Συνέντευξη Τύπου. Η φωνή του δημοσιογράφου κόπηκε στη μέση. Τόλμησε να πει φωναχτά αυτό που για χρόνια λέγεται χαμηλόφωνα στις παρέες: οι επαναπροωθήσεις δεν αποτελούν ατυχήματα αλλά επιλογές πολιτικής. Απέναντί του υψωμένη μια απειλή, νομική απειλή. Ντυμένη με τη στολή της θεσμικότητας.
Το ζήτημα των επαναπροωθήσεων δεν μπορεί να ιδωθεί απλά ως μια σειρά «μεμονωμένων περιστατικών». Είναι αποτέλεσμα των πολιτικών που κατανοούν οποιονδήποτε άνθρωπο ως περίσσευμα. Εχουμε ακούσει εδώ και χρόνια δημοσιογράφους και κυβερνώντες να λένε ότι «η αποτροπή έχει θύματα». Αλλά ποτέ δεν τους ακούσαμε να την αποκηρύσσουν. Αλλωστε, πώς μπορεί κανείς να αποκηρύξει μια τέτοια φράση; Γίνεται, έτσι, το ηθικό χαλί κάτω από το οποίο σπρώχνονται πτώματα.
Οι κάμερες δεν λειτουργούσαν «γιατί έτσι». Βρίσκουμε νεκρούς διαμελισμένους στη Μεσόγειο «γιατί έτσι». Και κάπως «έτσι» εξηγούνται τα πάντα και κανείς δεν ευθύνεται για τίποτα.
Ο Καστοριάδης, ήδη πριν από σαράντα χρόνια, είχε προβλέψει ότι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα για το οποίο θα πρέπει να τοποθετηθεί η ανθρωπότητα θα είναι το μεταναστευτικό.
Η Ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο από άνθρωποι σε κινητικότητα. Ανθρωποι που πεινούν, που διψούν, που φοβούνται, που διεκδικούν ζωή. Μέσα σ’ αυτή την αλλόκοτη φρίκη, η Δύση, αγνοώντας τις κινητήριες ορμές της Ιστορίας και βασιζόμενη στην τεχνολογική, πολεμική και οικονομική της υπεροπλία, επιλέγει να κλείνει τα μάτια. Ετσι, μας μετατρέπει όλους σε συναυτουργούς. Με τον ίδιο μηχανισμό που μεταφέρει στους δολοφονημένους την ευθύνη της δολοφονίας τους.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλήσουμε. Να επιμείνουμε στην επαν-ανθρωποποίηση των απο-ανθρωποποιημένων προσφύγων. Γιατί όταν τους λες «εισβολείς», όταν τους μετατρέπεις σε κάτι άλλο πέρα από την ανθρώπινη ιδιότητά τους, δημιουργείς για τον εαυτό σου ένα ψεύτικο άλλοθι για τη δολοφονία τους. Γι’ αυτό και ήταν αδιανόητα όσα ειπώθηκαν από τη Μαρία Καρυστιανού για τους νεκρούς της Χίου. Η ιερότητα της ζωής δεν είναι επιλεκτική.
Κάθε φορά που δολοφονούνται άνθρωποι στη Χίο, στην Πύλο, στη Λαμπεντούζα, σκοτώνουμε και το μέλλον της Ευρώπης. Γιατί δεν υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσει η Ευρώπη χωρίς την ανάμειξη των πληθυσμών. Μια Ευρώπη που εδώ και 70 χρόνια έχει φτιάξει μια κοινότητα δικαίου, που έχει βάλει στην αρματωσιά της τις πιο προηγμένες διατάξεις προστασίας των προσφύγων (Σύμβαση της Γενεύης, Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. κ.λπ.), δεν τις εφαρμόζει και μένει απλά στην αυταρέσκεια.
Η μετανάστευση, λοιπόν, είναι ο καθρέφτης της Ευρώπης: βλέπει αυτό που δεν μπορεί να είναι. Κι αν σήμερα απειλείται ένας δημοσιογράφος επειδή μίλησε, δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο. Είναι υπενθύμιση. Οτι η σιωπή ζητείται και επίσημα. Και ότι, αν δεν φωνάξουμε πιο δυνατά για τους επόμενους νεκρούς, θα έχουμε ήδη αποδεχτεί το έγκλημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου