Αντώνης Ανδρουλιδάκης
ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΑΔΕΙΑ ΠΗΓΑΔΙΑ
Νομίζω πως η ωριμότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μια βαθιά συμφιλίωση με τα όρια των ανθρώπων. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις, όχι με το μυαλό αλλά με την καρδιά, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν αυτό που δεν κουβαλούν μέσα τους.
Όχι επειδή είναι κακοί ή δεν προσπαθούν αρκετά ή επειδή δεν σε αγαπούν, αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να μοιράσει ψωμί από ένα άδειο καλάθι. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει ασφάλεια όταν ο ίδιος ζει τρομαγμένος. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει ειλικρίνεια όταν δεν αντέχει να αντικρίσει τον εαυτό του. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει εγγύτητα όταν φοβάται την οικειότητα. Κανείς μπορεί να προσφέρει γαλήνη όταν μέσα του μαίνεται ολόκληρος πόλεμος.
Και κάπου εκεί αρχίζει μια διαφορετική μορφή αγάπης. Μια αγάπη που δεν εξιδανικεύει, που δεν προσπαθεί να σώσει, που δεν περιμένει ότι αν αγαπήσει αρκετά θα μεταμορφώσει τον άλλον. Γιατί καμιά αγάπη δεν μπορεί να θεραπεύσει κάποιον που δεν είναι ακόμη έτοιμος να συναντήσει τον εαυτό του.
Και ξέρω ότι οι περισσότεροι προσπαθούμε, ίσως για χρόνια, να εξηγήσουμε, να δείξουμε, να πείσουμε, να κάνουμε τον άλλον να δει, να καταλάβει, να νιώσει, να αγαπήσει με τον τρόπο που αγαπάμε εμείς.
Μέχρι που κάποια στιγμή κατεβαίνουμε από το βάθρο της αγαπητικής παντοδυναμίας μας και αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι δική μας δουλειά να αφυπνίσουμε κανέναν. Ο καθένας συναντά τον αληθινό εαυτό του όταν είναι έτοιμος και ύστερα από κοπιαστική δουλειά.
Και μερικές φορές ο Άλλος, απλά, δεν είναι έτοιμος. Αυτό δεν σημαίνει ότι παύουμε να αγαπάμε. Σημαίνει, όμως, ότι παύουμε να προσδοκούμε ή να απαιτούμε. Σταματάμε να κυνηγάμε την αναγνώριση από ανθρώπους που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν ούτε τις δικές τους ανάγκες. Σταματάμε να αναζητούμε ειλικρίνεια από ανθρώπους που επιβιώνουν μέσα από προσωπικές μυθολογίες και ψευδαισθήσεις. Σταματάμε να ζητάμε συναισθηματική διαθεσιμότητα από ανθρώπους που ακόμη φοβούνται τη δική τους ευαλωτότητα.
Κι εκεί ακριβώς ο θυμός αρχίζει να μεταμορφώνεται σε κατανόηση - όχι δικαιολόγηση.
Κατανοούμε δηλαδή ότι πίσω από πολλούς χειρισμούς κρύβεται φόβος, πίσω από μάσκες και ρόλους κρύβεται ντροπή, πίσω από πολλές μορφές ελέγχου κρύβεται ανασφάλεια, πίσω από πολλούς εγωισμούς κρύβεται ένα πληγωμένο παιδί που έμαθε να προστατεύεται με τον μόνο τρόπο που γνώριζε.
Και όσο περισσότερο το βλέπουμε αυτό, τόσο λιγότερο θέλουμε να πολεμήσουμε. Δεν χρειάζεται να νικήσουμε κανέναν. Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε ξανά και ξανά τον εαυτό μας στο χάος.
Ίσως τελικά η ειρήνη να αρχίζει όταν σταματάμε να ζητάμε από έναν άνθρωπο να γίνει αυτό που δεν είναι ακόμη σε θέση να γίνει. Όταν σταματάμε να περιμένουμε νερό από ένα άδειο πηγάδι.
Όταν αποδεχόμαστε ότι η αγάπη δεν είναι αρκετή για να αλλάξει κάποιον. Αλλά είναι αρκετή για να μας βοηθήσει να δούμε καθαρά. Και τότε η απομάκρυνση δεν είναι πια οργή ή τιμωρία. Είναι πράξη σεβασμού και προς τον εαυτό μας, αλλά και προς τον άλλον.
Σαν να του λέμε: «Δεν θυμώνω που δεν μπορείς να μου δώσεις αυτό που χρειάζομαι. Σταματώ όμως να ζητώ από εσένα αυτό που μόνο εσύ μπορείς και οφείλεις να δώσεις πρώτα στον εαυτό σου.»
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ώριμη μορφή αγάπης. Να μπορείς να βλέπεις καθαρά τα όρια του άλλου χωρίς να τον μισείς γι' αυτά. Να τον αγαπάς χωρίς να τον σώζεις. Να τον καταλαβαίνεις χωρίς να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου. Να φεύγεις χωρίς εκδίκηση. Και να κρατάς μέσα σου την ήσυχη γνώση ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν μας πλήγωσαν επειδή δεν είχαν αγάπη.
Μας πλήγωσαν επειδή δεν είχαν ακόμη βρει τον δρόμο προς τη δική τους.
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου