθρωπολογικά, αισθητικά και φυσικά από την άποψη της πολιτικής ταυτότητας. Η μόνη γωνία που έχει απομείνει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη είναι αυτή που έχει το κλειδί για την κατανόηση του τι συμβαίνει: ο αδιάκοπος ταξικός πόλεμος που εξαπολύθηκε ενάντια στους φτωχούς από τα τέλη της δεκαετίας του '70.
Το 2016, χρονιά τόσο του Brexit όσο και του Trump, δύο στοιχεία δεδομένων, σκόπιμα παραμελημένα από τους εξυπνότερους  αναλυτές του κατεστημένου, είπαν  την ιστορία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περισσότερο από τις μισές αμερικανικές οικογένειες δεν πληρούν τις προϋποθέσεις- σύμφωνα με στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας (Federal Reserve)-  να πάρουν δάνειο που θα τους επέτρεπε να αγοράσουν το φθηνότερο προς πώληση αυτοκίνητο (το Nissan Versa sedan, αξίας 12.825 δολαρίων). Εν τω μεταξύ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, πάνω από το 40% των οικογενειών στηρίχτηκαν είτε στην πίστωση είτε σε τράπεζες τροφίμων για να διαθρεφθούν  και να καλύψουν βασικές ανάγκες.
Ο William του Ockham, ο βρετανός φιλόσοφος του δέκατου τέταρτου αιώνα,  διετύπωσε περίφημα την αρχή ότι, όταν μπερδευόμαστε μπροστά σε ανταγωνιστικές εξηγήσεις, θα πρέπει να ενδιαφερθούμε για τη μία εκείνη με τις λιγότερες υποθέσεις και τη μεγαλύτερη απλότητα. Και όλη η επιτηδειότητα  των σχολιαστών του κατεστημένου στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, φαίνεται να συνίσταται στο ότι έχουν παραμελήσει αυτή την αρχή.
Απρόθυμοι να αναγνωρίσουν τον εντατικοποιημένο ταξικό πόλεμο, φλυαρούν με απεριόριστες θεωρίες συνωμοσίας για ρωσική επιρροή, αυθόρμητες εκρήξεις μσογυνισμού (misogyny), την παλίρροια των μεταναστών, την άνοδο των μηχανών κ.ο.κ. Ενώ όλοι αυτοί οι φόβοι σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τον μαχητικό τοπομονωτισμό  που τροφοδοτεί τον Trump και το Brexit, [οι σχολιαστές] αυτοί μόνο εφαπτομενικά αγγίζουν  τη βαθύτερη αιτία – τον ταξικό πόλεμο ενάντια στους φτωχούς –στην οποία αναφέρονται  τα δεδομένα  για την οικονομική προσιτότητα αυτοκινήτων στις ΗΠΑ και την πιστωτική εξάρτηση  μεγάλου μέρους του πληθυσμού στη Βρετανία.
Είναι αλήθεια ότι κάποιοι σχετικά εύποροι ψηφοφόροι της μεσαίας τάξης υποστήριζαν επίσης τον Trump και το Brexit. Όμως, μεγάλο μέρος αυτής της υποστήριξης  είχε  σαν κατευθυντήριο οδηγό   το φόβο που προκαλείται παρατηρώντας τις κοινωνικές τάξεις κατά το βύθισμά τους ακριβώς στην απελπισία και την οργή, ενώ οι προοπτικές των δικών τους παιδιών γίνονταν θολές.
Πριν από είκοσι χρόνια, οι ίδιοι φιλελεύθεροι σχολιαστές καλλιέργησαν το αδύνατο όνειρο ότι διεθνοποιώντας τον χρηματοποιημένο καπιταλισμό [financialized capitalism] θα οδηγούσε σε περισσότερη ευημερία. Σε μια εποχή όπου το κεφάλαιο γινόταν  πιο συγκεντρωτικό σε παγκόσμια κλίμακα, και πιο μαχητικό απέναντι στους μη ιδιοκτήτες περιουσιακών στοιχείων, δήλωναν ότι ο ταξικός πόλεμος τέλειωσε. Καθώς η εργατική τάξη αυξανόταν σε παγκόσμια κλίμακα, παρότι οι θέσεις εργασίας και οι προοπτικές απασχόλησής της στην Αγγλοσφαίρα συρρικνώνονταν, αυτές οι ελίτ συμπεριφέρθηκαν σα να μην υπήρχε τάξη [as if class were passé].
Η οικονομική κατάρρευση του 2008 και η επακόλουθη μεγάλη ύφεση έθαψαν αυτό το όνειρο. Επιπλέον, οι φιλελεύθεροι αγνόησαν το αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι γιγαντιαίες απώλειες που υπέστη ο οιονεί-εγκληματικός χρηματοπιστωτικός τομέας [quasi-criminal financial sector] μεταφέρθηκαν κυνικά στους ώμους μιας εργατικής τάξης, που νόμισαν πως δεν είχε πλέον σημασία.
Για όλους τους αυτο-παρουσιαζόμενους ως προοδευτικούς, η  ετοιμότητα των ελίτ να αγνοήσουν τη διεύρυνση των ταξικών  διαιρέσεων, και να την αντικαταστήσουν με μια ταξικά -τυφλή πολιτική ταυτότητα, ήταν το μεγαλύτερο δώρο στον τοξικό λαϊκισμό. Στη Βρετανία, το Εργατικό Κόμμα (κάτω από τον Τόνι Μπλερ, Γκόρντον Μπράουν, και Εντ Μίλιμπαντ) ήταν πάρα πολύ διστακτικό ακόμη και να αναφέρει την μετά το 2008 όξυνση του ταξικού πολέμου έναντια στη λαϊκή  πλειοψηφία,  οδηγώντας στην άνοδο μέσα στη καρδιά του Εργατικών του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), με τον  τοπομονωτισμό  (parochialism) του Brexit.
Η κάστα των ευγενών φάνηκε να μη δίνει δεκάρα για το ότι είχε γίνει ευκολότερο να μπεις στο Χάρβαρντ ή το Κέιμπριτζ αν ήσουν μαύρος παρά αν ήσουν φτωχός. Σκόπιμα αγνόησαν ότι η πολιτική της ταυτότητας μπορεί να είναι τόσο διαιρεμένη όσο το απαρτχάιντ, αν επέτρεπαν  να λειτουργεί ως μοχλός για την παρέβλεψη της ταξικής πάλης.
Ο Trump δε δίστασε  να μιλήσει καθαρά για κοινωνική τάξη, και ν’ αγκαλιάσει- εξαπατώντας βεβαίως- τους πολύ φτωχούς ν’ αγοράσουν αμάξι,  για να μην πούμε να στείλουν τα παιδιά τους στο Χάρβαρντ. Οι οπαδοί του Brexit, επίσης, αγκάλισαν τον ‘’μεγάλο άπλυτο’’,  που αντικατοπτρίζεται σε εικόνες του ηγέτη του UKIP Nigel Farage πίνοντας σε παμπ με τον «μέσο τυπά» (average blokes). Και όταν μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης στράφηκαν ενάντια στα αγαπημένα παιδιά-  γιους και κόρες- του κατεστημένου (τους Κλίντον, τους Μπους, τους Μπλερ και τους Camerons), υιοθετώντας μαχητικό τοπομονωτισμό, το κομενταριάτο (οι σχολιαστές) κατηγόρησε τις ψευδαισθήσεις των ασήμων (ελάχιστα γνωστών)   για τον καπιταλισμό.
Αλλά δεν ήταν οι ψευδαισθήσεις (illusion) για τον καπιταλισμό που οδήγησαν στη δυσαρέσκεια η οποία τροφοδότησε τον Trump και το Brexit.  Είναι μάλλον η απομυθοποίηση (disillusion) με την πολιτική του μέσου  δρόμου του είδους εκείνου που δυνάμωσε τον ταξικό πόλεμο εναντίον τους.
Όπως ήταν αναμενόμενο, το αγκάλισμα της εργατικής τάξης από τον Trump και τους  πολιτικούς του Brexit συνέβαλε σταθερά να τους εξοπλίσει με εκλογική δύναμη που, αργά ή γρήγορα, θα έπρεπε να αναπτυχθεί ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και, φυσικά, τις μειονότητες – σταθερή τάση του λαϊκισμού  στην εξουσία, από τη δεκαετία του 1930 μέχρι σήμερα. Ο Trump χρησιμοποίησε έτσι  την υποστήριξή του στην εργατική τάξη για να εγκαινιάσει σκανδαλώδεις φορολογικές μεταρρυθμίσεις, των οποίων γυμνή φιλοδοξία είναι να βοηθήσει την πλουτοκρατία, ενώ εκατομμύρια Αμερικανών αντιμετωπίζουν μειωμένη κάλυψη υγείας και -καθώς το έλλειμμα του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού διογκώνεται- υψηλότερους μακροπρόθεσμα φόρους.
Ομοίως, η κυβέρνηση των Συντηρητικών της Βρετανίας, η οποία έχει υιοθετήσει τους λαϊκιστικούς σκοπούς του Brexit, ανακοίνωσε πρόσφατα μια άλλη -πολλών δισεκατομμυρίων λιρών- μείωση  στην κοινωνική ασφάλιση, την εκπαίδευση, και τις φορολογικές πιστώσεις για τους φτωχούς εργαζόμενους. Αυτές οι περικοπές ταιριάζουν ακριβώς με τις μειώσεις- περικοπές στο φορολόγηση εταιρειών και κληρονομιών.
Σήμερα, οι κατεστημένοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, οι οποίοι αρνήθηκαν περιφρονητικά το ρόλο της κοινωνικής τάξης, συνέβαλαν σε ένα πολιτικό περιβάλλον στο οποίο η ταξική πολιτική δεν ήταν ποτέ περισσότερο σχετική, τοξική, και λιγότερο συζητούμενη. Μιλώντας για λογαριασμό της άρχουσας τάξης που αποτελείται από οικονομικούς εμπειρογνώμονες, τραπεζίτες, εκπροσώπους εταιρειών, ιδιοκτήτες  μέσων ενημέρωσης, και λειτουργούς των μεγάλων βιομηχανιών, οι ίδιοι ενεργούν ακριβώς σα να ήταν στόχος τους να παραδώσουν τα λαϊκά στρώματα στα εκκεντρικά χέρια των λαϊκιστών και στην κενή  υπόσχεσή τους να κάνουν την Αμερική και τη Βρετανία "ξανά μεγάλη".
Η μόνη προοπτική για τον κοινωνικό εκπολιτισμό και την αποτοξίνωση της πολιτικής είναι ένα νέο πολιτικό κίνημα που ελέγχει χάριν ενός νέου ανθρωπισμού την κραυγαλέα αδικία που μηχανεύεται ο ταξικός πόλεμος.  Το φιλελεύθερο καταστημένο, αποτιμώντας τη θεραπεία του κακού που προτείνουν ο γερουσιαστής  Bernie Sanders και ο ηγέτης των εργατικών Jeremy Corbyn, φαίνεται να φοβάται ένα τέτοιο κίνημα περισσότερο απ΄ότι  τον Trump και το Brexit.

Μετάφραση Κ. Τσιαντής
9.12.2017




[1]  Hillary Clinton expressed "regret" Saturday for comments in which she said "half" of Donald Trump's supporters are "deplorables," meaning people who are racist, sexist, homophobic or xenophobic. Πηγή διαδίκτυο.
[2] Parochialism is the state of mind, whereby one focuses on small sections of an issue rather than considering its wider context. More generally, it consists of being narrow in scope. In that respect, it is a synonym of "provincialism". It may, particularly when used pejoratively, be contrasted to universalism. Πηγή διαδίκτυο.

Γιώργος Νταλάρας - Ο Χρησμός (δίσκος Μεταμόρφωση)

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Κασιματης, Κοντογιωργης, Κωνσταντακοπουλος. Συζητηση για το κυπριακο και τα ελληνοτουρκικα - Πειραιας, 8 /12


ΕΡΝΤΟΓΑΝ- ΠΡΟΣΘΕΙ ΛΥΣΣΑΛΕΑ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΚΗ

http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/651138_o-erntogan-vgazei-omilia-para-tin-symfonia-poy-eihe-kanei-me

http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/651097_eftase-o-erntogan-stin-thraki-myrizei-provokatsia

Εφεραν τον Ερντογαν για να δωσουν την Κυπρο σε ΗΠΑ-Ισραήλ! - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου Η πρωτοβουλία της Αθήνας να προσκαλέσει τον Ταγίπ Ερντογάν σε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, την πρώτη που πραγματοποιεί…
KONSTANTAKOPOULOS.GR

Μαρία Φαραντούρη - Antonito El Camborio 1 - Μ. Θεοδωράκης

Σάββας Καλεντερίδης - Ο Ερντογάν επιμένει μέσα στο σπίτι μας να απαιτεί δημοσίως αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης

Ο διεθνής διασυρμός και ο εθνικός εξευτελισμός της Ελλάδας συνεχίζεται - Ο Ερντογάν επιμένει μέσα στο σπίτι μας να απαιτεί δημοσίως αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης
Τσίπρας: Θεμέλιος λίθος των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας η Συνθήκη της Λωζάννης - Επιμένει στις θέσεις του ο Ερντογάν

ΑΜΥΝΑ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΑΙΓΑΙΟ, ΚΥΠΡΟΣ, ΔΙΑΦΘΟΡΑ, , ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΚΑΤΑΣΚΟΠΙΑ
INFOGNOMONPOLITICS.BLOGSPOT.COM

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)