Αντώνης Ανδρουλιδάκης
·ΕΚΕΙΝΗ
Ο Λακάν έλεγε ότι ερωτευόμαστε την έλλειψή μας. Όμως νομίζω πως η επιθυμία γεννιέται όταν αρχίζεις να φαντάζεσαι τον κοινό κόσμο που θα μπορούσε να υπάρξει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Όταν δηλαδή δεν επιθυμείς μόνο εκείνη, αλλά τον κόσμο που θα δημιουργηθεί όταν εμφανιστεί εκείνη. Κι' ίσως τελικά δεν ερωτευόμαστε μόνο έναν άνθρωπο, αλλά τη δυνατότητα να υπάρξει μαζί του ένας κόσμος που, μόνοι μας, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να κατοικήσουμε.
Κι ίσως γι' αυτό, πολύ πριν τη συναντήσεις, η καρδιά σου έχει ήδη αρχίσει να της κρατά μια θέση.
Δεν ξέρεις ποια είναι. Κι όμως, κάποιες φορές έχεις την παράξενη αίσθηση πως την θυμάσαι. Όχι το πρόσωπό της, αλλά τον τρόπο της να υπάρχει.
Την φαντάζεσαι να γελά με όλο της το σώμα. Να μη φοβάται τις σιωπές. Να μπορεί να κοιτάζεις τη θάλασσα για ώρα χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει. Να μην εντυπωσιάζεται εύκολα από τους ανθρώπους. Αλλά όταν τους αγαπήσει, να μένει.
Ελπίζεις να μην είναι τέλεια. Οι τέλειοι άνθρωποι σε κουράζουν.
Ελπίζεις να έχει κι εκείνη τις μικρές της ρωγμές. Εκείνες που -όπως ορίζει το κλισέ- από εκεί μπαίνει το φως.
Ελπίζεις να γελά όταν κάνεις ανοησίες. Να μη την νοιάζει αν θα γίνετε ρεζίλι. Να μπορείτε να κάνετε μαζί καφρίλες, να γελάτε σαν δεκαοχτάχρονοι και να επιθυμείτε ο ένας τον άλλον χωρίς να σας νοιάζει πώς "πρέπει" να είναι δύο ενήλικες.. Να μπορεί να σου πει "κάνεις λάθος" χωρίς να φοβάται ότι θα φύγεις. Να σε κατεβάζει από το βάθρο σου με μια κουβέντα του στυλ "έλα ρε, μην γίνεσαι μαλάκας". Και να μπορείς να πεις κι εσύ το ίδιο.
Ελπίζεις να μη φοβάστε ούτε τη χυδαιότητα του γέλιου ούτε την ιερότητα του κορμιού. Να κάνετε έρωτα σαν να τελειώνει ο κόσμος.
Ελπίζεις να έχει αγαπήσει πολύ πριν από σένα. Και να έχει πονέσει. Όχι γιατί θέλεις να υποφέρει. Αλλά γιατί οι άνθρωποι που έχουν αγαπήσει πραγματικά, κάποτε μαθαίνουν ότι η αγάπη δεν είναι κατοχή. Είναι φιλοξενία.
Δεν ξέρεις πώς θα είναι. Ξέρεις μόνο πώς θα ήθελες να νιώθεις όταν είσαι δίπλα της. Να μικραίνει ο θόρυβος μέσα σου. Να μη χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Να μπορείς να γυρίζεις το κεφάλι και να λές: "Εδώ είσαι..." σαν να το ήξερες από πάντα.
Μπορεί βέβαια όλα αυτά να μην τα κουβαλάει εκείνη. Μπορεί να τα κουβαλάς εσύ. Γιατί πριν ακόμη γνωρίσεις έναν άνθρωπο, η επιθυμία αρχίζει να του δίνει μια μορφή. Τον ντύνει με τις ελπίδες σου, με τις ελλείψεις σου, με τις πιο όμορφες προσδοκίες σου. Κι όμως, αν ο έρωτας είναι αληθινός, κάποια στιγμή θα αφήσεις αυτή την εικόνα να πεθάνει. Και τότε, μπροστά σου, θα εμφανιστεί εκείνη. Όχι όπως την είχες φανταστεί, αλλά όπως πραγματικά είναι. Και θα ανακαλύψεις ότι αυτό που αγαπάς περισσότερο δεν είναι ότι μοιάζει με το όνειρό σου. Είναι ότι το ξεπερνά.
Μέχρι να τη γνωρίσεις, την αγαπάς με τη φαντασία σου. Όμως, από τη στιγμή που τη γνωρίζεις πραγματικά, αν είσαι τυχερός, αρχίζεις να την αγαπάς με την ελευθερία της ολόκληρη.
Πώς αλλιώς;
Λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου