Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ: ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

 ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Κόσμος στριμώχνεται στις ρούγες της ιστορίας.
Γιορτάζει ο Κύκνος και σκυλιά σκελετωμένα αλυκτούν δεμένα στα λουριά του Κυδοιμού.
Διψασμένα σκυλιά που ψάχνουν κάνθαρο να πιούν νερό, μαύρο νερό μπροστά στην Πύλη των Εθνών.
Μία Πύλη που δεν διαθέτει ρόπτρο στην θύρα της ..
Και 'γώ κοντά και μακριά ταυτόχρονα, ένα κβαντικό oν που φωνάζει τον Φαραβαχάρ να μου δείξει την θεϊκή καθοδήγηση για να ανεβάσω την ψυχή μου στο άβατο των άστρων.
Στην αιώνια νύχτα που ακόμα και η σελήνη κοιμάται κάτω από το μαύρο σεντόνι του ουρανού.
Απόλυτη γαλήνη εδώ και το σύμπαν δεν γνωρίζει από ανθρώπινα χρόνια παραμονάχα με τα φτερά του Σιμούργκ μετρά τα απέραντα χιλιόμετρα της Θεϊκής Σοφίας.....
Μα εδώ ούτε ένας πόντος δεν πέφτει...
Σαν πρωινό πούσι, σαν βροχή σε διψασμένο χωράφι.
Η αλαζονεία σε ρόλο πολεοδόμου μετρά τις αποστάσεις με τον θεοδόλιχο του κέρδους και σχεδιάζει νέες πόλεις πάνω στις πλάτες των λαών
Ποιος θα μείνει εδώ και ποιοι θα κρατάνε τα κλειδιά σε αυτές τις νέες πόλεις;
Αυτό κάνει τον κλειδοκράτορα χρόνο να ανατριχιάζει.
Ο Αριμάν μετανάστης των χιλιετηρίδων επιστρέφει στη γη του.
Θα περάσει την Πύλη των Εθνών;
Ή θα φροντίσουν άλλοι να τον νομιμοποιήσουν φτιάχνοντας χαρτιά επαναπατισμού και ταυτότητα τραπεζικής αποδοχής;
Ναι τραπεζικής γιατί οι τράπεζες στις μέρες μας είναι η στρατηγοί του μέλλοντος μας.
Και εγώ κοντινός και απόμακρος ταυτόχρονα κρατάω στα χέρια μου χρησμούς απ' των Δελφών τα μέρη.
Δεν ξέρω αν είναι χρήσιμοι ,διώχνουν όμως τους φόβους μου και με κάνουν να αγαπώ όλα τα τετράποδα του πλανήτη.
Ακίνδυνα πλάσματα μπροστά στον άνθρωπο...
Θέλω... θέλω να χαϊδέψω μία αρκούδα για να διώξω τους φόβους που μου προκάλεσαν παλιές συμμαχίες.
Ο Αριμάν και ο Γιος της Παρθένου αντιμέτωποι.
Ποιος είπε αυτό το κακό γεωστρατηγική ανάγκη ;
Τώρα αρχίζει το έργο ενώ άλλοι νομίζουν πως μόλις τελείωσε.
Μα .. όταν έπεσε η Τροία ο Αινείας γέννησε την Ρώμη.
Η ιστορία στα χέρια του Mars και εγώ προσπαθώ να γίνω φίλος με την αρκούδα....
Πρέπει βλέπεις να χαλιναγωγήσω τους φόβους μου.......
Σωτήρης Μπότας 8/3/2026

Ανάλυση συμβόλων και νοημάτων
Κύκνος(Γιος του Θεού Άρη) Αμερική, ΝΑΤΟ, Ισραήλ.
Σκυλιά σκυλετωμένα
σύμβολα καταπίεσης, πολέμου ή άδικης εξουσίας.
Κάνθαρος / Μαύρο νερό
ο κάνθαρος ως αρχαίο αγγείο για νερό· το μαύρο νερό συμβολίζει το πετρέλαιο.
Πύλη των Εθνών (Μνημείο στο Ιράν)
γεωπολιτικό σημείο ελέγχου, σύμβολο δύναμης και ιστορικής διαχείρισης.
Δελφοί / χρησμοί
φωνή σοφίας και προφητείας, σύνδεση αρχαίας γνώσης με τον άνθρωπο.
Τράπεζες ως στρατηγοί σύγχρονοι μηχανισμοί εξουσίας που καθορίζουν το μέλλον.
Αριμάν / Ζωροαστρισμός
μάχη καλού και κακού, κοσμογονική σύγκρουση. [ Ο Αριμάν (Ahriman / Angra Mainyu) είναι από τις πιο ισχυρές και σκοτεινές μορφές της ιρανικής κοσμολογίας. Ανήκει στον ζωροαστρισμό και εκφράζει την αρχή του κακού, του χάους και της καταστροφής. Η μορφή του δεν είναι απλώς «δαίμονας», αλλά η ίδια η αρνητική κοσμική δύναμη που αντιπαρατίθεται στο φως και στη δημιουργία]
Ελλάδα κοντά και μακριά πολιτισμικό και πνευματικό δίπολο ανάμεσα στην αρχαιότητα και τη χριστιανική παράδοση.
Αρκούδα - Ρωσία Συμμαχία
αλλά και προσωπικός φόβος και αναμέτρηση με τον φόβο.
Mars / Άρης
θεός του πολέμου, η ιστορία καθοδηγείται από τη σύγκρουση.
Τροία – Αινείας – Ρώμη
Η συνέχεια της ιστορίας, η δημιουργία νέων πολιτισμών μέσα από καταστροφή.
Χάος και αρμονία → φιλοσοφικό μήνυμα: μέσα από το χάος της ιστορίας και της σύγκρουσης υπάρχει δυνατότητα για ισορροπία και σοφία.

[Το Φαραβαχαρ]: Ενα αρχαιο περσικό σύμβολο με ισχυρή σημασία.
Ψηλα στα πετρινα τειχη της Περσεπολης της αρχαιας πρωτευουσας της Περσιας μπορειτε να δειτε ενα μυστηριωδες φτερωτο συμβολο σκαλισμενο στον βραχο. Αυτο το συμβολο ονομαζεται Φαραβαχαρ (η Φαροχαρ) και ειναι ενα απο τα πιο σημαντικα σημαδια του Ζωροαστρισμου μιας απο τις παλαιοτερες θρησκειες στον κοσμο.
Με την πρωτη ματια το Φαραβαχαρ μπορει να φαινεται σαν βασιλικο εμβλημα η συμβολο εξουσιας. Αλλα η σημασια του ειναι πολυ βαθυτερη.
Το σχεδιο προερχεται απο πολυ παλιες παραδοσεις της Μεσης Ανατολης. Πολυ πριν απο την Περσια οι βασιλιαδες χρησιμοποιουσαν φτερωτα συμβολα ηλιου στις σφραγιδες για να δειξουν θεικη προστασια και εξουσια. Με την παροδο του χρονου οι Περσες εδωσαν σε αυτη την εικονα ενα νεο νοημα. Στη Ζωροαστρικη πιστη το Φαραβαχαρ αρχισε να αντιπροσωπευει την ανθρωπινη ψυχη τις επιλογες της και το ταξιδι της στη ζωη
Καθε μερος του συμβολου εχει ενα μηνυμα:
Τα φτερα αντιπροσωπευουν την αναπτυξη την προοδο και την ανοδο προς καλες σκεψεις και πραξεις.
 Η ανθρωπινη φιγουρα στο κεντρο μας υπενθυμιζει οτι οι ανθρωποι εχουν ελευθερη βουληση και πρεπει να επιλεξουν αναμεσα στο σωστο και το λαθος.

 Το κυκλικο σχημα δειχνει το συνεχιζομενο ταξιδι της ζωης και την ισορροπια μεταξυ του πνευματικου και του φυσικου κοσμου
Στην αρχαια Περσια το Φαραβαχαρ δεν ηταν απλως μια τεχνη σε εναν τοιχο Εδειχνε πιστη ταυτοτητα και νομιμοτητα. Υπενθυμιζε στους ηγεμονες και στον λαο οτι η εξουσια πρεπει να καθοδηγειται απο τη σοφια την αληθεια και την ηθικη ευθυνη.
Ακομα και σημερα το Φαραβαχαρ προκαλει την περιεργεια. Ειναι συμβολο του Θεου. Οδηγος για την ψυχη η σημαδι βασιλικης εξουσιας, Ισως ειναι ολα αυτα ταυτοχρονα,
Αυτο που ειναι ξεκαθαρο ειναι το εξης: το Φαραβαχαρ ειναι ενα διαχρονικο συμβολο που δειχνει ποσο βαθια συνδεδεμενες ηταν η πνευματικη πιστη και η ηγεσια στην αρχαια Περσια - και πως αυτες οι ιδεες εξακολουθουν να μας μιλουν σημερα.

[Κυδοιμός]: Στην ελληνική μυθολογία ο Κυδοιμός ήταν η προσωποποίηση του θορύβου της μάχης, το αντίστοιχο πνεύμα ή δαίμονας. O Kυδοιμός ήταν δαίμονας προσωποποίηση της ταραχής και του θορύβου των μαχών.Ο Κυδοιμός ουσιαστικά ταυτίζεται με τον `Ομαδο. Προέρχεται από τις λέξεις κύδος + οίμος (ταραχή, θόρυβος μάχης).
[Κῦδος] στην αρχαία ελληνική σημαίνει δόξα, λαμπρότητα, τιμή που αποδίδεται σε κάποιον για την αρετή ή το κατόρθωμά του. Στα ομηρικά έπη, το κῦδος είναι σχεδόν θεϊκή εύνοια που ενισχύει τον ήρωα στη μάχη. Δεν είναι απλή δόξα· είναι η λάμψη της αξίας που αναγνωρίζεται από τους άλλους. 
[Κῦδος Ἑλλήνων] σημαίνει να σηκώνεσαι, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Έχεις μέσα σου αυτή τη δύναμη.» «Το κῦδος των Ελλήνων δεν είναι τα μεγάλα λόγια, αλλά η αντοχή, η αξιοπρέπεια και η καρδιά. Αυτά τα έχεις. Μην τα ξεχνάς.» «Κῦδος Ἑλλήνων είναι η λάμψη που μένει όταν όλα σκοτεινιάζουν. Αυτή η λάμψη υπάρχει και μέσα σου.»
Σιμούργκ (Simurgh)] είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά μυθικά όντα της περσικής παράδοσης: ένα τεράστιο, σοφό, καλοκάγαθο πτηνό που συνδέει τον ουρανό με τη γη και λειτουργεί ως σύμβολο θεραπείας, γνώσης και πνευματικής ολοκλήρωσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)