Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τρίτη 7 Ιουλίου 2026

ΑΝΤΡΙΟΥ ΚΑΝΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - Μια σύγχρονη εισαγωγή

 


Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις μας.
ΑΝΤΡΙΟΥ ΚΑΝΙΑ
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - Μια σύγχρονη εισαγωγή
Μετάφραση: Γιάννης Βογιατζής
Επιμέλεια: Στασινός Σταυριανέαs

"Η Φιλοσοφία της δυτικής μουσικής του Άντριου Κάνια είναι το βιβλίο που εγώ και οι φοιτητές μου περιμέναμε. Επιστημονικό, διαυγές και απολαυστικά αδιάλλακτο, θα διαφωτίσει και θα ενθουσιάσει όποιον ενδιαφέρεται σοβαρά για την αναλυτική φιλοσοφία της μουσικής."
Julian Dodd, University of Manchester

"O Άντριου Κάνια παρουσιάζει μια βαθυστόχαστη επισκόπηση της φιλοσοφίας της δυτικής μουσικής συνυφαίνοντάς τη με μια εισαγωγή στη μουσική θεωρία, διατηρώντας ταυτόχρονα ξεκάθαρη τη δική του φωνή. Το κοινό στο οποίο απευθύνεται είναι κυρίως προπτυχιακοί φοιτητές φιλοσοφίας, αλλά οι έννοιες αναλύονται με τέτοια σαφήνεια, που το κείμενο να είναι κατάλληλο και για αναγνώστες χωρίς φιλοσοφική προπαιδεία."
Jennifer Judkins, Adjunct Professor of
Music, UCLA, Journal of Aesthetics and Art Criticism

Η πρώτη ολοκληρωμένη εισαγωγή στη φιλοσοφία της δυτικής μουσικής που ενσωματώνει πλήρως τη δημοφιλή μουσική (ποπ, ροκ, τζαζ κ.ά.), καθώς και υβριδικές μουσικές φόρμες, ιδίως το τραγούδι. Αφετηρία του συγγραφέα αποτελεί το ερώτημα αν ο Μπομπ Ντίλαν πληρούσε καν τις προϋποθέσεις ως υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, δεδομένου ότι είναι μουσικός. Το ερώτημα αυτό πυροδοτεί μια συζήτηση γύρω από τη μουσική ως καλλιτεχνικό μέσο, καθώς και για το τι μπορεί να συνεισφέρει η φιλοσοφία στην αντίληψη που έχουμε για τη μουσική. Τα κεφάλαια 2-5 διερευνούν τις δημοφιλέστερες απαντήσεις στο ερώτημα από πού πηγάζει η αξία της μουσικής: από τη συναισθηματική της δύναμη, από τη μορφή της και συγκεκριμένα από τα μουσικά χαρακτηριστικά (όπως ο τόνος, ο ρυθμός και η αρμονία). Στα κεφάλαια 6-9 ο συγγραφέας εξετάζει ζητήματα που προκύπτουν από διαφορετικές μουσικές πρακτικές, όπως η εκτέλεση έργων (με εστίαση στην κλασική μουσική), ο αυτοσχεδιασμός (με εστίαση στην τζαζ) και η ηχογράφηση (με εστίαση στη ροκ και την ποπ μουσική). Το κεφάλαιο 10 εξετάζει επίσης τα σημεία που η μουσική διασταυρώνεται με την ηθικότητα. Το βιβλίο κλείνει με μια απόπειρα να απαντήσει στο ερώτημα τι είναι τελικά η μουσική.
Βασικά χαρακτηριστικά: Σε όλο το βιβλίο, χρησιμοποιούνται παραδείγματα δημοφιλών τραγουδιών, ενώ εξετάζονται ποικίλες μουσικές παραδόσεις (ροκ, ποπ, τζαζ και κλασική μουσική). Εξηγούνται τόσο οι φιλοσοφικοί όσο και μουσικοί όροι, όταν εμφανίζονται για πρώτη φορά. Τα παραδείγματα που αναλύονται στο βιβλίο περιέχονται σε δημόσια διαθέσιμες λίστες στο Spotify. Κάθε κεφάλαιο ξεκινάει με μια σύνοψη και ολοκληρώνεται με ερωτήσεις κατανόησης που δίνουν το ερέθισμα για περαιτέρω σκέψη, ενώ περιλαμβάνει και προτάσεις για επιπλέον πηγές

Ο Άντριου Κάνια (Andrew Kania) είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Trinity University του Σαν Αντόνιο·το κύριο ερευνητικό του ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη φιλοσοφία της μουσικής, του κινηματογράφου και της λογοτεχνίας. Έχει επιμεληθεί τον τόμο Memento (στη σειρά του Routledge Philosophers on Film, 2009) και μαζί με τον Theodor Gracyk έχει επιμεληθεί τον τόμο The Routledge Companion to Philosophy (2011).
Λιγότερα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)