Η ΠΑΝΟΥΚΛΑ ΤΟΥ ΚΥΝΙΣΜΟΥ
Από όλα όσα θα μπορούσα να γίνω, αυτό που φοβάμαι περισσότερο δεν είναι να μην κάνω λάθη, δεν είναι μην αποτύχω, ούτε καν να μην τύχει και πληγωθώ ξανά. Αυτό που φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα είναι μην γίνω κυνικός. Μην τύχει και κολλήσω κι εγώ απ' αυτήν την ίωση που απλώνεται στο κοινωνικό σώμα σαν την Πανούκλα του Καμύ.
Γιατί έχω καταλάβει πως ο κυνισμός δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν ξυπνάς ένα πρωί και λες: «Από σήμερα δεν πιστεύω σε τίποτα.» Έρχεται αργά. Με κάθε μικρή απογοήτευση που δεν πενθείς. Με κάθε προδοσία που αποφασίζεις να την κάνεις θεωρία για όλους τους ανθρώπους. Με κάθε φορά που αντί να πεις «πονάω», λες «σιγά μην αλλάξει τίποτα».
Έχω νιώσει κι εγώ αυτόν τον πειρασμό. Από την πολιτική μέχρι τα ερωτικά. Μετά από ανθρώπους που με απογοήτευσαν. Μετά από σχέσεις που δεν άντεξαν. Μετά από υποσχέσεις που αποδείχθηκαν πιο μικρές από τις λέξεις που τις έντυναν.
Και είναι πάντα τόσο δελεαστικό γαμώτο να πεις πως όλοι είναι ίδιοι! Είναι τόσο ανακουφιστικό να πιστέψεις πως τίποτα δεν αξίζει πια να περιμένεις. Για λίγο νιώθεις ασφαλής. Κανείς δεν μπορεί να σε προδώσει, όταν έχεις ήδη καταδικάσει τους πάντες.
Κανείς δεν μπορεί να σε πληγώσει, όταν έχεις αποφασίσει πως δεν θα ανοιχτείς ξανά. Άμα γίνεις πλαστικός δεν θα "λιώσεις" ποτέ.
Μόνο που κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως ο κυνισμός δεν σε προστατεύει μόνο από τον πόνο, σε "προστατεύει" και από την αγάπη, από την ελπίδα, από την ίδια τη ζωή. Σε "προστατεύει" από τη συγκίνηση. Αλλά το χειρότερο είναι ότι σε "προστατεύει" και από το θαύμα. Και αυτό είναι το ακριβότερο τίμημα που μπορεί να πληρώσει κανείς.
Έτσι άρχισα να προσέχω τον εαυτό μου. Κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να γενικεύει. Κάθε φορά που λέω «όλοι», «κανείς», «τίποτα». Κάθε φορά που η ειρωνεία γίνεται πιο εύκολη από την τρυφερότητα. Τότε ξέρω πως κάτι μέσα μου ζητά να πενθήσει και δεν το αφήνω.
Γιατί ο άνθρωπος γίνεται κυνικός όχι επειδή "πέρασε πολλά", αλλά επειδή δεν έκλαψε αρκετά. Ο κυνισμός είναι πάντα το γέννημα ενός απένθηστου πένθους.
Κι δεν θέλω οι πληγές μου να αποφασίσουν ποιος θα είμαι. Προτιμώ να πονάω κάποιες φορές. Να απογοητεύομαι. Να κάνω λάθος στους ανθρώπους ή στις πολιτικές μου επιλογές, παρά να χάσω την ικανότητά μου να συγκινούμαι.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, δεν είναι ο πόνος που φοβάμαι περισσότερο. Είναι η μέρα που δεν θα μπορώ πια να χαμογελάσω όταν ένας άνθρωπος μου δείξει, έστω και για μια στιγμή, ότι ο κόσμος μπορεί ακόμη να είναι όμορφος. Είναι η μέρα που θα σταματήσω να πιστεύω πως η τρυφερότητα μπορεί να σώσει τον κόσμο και πως μέχρι τότε εγώ έχω ευθύνη να σώσω την τρυφερότητα μου.
Κι αν έχω μια προσευχή, είναι μόνο αυτή: Θεέ μου, όταν οι πληγές μου με καλούν να γίνω κυνικός, θύμισέ μου ποιος ήμουν πριν φοβηθώ. Μη με αφήσεις να χάσω την ικανότητά μου να εμπιστεύομαι, να συγκινούμαι και να αγαπώ. Γιατί τότε δεν θα έχουν νικήσει μόνο εκείνοι που με πλήγωσαν. Θα έχει νικήσει ο φόβος-το αντίθετο της αγάπης. "Κι αυτό δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου καλό", όπως συνήθιζα να επαναλαμβάνω μονότονα όταν ήμουν πιτσιρικάς.
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου