Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τετάρτη 8 Μαρτίου 2023

ΟΥΣΙΩΔΗ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ - ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

 Costas Tsiantis       ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ/ Εφ. ΠΑΤΡΙΣ

1 λ. 
Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας
Φίλοι
0:00 / 0:15
Το βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών εξάτομο έργο το οποίο απευθύνεται σε φιλόδοξους μαθητές γυμνασίου, λυκείου, σε μαχόμενους καθηγητές και σε απαιτητικούς φοιτητές Φυσικομαθηματικών και Πολυτεχνικών σχολών.
Συνέντευξη των συγγραφέων: https://www.patris.gr/.../manolis-g-maragkakis-kai.../...

Αφροδίτη, Άρης, Δίας και Κρόνος σε ευθυγράμμιση. "James Webb Space Telescope & Astronomical Discoveries

 James Webb Space Telescope & Astronomical Discoveries

 
Γίνετε μέλος

Syed Wali Shah 12 ώρ. 
"Αφροδίτη, Άρης, Δίας και Κρόνος σε τέλεια ευθυγράμμιση"
Το σπάνιο φαινόμενο της παρέλασης του πλανήτη.
ημερομηνία: 24-Ιούνιος-2022
Διαβάστε περισσότερα για τις ανακαλύψεις του JWST: https://www.spacex.jobsbdcirculars.com/.../james-webb-st.../
 
Εμφάνιση πρωτοτύπου
 
Βαθμολογήστε αυτή τη μετάφραση



 

Κυριακή 5 Μαρτίου 2023

Προσκύνημα - Νίκος Δημητράτος

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου πίσω απ' τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν κάτω απ' τα ματωμένα νύχια του περιστεριού πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσαν Δυο παιδιά ερωτευμένα δυο παιδιά του χαμού Ορέστη απ' το Βόλο Μαρία απ' τη Σπάρτη γυρεύω το γιο μου Μαρία απ' τη Σπάρτη Ορέστη απ' το Βόλο την κόρη μου θέλω Δυο παιδιά ερωτευμένα δυο παιδιά του Χαμού Ορέστη απ' το Βόλο Μαρία απ' τη Σπάρτη γυρεύω το γιο μου Μαρία απ' τη Σπάρτη Ορέστη απ' το Βόλο την κόρη μου θέλω

Ανδρέας Α. Αρτέμης · ΑΠΟΥΣΙΑ

 Ανδρέας Α. Αρτέμης

7 ώρ. 
ΑΠΟΥΣΙΑ
Όταν οι άνθρωποι φεύγουν οριστικά, πεισματικά, αμετάκλητα, αφήνουν ένα ράγισμα διάφανο στο πέρασμα τους ,ενώ σε κάθε επαναφορά της μνήμης επανενσαρκώνονται περιστασιακά, παντού. Τότε κατεβαίνουν τα χρωματιστά πουλιά κι αρχίζει η επικράτηση των αισθημάτων να αλλάζει όψεις και γωνίες .Εκείνα βέβαια συγκρούονται, χαϊδεύονται, προσπερνάνε, ανακατέβονται με άλλους ήχους και χάνονται στο διάστημα, παντού. Ανοίγουν τότε οι στρόφιγγες του ονείρου, σπάζοντας το φράγμα της μνήμης …και τα θραύσματα της απότομης διάσπασης (ποιος δεν φυλάει μέσα του με πόνο σπασμένα κομμάτια) που θέλουν να ξαναγίνουν χρόνος και χώρος, μέσα από ίχνη διαθλάσεων επιθυμίας παραλληλόγραμμης, κτυπούν βίαια τα πορτοπαράθυρα..κι από τον ξέφρενο ρυθμό της καρδιάς, παρασύρονται ,κι όλα στροβιλίζονται παντού.
Σ΄ αυτή την επαναφορά της παράδοσης κι υποταγής δε χωράνε αναβολές. Εκρήξεις ηφαιστειώδεις μόνο επιστρέφουν, που πάλλονται, και δονούνται .Θυμοί κατακόρυφοι, φωτός και σκότους επιφωνήματα, μισοτελειωμένες φράσεις ,χωρίς συστολή, χωρίς ντροπή αποτυπώνουν το στίγμα..πως όλα κάποτε υπήρξαν τελικά, χαμηλόφωνα ή στεντόρεια στις διαθλάσεις της ύπαρξης.
Κι εσύ αναχωρητής αιώνιος στο ελευθέριο φως της δημιουργίας ανοίγεις πανιά. Μια βαθιά ανάσα σπρώχνει το δρόμο..και το ταξίδι αρχίζει.
Πόσες στ΄ αλήθεια στιγμές δεν εκτιμάμε, πριν περάσουν στην προχειρολογία του τίποτα; Και χρειάζεται μόνο μία στιγμή για να μας μάθει με σκληρό τρόπο ότι θα έπρεπε να είχαμε δει τις υπόλοιπες στιγμές με άλλο μάτι.
Η αξία κοστολογείται στο χρηματιστήριο των συνειδήσεων..κι έτσι πάει ο κόσμος…. κι η ζωή εδώ στην πραγματική διάσταση της, συνεχίζεται!
Η αγνωμοσύνη είναι ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα και τέτοιες συμπεριφορές θα πληρωθούν στο χρηματιστήριο των συνειδήσεων έτσι κι αλλιώς θα το αισθανθούν, ίσως κιόλας το βιώνουν. Ο Ιρλανδός ποιητής και συγγραφέας του προηγούμενου αιώνα Brendan Francis, κάποτε είχε πει: «Αν έχεις κάποιο ταλέντο, χρησιμοποίησε το με όποιον τρόπο μπορείς. Μην το κρύβεις και μη το δίνεις μίζερα. Να το σπαταλάς απλόχερα σαν ένας εκατομμυριούχος που θέλει να μείνει απένταρος». Δεν ξεχνώ όμως και την «Ανατολή με τη σοφία της…» με μια αραβική παροιμία που λέει: «Αν ήσουν γενναιόδωρος προς έναν γενναιόδωρο άνθρωπο, μάλλον θα του χρωστούσες. Αν ήσουν γενναιόδωρος προς έναν κακό άνθρωπο μάλλον θα σε είχε πολεμήσει».
Υ.Γ: Ο μέγας συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885) είπε κάποτε: «Μην μιμείσαι κανέναν και τίποτα. Το λιοντάρι που μιμείται ένα άλλο λιοντάρι γίνεται πίθηκος».



Σάββατο 4 Μαρτίου 2023

Μίλτος Πασχαλίδης - Στη Χώρα Των Αθώων - Bella Ciao | Official Music Video


Μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης / Παραδοσιακό Ιταλίας Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου / Παραδοσιακό Ιταλίας Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας. Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς; Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας Και οι εχθροί είναι εραστές με εκβιασμούς. Των δράκων γάλα πίνουν μόνο και φαρμάκι. Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη. Στους ουρανούς θ' αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν. Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό. Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό. Όχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα. Μ' ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα. Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες, κοντά τους να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό κυνηγημένος απ' το σώμα σου στους βάλτους βρήκες ποιός δαίμονας ξορκίζει το κακό. Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ κράτων Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων. Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά. Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά. Ω επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις. Τα μαχαιρώνεις και λυσσάς κι όλο σπαράζεις. Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει; Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά; Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά. Σ' άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες. Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες. Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων. Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ, δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων γι' αυτούς που ζούνε αγκαλιά μ' έναν χαφιέ. Λυσσούν να σ' εύρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι. Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι. Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής. Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία. Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής. Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία. Μας περιμένουν τα τσιγκέλια στα σφαγεία.


ΜΕΡΑ25-ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥΣ

ΜΕΡΑ25-ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥΣ 

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)