Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Αντώνης Ανδρουλιδάκης · ΤΟ_ΔΩΡΟ_ΤΗΣ_ΣΧΕΣΗΣ

 


23 ώρ. 
Μερικές φορές νιώθουμε πιο μόνοι δίπλα στον άνθρωπο που αγαπάμε παρά όταν είμαστε πραγματικά μόνοι.
Και είναι παράξενο αυτό. Να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου και να μην μπορείς να τον φτάσεις. Να θέλεις να σε καταλάβει, αλλά να μη βρίσκεις τις λέξεις. Να ζητάς λίγη τρυφερότητα και, αντί γι' αυτήν, να καταλήγεις σε έναν ακόμη καβγά. Να αγαπιέστε, αλλά κάποιες στιγμές να μην ξέρετε τι να κάνετε ο ένας την αγάπη του άλλου.

Ίσως γιατί στον έρωτα δεν συναντιούνται μόνο δύο άνθρωποι. Συναντιούνται και δύο ιστορίες. Δύο παιδικές ηλικίες. Δύο διαφορετικοί τρόποι να ζητάς αγάπη και να φοβάσαι μήπως τη χάσεις. Κι έτσι, εκείνος που φοβάται την εγκατάλειψη πλησιάζει όλο και περισσότερο, ενώ εκείνος που φοβάται μήπως χάσει τον εαυτό του απομακρύνεται. Και κάπως έτσι, δύο άνθρωποι που λαχταρούν να αγαπηθούν μπορεί να καταλήξουν να αισθάνονται εξίσου μόνοι.

Και δεν είναι μόνο οι προσωπικές μας ιστορίες που δυσκολεύουν αυτή τη συνάντηση. Είναι και ο κόσμος μέσα στον οποίο προσπαθούμε να αγαπήσουμε. Ένας κόσμος που μας μαθαίνει να είμαστε δήθεν αυτάρκεις, να μη χρειαζόμαστε κανέναν, να αντικαθιστούμε ό,τι μας δυσκολεύει και να φοβόμαστε τη δέσμευση σαν να είναι απώλεια της ελευθερίας μας. Που μας προσφέρει αμέτρητους τρόπους να επικοινωνούμε, αλλά όλο και λιγότερο χρόνο για να συναντιόμαστε πραγματικά. Κι έτσι, ενώ διψάμε για εγγύτητα, έχουμε μάθει να ζούμε σαν να μπορούμε και χωρίς αυτήν.

Νομίζω πως το δυσκολότερο στον έρωτα δεν είναι να βρούμε τον κατάλληλο άνθρωπο. Είναι να μάθουμε να συναντάμε έναν άλλον άνθρωπο χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας. Να αντέχουμε τη διαφορετικότητά του χωρίς να τη βιώνουμε σαν απόρριψη. Να μπορούμε να θυμώνουμε χωρίς να καταστρέφουμε. Να πλησιάζουμε χωρίς να πνίγουμε. Να απομακρυνόμαστε χωρίς να εγκαταλείπουμε. Να αναγνωρίζουμε πως ο άλλος δεν ήρθε στη ζωή μας για να γίνει αυτό που εμείς χρειαζόμαστε, αλλά για να υπάρξει μαζί μας ως αυτό που πραγματικά είναι.

Αλλά ο έρωτας δεν είναι μόνο φόβος και δυσκολία. Είναι και η χαρά να ανακαλύπτεις έναν άλλον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου. Είναι το σώμα που ξυπνά, η επιθυμία που μας βγάζει από τη μοναξιά του εαυτού μας, η τρυφερότητα που μας επιτρέπει να υπάρχουμε χωρίς άμυνες. Είναι εκείνη η παράξενη εμπειρία να αισθάνεσαι πως κάποιος σε βλέπει πραγματικά, ακόμη κι εκεί όπου εσύ δυσκολεύεσαι να αντικρίσεις τον εαυτό σου.

Και είναι, καμιά φορά, και ο πόνος του αποχωρισμού. Η προδοσία που κλονίζει την εμπιστοσύνη μας. Η απώλεια ενός κοινού κόσμου που κάποτε πιστέψαμε πως θα κρατούσε για πάντα. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή μας, αλλά δεν φεύγουν ποτέ εντελώς από μέσα μας. Κι ίσως η ωριμότητα στον έρωτα να είναι να μπορούμε να κρατάμε όσα μας χάρισε μια σχέση, ακόμη κι όταν δεν μπορούμε πια να κρατήσουμε τον άνθρωπο.

Σκέφτομαι συχνά πως το μεγαλύτερο δώρο μιας σχέσης δεν είναι ότι βρίσκουμε κάποιον που θα μας απαλλάξει από τη μοναξιά μας. Είναι ότι, μέσα από τη συνάντηση μαζί του, μπορούμε σιγά σιγά να πάψουμε να κρυβόμαστε. Να αναγνωρίσουμε τους φόβους μας, να συμφιλιωθούμε με τις ατέλειές μας, να μάθουμε να αγαπάμε χωρίς να απαιτούμε από τον άλλον να θεραπεύσει όλα όσα μας πλήγωσαν πριν από αυτόν.

Γι' αυτά θα ήθελα να μιλήσουμε.

Γι' αυτό σε συνεργασία με τον Βασίλης Μπετσάκος και το didaxis.gr δημιουργήσαμε έναν κύκλο έξι διαδικτυακών βιωματικών συναντήσεων με τίτλο «ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ».

Θα μιλήσουμε για τον έρωτα και τον κόσμο μέσα στον οποίο προσπαθούμε σήμερα να αγαπήσουμε. Για το σώμα και την επιθυμία. Για τη διαφορετικότητα του Άλλου, για τον θυμό που μπορεί να συνυπάρχει με την αγάπη, για την προδοσία, την απώλεια και το τέλος. Αλλά και για τη δυνατότητα να δημιουργούμε έναν κοινό κόσμο χωρίς να χάνουμε τη δική μας ξεχωριστή ύπαρξη.

Δεν θα μοιράσουμε συνταγές για ευτυχισμένες σχέσεις. Ούτε θα αναζητήσουμε το μυστικό μιας τέλειας αγάπης. Θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγο βαθύτερα τον εαυτό μας μέσα στον έρωτα. Όχι μόνο πώς αγαπάμε, αλλά και γιατί μερικές φορές δυσκολευόμαστε τόσο να δεχτούμε την αγάπη που λαχταρούμε.

Θα χαρώ να συναντηθούμε. Είτε βρίσκεστε σε σχέση είτε όχι. Είτε έχετε αγαπήσει και πληγωθεί είτε εξακολουθείτε να αναζητάτε εκείνη τη συνάντηση που θα σας επιτρέψει να υπάρξετε λίγο πιο αληθινά.
Γιατί όλοι κουβαλάμε μέσα μας μια ιστορία αγάπης που αξίζει να την καταλάβουμε λίγο καλύτερα.
Ίσως, τελικά, το δώρο της σχέσης να μην είναι μόνο ο άνθρωπος που συναντήσαμε. Να είναι και ο άνθρωπος που γίναμε επειδή τον συναντήσαμε.
________________________________________
❤️
ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ
Ένας κύκλος 6 βιωματικών συναντήσεων για τον έρωτα και το μυστήριο του να είμαστε μαζί.
Με τον Αναπτυξιακό & Κοινωνικό Ψυχολόγο Αντώνη Ανδρουλιδάκη.
📅
7 Νοεμβρίου – 12 Δεκεμβρίου 2026
🕚
Κάθε Σάββατο, 11:00–12:15
💶
Συνολικό κόστος και των έξι συναντήσεων: 50€
📖
Περιλαμβάνεται προσωπικό Ημερολόγιο Σχέσης.
📍
Πληροφορίες και εγγραφές: https://didaxis.gr
@highlight
Λιγότερα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)