Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026

Mrinank Sharma: Ερευνητής ασφάλειας σε θέματα τεχνητής νοημοσύνης- ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΕ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΙ ΠΡΟΩΘΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ Η ΕΡΕΥΝΑ



Ένας κορυφαίος ερευνητής ασφάλειας σε θέματα τεχνητής νοημοσύνης, ο Mrinank Sharma, παραιτήθηκε από την Anthropic με μια αινιγματική προειδοποίηση για παγκόσμιες «διασυνδεδεμένες κρίσεις», ανακοινώνοντας τα σχέδιά του να γίνει «αόρατος για ένα χρονικό διάστημα».
Ο Sharma, απόφοιτος της Οξφόρδης, ο οποίος ήταν επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Safeguards Research Team του κατασκευαστή chatbot Claude, δημοσίευσε την επιστολή παραίτησής του στο X τη Δευτέρα, περιγράφοντας μια εντεινόμενη προσωπική εκτίμηση της «κατάστασής μας».
"Ο κόσμος βρίσκεται σε κίνδυνο. Και όχι μόνο από την τεχνητή νοημοσύνη ή τα βιολογικά όπλα, αλλά από μια ολόκληρη σειρά διασυνδεδεμένων κρίσεων που εκτυλίσσονται αυτή τη στιγμή", έγραψε ο Σάρμα στους συναδέλφους του.
Η αποχώρηση έρχεται εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων γύρω από το εργαστήριο Τεχνητής Νοημοσύνης με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, το οποίο ταυτόχρονα δίνει αγώνα δρόμου για την ανάπτυξη όλο και πιο ισχυρών συστημάτων, ενώ τα ίδια τα στελέχη του προειδοποιούν ότι οι ίδιες αυτές τεχνολογίες θα μπορούσαν να βλάψουν την ανθρωπότητα.
Ακολουθεί επίσης τις αναφορές για διεύρυνση του χάσματος μεταξύ της Anthropic και του Πενταγώνου σχετικά με την επιθυμία του στρατού να αναπτύξει τεχνητή νοημοσύνη για αυτόνομη στόχευση όπλων χωρίς τις ασφαλιστικές δικλείδες που έχει επιδιώξει να επιβάλει η εταιρεία.
Η παραίτηση του Sharma, η οποία καταφθάνει λίγες ημέρες αφότου η Anthropic κυκλοφόρησε το Opus 4.6 - μια ισχυρότερη έκδοση του κορυφαίου εργαλείου της Claude - υποδηλώνει εσωτερικές τριβές σχετικά με τις προτεραιότητες ασφαλείας.
«Κατά τη διάρκεια της θητείας μου εδώ, έχω επανειλημμένα δει πόσο δύσκολο είναι να επιτρέψουμε πραγματικά στις αξίες μας να κατευθύνουν τις ενέργειές μας», έγραψε. «Το έχω δει αυτό μέσα στον εαυτό μου, μέσα στον οργανισμό, όπου αντιμετωπίζουμε συνεχώς πιέσεις να παραμερίσουμε αυτά που έχουν μεγαλύτερη σημασία, αλλά και σε όλη την ευρύτερη κοινωνία».
Η ομάδα του ερευνητή ιδρύθηκε πριν από λίγο περισσότερο από έναν χρόνο με αποστολή να αντιμετωπίσει τις απειλές ασφάλειας που πηγάζουν από την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, συμπεριλαμβανομένων της «κατάχρησης μοντέλων και της παρεκτροπής στον προσανατολισμό τους», της πρόληψης της βιοτρομοκρατίας και της «πρόληψης καταστροφών».
Ο Sharma σημείωσε με υπερηφάνεια το έργο του που αναπτύσσει άμυνες κατά των βιολογικών όπλων που υποστηρίζονται από την τεχνητή νοημοσύνη και το «τελικό έργο του για την κατανόηση του πώς οι υποβοηθητικές τεχνητές νοημοσύνες θα μπορούσαν να ελαττώσουν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας ή να διαστρεβλώσουν την ανθρώπινη υπόστασή μας».
Ο διευθύνων σύμβουλος της Anthropic, Dario Amodei, έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει για τους κινδύνους που εγκυμονεί η ίδια η τεχνολογία που η εταιρεία του εμπορεύεται. Σε ένα δοκίμιο σχεδόν 20.000 λέξεων τον περασμένο μήνα, προειδοποίησε ότι συστήματα τεχνητής νοημοσύνης «σχεδόν αφάνταστης ισχύος» είναι “επικείμενα” και θα «δοκιμάσουν ποιοι είμαστε ως είδος».
Ο Amodei προειδοποίησε για «κινδύνους αυτονομίας», όπου η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να «ξεφύγει από τον έλεγχο και να εξουδετερώσει την ανθρωπότητα», και εκτίμησε ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία θα μπορούσε να κάνει δυνατή «μια παγκόσμια ολοκληρωτική δικτατορία» μέσω της επιτήρησης με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης και των αυτόνομων όπλων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)