Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026

Vassilis Viliardos ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 


Vassilis Viliardos

4 ημ. 
«Οι ταξιδιωτικές εισπράξεις στο σύνολο του 2025 ανήλθαν σε 23,626 δις € κατά την ΤτΕ - από 21,702 δις € το 2024. Το 2025, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μειώθηκε κατά 2,8 δις € σε σχέση με το 2024 και διαμορφώθηκε σε 14,1 δις €».
Με δεδομένο το ότι, το αποπληθωρισμένο (=πραγματικό) ΑΕΠ μας το 2025 ήταν της τάξης των 210 δις €, από 231,6 δις € το 2009, ενώ τα τουριστικά μας έσοδα το 2009 ήταν 10,4 δις €, έχουμε τα εξής:
(α) Το πραγματικό ΑΕΠ μας παραμένει χαμηλότερο κατά 21,6 δις € - ενώ τα τουριστικά μας έσοδα αυξήθηκαν κατά περίπου 13 δις €. Έτσι ο τουρισμός ήταν το 2025 στο 11,2% του ΑΕΠ μας - ενώ το 2009 ήταν μόλις στο 4,49%.
Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος της παραγωγικής μας οικονομίας (13 δις € + 21,6 δις € = 34,6 δις €) – το οποίο έχει καλυφθεί σε κάποιο βαθμό (13 δις €) από τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού που λειτουργεί ζημιογόνα (με κριτήριο την πολύ χαμηλή μέση δαπάνη ανά τουρίστα, χαμηλότερη από τη μισή σε σχέση πχ με την Πορτογαλία).
(β) Η μείωση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών μας, εάν δεν υπάρξει διόρθωση όπως το 2024 (τότε είχε υπολογισθεί αρχικά στα 15,1 δις € και τελικά διαμορφώθηκε στα 16,9 δις €), οφείλεται κυρίως στην άνοδο των τουριστικών μας εσόδων κατά 1,92 δις €.
Επειδή όμως υπήρξε σημαντική πτώση στις τιμές του πετρελαίου, το έλλειμμα του ισοζυγίου μας εάν δεν είχε φθηνύνει το πετρέλαιο, θα ήταν πολύ μεγαλύτερο – οπότε η μείωση του ήταν σε κάποιο βαθμό συγκυριακή, εκτός από την άνοδο των τουριστικών εσόδων.
(γ) Ο τουρισμός έχει πολύ χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας, από την οποία εξαρτώνται οι μισθοί – λόγω εποχικότητας κλπ. Ειδικότερα, η παραγωγικότητα στον τουριστικό κλάδο είναι υποδιπλάσια, χαμηλότερη από τη μισή δηλαδή, από τη μέση παραγωγικότητα στην υπόλοιπη οικονομία – σύμφωνα με τη μελέτη Πισσαρίδη.
Αυτός ακριβώς είναι ο βασικός λόγος που, ενώ η Ελλάδα έχει τη μεγαλύτερη πτώση του κόστους εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος στην Ευρωζώνη, πλέον χαμηλότερη ακόμη και από τη Γερμανία όπως φαίνεται από το γράφημα, παραμένει μη ανταγωνιστική στην παραγωγική της οικονομία – με κριτήριο το τεράστιο έλλειμμα του εμπορικού της ισοζυγίου που εκτοξεύθηκε στα 36,4 δις € το 2024 (αρχικά είχε υπολογισθεί στα 34,6 δις €), ενώ θα υπερβεί ξανά τα 30 δις € το 2025, παρά την πτώση των τιμών του πετρελαίου.
Είναι δε απογοητευτικό να στηρίζεται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας μόνο στους χαμηλούς μισθούς, αντί στις επενδύσεις, στην καινοτομία κλπ., όπως στις ευημερούσες χώρες – ενώ με δεδομένο τον υψηλότερο πληθωρισμό της Ελλάδας από το μέσο της Ευρωζώνης και την υπερφορολόγηση, τα εξής:
(α) η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας επιδεινώνεται, οπότε οι δυνατότητες βιώσιμης ανόδου των μισθών, ενώ
(β) οι Έλληνες εργαζόμενοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους αδυνατούν να επιβιώσουν (μέσος μικτός μισθός πλήρους και μερικής απασχόλησης το 2025 στα 1.363 €, διάμεσος αρκετά κάτω από τα 1.200 € - με το 60,8% των εργαζομένων κάτω από 1.200 €)!
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)