Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2020

Art Revisited Collective: Ελένη Τσοτσορού


Η Ελένη Τσοτσορού είναι εικαστική καλλιτέχνις με κύριο μέσο έκφρασης την ζωγραφική. Γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Μετά από σπουδές Φυσικής (συνέχεια εδώ): Art Revisited Collective: Ελένη Τσοτσορού:

Βίκυ Λέανδρος-Ένα τραγούδι αλλιώτικο

Ζηνοβία Λιαλούτη: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣMΟΣ

 Ζηνοβία Λιαλούτη: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣMΟΣ (Διδακτορική διατριβή 2010).

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει μία ολοκληρωμένη αφήγηση της ιστορικής εξέλιξης του ελληνικού αντιαμερικανισμού και να θέσει υπό κριτική εξέταση τις απόψεις που διατυπώνονται κατά καιρούς σχετικά με την ιδιαιτερότητα ή τις ακρότητες του φαινομένου, στην ελληνική εκδοχή του1
. Για το σκοπό αυτό θεωρούμε απαραίτητη την υιοθέτηση μίας διεπιστημονικής προσέγγισης,
στην οποία επι…
Δείτε περισσότερα

Δες σχόλιο εδώ: Σχόλιο Κ.Τσιαντή

Χρῆστος Μαλεβίτσης / Ὁ Φωτισμὸς τοῦ Ἀνθρώπου (σ. 338), Επιλογή κειμένου Dimitris Pallis

Ὁ ἄνθρωπος ὡς ὕπαρξη δὲν ἀντιλαμβάνεται ἁπλῶς τὸν θάνατο, ἀλλὰ τὴν ἔκτακτη σημαντικότητα αὐτοῦ ποὺ εἶναι καταδικασμένο σὲ θάνατο. Χωρὶς τὴν ἀντίληψη τούτης τῆς ἔκτακτης σημαντικότητας τῆς παρουσίας τῆς ψυχῆς δὲν τίθεται θέμα ἐσχάτου προορισμοῦ. Πράγμα ποὺ σημαίνει πὼς ἡ ψυχὴ ἀπὸ μόνη της εἶναι ἐσχατολογικῆς συστάσεως. Συνεπῶς μόνον ὅταν ἀμαυρωθεῖ ἡ σημαντικότητα τῆς ὑπάρξεως τῆς ψυχῆς μπορεῖ νὰ λησμονηθεῖ τὸ ζήτημα τοῦ ἐσχάτου. Τότε ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη περιπίπτει στὴν κατάσταση τῆς ἀδιαφορίας περὶ τὰ ἔσχατα καὶ τῆς λησμονιᾶς τους. Πράγμα ποὺ χαρακτηρίζει τὶς ἐποχὲς τῆς πνευματικῆς παρακμῆς. Διότι τὸ πνεῦμα μόνον ὡς κοσμικὴ ξαγρύπνια μπορεῖ νὰ νοηθεῖ. Ἡ ἀδιαφορία περὶ τὰ ἔσχατα μαρτυρεῖ τὴν κοσμικὴ ὕπνωση.
Χρῆστος Μαλεβίτσης / Ὁ Φωτισμὸς τοῦ Ἀνθρώπου (σ. 338)

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2020

Ζαχαρίας Καρούνης - Το μυστικό (Official Video Clip HD)

Η ΠΟΛΗ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ | ΗΡΩ ΣΑΪΑ | ΚέΝΤΡΟ ΠΕΡίΘΑΛΨΗΣ άΓΡΙΩΝ ΖΩώΝ

Κωνσταντίνος Αργυρός - Αθήνα Μου - Official Music Video



Μουσική & Στίχοι: Λευτέρης Κιντάτος

Χαμένος κάπου στα στενά προς Φιλοπάππου εδώ που η πόλη καταφέρνει να μην βιάζεται στο κέντρο άρχισε ο γύρος του θανάτου βράδυ Σαββάτου. Ενας αέρας να τρυπάει το κορμί μου, εγώ βρεγμένος πιο πολύ απ´ την καμπαρτίνα μου, μα σε ψάχνω απεγνωσμένα στην Αθήνα μου. Από το πάρκο με έχει πάρει το ντουμάνι απ´ τα μπαλκόνια γιασεμί και νυχτολούλουδα μια ξεκούρδιστη λατέρνα ίσα που πιάνει το Τσιτσάνη. Τόσα χρόνια κάθε βράδυ και δε φτάνει κάποιος θα έλεγε πως έγινε ρουτίνα μου μα σε ψάχνω απεγνωσμένα στην Αθήνα μου. Λύκος στη νύχτα η μοναξιά που ουρλιάζει απόψε μέχρι και ο καιρός μαζί μου τα ´βαλε και αφού η βροχή ποτέ δεν έγινε χαλάζι , γλυκοχαράζει. Έχουν περάσει μήνες που είσαι μακρυά μου και έχει θολώσει η κούκλα που είχα στη βιτρίνα μου, μα σε ψάχνω απεγνωσμένα στην Αθήνα μου. Χτυπάει η καμπάνα πένθιμα του Λουμπαρδιάρη σα να μου λέει πως και σήμερα το χάσαμε έχει γυρίσει στη φωλιά του το φεγγάρι και εγώ χαμπάρι. Σ’ ένα παγκάκι με τα χέρια μαξιλάρι με έχει δεμένο το μυαλό στη γκιλοτίνα μου μα σε ψάχνω απεγνωσμένα στην Αθήνα μου. Λύκος στη νύχτα η μοναξιά που ουρλιάζει απόψε μέχρι και ο καιρός μαζί μου τα ´βαλε και αφού η βροχή ποτέ δεν έγινε χαλάζι , γλυκοχαράζει. Έχουν περάσει μήνες που είσαι μακρυά μου και έχει θολώσει η κούκλα που είχα στη βιτρίνα μου μα σε ψάχνω απεγνωσμένα στην Αθήνα μου μα σε ψάχνω απεγνωσμένα στην Αθήνα μου.

Spyros Koutroulis , Χρήστος Μαλεβίτσης: Σεφέρης και Χάιντεγκερ

 

Εσείς και 5 ακόμη

Χρήστος Μαλεβίτσης- επιλογή κειμένων Eleni Logara

 Η «εφημερία» του πνεύματος στο «ναό της Υπάρξεως»


«Ο άνθρωπος δεν μπορεί να εκφέρει τον τελευταίο του λόγο για το τι του συμβαίνει, όμως μπορεί να σύρει την ύπαρξή του προς το τελευταίο ακρωτήριο της υπάρξεώς του, έναντι του μυστηριακού ωκεανού του αγνώστου. Σε αυτό το ακροτελεύτιο σημείο της εγκοσμιότητας φρίσσει και δεν μπορεί να κάμει τίποτε άλλο, από το να εφημερεύει, κρατώντας αναμμένο το κερί της υπάρξεώς του, που του εδωρήθη, για όσο χρόνο τούτο θα φέγγει. Διότι σε λίγο θα σβήσει… Η ύπαρξη του ανθρώπου, η ψυχή του, από τη φύση της τελεί ανοικτή έναντι του απολύτου. Αυτή είναι η εφημερία της». Χρ. Μαλεβίτση, Η παιδεία του ανθρώπου

Από πέτρα και χρόνο | Τα Βαλκάνια της Ευρυτανίας

 

Μου αρέσει!
Σχόλιο
Κοινοποίηση

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2020

Κώστας Τσιαντής- ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

 Costas Tsiantis 1 λ.

ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ (λίγα λόγια). Νάμαστε καλά να θριαμβολογούμε για τη ''νίκη της δημοκρατίας'' (με απόηχο παγκόσμιο) και του πολιτικού μας συστήματος, τη στιγμή που τη Χ.Α την είχαμε επί δεκαετίες και αλώνιζε με τις έκνομες και εγκληματικές ενέργειές της. Παλικάρι ο Φύσας και καλά τον τιμούμε κι αισθανόμαστε μαζί με την αγέρωχη κι ευγενική μάνα του- κάποια ηθική ανακούφιση (δε λέω δικαίωση) που ήρθε με την τιμωρία των διωκτών και του στυγερού δολοφόνου του. Όμως η χρυσή αυγή δεν δολοφόνησε μόνο το Φύσα και δεν μαχαίρωσε μόνο εκατοντάδες μετανάστες. Δολοφόνησε (κι αυτός φαίνεται να ήταν ο ύψιστος σκοπός της εγκληματικής αυτής οργάνωσης) και το Δημοκρατικό Πατριωτικό Μέτωπο στην Ελλάδα (όπως αυτό που πήγε να ξεκινήσει γύρω από τη Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη), ευτελίζοντας την έννοια του πατριωτισμού με τη χυδαιολογία, τη μισαλλοδοξία και τον τρομοκρατικό κι εγκληματικό της ακτιβισμό, έτσι που πριν από 10- 15 χρόνια (ας θυμηθούμε) δεν τολμούσαμε να προφέρουμε στον τόπο μας τη λέξη πατρίδα, χωρίς να υποτιμηθούμε και να εξυβριστούμε. Πρακτικά και προβοκατόρικα, η Χρυσή Αυγή, δούλευε για το μεγάλο πολυεθνικό κεφάλαιο και τις Τράπεζες, οι οποίες μας φόρτωσαν Μνημόνια και Χρέη, κλέψαν την πατρίδα μας και κλέψαν τη ζωή μας (τη δική μας, των παιδιών μας και των γενεών που ακολουθούν) για 100 τουλάχιστον χρόνια. Το Πατριωτικό αυτό Μέτωπο, μετά την αποτυχία της Σπίθα και την εναπόθεση των οραμάτων της στο ΣΥΡΙΖΑ , μετατράπηκε αυθόρμητα στο Μέτωπο του Δημοψηφίσματος (6 Ιουλίου 2015), το οποίο προδόθηκε στη συνέχεια εν μια νυκτί από τον τότε πρωθυπουργό δημιουργώντας τις συνθήκες για την καταβύθιση της μεσαίας τάξης και την άνοδο μιας νέας αστικής τάξης στην Ελλάδα- την τάξη του μπλοκ της εξουσίας και των λίγων εκείνων που μπόρεσαν να επιβιώσουν μέσα στην κοσμοχαλασιά των Μνημονίων και που είχαν λεφτά για να τα στείλουν στο εξωτερικό. Ας έχουμε στο νου μας ότι στον Ελληνισμό δεν είχε ποτέ θέση η ναζιστική ιδεολογία. Γι' αυτό κι η Χρυσή Αυγή/ το αυγό του φιδιού μοιάζει απίθανο να έχει γέννα στον τόπο μας. Ας αναζητήσουμε, ας αποκαλύψουμε κι ας εξολοθρεύσουμε λοιπόν τις διασυνδέσεις που έχει με το πολυεθνικό Τέρας (κι ας προχωρήσουμε παράλληλα στην ανακάλυψη των δολοφόνων των δυο νεαρών χρυσαυγητών για τους οποίους δεν ακούγεται μάνα να κλαίει. Γιατί αλλοίμονο στο έθνος ή την κοινωνία που έφτασε στο σημείο, άλλες να καταδικάζει κι άλλες να ανέχεται ή να επιδοκιμάζει δολοφονίες των τέκνων της). 7/10/2020. Προσθήκη 10/10/20

Αρλέτα το τραγούδι της λίμνης (ο γλάρος)


Στίχοι: Αρλέτα
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου Μεσ' στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)