ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ "ΝΑΙ" ΤΟΥ ΘΗΛΥΚΟΥ
Αν η "αγία χυδαιότητα" του έρωτα είναι η συμφιλίωση με τη σάρκα και τις λέξεις, τότε υπάρχει ακόμη ένα μυστήριο που η εποχή μας μοιάζει να μην έχει κατανοήσει. Το σώμα της γυναίκας. Ή, πιο σωστά, το μεγάλο "Ναι" του θηλυκού.
Πιστεύω πως ένας από τους μεγαλύτερους πολιτισμικούς μας ακρωτηριασμούς είναι ότι μάθαμε να μιλάμε για τη σεξουαλικότητα περισσότερο ως τεχνική παρά ως συνάντηση. Ως επίδοση, ως απόδοση, ως κατάκτηση.
Και έτσι πολλοί άνδρες μεγαλώνουν γνωρίζοντας πώς λειτουργεί το δικό τους σώμα, αλλά σχεδόν αγνοώντας ότι ο γυναικείος οργασμός δεν είναι απλώς μια βιολογική λειτουργία. Δεν είναι αποτέλεσμα μιας εκπόρθησης ή μιας διείδυσης. Είναι μια πράξη βαθιάς εμπιστοσύνης. Δεν γεννιέται από την πίεση, δεν γεννιέται από την απαίτηση, δεν γεννιέται από την ανυπομονησία. . Γεννιέται όταν μια γυναίκα αισθανθεί αρκετά ασφαλής ώστε να πάψει να προστατεύεται.
Γι' αυτό πολλές γυναίκες γνωρίζουν καλά τι σημαίνει να παραχωρούν το σώμα τους χωρίς να έχουν πραγματικά αφεθεί.
Να συμμετέχουν χωρίς να έχουν συναντηθεί, να λένε ένα μικρό "εντάξει", ενώ ολόκληρη η ύπαρξή τους δεν έχει ακόμη πει ή δεν θέλει να πει το μεγάλο "Ναι". Και αυτό δεν είναι μόνο ζήτημα συναίνεσης, είναι ζήτημα παρουσίας.
Γιατί μπορεί να υπάρχει μια τυπική συγκατάθεση και να λείπει η χαρά, να λείπει η επιθυμία, να λείπει η παράδοση, να λείπει εκείνο το βαθύ άνοιγμα που κάνει το σώμα να πάψει να αμύνεται.
Ο γυναικείος οργασμός, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη ανθρώπινη εμπειρία, μας υπενθυμίζει ότι ο έρωτας δεν μπορεί να κατακτηθεί. Μπορεί μόνο να προσφερθεί ως χάρις-χάρισμα.
Που πάει να πει, ξεκολλήστε ρε σεις, κανένας άνδρας δεν "προκαλεί" έναν οργασμό. Μπορεί μόνο να δημιουργήσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες μια γυναίκα θα αισθανθεί αρκετά ασφαλής για να αφεθεί. Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Γιατί τότε ο άνδρας δεν είναι κατακτητής, αλλά γίνεται φιλοξενούμενος. Δεν εισβάλλει, του επιτρέπεται να εισέλθει. Δεν παίρνει, του προσφέρεται.
Ίσως εκεί να κρύβεται η πιο ξεχασμένη ιερότητα της σάρκας. Ότι ο γυναικείος οργασμός δεν είναι ένα "κατόρθωμα" του άνδρα. Ούτε προφανώς είναι καθήκον ή υποχρέωση του θηλυκού. Είναι το δώρο μιας γυναίκας που ένιωσε αρκετά ασφαλής ώστε να ανοίξει ολόκληρη την ύπαρξή της. Και αυτό το δώρο δεν αποσπάται, δεν απαιτείται, δεν δικαιούται κανείς να το περιμένει. Μόνο να το καλωσορίσει με ευγνωμοσύνη.
Και μ' αυτή την έννοια ίσως τελικά το πιο ερωτικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνδρας δεν είναι να ξέρει πώς να αγγίζει το σώμα μιας γυναίκας, αλλά να ξέρει πώς να περιμένει. Πώς να δημιουργεί έναν χώρο τόσο ασφαλή, ώστε το θηλυκό να μπορέσει να πει το μεγάλο του «Ναι». Γιατί αυτό το «Ναι» δεν απευθύνεται μόνο στον άνδρα. Απευθύνεται πρώτα στην ίδια τη ζωή, καθώς δεν ενώνονται μόνο δύο άνθρωποι, αλλά συναντιούνται ο Άνιμους και η Άνιμα του Γιούνγκ, το αρσενικό και το θηλυκό, δύο πανάρχαιες δυνάμεις που κατοικούν βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο.
Και τότε ο οργασμός παύει να είναι μια κορύφωση της ηδονής. Γίνεται μια στιγμιαία κατάργηση του εγώ, μια στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει να ελέγχει, παύει να κατέχει, παύει να φοβάται, παύει να ντρέπεται και παραδίδεται σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο.
Ίσως λοιπόν ο γυναικείος οργασμός να είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια σωματική εμπειρία. Είναι η στιγμή όπου το θηλυκό αρχέτυπο λέει στη ζωή το μεγάλο του «Ναι».
Και τότε ο άνδρας, αν είναι πραγματικά παρών, δεν αισθάνεται θριαμβευτής. Αισθάνεται μάρτυρας γιατί καταλαβαίνει πως δεν «προκάλεσε» τίποτε. Του επιτράπηκε απλώς να παρευρεθεί σε ένα μυστήριο.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο μάθημα του έρωτα.
Το αρσενικό δεν ολοκληρώνεται όταν κατακτά το θηλυκό. Ολοκληρώνεται όταν μαθαίνει να γονατίζει μπροστά στο μυστήριό του. Εκεί όπου το αρσενικό και το θηλυκό παύουν να μάχονται ή να κυριαρχούν το ένα πάνω στο άλλο και θυμούνται ότι, στην πιο βαθιά τους ουσία, δεν είναι αντίπαλοι αλλά αμοιβαία συμπληρώματα του ίδιου μυστηρίου της ζωής.
ΥΓ. αφιερωμένο στην Ελένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου