Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026

Το τέλος του Εμφυλίου

 


Ο χρήστης Vasiliki Lazou βρίσκεται στην τοποθεσία ΓΡΑΜΜΟΣ 2.520.

2 ημ. Νεστόριο, Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας 
Το τέλος του Εμφυλίου, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς… και ο Άδωνις που δεν λέει να τον τελειώσει. Σαν σήμερα, πριν από 77 χρόνια, με την κατάληψη της κορυφής Κάμενικ στον Γράμμο, ολοκληρώνονται οι τελευταίες μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου. Οι δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού επικρατούν και χιλιάδες μαχητές και μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Μια Ελλάδα βαθιά πληγωμένη βγαίνει από έναν πόλεμο που είχε αφήσει πίσω του νεκρούς, διώξεις, φυλακές, εκτελέσεις, εξορίες και μια κοινωνία βαθιά διχασμένη.
Κι όμως ο Εμφύλιος άφησε πίσω του ουρά...
Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, στο κλασικό κείμενό του "Η ιδεολογική επίδραση του Εμφυλίου Πολέμου", εξηγεί πώς η στρατιωτική ήττα της Αριστεράς μετατράπηκε σε ένα ολόκληρο μετεμφυλιακό σύστημα πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης.
Ο αντικομμουνισμός έγινε κρατική ιδεολογία. Η «εθνικοφροσύνη» έγινε διαβατήριο πολιτικής νομιμοφροσύνης. Και η κοινωνία έμαθε να ζει με τον φόβο: ποιος είναι «δικός μας», ποιος είναι «ύποπτος», ποιος έχει «καλό» και ποιος «κακό» κοινωνικό φρόνημα.Ο Τσουκαλάς, λοιπόν, μας βοηθά να καταλάβουμε κάτι που σήμερα μοιάζει ξανά επίκαιρο: ο Εμφύλιος, ως ιδεολογικό καθεστώς, δεν τελείωσε το 1949. Έφτασε μέχρι τη Μεταπολίτευση.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Άδωνις.
Γιατί, 77 χρόνια μετά, ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη αισθάνθηκε την ανάγκη να μας θυμίσει ότι η Ελλάδα τότε «σώθηκε» από την «κομμουνιστική απειλή» και να θρηνήσει περίπου για το γεγονός ότι η Μεταπολίτευση… μας έκανε να ξεχάσουμε.
Τόσα χρόνια μετά, λοιπόν, και ο Άδωνις πιάνει το νήμα ακριβώς από εκεί που το άφησε το μετεμφυλιακό κράτος.Εθνικόφρονες από τη μία, κομμουνιστική απειλή από την άλλη.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: μεσολάβησαν 77 χρόνια.
Μεσολάβησε η δικτατορία. Η Μεταπολίτευση. Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. Η επιστροφή των πολιτικών προσφύγων. Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Η ιστορική έρευνα. Και μια ολόκληρη κοινωνία που προσπάθησε, με δυσκολίες και αντιφάσεις, να συμφιλιωθεί με το παρελθόν της.
Αλλά φαίνεται πως κάποιοι δεν ενημερώθηκαν ότι ο Εμφύλιος τελείωσε.
Ίσως γι’ αυτό η σημερινή ανάρτηση του Άδωνη να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ’ όσο νομίζει ο ίδιος. Γιατί δεν είναι απλώς μια ακόμη «άποψη για την Ιστορία». Είναι η υπενθύμιση ότι ο εμφυλιοπολεμικός αντικομμουνισμός μπορεί να επιστρέφει, ακόμη και όταν νομίζουμε ότι τον έχουμε αφήσει πίσω.
Κι όμως, δεν έχουμε κανέναν λόγο να φοβόμαστε την Ιστορία.
Εμείς θέλουμε να τη θυμόμαστε ολόκληρη.
Να θυμόμαστε όσους χάθηκαν. Τους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ. Τους αγωνιστές που εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν. Τις οικογένειες που διαλύθηκαν. Τους πολιτικούς πρόσφυγες που έζησαν για δεκαετίες μακριά από την πατρίδα τους. Όλους εκείνους που έζησαν τη βία και τις συνέπειες του Εμφυλίου.
Και να θυμόμαστε κυρίως τι ακολούθησε: ένα κράτος που για δεκαετίες χώριζε τους πολίτες του σε «εθνικόφρονες» και «μη εθνικόφρονες».
Όταν, το 2026, ένας υπουργός επιστρέφει στη γλώσσα της «κομμουνιστικής απειλής», μάλλον ο Τσουκαλάς παραμένει πιο επίκαιρος από ποτέ.
Λιγότερα

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)