Θεέ του ουρανού και του παντός,
αυτείν’ οι γραμματισμένοι,
αυτείν’ οι πολιτισμένοι,
έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…
|
Με αφορμή την ρήση του Αριστοτέλη,
…τὰ δὲ καλὰ καὶ τὰ δίκαια, περὶ ὧν ἡ πολιτικὴ σκοπεῖται, πολλὴν ἔχει διαφορὰν καὶ πλάνην, ὥστε δοκεῖν νόμῳ μόνον εἶναι, φύσει δὲ μή ...
«…για δε τα καλά και τα δίκαια περί των οποίων ασχολείται η πολιτική, υπάρχει πολλή διαφορά και πλάνη στο να τα σκέπτεται κανείς σύμφωνα με τον νόμο και όχι με την φύση…»
Έγινε διάλογος μεταξύ φίλων και συναδέλφων για την διαφορά μεταξύ του νομότυπου και του φυσικού σε συνδυασμό με την απάτη και την πλάνη που ενυπάρχει στην πολιτική καθώς και για την πρόθεση του Αριστοτέλη να την απαξιώσει ή να την βελτιώσει προβάλλοντας τις αδυναμίες της.
Από δική μου πλευρά θα ήθελα να κάνω την ακόλουθη παρέμβαση προσπαθώντας να διακρίνω έναν από τους τρόπους με τον οποίο η πολιτική κατά τον Αριστοτέλη πλανά τους πολίτες ενώ κατά τους σύγχρονους αναλυτές τους εξαπατά ή και τους εκβιάζει .
Η δική μου προσέγγιση είναι αυτή ενός πραγματικού παραδείγματος (case study, όπως λένε οι ξένοι) που μπορεί να γίνει κατανοητό από όλους και τέτοιο παράδειγμα είναι ο γάμος των ομοφυλοφίλων ο οποίος και στην Ελλάδα πλέον νόμῳ μόνον εἶναι, φύσει δὲ μή.
Γάμος νοείται η ερωτική ή και μόνο σωματική σύζευξη ανδρός και γυναικός που εν δυνάμει οδηγεί στην τεκνογονία ενώ από την σύζευξη, έστω και αγαπητική όπως συνηθίζεται να ωραιοποιείται, δύο ομοφυλοφίλων ατόμων η τεκνογονία είναι εκ φύσεως αδύνατη. Εδώ ο νόμος έχει επιβάλει μία νομιμοφάνεια η οποία αντίκειται στην φύση και θέλει να την παρουσιάσει σαν δικαίωμα απόκτησης τέκνων μέσω μίας παρένθετης μητέρας ή της αγοράς σπέρματος εκ μέρους του ενός εκ των δύο ομοφυλοφίλων με συνέπεια ο έτερος να νομιμοποιείται ως γονέας Α ή Β ενώ το παιδί είναι εκ φύσεως προϊόν ενός άνδρα και μίας γυναίκας που ανάλογα με την περίπτωση γίνονται θύμα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο πράγμα που αντίκειται και στην ιδεολογία των αριστερών που ψήφισαν τον νόμο κατά πλειοψηφία και στην ουσία ταυτίστηκαν με τους δυτικότροπους, νεοταξικούς, δεξιούς πολιτικούς αντιπάλους τους.
Εδώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε εναλλακτικά τις λέξεις απάτη ή παραπλάνηση παρά την διαφορά στην ετυμολογία τους και αυτό μπορεί να γίνει διότι ο νόμος παραβίασε την έννοια της λέξεως Γάμος. Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα για το πώς η αλλοίωση της γλώσσας οδηγεί στην παρεξήγηση των σχέσεων και οδηγεί στο ψεύδος, την απάτη και την παραπλάνηση. Ας έχουν γνώση οι φύλακες της Αλήθειας που τείνει να παρακαμφθεί από τις έννοιες του Δικαιώματος χωρίς Υποχρεώσεις, της Ισότητας χωρίς Διάκριση και της Δημοκρατίας χωρίς Δήμο.
Ηλίας Σταμπολιάδης
Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός
πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ JOHN F. KENNEDY (1917-1963): Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Περίληψη.
Η
εισήγηση αναζητά
τομές
στην
πολιτική αντίληψη που προκάλεσαν οι
ομιλίες του Τζων
Κέννεντι και
οι προσπάθειές του να οικοδομήσει έναν
κόσμο ειρήνης, ελευθερίας και δικαίου.
Θεμελιώδεις αρχές είναι εδώ: η άρνηση
του μονοπολισμού και οι πρωτοποριακή
αντίληψη για την ειρήνη (V.
Η ομιλία της ειρήνης), τα ανθρώπινα
δικαιώματα (ενότητα VI)
και οι παγκόσμιοι θεσμοί (VII.
Τελευταία ομιλία στον ΟΗΕ).
Οι αρχές αυτές αρχίζουν να κρυσταλλώνονται πολιτικά στη
σύνδεσή τους με την επιστήμη και ιδιαίτερα
με τον τρόπο που λειτουργεί το οικονομικό
και χρηματοπιστωτικό σύστημα (ΙV.
Παρέμβαση
στην FED).
Η κοινωνικο-οικονομική μορφοποίησή
τους απαιτεί ωστόσο τη δημοκρατική αντιπαράθεση
με κατεστημένες υπονομευτικές δυνάμεις
και συμφέροντα (ΙΙΙ. Καταγγελία του
παρακράτους, προστασία της Δημοκρατίας).
Ο Κέννεντι δέχεται ότι μπορούν να
υπάρχουν συγχρόνως στον πλανήτη το
ελεύθερο κοινωνικό σύστημα και το
κομμουνιστικό, σε εξελισσόμενη
άμιλλα, ανταγωνισμό
και συνεργασία μεταξύ τους. Η αρχή του
διαλόγου μεταξύ των δυο κόσμων ήταν η
βάση στην οποία στηρίχτηκε η επίλυση
της κρίσης των πυραύλων στην Κούβα
(ενότητα ΙΙ), ενώ η πολιτική της σταδιακής
απεμπλοκής από το Ν. Βιετνάμ και της
βοήθειας ώστε ν' αντιμετωπίσει τον
κομμουνισμό και να λειτουργήσει ελεύθερα
και δημοκρατικά υπήρξαν τελικά οι
επιλογές του Κέννεντι, λίγες εβδομάδες
πριν τη δολοφονία του, απέναντι στην
πολιτική επέκτασης του πολέμου στο Β.
Βιετνάμ (VIII.
Προσπάθεια
απεμπλοκής από το Βιετνάμ). Τα προβλήματα
εκείνης της εποχής εμφανίζονται με
άλλη μορφή σήμερα, αλλά παραμένουν ίδια
στη βάση τους περιμένοντας την συνειδητή
ενεργοποίηση των πολιτών (Ι. Εισαγωγή
/ ΙΧ.Καταλήγοντας).
Κώστας Ν. Τσιαντής, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Ph.D. Φιλοσοφία της Τεχνολογίας.
*"Μας βάλανε και πολεμήσαμε. Βγάλαμε τα μάτια μας. Εσύ από εδώ. Εγώ από την άλλη μεριά. Χάσαμε και οι δυο. Ο άνθρωπος με τον άνθρωπο, ο λύκος με τον λύκο. Τίποτα δεν απόμεινε εδώ πέρα..."
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ JOHN F. KENNEDY (1917-1963): Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Περίληψη.
Η
εισήγηση αναζητά
τομές
στην
πολιτική αντίληψη που προκάλεσαν οι
ομιλίες του Τζων
Κέννεντι και
οι προσπάθειές του να οικοδομήσει έναν
κόσμο ειρήνης, ελευθερίας και δικαίου.
Θεμελιώδεις αρχές είναι εδώ: η άρνηση
του μονοπολισμού και οι πρωτοποριακή
αντίληψη για την ειρήνη (V.
Η ομιλία της ειρήνης), τα ανθρώπινα
δικαιώματα (ενότητα VI)
και οι παγκόσμιοι θεσμοί (VII.
Τελευταία ομιλία στον ΟΗΕ).
Οι αρχές αυτές αρχίζουν να κρυσταλλώνονται πολιτικά στη
σύνδεσή τους με την επιστήμη και ιδιαίτερα
με τον τρόπο που λειτουργεί το οικονομικό
και χρηματοπιστωτικό σύστημα (ΙV.
Παρέμβαση
στην FED).
Η κοινωνικο-οικονομική μορφοποίησή
τους απαιτεί ωστόσο τη δημοκρατική αντιπαράθεση
με κατεστημένες υπονομευτικές δυνάμεις
και συμφέροντα (ΙΙΙ. Καταγγελία του
παρακράτους, προστασία της Δημοκρατίας).
Ο Κέννεντι δέχεται ότι μπορούν να
υπάρχουν συγχρόνως στον πλανήτη το
ελεύθερο κοινωνικό σύστημα και το
κομμουνιστικό, σε εξελισσόμενη
άμιλλα, ανταγωνισμό
και συνεργασία μεταξύ τους. Η αρχή του
διαλόγου μεταξύ των δυο κόσμων ήταν η
βάση στην οποία στηρίχτηκε η επίλυση
της κρίσης των πυραύλων στην Κούβα
(ενότητα ΙΙ), ενώ η πολιτική της σταδιακής
απεμπλοκής από το Ν. Βιετνάμ και της
βοήθειας ώστε ν' αντιμετωπίσει τον
κομμουνισμό και να λειτουργήσει ελεύθερα
και δημοκρατικά υπήρξαν τελικά οι
επιλογές του Κέννεντι, λίγες εβδομάδες
πριν τη δολοφονία του, απέναντι στην
πολιτική επέκτασης του πολέμου στο Β.
Βιετνάμ (VIII.
Προσπάθεια
απεμπλοκής από το Βιετνάμ). Τα προβλήματα
εκείνης της εποχής εμφανίζονται με
άλλη μορφή σήμερα, αλλά παραμένουν ίδια
στη βάση τους περιμένοντας την συνειδητή
ενεργοποίηση των πολιτών (Ι. Εισαγωγή
/ ΙΧ.Καταλήγοντας).
Κώστας Ν. Τσιαντής, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Ph.D. Φιλοσοφία της Τεχνολογίας.
*"Μας βάλανε και πολεμήσαμε. Βγάλαμε τα μάτια μας. Εσύ από εδώ. Εγώ από την άλλη μεριά. Χάσαμε και οι δυο. Ο άνθρωπος με τον άνθρωπο, ο λύκος με τον λύκο. Τίποτα δεν απόμεινε εδώ πέρα..."
