ΓΙΑΤΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΟΜΑΣΤΕ;
Όταν ο φόβος της απώλειας γίνεται μεγαλύτερος από τον πόνο της παραμονής
Δεν μένουμε πάντοτε σε μια σχέση που μας πληγώνει επειδή αγαπάμε τόσο πολύ τον άλλον. Μερικές φορές μένουμε επειδή φοβόμαστε αυτό που θα συμβεί μέσα μας αν φύγουμε.
Γιατί σε μια ερωτική σχέση δεν συναντιούνται μόνο δύο άνθρωποι. Συναντιούνται δύο βιογραφίες. Δύο ιστορίες αγάπης και στέρησης, δύο φόβοι εγκατάλειψης, δύο τρόποι να ζητά κανείς εγγύτητα. Και συχνά δεν αναζητούμε μόνο κάποιον να μας αγαπήσει, αλλά κάποιον που θα μας προσφέρει επιτέλους την αγάπη που κάποτε μας έλειψε.
Έτσι, παραμένουμε μερικές φορές όχι επειδή μια σχέση μάς κάνει καλό, αλλά επειδή μας είναι παράξενα οικεία. Το γνώριμο, όμως, δεν είναι πάντοτε ασφαλές. Αν μάθαμε νωρίς ότι η αγάπη συνοδεύεται από αγωνία και ότι πρέπει να την κερδίζουμε, μπορεί να προσπαθούμε να θεραπεύσουμε μια παλιά πληγή μέσα σε μια σχέση που συνεχίζει να την ανοίγει.
Και κάπως έτσι, μερικές φορές δεν μπορούμε να αποχωριστούμε όχι μόνο τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας, αλλά και εκείνον που ελπίζαμε ότι θα γινόταν. Δεν πενθούμε μόνο τη σχέση που ζήσαμε, αλλά και εκείνη που ονειρευτήκαμε. Κι αυτός είναι ίσως ο δυσκολότερος αποχωρισμός. Να εγκαταλείπεις μια δυνατότητα στην οποία επένδυσες χρόνια από τη ζωή σου. Πώς να αποχωριστεί κανείς ένα τόσο σπουδαίο όνειρο!
Βέβαια, καμία σχέση δεν είναι απαλλαγμένη από συγκρούσεις και πληγές. Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον πόνο που συνοδεύει την προσπάθεια δύο ανθρώπων να συναντηθούν και στον πόνο που προκαλεί η διαρκής απουσία αυτής της συνάντησης. Που πάει να πει δεν είναι κάθε πληγή λόγος να φύγουμε, αλλά ούτε και κάθε σχέση λόγος να μείνουμε.
Ίσως, λοιπόν, το σημαντικότερο ερώτημα να μην είναι «Γιατί δεν μπορώ να φύγω;», αλλά «Τι φοβάμαι ότι θα χάσω αν φύγω;». Τον άλλον; Την ελπίδα ότι κάποτε θα αλλάξει; Ή μήπως την τελευταία μου ευκαιρία να αγαπηθώ όπως πάντα επιθυμούσα;
Θέλω να πω, η ωριμότητα στην αγάπη δεν είναι να αντέχουμε τα πάντα. Είναι να αναγνωρίζουμε πότε η παραμονή αποτελεί πράξη αγάπης και πότε έχει μετατραπεί σε εγκατάλειψη του εαυτού μας.
Κι ίσως, τελικά, το δυσκολότερο δεν είναι να φύγουμε από έναν άνθρωπο που αγαπάμε. Είναι να αποδεχτούμε ότι μπορούμε να τον αγαπάμε και παρ' όλα αυτά να χρειάζεται να φύγουμε.
Γι' αυτά θα ήθελα να μιλήσουμε.
Γι' αυτό σε συνεργασία με τον Βασίλης Μπετσάκος και το Didaxis.gr δημιουργήσαμε έναν κύκλο έξι διαδικτυακών βιωματικών συναντήσεων με τίτλο «ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ».
Δεν θα μοιράσουμε συνταγές για ευτυχισμένες σχέσεις. Ούτε θα αναζητήσουμε το μυστικό μιας τέλειας αγάπης. Θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγο βαθύτερα τον εαυτό μας μέσα στον έρωτα. Όχι μόνο πώς αγαπάμε, αλλά και γιατί μερικές φορές δυσκολευόμαστε τόσο να δεχτούμε την αγάπη που λαχταρούμε.
Θα χαρώ λοιπόν να συναντηθούμε. Είτε βρίσκεστε σε σχέση είτε όχι. Είτε έχετε αγαπήσει και πληγωθεί είτε εξακολουθείτε να αναζητάτε εκείνη τη συνάντηση που θα σας επιτρέψει να υπάρξετε λίγο πιο αληθινά.
Γιατί όλοι κουβαλάμε μέσα μας μια ιστορία αγάπης που αξίζει να την καταλάβουμε λίγο καλύτερα.
Κι ίσως, τελικά, το δώρο της σχέσης να μην είναι μόνο ο άνθρωπος που συναντήσαμε. Να είναι και ο άνθρωπος που γίναμε επειδή τον συναντήσαμε.
________________________________________
ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ
Ένας κύκλος 6 βιωματικών συναντήσεων για τον έρωτα και το μυστήριο του να είμαστε μαζί.
Με τον Αναπτυξιακό & Κοινωνικό Ψυχολόγο Αντώνη Ανδρουλιδάκη.
7 Νοεμβρίου – 12 Δεκεμβρίου 2026
Κάθε Σάββατο, 11:00–12:15
Συνολικό κόστος και των έξι συναντήσεων: 50€
Περιλαμβάνεται προσωπικό "Ημερολόγιο Σχέσης".
Πληροφορίες και εγγραφές: https://didaxis.gr
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου