Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

Νικος Κακαρελης ΄: Τι πρέπει να γίνει για να επιστρέψουν οι Ευρυτάνες μόνιμα στην Ευρυτανία

 


Νικος Κακαρελης 1 ώρ.  

Τι πρέπει να γίνει για να επιστρέψουν οι Ευρυτάνες μόνιμα στην Ευρυτανία
Η Ευρυτανία είναι ένας τόπος με σπάνια φυσική ομορφιά, έντονη ταυτότητα και βαθιές ρίζες. Παρ’ όλα αυτά, εδώ και δεκαετίες βιώνει έντονα το φαινόμενο της πληθυσμιακής συρρίκνωσης και της φυγής των νέων. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν αγαπούν οι Ευρυτάνες τον τόπο τους, αλλά αν μπορούν να ζήσουν σε αυτόν με αξιοπρέπεια και προοπτική.
Για να επιστρέψουν οι Ευρυτάνες μόνιμα στον τόπο τους, απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα αγγίζει την εργασία, τις υποδομές και την ποιότητα ζωής.
Εργασία και οικονομικές ευκαιρίες
Το βασικότερο εμπόδιο επιστροφής είναι η έλλειψη σταθερής απασχόλησης. Η ανάπτυξη της Ευρυτανίας δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στον εποχιακό τουρισμό. Χρειάζεται στροφή σε τομείς όπως η αγροδιατροφική παραγωγή, η μεταποίηση τοπικών προϊόντων, η βιολογική γεωργία, η κτηνοτροφία ποιότητας και η μελισσοκομία.
Παράλληλα, η τηλεργασία μπορεί να αποτελέσει καταλύτη. Με αξιόπιστο και γρήγορο διαδίκτυο, άνθρωποι που εργάζονται σε εταιρείες εκτός Ευρυτανίας μπορούν να ζουν μόνιμα στον τόπο τους. Η δημιουργία χώρων συνεργασίας (coworking spaces) και η προσέλκυση digital nomads θα έδινε νέα πνοή στην τοπική οικονομία.
Υποδομές που κάνουν τη ζωή βιώσιμη
Χωρίς βασικές υποδομές, καμία επιστροφή δεν μπορεί να είναι μόνιμη. Η ενίσχυση του οδικού δικτύου και των δημόσιων μεταφορών είναι απαραίτητη για τη σύνδεση της Ευρυτανίας με τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η υγεία και η εκπαίδευση. Τα κέντρα υγείας πρέπει να είναι στελεχωμένα και λειτουργικά, ενώ τα σχολεία να έχουν μόνιμο προσωπικό και σύγχρονες υποδομές. Μια οικογένεια δεν θα επιστρέψει αν αισθάνεται ότι δεν μπορεί να προσφέρει ασφάλεια και εκπαίδευση στα παιδιά της.
Κοινωνική ζωή και ποιότητα καθημερινότητας
Η επιστροφή δεν είναι μόνο οικονομική απόφαση, είναι και συναισθηματική. Η ύπαρξη πολιτιστικών εκδηλώσεων, αθλητικών δραστηριοτήτων και κοινοτικής ζωής βοηθά τους ανθρώπους να νιώθουν ότι ανήκουν σε έναν ζωντανό τόπο.
Παράλληλα, η αξιοποίηση και ανακαίνιση των εγκαταλελειμμένων σπιτιών, με κίνητρα για νέους και οικογένειες, μπορεί να λύσει το στεγαστικό πρόβλημα και να αναζωογονήσει τα χωριά.
Κίνητρα και στοχευμένες πολιτικές
Η πολιτεία οφείλει να στηρίξει έμπρακτα την επιστροφή. Φορολογικά κίνητρα, επιδοτήσεις για νέες επιχειρήσεις, στήριξη νέων αγροτών και βοήθεια στην προώθηση τοπικών προϊόντων είναι μέτρα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Επιπλέον, η σωστή προβολή της Ευρυτανίας ως τόπου μόνιμης κατοικίας —και όχι μόνο τουριστικού προορισμού— μπορεί να αλλάξει τη νοοτροπία και να προσελκύσει ανθρώπους που αναζητούν ποιότητα ζωής.
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)