Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026

ΓΡΙΒΑΣ: Το Ιράν δεν τελείωσε – τώρα αρχίζει η πιο επικίνδυνη φάση

Στο βίντεο αυτό ο καθηγητής Κωνσταντίνος Γρίβας αναλύει σε βάθος τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το Ιράν, τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και τις πιθανές συνέπειες για τη διεθνή γεωπολιτική ισορροπία. Με μια ψύχραιμη αλλά ιδιαίτερα αιχμηρή προσέγγιση, ο κ. Γρίβας εξηγεί γιατί το Ιράν δεν έχει τελειώσει, αλλά αντίθετα μπορεί να εισέρχεται σε μια ακόμη πιο επικίνδυνη φάση αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Δύση.

Η ανάλυση εστιάζει στη στρατηγική του Ιράν, το οποίο εδώ και δεκαετίες έχει αναπτύξει ένα ιδιαίτερο μοντέλο άμυνας που βασίζεται όχι μόνο σε συμβατικές στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και σε ασύμμετρες στρατιωτικές δυνατότητες. Σύμφωνα με τον κ. Γρίβα, η στρατιωτική ισχύς του Ιράν δεν περιορίζεται στον κλασικό στρατό, αλλά εκτείνεται σε ένα ευρύτερο πλέγμα στρατηγικών εργαλείων που περιλαμβάνει βαλλιστικούς πυραύλους, υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και δίκτυα ασύμμετρης ισχύος.

Παράλληλα, εξετάζεται η ευρύτερη γεωπολιτική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, όπου το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, αλλά και άλλες μεγάλες δυνάμεις εμπλέκονται σε ένα ιδιαίτερα σύνθετο παιχνίδι ισχύος. Ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι η αντίληψη μιας γρήγορης κατάρρευσης του Ιράν είναι εξαιρετικά αμφίβολη και πιθανόν να οδηγεί σε στρατηγικές αυταπάτες.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη δομή της ιρανικής στρατηγικής, η οποία βασίζεται σε μια φιλοσοφία «απορρόφησης του πλήγματος». Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και σε περίπτωση ισχυρών στρατιωτικών επιθέσεων, το Ιράν έχει σχεδιαστεί ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί και να διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές δυνατότητες. Η ύπαρξη εκτεταμένων υπόγειων πυραυλικών εγκαταστάσεων και αποκεντρωμένων δομών διοίκησης καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την πλήρη εξουδετέρωση του στρατιωτικού του δυναμικού.

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Γρίβας αναλύει επίσης τις πιθανές μακροπρόθεσμες συνέπειες της σύγκρουσης. Ένα πληγωμένο Ιράν, όπως τονίζει, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ακόμη πιο αποφασισμένο γεωπολιτικό αντίπαλο της Δύσης. Η ιστορία έχει δείξει ότι κράτη τα οποία υφίστανται μεγάλες στρατηγικές πιέσεις συχνά επανέρχονται με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στο διεθνές σύστημα. Η συζήτηση επεκτείνεται και στο πώς αυτές οι εξελίξεις επηρεάζουν τη νέα παγκόσμια γεωπολιτική ισορροπία, σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο πολυπολικός. Το Ιράν, η Κίνα, η Ρωσία, αλλά και οι περιφερειακές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής διαμορφώνουν ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον που ενδέχεται να καθορίσει τις εξελίξεις των επόμενων δεκαετιών. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι απλό αλλά κρίσιμο:
Μπορεί πραγματικά το Ιράν να ηττηθεί στρατηγικά ή η σύγκρουση αυτή θα οδηγήσει σε μια νέα και ακόμη πιο επικίνδυνη φάση αντιπαράθεσης;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)