Ακολουθήστε
ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Ζούμε και πάλι στιγμές που ο κόσμος μοιάζει πιο βαρύς από όσο μπορούμε να αντέξουμε. Οι λέξεις «πόλεμος», «απειλή», «σύγκρουση» αρχίζουν να εμφανίζονται όλο και συχνότερα γύρω μας, και σιγά σιγά εγκαθίστανται μέσα στη σκέψη μας.
Ο εγκέφαλος μας κατευθύνεται αυτόματα στο "πιο συχνό" κι΄ έτσι ένα αδιόρατο άγχος, σαν μια σκιά, πλανάται πάνω από το μέλλον. Σαν το βόμβο ενός ψυγείου που δουλεύει ασταμάτητα και μόνο όταν στήσεις αυτί μπορείς να το ακούσεις.
Μπροστά σε αυτές τις μεγάλες δυνάμεις της ιστορίας, οι άνθρωποι νιώθουμε συχνά μικροί. Τα γεγονότα μοιάζουν να ξεπερνούν τις δυνατότητές του, και η καθημερινότητα γεμίζει με μια σιωπηλή ανησυχία. Κι όμως, μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο που μπορεί -ή και είναι αναγκαίο- να συνεχίζει να ανθίζει: η ανάγκη για εγγύτητα. Ο έρωτας!
Ο έρωτας δημιουργεί έναν μικρό κόσμο μέσα στον μεγάλο κόσμο. Έναν χώρο όπου δύο άνθρωποι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, όπου η παρουσία του άλλου γίνεται καταφύγιο. Έναν χώρο όπου η μοναδική σημαντικότητα του ενός αναδύεται με τρυφερότητα μέσα σ' έναν ωκενό ασημαντότητας. Εκεί, μέσα σε μια κουβέντα, σε ένα βλέμμα ή σε μια αγκαλιά, η ζωή μπορεί να αποκτά μια διαφορετική κλίμακα. Ο κόσμος έξω μπορεί να παραμένει απειλητικά γιγάντιος, σκληρός και αβέβαιος, αλλά ο μικρός αυτός χώρος γίνεται τόπος εμπιστοσύνης. Κάπως σαν εκείνο το χαρτόκουτο που παίζαμε πιτσιρικάδες όπου κρύβαμε τον μικρό φοβισμένο εαυτό μας.
Εκεί, για μια στιγμή, η απειλή της ιστορίας υποχωρεί. Δεν εξαφανίζεται. Δεν σταματάμε να γνωρίζουμε ότι ο κόσμος έχει γίνει ήδη εξαιρετικά σκληρός. Όμως αυτή η άκαρδη σκληρότητα χάνει εδώ την απόλυτη κυριαρχία της. Γιατί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, εμφανίζεται μια μικρή εστία νοήματος που αντιστέκεται στον φόβο. Μια "παραστιά" -όπως λένε και στην Κρήτη- που συμπαραστέκεται.
Ίσως γιατί ο έρωτας θυμίζει κάτι θεμελιώδες για την ανθρώπινη φύση: ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα ον που φοβάται, αλλά και ένα ον που συνδέεται. Η ύπαρξή μας δεν βρίσκει νόημα στην επιβίωση, αλλά και στη σχέση, δηλαδή στο να αναγνωρίζουμε και να αναγνωριζόμαστε από κάποιον άλλο.
Σε αυτή την αμοιβαία αναγνώριση υπάρχει μια βαθιά τρυφερότητα. Ο άλλος γίνεται μάρτυρας της ύπαρξής μας, και εμείς της δικής του. Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή συμφωνία γεννιέται μια μικρή, αλλά ουσιώδης, βεβαιότητα: ότι, παρά την αβεβαιότητα του κόσμου, δεν είμαστε μόνοι.
Ίσως τελικά ο έρωτας να μην είναι μια φυγή από την ιστορία, αλλά μια απάντηση μέσα σε αυτήν. Μια ήσυχη επιμονή ότι, ακόμη και όταν ο κόσμος μοιάζει απειλητικός, οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργούν χώρους καλοσύνης, φροντίδας και εμπιστοσύνης.
Μικρούς αγαπητικούς κόσμους μέσα στον μεγάλο άκαρδο κόσμο.
Και ίσως αυτοί οι μικροί κόσμοι να είναι τελικά εκείνοι που κρατούν την ελπίδα ενός μεγάλου κόσμου ανθρώπινου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου