Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2019

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΡΑΜΠ ΣΕ ΕΡΝΤΟΓΑΝ -9ΟΚΤ.2019

Costas Tsiantis ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΡΑΜΠ ΣΕ ΕΡΝΤΟΓΑΝ https://twitter.com/trish.../status/1184559361638748161...
Trish Regan on Twitter
TWITTER.COM
Trish Regan on Twitter

Σε παράκρουση ο Πρόεδρος Τραμπ:


threatening science education and alarming teachers..

Sigma Xi Speaks, October 2019
State and local legislators across the United States are threatening science education and alarming teachers by pursuing legislation that challenges fundamental scientific concepts, such as evolution and climate science. So-called “academic freedom” bills would urge teachers to treat these topics as controversial. The seemingly innocuous proposal to teach both sides of the controversy is a familiar strategy to inject unscientific arguments in textbooks and classrooms.
On Sigma Xi’s blog, I explain how you can join Sigma Xi's effort to support science teachers and students.
Proposed Changes to Science Education, and What You Can Do About Them
Sincerely,
Jamie L. Vernon, PhD
Executive Director and CEO, Sigma Xi
Publisher, American Scientist
Ο Sigma Xi μιλάει, Οκτώβριος 2019

Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2019

Χρῆστος Μαλεβίτσης, Φιλοσοφία καὶ θρησκεία

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΕΒΙΤΣΗΣ (απόσπασμα):
Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς συνταράζει δὲν εἶναι ἡ περιπλοκότητα τοῦ κόσμου – αὐτὴ μπορεῖ ἐν τέλει νὰ ἀναχθεῖ στὸ ἁπλό. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς συνταράζει εἶναι ὁ διασπαραγμὸς τοῦ κόσμου. Αὐτὴ εἶναι ἔκφραση τοῦ φιλοσόφου Γιάσπερς. Die Zerissenheit des Seins. Εἶναι τὸ διασπαραγμένο ὄν, τὰ ἀσυμβίβαστα καὶ ἀλληλοαποκλειόμενα ἐπίπεδά του, ἡ σύγκρουση καλοῦ καὶ κακοῦ, ὡραίου καὶ ἄσχημου, ἀλήθειας καὶ ψεύδους, δίκαιου καὶ ἀδικίας, ὕλης καὶ πνεύματος. Ἐδῶ δὲν πρόκειται περὶ κοσμικῆς πολυπλοκότητας· πρόκειται περὶ κοσμικῆς τραγωδίας, ποὺ εἴμαστε μάρτυρες, συνεργοί, θῦτες, θύματα, ἁγιασμένοι καὶ ἁμαρτωλοί. Ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπὸ τὸ ὀντολογικὸ σπάραγμα καὶ τὸν σπαραγμὸ ἐπιζητεῖ τὴ λύτρωση, τὴν ἑνότητα, τὴν διαπεραίωση πρὸς τὴν ἔσχατη δικαίωση, πρὸς τὴν ὁριστικὴ ἀλήθεια, πρὸς τὴν ἀληθοποίησή του. Καὶ ὅμως, τὰ ὅρια στὰ ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος προσκρούει καὶ ἀποτυχαίνει κεῖνται πολὺ ἐντεῦθεν αὐτῶν τῶν σκοπῶν. Καὶ τὸ ἐσχάτως κρίσιμο ὅριο εἶναι ὁ θάνατος.
Τὸ μόνο «θέμα» τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου εἶναι ὁ θάνατος. Δὲν πρόκειται γιὰ πρόβλημα, πρόκειται γιὰ σκάνδαλο. Γιὰ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἐννοημένο στὴν ὑπαρξιακὴ μοναδικότητά του, στὴν ἀπερινόητη φανέρωσή του, καὶ ἰδίως στὴν ὀντολογικὴ ἐξαγγελτικότητά του, ὁ ριζικὸς ἀφανισμὸς τοῦ προσώπου εἶναι κοσμικῆς σημασίας σκάνδαλο. Δὲν εἶναι τίποτε ὁ θάνατος, ἂν ποῦμε ὅτι δὲν εἶναι τίποτε τὸ πρόσωπο. Ἀλλὰ ἡ ἀποκάλυψη τῆς ὀντολογικῆς σημαντικότητας τοῦ προσώπου ἀμέσως ἐγείρει τὸ σκάνδαλο τοῦ θανάτου. Ἢ πρέπει νὰ ἀπομειωθεῖ ἡ σημαντικότητα τοῦ προσώπου γιὰ νὰ περάσουν καὶ τὰ δύο, αὐτὸ καὶ ὁ θάνατος, ὡς ἁπλὰ φυσικὰ γεγονότα, ἢ ἂν εἶναι νὰ τηρηθεῖ ἡ πνευματικότητα τοῦ προσώπου πρέπει νὰ ἀφομοιωθεῖ ὁ θάνατος ἀπὸ τὸ πνεῦμα. Γιὰ νὰ ὑπερβαθεῖ ὁ διασπαραγμὸς τοῦ ὄντος, γιὰ νὰ λυθεῖ ἡ καταλυτικὴ τραγωδία τοῦ πνεύματος.
Καὶ αὐτὸ τὸ ἐπιχείρησε μόνον ὁ Χριστιανισμός. Ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία ἄφησε ἔξω τὸ σκάνδαλο τοῦ θανάτου, ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν εἶχε συλλάβει ἀκόμη τὴν ὀντολογικὴ σημαντικότητα τοῦ προσώπου. Ὁ Πλάτων ἐμίλησε γιὰ τὴν ἀθάνατη ψυχὴ προσοικειωθεὶς τὴν σχετικὴ ὀρφικὴ ἐμπειρία, ἀλλὰ ἡ ἀθάνατη ψυχὴ κεῖται πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὸ θνῆσκον πρόσωπο. Μόνον ἡ ἀρχαία Τραγωδία ἀκολούθησε τὴν ὁδὸ ποὺ θὰ κατέληγε στὴν τραγωδία τοῦ προσώπου. Ἀλλὰ ἱστορικῶς ἡ ὁδὸς αὐτὴ διοδεύθηκε ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ ἀνακάλυψε τὸ πρόσωπο, καὶ κατέληξε στὸ σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ.
Χρῆστος Μαλεβίτσης, Φιλοσοφία καὶ θρησκεία

Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ-Αγνωστες πτυχές της καθημερινότητας του μεγάλου έλληνα ηγέτη περιέχει το νέο βιβλίο της Εύας Νικολαΐδου που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρη και το οποίο παρουσιάζει «Το Βήμα»


https://www.tovima.gr/2019/10/16/politics/oi-agnostes-ptyxes-tou-konstantinou-karamanli/

Κ. Γρίβας : Η απάθεια στο Διεθνές Έγκλημα της εθνοκάθαρσης από την Τουρκία

Οι Έλληνες της κάτω Ιταλίας

Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2019

Χρῆστος Γιανναρᾶς Τι θα έκανε ένας Ντε Γκωλ


Posted: 13 Oct 2019 11:52 PM PDT
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ιδεολογίες. Οχι σε πολύ μακρινό παρελθόν. Ορόσημο της εξαφάνισης ήταν η κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, το 1991 – μόλις πριν από είκοσι ένα χρόνια. Ενας κάποιος αριθμός ανθρώπων αρνείται (ψυχολογικά) την εξαφάνιση – υπάρχει ακόμα Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Κομμουνιστικό Μ-Λ και Κομμουνιστικό Λ-Μ, Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό, Αντικαπιταλιστική Ανταρσία, Ριζοσπαστική Αριστερά και πάμπολλες ακόμα σέκτες του μαρξισμού. Προσπαθούν να επικαιροποιήσουν τα απολιθωμένα ιδεολογικά τους στερεότυπα προσθέτοντας στις ονομασίες τους «πράσινες» αποχρώσεις οικολογίας ή τη στερεότυπη πανάκεια «προοδευτικός» – όλοι οι παλαιοημερολογίτες ζήτουλες της εξουσίας, καθηλωμένοι στα στερεότυπα του Ψυχρού Πολέμου, αυτοχαρακτηρίζονται «της προόδου»!
Η «ελευθερία των Αγορών» είναι παγκοσμιοποιημένος μονόδρομος, ακόμα και η Ρωσία και η Κίνα υποτάσσονται στη διεθνοποιημένη απολυταρχία προτεραιότητας του ιδιωτικού κέρδους και όχι της κοινωνικής ανάγκης. Αντιστέκονται σε αυτή την απολυταρχία μόνο κοινωνίες που σώζουν πατριωτισμό, γι’ αυτό και ο πατριωτισμός είναι ο πιο μισητός αντίπαλος των προνομιούχων της «ελεύθερης» αγοράς. Μαίνονται λυσσαλέα οι προνομιούχοι ενάντια στον πατριωτισμό, τον κατασυκοφαντούν ασύστολα σαν «Ακρα Δεξιά», «Φιλοναζισμό», «Εθνικισμό», «Νεοφασισμό». Επιβεβαιώνει το μένος τους, το προφανές: Οτι ο πατριωτισμός είναι το μόνο και τελευταίο όπλο της ανθρωπιάς απέναντι στην εφιαλτική απανθρωπία της ασυδοσίας των «Αγορών».
Αυτή είναι η καινούργια πόλωση που ζει η ανθρωπότητα: Οχι οι κεφαλαιούχοι ενάντια στους προλετάριους, όχι το κομματικό κράτος ενάντια στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Αλλά, τώρα, ο πατριωτισμός, άπευθος κοινωνιοκεντρισμός, απέναντι στην ξέφρενη εγωπάθεια του χρηματολάγνου παίκτη, στην ψυχοπαθολογική υστερία του μηδενισμού. Που απολιθώνει την ύπαρξη στο cogito, καθηλώνει τη συνύπαρξη στην ασκεψία των «εντυπώσεων», ταυτίζει την «πρόοδο» με την καταναλωτική εξηλιθίωση. Μετρήστε, πόσος τηλεοπτικός χρόνος διατίθεται για να διαφημιστεί (έντεχνα, σαν δήθεν αυτονόητη) η αυτοκαταστροφική παράνοια των τατουάζ – είναι εσκεμμένα ανθρωποφάγος ο καπιταλισμός.
Η ιστορία του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη γη ήταν, και πριν από τον «Διαφωτισμό», χρονικό εκρήξεων τυφλού μίσους, απάνθρωπης δοξομανίας, αχαλίνωτης απληστίας, κτηνωδών απαιτήσεων κυριαρχίας – τα στίφη έρμαια των ενστίκτων τους ποδηγετημένα από μανιακούς. Παρεμβλήθηκαν κάποιες απίστευτες εξαιρέσεις, όπως ο «μέγας κόσμος» της ελληνικής «οικουμένης» και μετά, για χίλια χρόνια, η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης. Δεν άντεξε η ελληνοχριστιανική πρόταση, την απέκλεισε από τον ιστορικό στίβο η οθωμανική πλημμυρίδα.
Αυτό το λέμε για ψευτοπαρηγόρια. Αλλά έναν πολιτισμό δεν τον εξαλείφει η βαρβαρότητα, ο πολιτισμός μόνο αυτοκαταργείται. Με τους Ελληνες συνέβη και συμβαίνει κάτι μοναδικό ή σπάνιο στο ιστορικό πεδίο: Να αρνείται ένας λαός τα ιστορικά του προικιά, δηλαδή τις προϋποθέσεις μετοχής του στην Ιστορία, γιατί προτιμάει να μιμείται, να εκτιμάει μόνο το εισαγόμενο, να του γυαλίζει ο «Διαφωτισμός» όπως οι χάντρες και τα καθρεφτάκια στις φυλές της ζούγκλας.
Ο Διαφωτισμός εξωράισε την απανθρωπία του ατομοκεντρισμού (την κατάλυση του κοινωνικού γεγονότος) με τα παραισθησιογόνα φούμαρα της «προστασίας των Δικαιωμάτων», της καθολικής ψηφοφορίας, της «ανεξέλεγκτης» πληροφόρησης, των διεθνών οργανισμών για την παγκόσμια «συνεννόηση» – τόσο ψέμα, τόση απάτη, τόσο άψογα στιλβωμένες προσόψεις της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο δεν είχε γνωρίσει, σε παγκόσμιες διαστάσεις, η Ιστορία. Και το απελπιστικότερο είναι ότι για να φτάσουν οι μεγάλες μάζες των «καθολικών ψηφοφοριών» να αντιληφθούν την απανθρωπία του «Δικαιώματος», χρειάζονται χρόνια (αιώνες) καλλιέργειας και ανάπτυξης – ενώ η απανθρωπία τρέχει σαν τη φωτιά στο ξερόδασος.
Ζητιανεύουν, οι κωμικοί σήμερα ηγήτορες των πανάσχετων με την ελληνικότητα Ελληνωνύμων, να μαλώσει ο κρυόμπλαστος, επαγγελματίας «ειρηνοποιός» κ. Πομπέο τους Τούρκους, επειδή ξεκινάνε τρίτη γεώτρηση στη θαλάσσια επικράτεια της Κύπρου. Ας μη μιλάμε για αξιοπρέπεια, είναι «άγνωστη λέξη» πια – όμως ίχνος σοβαρότητας έχουν οι ελλαδικοί πολιτικοί; Είναι τουλάχιστον γελοίο να νομίζουν ότι ασκούν πολιτική στο διεθνές πεδίο προσφέροντας τα πάντα (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Λάρισα) στη μία Υπερδύναμη, για να εξαγοράσουν (ανύπαρκτη επί χρόνια) παρέμβασή της για περιορισμό της ακόρεστης βουλιμίας των γειτόνων μας Τούρκων.
Με τους πυραύλους S-400, οι Τούρκοι καθιστούν τετελεσμένη την απόλυτη κυριαρχία τους σε ολόκληρο το Αιγαίο, ολόκληρη την ελλαδική επικράτεια ώς και το Ιόνιο, ολόκληρη τη θαλάσσια περιοχή από την Κύπρο ώς την Κρήτη. Αραγε, κατά την εκτίμηση του Ελληνα πρωθυπουργού, η σημερινή πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών έχει τις προϋποθέσεις (το ανάστημα) να αντιμετωπίσει τέτοιου μεγέθους προβλήματα; Επέλεξε ο πρωθυπουργός τους υπουργούς του έχοντας συνείδηση των απαιτήσεων του υπουργείου ή με κριτήρια μικροευτελέστατων σκοπιμοτήτων, κριτήρια που ντρέπεται να τα πει;
Δεν έχει πια η ελλαδική κοινωνία ένστικτο αυτοσυντήρησης, κριτήρια για να επιλέξει τρόπο σωτηρίας. Οταν φτάνει να εναποθέτει τις ελπίδες της στον τυχαίο Μάικ Πομπέο ή στα τσακάλια των «Αγορών» που ηγεμονεύουν στις Βρυξέλλες, οι εξελίξεις είναι προδιαγεγραμμένες. Νεκρανάσταση και σωτηρία θα προμηνούσε μόνο, αν, «εξαίφνης» πρώτη προτεραιότητα γινόταν η γλώσσα, αρχαία ελληνικά από το Δημοτικό, άλλο σχολειό, άλλο πανεπιστήμιο, άλλο Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, ριζοσπαστικός μετασχηματισμός της οργάνωσης του κράτους.
Σκεφθείτε έναν Ντε Γκωλ στη θέση του Παυλόπουλου!


Έλληνες ο Τραμπ θα σας εγκαταλείψει όπως έκανε με τους Κούρδους λέει ο Ρώσος πρέσβης στην ΕΕ

Φλέρυ Νταντωνάκη - Πού είναι ο Θεός | Flery Dadonaki - Pou einai o Theo...

Βασίλης Φασούλας, δικηγόρος, υπεύθυνος οργανωτικού της Δημοκρατικής Ευθύνης.



LIBERAL.GR
Όταν ένας λαός δεν προτίθεται να ρισκάρει και να θυσιάσει τίποτε για να συνεχίσει να ζει ελεύθερος και κυρίαρχος, δεν σέβεται και δεν εφαρμόζει τις θεμελιώδεις συν....

Αμπιτζίτ Μπανερτζί,- Νόμπελ Οικονομίας 2019

Πήρε το Νόμπελ Οικονομίας 2019: Είχε προτείνει στην Ελλάδα να κάνει στάση πληρωμών. Αλλά η Ελλάδα είχε απολέσει προ πολλού το νου μαζί με την ψυχή της.


ENALLAKTIKOS.GR
Το νόμπελ οικονομικών απονεμήθηκε φέτος στον Ινδό οικονομολόγο Αμπιτζίτ Μπανερτζί, από κοινού με την Εστέρ Ντιφλό και τον Μάικλ Κρέμερ, «για την πειραματική προσέ....

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)