Ο Τζόνσον παίρνει μαζί του τον Ζελένσκι- Πως συνδέεται η παραίτησή του μ...

η πρώτη φωτογραφία του τηλεσκοπίου Webb:

Δημοσιεύθηκε σήμερα η πρώτη φωτογραφία του τηλεσκοπίου Webb: ένα γαλαξιακό σμήνος με χιλιάδες γαλαξίες. Είναι η πρώτη ματιά του ανθρώπου τόσο βαθιά στο Σύμπαν, τόσο μακριά στο παρελθόν του Σύμπαντος. Και είναι μόνο η αρχή!...

"This first image from NASA’s James Webb Space Telescope is the deepest and sharpest infrared image of the distant universe to date. Known as Webb’s First Deep Field, this image of galaxy cluster SMACS 0723 is overflowing with detail. Thousands of galaxies – including the faintest objects ever observed in the infrared – have appeared in Webb’s view for the first time."

https://www.nasa.gov/webbfirstimages

Ο Σάββας Καλεντερίδης για την φωτογραφία Μπαχτσελί με τον τουρκικό χάρτη

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ για τον ΣΤΑΥΡΟ ΞΑΡΧΑΚΟ. ΟΜΙΛΙΑ Καραμανλή που δεν εκφωνήθηκε

Ομιλία Κώστα Καραμανλή για τον Σταύρο Ξαρχάκο που δεν εκφωνήθηκε 

Η ΟΜΙΛΙΑ ΕΔΩ/ www.thetoc.gr/politiki

Γιώτα Ιωακειμίδου-Ματωμένος νόστος

 

Γιώτα Ιωακειμίδου

Χθες στις 10:10 π.μ.  · 

Μεγάλωσα σ’ ένα χωριό της Δυτικής Μακεδονίας τον Κλείτο, στο νομό Κοζάνης, επαρχία Εορδαίας. Το χωριό μου απλωνόταν στη μέση ενός μεγάλου οροπεδίου, εκεί που σήμερα καπνίζουν τα φουγάρα της ΔΕΗ και η περιοχή μοιάζει με κρανίου τόπο. Οι μνήμες του τόπου και των ανθρώπων είναι πολύ δυνατές και στάλαξαν στην ψυχή μου την ανάγκη να ψάξω τα χνάρια της πατρίδας των γιαγιάδων μου, να ακολουθήσω τα βήματα τους στην πορεία προς την Ελλάδα, μέσα από μια οδύσσεια χιλιάδων χιλιομέτρων, η οποία κατέληξε στη Συρία και μετά στον Λίβανο και από εκεί στην πατρίδα των ονείρων τους, την Ελλάδα.

Οι γιαγιάδες μου Μαρία και Σοφία υπήρξαν για μένα οι φορείς της μητρικής μου γλώσσας, της Ποντιακής, ήταν η ιστορία και ο πολιτισμός ενός περήφανου λαού. Οι αφηγήσεις τους έγιναν βίωμά μου από πολύ μικρή ηλικία. Δε μεγάλωσα με παραμύθια, αλλά με τα δάκρυα της γιαγιάς μου της Σοφίας. Κάθε φορά που μου έλεγε πώς έθαψε το τελευταίο της παιδί στο Χαλέπι, έκλαιγε:«Πούλι μ΄, εκείνο επέθανε, γιατί εκοιμέθαμε αφ’κά΄ ασό ιντζίρ και εκείνο το αφορισμένο, βαρύν ύπνον φέρ’»(εκείνο πέθανε, γιατί κοιμηθήκαμε κάτω από μια συκιά και αυτή φέρνει βαρύ ύπνο, θάνατο δηλαδή). Υπήρξε όμως από τους τυχερούς, έζησε, ήρθε στη νέα πατρίδα, παντρεύτηκε τον χήρο παππού μου, ο οποίος είχε ένα παιδί, έκανε ξανά παιδιά, ρίζωσε. Τα δάκρυα της γιαγιάς μου με στοίχειωσαν. Η άλλη μου γιαγιά, η Μαρία, χάνοντας τον άντρα της παντρεύτηκε τον παππού μου, χήρο με τρία παιδιά. Ακόμα με καίνε και τα δικά της δάκρυα, όταν έλεγε πως την ανάγκασαν να αποχωριστεί το παιδί της και ξαναπαντρεύτηκε τον παππού μου.

Οι δυο γιαγιάδες μου ήταν φίλες και κατάγονταν από το Αλτίνογλου Τσιφλίκ της Σεβάστειας. Μέσα από τις διηγήσεις τους αγάπησα αυτό το μέρος. Κάνοντας έρευνα για το χωριό τους, ένιωσα σαν να έζησα εκεί, λες και είχα μνήμες. Μύριζα τα αρώματα της γης και ένιωθα τον αέρα της Ανατολής. Ο άλλος παππούς καταγόταν από το ορεινό Επές, μια περιοχή με 18 Ποντιακά χωριά. Η Κοβ-Τεπέ ήταν το χωριό της καταγωγής του. Μελετώντας βρέθηκα εκεί στα άγια χώματα, τα παιδικά ακούσματα έγιναν πραγματικότητα και τα χαρακτηριστικά αυτών των ανθρώπων τα αναγνώρισα και σε μένα.

Οι κάτοικοι των δυο αυτών χωριών Αλτίνογλου Τσιφλίκ και Κοβ-Τεπέ, είχαν κοινή καταγωγή. Στα μέσα του 19 αιώνα έγιναν πολλές μετακινήσεις. Οι πρόγονοί μου προέρχονταν όλοι από την Αργυρούπολη. Όταν έκλεισαν τα μεταλλεία, αναζήτησαν αλλού καλύτερες συνθήκες. Έτσι η κοινή τους καταγωγή, η εξορία προς τη Συρία και τα κοινά βάσανα, οδήγησαν τα βήματά τους στον ίδιο τόπο εγκατάστασης στη νέα τους πατρίδα.

Το νέο τους χωριό, ο Κλείτος, έγινε ο τόπος που τους ένωσε για πάντα.Στο νέο χωριό εγκαταστάθηκαν και λίγες οικογένειες από διαφορετικά μέρη (Ιντζέσου,Χαμουρί,Ατάπαζαρ,Τεκνετζούκ,Τοκάτη).

Τα χρόνια της προσφυγιάς και ο αγώνας για επιβίωση ήταν αυτά με τα οποία πάλεψαν πολλά χρόνια. Τόπος φτωχός, χωρίς νερά, έδιωξε για μια ακόμα φορά αυτούς τους ανθρώπους από τον τόπο τους και έγιναν μετανάστες. Πέτρινα χρόνια, δύσκολα, αλλά πάντα τα κατάφερναν. Σπούδαζαν τα παιδιά τους, έστηναν νοικοκυριά, προόδευαν.

Το έδαφος του άγονου χωριού όμως έκρυβε στα σπλάχνα του έναν σπά-

νιο θησαυρό, τον λιγνίτη. Οι μετανάστες επέστρεψαν, η εργασία στην ΔΕΗ ανέβασε το βιοτικό τους επίπεδο, αλλά οι συνθήκες του περιβάλλοντος άλλαξαν ριζικά τη ζωή τους.

Η καθημερινότητά τους για περισσότερες από τρεις δεκαετίες έγινε αβάσταχτη. Η μόλυνση του περιβάλλοντος οδήγησε στην αρρώστια και στο θάνατο.

Πριν λίγα χρόνια το χωριό μετεγκαταστάθηκε λίγο έξω από την Κοζάνη, σε ένα πολύ όμορφο φυσικό περιβάλλον. Τις μνήμες όμως, την ιστορία, το παρελθόν τα κουβαλάμε όπου και αν πάμε. Αυτά καθορίζουν και το παρόν μας.

Το βιβλίο μου είναι ένα ταξίδι στην ιστορία, στο παρελθόν ,σε όσα πόνεσαν και πλήγωσαν τους ανθρώπους της πρώτης γενιάς και κατά ένα ανεξήγητο τρόπο πονάνε ακόμα και μας, σχεδόν 100 χρόνια μετά τον ξεριζωμό.

2Εσείς και Λιλη Παντα

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Γερμανία: Σενάρια τρόμου μετά το κλείσμο του Nordstream 1 από τη Μόσχα

Ντονμπάς: Καταστράφηκε η μεγαλύτερη στρατιά της Ευρώπης μετά τον Β’ΠΠ

Χρῆστος Γιανναρᾶς Το τίμημα της ποιότητας

 

Posted: 10 Jul 2022 12:02 PM PDT Ποιό ποσοστό του ελλαδικού πληθυσμού βρίσκεται σήμερα σε επίπεδο γλωσσικού (επομένως και ψυχικού) πρωτογονισμού; Είναι ένα μικρό, περιθωριακό ποσοστό, είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο αντέχουμε να παραδεχτούμε; Οι δημοσκοπήσεις μας πληροφορούν, συνήθως, για τα ποσοστά λαϊκής προτίμησης που συγκεντρώνουν κατά καιρούς οι πολιτικοί και τα κόμματα ή για την ιεράρχηση από την κοινή γνώμη της σπουδαιότητας των προβλημάτων – διερευνούν, κατά κανόνα, ποσοστά απόψεων και γνωμών ανεξέλεγκτης σπουδαιότητας ή και μικρόνοιας. Δεν ενδιαφέρουν (γι’ αυτό και δεν δημοσιεύονται) στατιστικές που να καταμετρούν, ποιο ποσοστό του πληθυσμού κατανοεί (ή απλώς διαβάζει) το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας, δημοσιογραφικές πολιτικές αναλύσεις, τους προβληματισμούς μιας επιφυλλίδας. Δεν ξέρουμε πόσοι Έλληνες σήμερα μπορούν να εντοπίσουν γεωγραφικά την Τσετσενία ή και τη Λήμνο, να κατανοήσουν τις πολύτιμες αναλύσεις του Ιωάννη Μάζη ή του Σάββα Καλεντερίδη, πόσοι μπορούν να διηγηθούν την «υπόθεση» ενός κινηματογραφικού έργου που μόλις παρακολούθησαν. Γήπεδα, καφετέριες, σχολικά προαύλια, στρατόπεδα, χώροι κοινής σχόλης δίνουν συνήθως την εικόνα ότι η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού πληθυσμού σήμερα είναι, μέχρι σημείου αναπηρίας, βυθισμένη σε γλωσσική (άρα και νοητική) υστέρηση. Το χρήμα, η τεχνολογία και οι σωματικές απολαύσεις είναι τα όσα κυρίως απασχολούν τον ανθρωπολογικό τύπο, που επίμονα προβάλλουν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Τον καμβά της εκφραστικής του Ελλαδίτη τον συνιστούν κυρίως λέξεις σεξουαλικών απηχήσεων – μοιάζει μάλλον ανίκανος να αρθρώσει ένα πλήρες νόημα, να διατυπώσει επιχείρημα, να χτίσει λογικό συμπέρασμα. Δεν πρόκειται για περιθωριακή κοινωνική μερίδα, που υπάρχει και επιμένει (ολοφάνερα λένε οι στατιστικές) σε μορφωτική καθυστέρηση. Μάλλον μιλάμε για φαινόμενο γενικευμένου αυθυποβιβασμού και νεο-πρωτογονισμού, όπου ο καταναλωτισμός απολυτοποιείται, γίνεται μοναδική συλλογική στόχευση, ενιαία διακομματική επιδίωξη. Μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα, εδώ και πολλές δεκαετίες, το «φροντιστήριο» έχει υποκαταστήσει το σχολείο, η συνδικαλισμένη ημιμάθεια έχει επιβάλει την κατάργηση της αξιοκρατίας και τον χλευασμό της αριστείας, ζούμε τον εφιαλτικό κρετινισμό να ταυτίζεται η «ακαδημαϊκή ελευθερία» με τη μόνιμη κατάληψη των πανεπιστημιακών χώρων και δημόσιων κτιρίων από τη νεολαιίστικη κομματική καφρίλα. Ας τολμήσουμε, επιτέλους, μια στατιστική έστω προσέγγιση: Να αντιληφθούμε, ποιο ποσοστό του ελλαδικού πληθυσμού είναι ανέλπιδα βυθισμένο στον πρωτογονισμό της ανέμελης αφέλειας. Ρεαλιστικά, μοιάζει να μετρούν ποσοτικές αναλογίες ευήθειας μόνο οι πολιτικοί. Μόνο πατώντας σε έγκυρες διαγνώσεις απερισκεψίας των εκλογέων τους μπορούν να παραβλέπουν οι πολιτικοί τις κριτικές καταγγελίες και την οργή των σκεπτόμενων πολιτών. Ξέρουν οι επαγγελματίες της εξουσίας ότι τόσο ο λόγος τους όσο και τα έργα τους δεν θα περάσουν από τον λογικό κριτικό έλεγχο των πολιτών, το σχολείο στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης (1974-2022) έχει μεθοδικά χειραγωγήσει τους Ελληνώνυμους υπηκόους του ΝΑΤΟ στην κατάφωρη αδυναμία να κρίνουν, να συγκρίνουν, να σκέφτονται, να επαληθεύουν εμπειρικά την πληροφορία, την είδηση, ενημέρωση, κριτική αποτίμηση. Τις εκλογές τις κρίνει ο πρωτογονισμός της συνθηματολογικής προπαγάνδας, το μέγεθος και το πλήθος από αφίσες, η ψυχολογική υποβολή της ψευδολογίας των «σποτς», η πρόκληση ορμέμφυτων διχαστικών αντανακλαστικών. Γι’ αυτό και η κρατική προστασία που επισήμως προσφέρεται στον πρωτογονισμό, είναι κυριολεκτικά εξωφρενική: Πολυδάπανη αστυνομική προστασία του κρετινισμού των γηπέδων, διακριτική εύνοια για τους χούλιγκανς, που με τακτή περιοδικότητα καίνε και λεηλατούν περιουσίες, άκρατος λαϊκισμός στην ανοχή της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας, θεσμοποιημένη κατάργηση πειθαρχικών συμβουλίων και αξιοκρατικής ιεραρχίας σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου. Με ποιο συνειδησιακό αντίκρισμα οι συγκεκριμένοι διαχειριστές της εξουσίας αναλαμβάνουν την ευθύνη και πρωτοβουλία τέτοιων εν ψυχρώ κοινωνικών εγκλημάτων; Είναι δυνατό, νοήμονες άνθρωποι να πιστεύουν ότι ο μεθοδικός εκμαυλισμός του δημόσιου και ιδιωτικού ήθους συνιστά «εκσυγχρονισμό», «φιλελευθεροποίηση», «δημοκρατία»; Τους καλύπτουν ψυχολογικά οι εξωραϊσμοί του μηδενισμού ως της μόνης πολιτικής φιλοσοφίας, με τους οποίους κατακλύζει τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων η «προοδευτική» μας διανόηση; Ας τολμήσουν, σαν τον βασιλιά του παραμυθιού, να εισχωρήσουν, μεταμφιεσμένοι και αγνώριστοι, σε γήπεδα, καφετέριες, σχολικά προαύλια, στρατόπεδα, χώρους κοινής σχόλης. Ή ας τολμήσουν (τουλάχιστον) μια στατιστική καταμέτρηση του πρωτογονισμού στην Ελλάδα σήμερα.

"Ukraine Is Going To Be Around A Lot Longer Than Vladimir Putin" - Sec. ...

Putin : "We have heard many times that the West wants to fight us to the last Ukrainian. This is a tragedy for the Ukrainian people..."

https://www.msn.com/

Putin Warns Ukraine and Their Western Allies About Future of War: 'We Haven't Even Yet Started' www.msn.com

"Today we hear that they want to defeat us on the battlefield. What can you say, let them try," Putin said in a Thursday speech, adding: "We have heard many times that the West wants to fight us to the last Ukrainian. This is a tragedy for the Ukrainian people, but it seems that everything is heading towards this."

Elsewhere in his speech, Putin spoke with a hawkish tone, but still left the door open for negotiations, saying: "Everyone should know that, by and large, we haven't even yet started in earnest. At the same time, we don't reject peace talks."

He did offer a caveat, however, saying that those who "reject" Russian offers "should know that the further it goes, the harder it will be for them to negotiate with us."

Putin also offered a thinly veiled threat at those who he said "want to defeat us" on the battlefield: "Let them try."

Ρένα Κουμιώτη - Το θαλασσινό τριφύλλι - Official Audio Release

Χρῆστος Γιανναρᾶς Όλοι ίδιοι είναι;

 

Posted: 03 Jul 2022 10:56 PM PDT Πόσο αφορά τον Έλληνα σήμερα η πολιτική; Πόση σχέση έχει με την πραγματικότητα της ζωής του, με τα πραγματικά του προβλήματα; Ο ιδιωτικός βίος συναντιέται με την πολιτική σε δύο επίπεδα: του συμφέροντος ή του οράματος. Κάποτε το όραμα λειτουργεί ως πρόσχημα για το συμφέρον, ίσως και το συμφέρον να γίνεται έναυσμα για το όραμα. Σήμερα δεν υπάρχουν πια περιθώρια να εξυπηρετηθούν συμφέροντα από την πολιτική, ούτε να ενεργοποιηθούν οράματα. Μιλάμε για την πραγματικότητα ζωής της πλειονότητας των ψηφοφόρων, όχι για τους λίγους «διαπλεκόμενους» με την εξουσία. Ως πριν από λίγα χρόνια, ο ισχυρός δεσμός του ιδιωτικού βίου με την πολιτική ήταν το ρουσφέτι: Τα γραφεία των πολιτευτών κατακλύζονταν από ψηφοφόρους που επαιτούσαν ή εκβίαζαν διορισμό στο δημόσιο, δάνειο από Τράπεζα ή οργανισμό του δημοσίου, ποικίλες διευκολυντικές παρακάμψεις του γραφειοκρατικού πολύποδα. Σήμερα, εκ των πραγμάτων, τα περιθώρια για ρουσφέτι έχουν, ίσως, μειωθεί, η εκτεταμένη διαφθορά και καταλήστευση του δημόσιου χρήματος πέρασε σε κυκλώματα, που είναι αδύνατο πια να ελεγχθούν. Το χαράτσι που πρέπει να πληρώσει ο πολίτης (σε χρήμα ή σε κομματική υποτέλεια) για να διοριστεί το παιδί του σε θέση δημόσιου υπαλλήλου, το καταβάλλει με προηγμένες μεθόδους μαφίας σε μεσολαβητές φαινομενικά ασύνδετους με το κύκλωμα. Κομματικό χαρακτήρα απροκάλυπτο διατηρούν οι παροχές προνομιακών δανείων και οι καμουφλαρισμένοι διορισμοί. Εύκολο ρουσφέτι παραμένει η μετάθεση στρατευμένων ή φυλακισμένων. Ο ιδιωτικός βίος έχει πάψει προ πολλού να συναντιέται με την πολιτική και σε επίπεδο «οράματος» κοινωνικού, πατριωτικού αυθορμητισμού. Δεν κυκλοφορούν πια ιδέες πολιτικές, που να εγγίζουν τον υπαρξιακό προβληματισμό των ανθρώπων, την κοινωνική τους ευαισθησία, κίνητρα προσφοράς και θυσιών για τα κοινά. Το πιο τραγικό: δεν υπάρχουν πια ελπίδες κοινωνικής αλλαγής. Ο σημερινός Έλληνας πιστεύει ότι όσο ζει, όποιο κόμμα κι αν ψηφίσει, όποιον αρχηγό, δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει στη ζωή του. Αν κάτι βελτιωθεί, θα οφείλεται σε συγκυρίες, όχι στην πολιτική. Ούτε περιθώρια πολιτικών επιλογών υπάρχουν. Ο ψηφοφόρος πολίτης δεν έχει δίλημμα ανάμεσα σε πολιτικές που ειλικρινά πιστεύουν στη γονιμότητα προστασίας των ατομικών συμφερόντων και σε πολιτικές που μάχονται για κοινωνικές προτεραιότητες. Ξέρει καλά ο ψηφοφόρος σήμερα ότι κοινωνικά αγαθά (το συλλογικό συμφέρον, η κοινή ανάγκη, η κοινωνία της χρείας) δεν υπάρχουν πια, όλα είναι εμπορεύσιμα, ατομικά δικαιώματα εκβιάζονται ή αγοράζονται. Οι «σοσιαλιστές» ασκούν θατσερική πολιτική, η «Δεξιά» πιθηκίζει την καπατσοσύνη των «σοσιαλιστών». Ο απλός άνθρωπος ξέρει ότι, όποιος κι αν νέμεται την εξουσία στη χώρα, τίποτα στη δική του ζωή δεν αλλάζει. Θα πεθάνει με την πίκρα, τουλάχιστον ο ασυμβίβαστος με την καπατσοσύνη. Η πίκρα κατασταλάζει κάθε μέρα στην ψυχή του: για την αναιδή ανισότητα, τον προκλητικό αμοραλισμό, τον άνομο πλούτο, την κλοπή του φορολογημένου ιδρώτα. Η πολιτική δεν αφορά τον σημερινό άνθρωπο, δεν αγγίζει την πραγματικότητα της ζωής του ούτε στο επίπεδο του συμφέροντος ούτε στο επίπεδο του οράματος. Στην πιστοποίηση συνεργούν τα τηλεοπτικά μέσα προσδίδοντας στην πολιτική την «ελκυστικότητα» του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ή του κουτσομπολιού της γειτονιάς. Ξέρουν καλά οι έμποροι της «πληροφόρησης» ότι στα ενδιαφέροντα της «πλεμπάγιας» προηγούνται οι ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου, οι ερωτικές ή υγείας περιπέτειες λαϊκών τραγουδιστών και δημοφιλών ηθοποιών και ακολουθεί σε απόσταση το ενδιαφέρον για τα εσωκομματικά παρασκήνια και συντροφικά αλληλομαχαιρώματα δελφίνων. Το χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στην πολιτική γίνεται αγεφύρωτο, όταν μια κρίσιμη μάζα πολιτών πεισθεί πως οι πολιτικοί «όλοι ίδιοι είναι». Η κρίση, ισοπεδωτική, απαξιώνει τους πάντες, δίχως περιθώρια ελπίδας στην εξαίρεση. Οι επαγγελματίες της πολιτικής, φυσικοί αυτουργοί του χάσματος ανάμεσα στην κοινωνία και στην πολιτική, εξοργίζονται με τον απαξιωτικό αφορισμό στη γενικότητά του. Τον καταγγέλλουν σαν προάγγελο φασιστικών υπονομεύσεων της δημοκρατίας. Δεν καταλαβαίνουν το ρεαλιστικό γνωμάτευμα του λαού. Το «όλοι ίδιοι είναι» δεν σημαίνει ότι όλοι οι πολιτικοί «διαπλέκονται», όλοι ψευδολογούν, υποκρίνονται, καλύπτουν ατιμίες με τη βουλευτική ασυλία τους. Ο λαός απλώς εκφράζει αυτό που βλέπει: Βλέπει ανθρώπους, ακόμα και σπάνιας ποιότητας, μόρφωσης, εξαίρετων ικανοτήτων. Που μόλις «κατέβουν» στην πολιτική αποκόβονται καισαρικά από την πραγματικότητα της κοινής ανθρώπινης ζωής. Μιλάνε για τη ζωή, αλλά αναφέρονται πια σε φαντάσματα. Μοναδική πραγματικότητα γι’ αυτούς είναι η εκλογή ή επανεκλογή τους. Σε αυτή τη μοναδική πραγματικότητα και επιδίωξη εξομοιώνονται όλοι. Η Κίρκη της εκλογής ή επανεκλογής τούς κάνει όλους ίδιους. Εκτός πραγματικότητας.