Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026

Αντώνης Ανδρουλιδάκης : ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΙΚΙΑΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

 


Αντώνης Ανδρουλιδάκης ·   Ακολουθήστε    7 ώρ.    

ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΗΣ ΑΠΟΙΚΙΑΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ
Το πλήγμα drone στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι δεν είναι ένα τεχνικό επεισόδιο στρατιωτικής φύσεως. Είναι μια στιγμή αποκάλυψης. Αποκαλύπτει τι σημαίνει για μια μικρή χώρα να λειτουργεί ως προωθημένη στρατιωτική πλατφόρμα μεγάλων δυνάμεων. Αποκαλύπτει το πραγματικό περιεχόμενο της λεγόμενης «γεωπολιτικής αναβάθμισης» και των περιβόητων "συμμαχιών".
Και, κυρίως, αποκαλύπτει το πολιτικό ζήτημα που αποφεύγουμε συστηματικά: το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας.
Οι βάσεις στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια δεν είναι απλές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Αποτελούν κυρίαρχο έδαφος του Η.Β. εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι ενεργό τμήμα στρατηγικών σχεδιασμών που συνδέονται με επιχειρήσεις του NATO και με παρεμβάσεις σε ευρύτερες ζώνες σύγκρουσης της Μέσης Ανατολής.
Η Κύπρος δεν αποφασίζει αυτούς τους σχεδιασμούς. Όμως ζει με το ρίσκο τους.
Και όταν μια στρατιωτική υποδομή εντάσσεται σε ευρύτερες συγκρούσεις, παύει να είναι «ουδέτερη παρουσία». Μετατρέπεται σε πιθανό στόχο. Αυτό ακριβώς υπενθύμισε το πλήγμα.
Από την άλλη η Κύπρος και η Ελλάδα διαθέτουν οικονομίες που στηρίζονται καίρια στον τουρισμό, στις υπηρεσίες και συνεπώς στην εικόνα σταθερότητας και ασφάλειας που εκπέμπουν.
Ένα περιστατικό στρατιωτικής κλιμάκωσης, ακόμη και χωρίς ανθρώπινες απώλειες, μεταφέρεται διεθνώς ως ένδειξη γεωπολιτικής έντασης. Οι αγορές δεν λειτουργούν με ψυχραιμία αλλά λειτουργούν με προσδοκίες και φόβο. Άρα, επηρεάζονται οι
κρατήσεις και οι αεροπορικές ροές, οι επενδυτικές αποφάσεις τα
ασφάλιστρα και κόστη μεταφοράς και η συνολική εικόνα της περιοχής.
Ο τουρισμός δεν αντέχει τη σκιά πολεμικής ζώνης. Και οι μικρές οικονομίες δεν αντέχουν παρατεταμένη γεωπολιτική αβεβαιότητα.
Να γιατί μπορούμε τώρα να καταλάβουμε ότι το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας δεν είναι "εθνικιστικός μπατριωτισμός", αλλά προϋπόθεση βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Κάπως έτσι η «στρατηγική αναβάθμιση» μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε στρατηγικό βάρος.
Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα. Η Ναυτική Βάση Σούδας αποτελεί κρίσιμο κόμβο στρατιωτικών επιχειρήσεων εκτός ελληνικής επικράτειας. Η Κρήτη, όμως, είναι ταυτόχρονα κορυφαίος τουριστικός προορισμός. Κανείς δεν επενδύει με άνεση σε περιοχές που εμφανίζονται στους διεθνείς χάρτες ως στρατιωτικοί κόμβοι πιθανών επιθέσεων.
Και βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που δεν βγάζουν άχνα. Που αντιμετωπίζουν το Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια σαν να είναι αξιοθέατα της περιοχής - κάτι ανάμεσα σε ιστορικό μνημείο και στρατιωτικό φολκλόρ. Αποικιακό έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου το 2026. Όπως αντίστοιχα η Σούδα είναι αποικιακό έδαφος των ΗΠΑ.
Η αποικιοκρατία, προφανώς, εκσυγχρονίζεται: δεν φοράει στολή του 19ου αιώνα, φοράει κοστούμι συμμαχίας και συνοδεύεται από δελτία Τύπου περί «σταθερότητας».
Η σιωπή παρουσιάζεται ως ρεαλισμός. Η αποδοχή ως ωριμότητα. Και η περιορισμένη κυριαρχία βαφτίζεται «γεωπολιτική αναβάθμιση». Αν αυτό είναι εθνική στρατηγική, τότε η ανεξαρτησία μάλλον ανήκει στα μουσεία.
Το πλήγμα drone στη βρετανική βάση του Ακρωτήρι ξαναφέρνει με τραγικό τρόπο στην επιφάνεια το ξεχασμένο και απο την νεοφιλελεύθερη αριστερά αίτημα της απο-αποικιοποίησης και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Της εθνικής ανεξαρτησίας που σημαίνει να μην είμαστε αυτόματα διαθέσιμοι σε κάθε στρατιωτικό σχεδιασμό, να υπάρχει διαφάνεια και δημοκρατικός έλεγχος σε κάθε στρατιωτική συμφωνία, να αξιολογούμε το οικονομικό και κοινωνικό κόστος των γεωπολιτικών αποφάσεων και να προτάσσουμε τη διπλωματία και την αποκλιμάκωση έναντι της στρατιωτικοποίησης.
Η Κύπρος και η Ελλάδα δεν είναι αεροπλανοφόρα. Δεν είναι στρατιωτικές πλατφόρμες. Είναι κοινωνίες που ζουν από τη σταθερότητα, την εργασία, τον τουρισμό, τη δημιουργία.
Το ερώτημα που θέτει το Ακρωτήρι δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό: Θα συνεχίσουμε να λειτουργούμε ως δεδομένοι κρίκοι αλυσίδων που δεν ελέγχουμε;
Ή θα διεκδικήσουμε -από κοινού- μια στρατηγική εθνικής ανεξαρτησίας, δημοκρατικής λογοδοσίας και ειρήνης;
Και, επιτέλους, πότε θα αποφασίσουμε να υπερασπιστούμε τον συλλογικό μας εαυτό;

Τμήμα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Κύπρου University Of CyprusΙνστιτούτο Συστημικής Συμβουλευτικής & ΕκπαίδευσηςΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)