Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Ακολουθήστε
ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ
Ο έρωτας αρχίζει πραγματικά τη στιγμή που το σώμα ξυπνά. Όχι μόνο η σκέψη, όχι μόνο η φαντασία, αλλά το ίδιο το σώμα. Σαν κάτι ξεχασμένο να επιστρέφει αργά μέσα του. Σαν να θυμάται ξανά πως είναι φτιαγμένο όχι μόνο για να λειτουργεί αλλά και για να αισθάνεται, να βιώνει.
Ο αληθινός έρωτας δεν ενεργοποιεί μόνο την καρδιά. Ενεργοποιεί ολόκληρο τον αισθητηριακό κόσμο του ανθρώπου και οι πέντε αισθήσεις παύουν να είναι απλώς βιολογικοί μηχανισμοί και μετατρέπονται σε γλώσσες οικειότητας. Σε διαλέκτους και ντοπιολιαλές μιας νέας χώρας που τώρα ανακαλύπτεται.
Ο έρωτας βλέπει, αγγίζει, ακούει, μυρίζει, γεύεται κι άνθρωπος ολόκληρος μετέχει.
Το β λ έ μ μ α γίνεται στέγη και τόπος. Δεν κοιτάζεις απλώς τον άλλον, μένεις εκεί λίγο περισσότερο μέσα του. Παρατηρείς το φως στα μάτια, τον τρόπο που χαμογελά όταν νιώθει ασφαλής, τις μικρές κινήσεις του προσώπου. Τα ίχνη που ο διαβάτης χρόνος αφήνει πίσω του. Τα βλέμματα αγγίζουν πριν ακόμη αγγίξουν τα χέρια και τα χρώματα τριγύρω στιλβώνονται με το γυαλιστερό λούστρο του άφθαρτου καινούργιου.
«Ἰδοὺ εἶ καλὴ, ἡ πλησίον μου, ἰδοὺ εἶ καλὴ· οἱ ὀφθαλμοί σου περιστεραί.»
Το βλέμμα εδώ δεν είναι παρατήρηση αλλά θαυμασμός καθώς ο άλλος φωτίζεται από μέσα και ο Έρωτας αλλάζει τον τρόπο της θέασης-σαν να φορά κανείς εκείνα τα "κόκκινα γυαλιά" του τραγουδιού που "όλα γύρω σινεμά τα βλέπει".
Ύστερα έρχεται η α φ ή. Ένα χέρι στον αυχένα. Μια αγκαλιά. Τα γόνατα που ακουμπούν τυχαία. Το σώμα χαλαρώνει αργά σαν να του επιτρέπεται επιτέλους να κατεβάσει τις άμυνές του.
Το χάδι στον έρωτα δεν είναι μόνο επιθυμία· είναι επιβεβαίωση ύπαρξης. Ένα πιστοποιητικό, ένα μαρτυρίκι στη βάφτιση της πλήρους ζωής. Σαν να λέει «Σε νιώθω εδώ. Υπάρχεις για μένα.»
Κι η αγκαλιά αποκτά σχεδόν υπαρξιακή διάσταση. «Ἡ ἀριστερὰ αὐτοῦ ὑπὸ τὴν κεφαλήν μου καὶ ἡ δεξιὰ αὐτοῦ περιλήψεταί με.»
Σαν το σώμα να βρίσκει για λίγο σπίτι μέσα στο σώμα του άλλου.
Ακόμη και η ό σ φ ρ η σ η αλλάζει όταν ερωτευόμαστε. Η μυρωδιά του δέρματος, των μαλλιών, του λαιμού μένει μέσα στη μνήμη πιο βαθιά απ’ όσο φανταζόμαστε. Γιατί η επιθυμία είναι πάντοτε πιο σωματική απ’ όσο επιτρέπει ο πολιτισμός μας να παραδεχτούμε.
«Ὀσμὴ μύρων σου ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα.» Ο άλλος αγαπιέται ακόμη και μέσα από την ευωδιά της απουσίας του.
Η α κ ο ή επίσης μεταμορφώνεται. Η φωνή γίνεται τόπος, καθώς μαθαίνεις τις παύσεις του άλλου, το γέλιο του, την ανάσα του μέσα στη σιωπή. Οι άνθρωποι ηρεμούμε μόνο και μόνο επειδή ακούμε τον τρόπο που ο άλλος λέει το όνομά μας.
«Φωνὴ ἀδελφιδοῦ μου· ἰδοὺ οὗτος ἥκει.»
Η φωνή προηγείται της παρουσίας και ο ερωτευμένος αναγνωρίζει τον άλλον πριν ακόμη τον δει.
Και ύστερα υπάρχει η γ ε ύ σ η.
Το φιλί που καταργεί τον πανδαμάτωρα χρόνο. Σαν το σώμα να λέει εκεί όπου οι λέξεις αποτυγχάνουν «Σε πεινώ, Σε διψώ μέσα στον κόσμο.»
«Φιλησάτω με ἀπὸ φιλημάτων στόματος αὐτοῦ.» διότι «Γλυκεῖα ἡ φάρυγξ αὐτοῦ, καὶ ὅλος ἐπιθυμία.»
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο συγκλονιστικό στον έρωτα: ότι μας επιστρέφει στο σώμα. Στους καιρούς όπου οι άνθρωποι ζούμε όλο και περισσότερο μέσα σε οθόνες, άγχος, υπερδιέγερση και αποσύνδεση, ο έρωτας μάς αναγκάζει να κατοικήσουμε ξανά τις αισθήσεις μας.
Να αγγίξουμε. Να κοιτάξουμε. Να μυρίσουμε. Να ακούσουμε.
Να νιώσουμε. Λες και το σώμα θυμάται ξανά ότι δεν γεννήθηκε μόνο για να παράγει, να αποδίδει και να επιβιώνει. Αλλά και για να συγκινείται.
Και ίσως γι’ αυτό ο έρωτας θεραπεύει μερικές φορές τόσο βαθιά. Όχι επειδή λύνει όλα τα τραύματα, αλλά επειδή για λίγο μας ξανασυνδέει με κάτι σχεδόν ιερό: την αίσθηση ότι, να πάρει η ευχή, είμαστε ακόμη ζωντανοί!
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου