Αντώνης Ανδρουλιδάκης
ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙΩ
Τα τελευταία χρόνια αρχίζω να υποψιάζομαι πως οι πιο σημαντικές αλλαγές της ζωής μου δεν συνέβησαν όταν ήξερα πού πήγαινα. Συνέβησαν όταν δεν μπορούσα πια να μείνω εκεί όπου βρισκόμουν.
Για πολλά χρόνια πίστευα ότι η ωριμότητα σημαίνει να έχεις σχέδιο. Να ξέρεις τον προορισμό, να οργανώνεις τα βήματά σου, να ελέγχεις όσο μπορείς τις πιθανότητες της αποτυχίας. Σήμερα δεν είμαι πια τόσο βέβαιος.
Νομίζω πως ό,τι πραγματικά με άλλαξε δεν το είχα ποτέ σχεδιάσει. Δεν σχεδίασα τους ανθρώπους που με σημάδεψαν. Δεν σχεδίασα τις απώλειες που με μεγάλωσαν. Δεν σχεδίασα τις συναντήσεις που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Και, ασφαλώς, δεν σχεδίασα τις πληγές που με ανάγκασαν να γνωρίσω πλευρές του εαυτού μου που μέχρι τότε αγνοούσα.
Σιγά σιγά άρχισα να καταλαβαίνω πως η ζωή δεν μοιάζει τόσο με μια ευθεία διαδρομή όσο με ένα "προσκύνημα". Μην φανταστείς ότι μιλώ για ένα προσκύνημα προς έναν τόπο. Μιλώ για προσκύνημα προς έναν άνθρωπο. Προς εκείνον που, μάλλον, ήμασταν πάντοτε κάπως "προορισμένοι" να γίνουμε.
Το παράξενο είναι πως κάθε φορά που νόμιζα ότι χάθηκα, αργότερα ανακάλυπτα πως εκείνες ακριβώς οι περίοδοι ήταν που με μεταμόρφωσαν περισσότερο. Τότε, όμως, δεν το ήξερα. Τότε ένιωθα μόνο φόβο, αβεβαιότητα, θυμό, μοναξιά και άγχος.
Γιατί, ξέρεις ε, το Εγώ αγαπά τους χάρτες. Θέλει να γνωρίζει πού τελειώνει ο δρόμος πριν κάνει το πρώτο βήμα. Ζητά αποδείξεις πριν εμπιστευτεί, εγγυήσεις πριν αγαπήσει, βεβαιότητες πριν τολμήσει. Ζητά να προβλέψει το μέλλον πριν κάνει ένα βήμα στο παρόν. Γιατί, είναι πολύ ύπουλη ιστορία η ασφάλεια.
Η ψυχή, όμως, μοιάζει να λειτουργεί αλλιώς. Δεν προχωρά επειδή γνωρίζει, προχωρά επειδή κάπως αναγνωρίζει. Αναγνωρίζει μια αδιόρατη αίσθηση πως κάτι έχει τελειώσει, ακόμη κι αν τίποτε εξωτερικά δεν έχει αλλάξει. Και μαζί της γεννιέται μια άλλη, εξίσου παράξενη βεβαιότητα. Ότι υπάρχει μια ζωή που ακόμη δεν έχω ζήσει. Ότι "κάπου εκεί έξω" υπάρχει ο άνθρωπος που ακόμη δεν έχω γίνει.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο κάθε μεταμόρφωσης. Να εγκαταλείπεις μια εκδοχή του εαυτού σου χωρίς να γνωρίζεις ακόμη ποια θα πάρει τη θέση της. Να περπατάς χωρίς χάρτη, να συνεχίζεις χωρίς βεβαιότητες, όχι επειδή περνιέσαι για τίποτα γενναίος, αλλά επειδή δεν μπορείς πια να επιστρέψεις.
Κάποτε πίστευα ότι το νόημα της ζωής ήταν να φτάσω κάπου. Σήμερα νομίζω πως ήταν λάθος η ερώτηση. Δεν έχει τόση σημασία πού θα φτάσω, όσο ποιος θα είμαι όταν φτάσω. Κι' ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ιερό ταξίδι που καλείται να κάνει ο άνθρωπος. Όχι, ντε και καλά, να ανακαλύψει έναν καινούργιο κόσμο, αλλά να επιτρέψει σιγά σιγά να γεννηθεί εκείνος που ήταν πάντοτε κρυμμένος μέσα του.
Και αρχίζω να πιστεύω πως η ζωή δεν μας αλλάζει τόσο όσο μας απογυμνώνει. Δεν μας κάνει κάποιον άλλον, απλά αφαιρεί, μία μία, όλες εκείνες τις ταυτότητες που κάποτε χρειαστήκαμε για να επιβιώσουμε. Ξεφλουδίζει -επώδυνα προφανώς- τις φλούδινες επιστρώσεις μέχρι να φανεί ο βολβός της ύπαρξης μας. Μέχρι να μείνει αυτό που ήμασταν από την αρχή.
Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει «το Γίγνεσθαι του Προσώπου», που έλεγε ο C. Rogers. Όχι να προσθέτεις συνεχώς κάτι καινούργιο στον εαυτό σου, αλλά να αφαιρείς, με υπομονή και θάρρος, όλα όσα δεν ήσουν ποτέ. Να καις τα καράβια πίσω σου, αν με εννοείς.
Οπότε, κάπως έτσι, τα τελευταία χρόνια καίω πολλά καράβια. Κάποια ήταν ιδέες, άλλα ήταν φιλοδοξίες, μερικά ήταν φόβοι που για χρόνια νόμιζα πως ήταν κομμάτι του χαρακτήρα μου. Και ίσως το πιο ζόρικο απ' όλα ήταν ότι χρειάστηκε να κάψω ορισμένες εικόνες που είχα για τον ίδιο μου τον εαυτό.
Ξέρεις, η ζωή δεν μας ζητά να γίνουμε κάποιος άλλος. Μας ζητά να εγκαταλείψουμε εκείνον που δεν είμαστε πια.
Θέλω να πω, η μεγαλύτερη ελευθερία δεν βρίσκεται στο να έχεις πολλές επιλογές. Βρίσκεται στη στιγμή που έχεις αποφασίσει τόσο βαθιά, ώστε η επιστροφή να μην αποτελεί πια επιλογή. Απλά αποχαιρετάς με ευγνωμοσύνη εκείνον που υπήρξες. Για να μπορέσεις, επιτέλους, να συναντήσεις εκείνον που μπορείς ακόμη να γίνεις.
Και ίσως τελικά αυτό να σημαίνει ενηλικίωση. Να πάψεις να κοιτάζεις διαρκώς προς την ακτή από όπου ξεκίνησες. Να δεχτείς ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Και να συνεχίσεις να περπατάς, όχι επειδή είσαι βέβαιος για τον προορισμό, αλλά επειδή κάποια στιγμή βρήκες το θάρρος να κάψεις τα καράβια σου.
Τελικά η ζωή δεν μας ζητά ποτέ να βρούμε τον δρόμο μας. Μας ζητά μονάχα το θάρρος να κάψουμε, κάποτε, τα καράβια που θα μας επέτρεπαν να την κοπανήσουμε και να μην τον ακολουθήσουμε. Τα υπόλοιπα είναι δικιά της δουλειά...
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου