Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026

Αντώνης Ανδρουλιδάκηςq Ο ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Η ΟΡΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 
Ακολουθήστε

Ο ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Η ΟΡΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
Η πολιτική ιστορία δεν είναι μόνο ιστορία θεσμών και ιδεολογιών. Είναι επίσης ιστορία ψυχικών δομών. Οι κοινωνίες δεν παράγουν μόνο οικονομικά συστήματα και πολιτικές ιδέες· παράγουν και συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων. Και μερικές φορές αυτοί οι άνθρωποι εμφανίζονται στο κέντρο της πολιτικής σκηνής.
Το φαινόμενο του Donald Trump είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της διαδικασίας. Η άνοδός του στην εξουσία δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως αποτέλεσμα πολιτικής στρατηγικής ή επικοινωνιακής επιτυχίας. Αντανακλά κάτι βαθύτερο: μια μεταβολή στον ψυχισμό των σύγχρονων κοινωνιών.
Για δεκαετίες, οι κοινωνικοί στοχαστές περιέγραφαν τον σύγχρονο άνθρωπο ως προϊόν μιας «κουλτούρας του ναρκισσισμού». Ο Christopher Lasch υποστήριξε ότι ο ύστερος εικοστός αιώνας δημιούργησε έναν άνθρωπο εμμονικό με την εικόνα του, την αυτοεπιβεβαίωση και τη δημόσια προβολή.
Όμως η εποχή μας φαίνεται να έχει περάσει σε ένα νέο στάδιο. Ο ναρκισσισμός προϋπέθετε ακόμη μια σχετική σταθερότητα: μια κοινωνία ευημερίας όπου το άτομο μπορούσε να ασχολείται με την εικόνα του. Σήμερα αυτή η σταθερότητα έχει κλονιστεί. Η οικονομική ανασφάλεια, η τεχνολογική επιτάχυνση και η διάλυση πολλών παραδοσιακών μορφών κοινότητας δημιουργούν μια πιο εύθραυστη ψυχική κατάσταση.
Η πολιτική σκηνή της εποχής μας μοιάζει όλο και περισσότερο με σκηνή έντονης συναισθηματικής έντασης.
Ένα ενδιαφέρον παράθυρο στην ψυχολογία του Donald Trump προσφέρει το βιβλίο της ανιψιάς του, της ψυχολόγου Mary Trump. Στο βιβλίο της περιγράφει ένα οικογενειακό περιβάλλον που χαρακτηριζόταν από σκληρό ανταγωνισμό, συναισθηματική ψυχρότητα και έντονη πίεση για επιτυχία.
Στην αφήγησή της, κεντρική φιγούρα είναι ο πατέρας του Trump, Fred Trump. Παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που αντιλαμβανόταν τον κόσμο μέσα από μια απλή αλλά αμείλικτη λογική: υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η ευαλωτότητα δεν είχε θέση.
Η Mary Trump υποστηρίζει ότι μέσα σε αυτή τη δυναμική ο Donald Trump έμαθε να αντιμετωπίζει τον κόσμο ως πεδίο διαρκούς σύγκρουσης. Η αξία του ανθρώπου ταυτιζόταν με τη νίκη, ενώ η αποτυχία θεωρούνταν μορφή ταπείνωσης.
Η ψυχολογική αυτή δομή δημιούργησε έναν τρόπο σκέψης όπου η επιθετικότητα λειτουργεί ως άμυνα απέναντι στην αδυναμία.
Η πολιτική παρουσία του Trump αντανακλά αυτή τη λογική. Ο πολιτικός του λόγος είναι έντονα δραματικός. Οι αντίπαλοι παρουσιάζονται ως εχθροί, οι συγκρούσεις ως μάχες επιβίωσης και η πολιτική διαδικασία ως αγώνας νίκης ή καταστροφής.
Η πολιτική μετατρέπεται έτσι σε θεατρική σκηνή όπου η ένταση των συναισθημάτων παίζει κεντρικό ρόλο.
Αυτή η μορφή πολιτικής επικοινωνίας δεν εμφανίζεται τυχαία. Αντανακλά μια κοινωνία όπου η δημόσια συζήτηση έχει γίνει ολοένα πιο πολωμένη. Οι πολιτικές διαφωνίες μετατρέπονται εύκολα σε υπαρξιακές συγκρούσεις.
Η επιτυχία του Trump δείχνει ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα σε αυτή τη δραματική αφήγηση.
Πολλοί άνθρωποι βιώνουν σήμερα έντονη αίσθηση απώλειας. Οι οικονομικές ανισότητες έχουν αυξηθεί, οι κοινωνικές κοινότητες έχουν αποδυναμωθεί και οι παραδοσιακές μορφές ταυτότητας έχουν γίνει πιο εύθραυστες.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η πολιτική αφήγηση που υπόσχεται αποκατάσταση και δύναμη αποκτά μεγάλη απήχηση.
Η ρητορική του Trump για τους «ξεχασμένους ανθρώπους» της Αμερικής λειτουργεί ακριβώς πάνω σε αυτό το συναίσθημα.
Η περίπτωση του Trump δείχνει ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν είναι μόνο πρόσωπα εξουσίας. Είναι συχνά και σύμβολα μιας ιστορικής στιγμής.
Η πολιτική του παρουσία εκφράζει μια εποχή όπου οι κοινωνίες βιώνουν έντονη ανασφάλεια και αναζητούν νέες μορφές ταυτότητας. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι ηγέτες που υπόσχονται δύναμη και σαφή όρια αποκτούν ιδιαίτερη έλξη.
Από αυτή την άποψη, το φαινόμενο Trump δεν είναι απλώς μια ιδιαιτερότητα της αμερικανικής πολιτικής. Είναι μέρος μιας ευρύτερης πολιτισμικής μεταβολής που παρατηρείται σε πολλές χώρες.
Οι κοινωνίες της ύστερης νεωτερικότητας φαίνεται να περνούν από την κουλτούρα του ναρκισσισμού σε μια εποχή πιο ασταθή και πιο συγκρουσιακή.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της ιστορίας: ο Trump δεν είναι μόνο ένας πολιτικός ηγέτης.
Είναι ένας καθρέφτης της οριακής εποχής μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)