Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026

Γιάννης Μαρκόπουλος • Παιχνίδι Με Το Χρόνο [Lp Version] [1988]

 



▶ Α΄ Πλευρά 1. Το Σπίτι Το Παραδοσιακό | Λεωνίδας Βελής, Ηλέκτρα [0:00] ◾ Στίχοι: Κώστας Βίρβος 2. Ερωτικό Παιχνίδι | Βίκυ Μοσχολιού [3:58] ◾ Στίχοι: Κωστούλα Μητροπούλου 3. Πού Είσαι Αγάπη | Λεωνίδας Βελής [7:27] ◾ Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος 4. Ο Πίνακας | Βασιλική Λαβίνα [10:38] ◾ Στίχοι: Κώστας Βίρβος 5. Η Ώρα Δύο Χτύπησε | Μιχάλης Δημητριάδης, Ηλέκτρα [14:30] ◾ Στίχοι: Κώστας Βίρβος ▶ Β΄ Πλευρά 6. Ο Ανίκητος | Βίκυ Μοσχολιού [18:03] ◾ Στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος 7. Η Πιο Μεγάλη Μοναξιά | Λεωνίδας Βελής [21:12] ◾ Στίχοι: Κώστας Βίρβος 8. Η Άσφαλτος | Βασιλική Λαβίνα [24:47] ◾ Στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος 9. Οδός Ίωνος 5 | Λεωνίδας Βελής [27:22] ◾ Στίχοι: Κώστας Βίρβος 10. Η Μικρή Ελένη Των Πόλεων | Γιάννης Μαρκόπουλος [32:16] ◾ Στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος
Αρχίζοντας το σημείωμα αυτό θέλω να ευχαριστήσω τον Κώστα Βίρβο που μου διέθεσε τους στίχους σε πέντε από τα δέκα τραγούδια του δίσκου μου, από την ανέκδοτη συλλογή του «Φώτα στην ομίχλη». Να ευχαριστήσω τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά που μου έδωσε το νέο του πίνακα για εξώφυλλο. Η ζωγραφιά δίνει μία χρωματική απεικόνιση των ηχητικών πεδίων μέσα στην οποία κινείται αυτή η σειρά των τραγουδιών. Ο τίτλος του νέου μου δίσκου προέρχεται από στίχο της Κωστούλας Μητροπούλου και υπηρετεί την αρχική ιδέα να συνθέσω τραγούδια που δεν συνδέονται μεταξύ τους με μια κεντρική υπόθεση. Η ιδέα αυτή παρέμεινε. Ελάχιστα διαφοροποιήθηκε στην ηχογράφηση. Καθ’ ένα από τα τραγούδια αυτά δρα μόνο του δίχως εξάρτηση από το άλλο.
🔺 Σημείωμα Στον Δίσκο :
Επίσης να διευκρινίσω ότι τα μοτίβα, οι ρυθμοί και γενικά η μουσική ατμόσφαιρα που έχω εδώ δεν υποτάσσεται στη σημερινή αντίληψη που θέλει κάθε ηχητικό αντικείμενο να λειτουργεί μόνο με εφέ. Άλλωστε το μοντέρνο δεν μου λέει τίποτα. Αντίθετα τα τραγούδια αυτά επιστρέφουν σε σίγουρες θέσεις, διαχρονικές και συναρπαστικές. Θέσεις που βρίσκουμε διάσπαρτες σε άφθαρτα μέρη της μουσικής μας χώρας και λειτουργούν ως πρατήρια ευαισθησίας, αισθητικής, αλήθειας και στοχασμών. Στα αυστηρώς καθορισμένα μέτρα του μουσικού υλικού και των χρωμάτων της ορχήστρας, οι τραγουδιστές λειτούργησαν ελεύθερα με ελάχιστες παρεμβολές εκ μέρους μου στην ερμηνεία τους.
Όλα τα τραγούδια είναι νέα εκτός από το «Πού είσαι αγάπη» από το φιλμ του Νίκου Τζίμα («Τα χρόνια της θύελλας» 1985). Κλείνοντας αυτό το σημείωμα σας δηλώνω ότι και ο δίσκος αυτός μιλάει Ελληνικά και είναι άλλη μια κατάθεση για να τονίσουμε την ιδιαιτερότητά μας μέσα στην πολιτεία.

Γιάννης Μαρκόπουλος

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)