Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026

Ηλίας Σταμπολιάδης , Σκέψεις πριν την Ψήφο

 Σκέψεις πριν την Ψήφο 

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, αξίζει να θυμηθούμε ότι το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα, είναι το ίδιο το σύστημα που αναπαράγεται. Το παρακάτω κείμενο συνίσταται από  κομμάτια του έργου του  Γ. Κοντογιώργη και περιγράφει με ακρίβεια την κατάσταση. 

Σήμερα οι κοινωνίες  βρίσκονται αντιμέτωπες με δύο αυθεντικούς διακινητές του συμφέροντος της διεθνούς των αγορών την Δεξιά και την Αριστερά που διεκδικούν την εύνοια της προκειμένου να λάβουν το πολιτικό χρίσμα της χώρας τους. Στην πραγματικότητα απαξιώνουν τον χθεσινό φιλελεύθερο ή σοσιαλιστικό’  τους εαυτό και συγκαλύπτουν το βαθιά προσαρμοστικό και καθόλου αντιδραστικό ιδίωμα τους, προκειμένου  να  παγιδεύσουν τον κοινό αντίπαλο τουςτην κοινωνία των πολιτών. 

Και οι δύο θεωρούν την κοινωνία εκτός, τόσο του οικονομικού όσο και του πολιτικού συστήματος και επιμένουν να της επιβάλουν τον ρόλο του ‘καθοδηγητή  ή ινστρούχτορα’ των μαζών’ ενώ αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι κοινωνίες ωρίμασαν και απορρίπτουν το καθεστώς της ‘πολιτικής εποπτείας. 

 

 Εκτιμάται ότι η εξέλιξη θα έλθει από τη συλλογική μετάβαση της Δύσης στην επόμενη φάση την οποία θα ακολουθήσει από κοντά σαν προσάρτημα και η ελληνική χώρα. Μέχρι τότε, η Ελλάδα δυστυχώς θα συνεχίσει να σήπεται, σερνόμενη πίσω από τις ουρές των ναυαγίων  για μακρύ διάστημα μεταβαλλόμενη σταδιακά από χώρα σε χώρο. Όσοι ονειρεύονται κάτι διαφορετικό προτάσσοντας  τον αντιστασιακό χαρακτήρα των Ελλήνων αγνοούν ότι, η αντίσταση προϋποθέτει την κοινωνική συλλογικότητα την οποία θα προκαλέσει 

  • Η  θέσμση  της  ή, 

  • Ένας κοινός σκοπός που θα συνεγείρει 

Δυστυχώς η συλλογικότητα αυτή δεν συντρέχει στην Ελλάδα όπου, σύσσωμες οι πολιτικές, πνευματικές, οικονομικές κλπ ελίτ προσέρχονται αυτόκλητες να υπερασπιστούν το πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας ή έστω το αυθεντικό της ομοίωμα της μοναρχευομένης ολιγαρχίας. Η αλλαγή αυτή στην Ελλάδα δεν θα έλθει με το να προσαρμόσουμε το πολιτικό σύστημα στο ευρωπαϊκό ομόλογο του διότι δεν είναι ανατάξιμο Απαιτείται η εκ βαθέων υπέρβαση του συνόλου του κράτους και στο πλαίσιο αυτό η εκπαραθύρωση του πολιτικού προσωπικού και των πνευματικών συγκατανευσιφάγων που το στηρίζουν. 

 

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να συντρέξουν ορισμένοι όροι όπως: 

  1. Η  περιέλευση της χώρας σε οριακή εθνική κατάσταση και εξαθλίωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας (συντρέχει) 

  1. Η επίγνωση του υπαίτιου πολιτικού προσωπικού, κόμματα μεταπολίτευσης (συντρέχει) 

  1. Η γνώση της αιτίας και της αναντιστοιχίας  του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος προς τον σκοπό της κοινωνικής συλλογικότητας (δεν συντρέχει) 

  1. Ένα πρόταγμα αλλαγής, ή, μία ιδέα που να συνεγείρει, η οποία δεν θα αναπαράγει το καθεστώς (υπάρχοντα κόμματα)  και δεν θα εκτονώνει την πίεση σε αυτό (νέα η μεταλλαγμένα κόμματα), δηλαδή μία ιδέα που θα υπερβαίνει το καθεστώς (δεν συντρέχει). 

Πηγή : Γεώργιος Κοντογιώργης «Γνώση και Μέθοδος» διάθεση εκδ. Αρμός 

 

Σήμερα η φωνή του λαού βοά και λέει:  Δεν σας θέλουμε, απαιτούμε θεσμοθέτηση της διαμαρτυρίας μας.  

Σας έχουμε ήδη υποβάλλει Σχέδιο Αλλαγής του Εκλογικού Νόμου. 

 

Ηλίας Σταμπολιάδης 

Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός 

πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)