Πέθανε ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
13 ώρες πριν, προβολή δημοσίευσης
13 ώρ.·
ΕΓΩ,
ΜΙΚΡΟΣ, ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ
Για
τον Διονύση Χαριτόπουλο
Εγώ, μικρός,
ήθελα να γίνω σαν εσένα, Διονύση.
Ήθελα
να γράφω ιστορίες για ανθρώπους που δεν
έσκυβαν το κεφάλι. Να ψάχνω κι εγώ τους
άτακτους του Άρη, εκείνους που πήραν τα
βουνά γιατί δεν άντεχαν να ζουν γονατιστοί.
Να καταλαβαίνω τις ήττες τους, τις αγάπες
τους, τις μικρές ανθρώπινες στιγμές
τους. Να μπορώ να βλέπω πίσω από τους
ήρωες τους ανθρώπους. Και πίσω από τους
ανθρώπους εκείνο το παράξενο, ακατανίκητο
πείσμα να παραμένουν ελεύθεροι.
Ήθελα
να ερωτευτώ τη Μαλβίνα Κάραλη. Ίσως
γιατί, τότε, πίστευα πως οι μεγάλοι
έρωτες ήταν για τους ανθρώπους που δεν
φοβούνταν τη ζωή. Ήθελα κι εγώ να αγαπήσω
μια γυναίκα που να μη χωράει σε κανένα
καλούπι. Που να γελάει δυνατά, να σκέφτεται
ελεύθερα, να λέει όσα οι άλλοι φοβούνται.
Και να έχω την καρδιά να σταθώ δίπλα
της, χωρίς να θελήσω ποτέ να την κάνω
μικρότερη. Να ζήσω έναν έρωτα που να μη
μοιάζει με καταφύγιο από τη ζωή, αλλά
με μια πιο γενναία συνάντηση μαζί
της.
Ήθελα να γράφω όπως εσύ. Να
βρίσκω τις σωστές λέξεις, τις λιγοστές,
εκείνες που δεν χρειάζονται στολίδια
για να φτάσουν στην καρδιά. Να μιλώ για
τα μεγάλα πράγματα απλά. Για τη φτώχεια,
την αξιοπρέπεια, τον έρωτα, την απώλεια.
Να μπορώ να γράψω μια φράση και κάποιος,
κάπου, να σταματήσει για λίγο το διάβασμα,
γιατί μέσα της αναγνώρισε κάτι από τη
δική του ζωή.
Ήθελα να έχω κάτι από
τον Πειραιά σου. Από τις γειτονιές και
τους ανθρώπους του μόχθου. Από εκείνη
την τρυφερότητα που κρύβεται πίσω από
τα σκληρά πρόσωπα και τις λιγοστές
κουβέντες. Να μάθω να ξεχωρίζω τους
ανθρώπους όχι από τους τίτλους και τα
αξιώματά τους, αλλά από τον τρόπο που
στέκονται δίπλα σε κάποιον όταν
δυσκολεύεται. Να μη χάσω ποτέ την επαφή
μου με τους απλούς ανθρώπους, με εκείνους
που μπορεί να μην έγραψαν ποτέ βιβλία,
αλλά κουβαλούν μέσα τους ολόκληρες
βιβλιοθήκες ζωής.
Ήθελα να μιλώ με
τη δική σου καθαρότητα. Να μη φοβάμαι
να πω όσα σκέφτομαι, αλλά και να μη
χρειάζεται να πληγώνω για να αποδείξω
ότι είμαι γενναίος. Να έχω το θάρρος να
διαφωνώ, να υπερασπίζομαι όσα αγαπώ, να
μην προδίδω τις μικρές μου αλήθειες για
λίγη αποδοχή. Να μπορώ να κοιτάζω τον
εαυτό μου στον καθρέφτη και να τον
αναγνωρίζω.
Και, πάνω απ' όλα, ήθελα
να μεγαλώσω χωρίς να χάσω το παιδί που
ήμουν. Εκείνο που συγκινούνταν εύκολα,
που ερωτευόταν παράφορα, που πίστευε
πως ο κόσμος μπορούσε να γίνει λίγο πιο
δίκαιος. Που δεν ήξερε ακόμη πόσους
συμβιβασμούς θα του ζητούσε η ζωή. Που
δεν είχε μάθει να αποκαλεί ωριμότητα
την παραίτηση από τα όνειρά του.
Πέρασαν
τα χρόνια, Διονύση. Κι εγώ μεγάλωσα.
Έκανα τις δικές μου διαδρομές, αγάπησα,
φοβήθηκα, έχασα ανθρώπους, έκανα
συμβιβασμούς που κάποτε ορκιζόμουν πως
δεν θα έκανα. Έμαθα ότι η γενναιότητα
δεν είναι πάντοτε μια μεγάλη πράξη.
Μερικές φορές είναι να παραδεχτείς πως
φοβάσαι ή να μείνεις τρυφερός όταν η
ζωή σου έχει δώσει πολλούς λόγους να
σκληρύνεις.
Και κάπου μέσα σε όλα
αυτά κατάλαβα πως οι άνθρωποι που
θαυμάζαμε στα νιάτα μας δεν ήταν απλώς
πρότυπα. Ήταν οι πρώτες μας υποσχέσεις
προς τον εαυτό μας. Ένας τρόπος να του
πούμε, πριν ακόμη μάθουμε ποιοι είμαστε,
ποιοι θα θέλαμε κάποτε να γίνουμε.
Ξέρω
Διονύση πως δεν έγινα σαν εσένα. Ούτε
θα μπορούσα. Αλλά ίσως να πήρα κάτι μικρό
από εκείνη την επιθυμία. Μια αγάπη για
τις λέξεις. Μια αδυναμία στους ανυπότακτους.
Μια τρυφερότητα για τους ανθρώπους που
η ζωή τούς δυσκόλεψε. Και την ανάγκη,
ακόμη και τώρα, να μη συμφιλιώνομαι
εύκολα με όσα πληγώνουν τον άνθρωπο.
Σήμερα,
που μαθαίνω πως έφυγες, αισθάνομαι
εκείνη την παράξενη λύπη που μας πιάνει
όταν πεθαίνει κάποιος που δεν υπήρξε
δικός μας άνθρωπος, κι όμως είχε μια
θέση μέσα μας. Σαν να φεύγει μαζί του
ένα μικρό κομμάτι από τα χρόνια που
ήμασταν νέοι. Από τις νύχτες που διαβάζαμε
και ονειρευόμασταν. Από τότε που πιστεύαμε
πως είχαμε όλο τον χρόνο μπροστά
μας.
Εγώ, μικρός, ήθελα να γίνω σαν
εσένα, Διονύση.
Και τώρα, που δεν
είμαι πια μικρός, σκέφτομαι πως το πιο
όμορφο που μου άφησες δεν ήταν η επιθυμία
να σου μοιάσω. Ήταν η επιθυμία να μη χάσω
εκείνο το παιδί που κάποτε σε θαύμαζε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου