Ηλίας Σταμπολιάδης: Εκλογές 25ης Ιανουαρίου 2015

Ηλίας Σταμπολιάδης: Εκλογές 25ης Ιανουαρίου 2015-Η ώρα της κρίσης.

ΦΩΝΗ ΕΛΛΑΔΟΣ: Χρήστος Γιανναράς- Ψυχαναγκασμοί πανικού και μωρία...

Χρήστος Γιανναράς- Ψυχαναγκασμοί πανικού και μωρίας.

ΕΚΤΑΚΤΟ: 5 οι σκελετοί που βρέθηκαν στην Αμφίπολη! - Yπάρχει καμμένος άνδρας - Μπορεί να είναι ο Αλέξανδρος; (εικόνες) (upd 2) | DefenceNet.gr

5 οι σκελετοί που βρέθηκαν στην Αμφίπολη! - Yπάρχει καμμένος άνδρας - Μπορεί να είναι ο Αλέξανδρος; (εικόνες).

Κολοσσιαίες oι διαστάσεις των ανισοτήτων: Το 2016 το 1% των πλουσίων θα κατέχει περιουσία μεγαλύτερη του υπόλοιπου 99% | DefenceNet.gr

Κολοσσιαίες oι διαστάσεις των ανισοτήτων: Το 2016 το 1% των πλουσίων θα κατέχει περιουσία μεγαλύτερη του υπόλοιπου 99%.

Αυτοδυναμία, συμμαχίες και συναινέσεις Τσουκαλάς Κωνσταντίνος

Αυτοδυναμία, συμμαχίες και συναινέσεις

Τσουκαλάς Κωνσταντίνος

Η ιστορική κρισιμότητα των επερχόμενων εκλογών είναι προφανής. Όλα συνηγορούν στο να πιστέψουμε πως για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα, και μέσα σε εντελώς πρωτόγνωρες συνθήκες κρίσης, η Αριστερά βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας...

Ευτύχης Μπιτσάκης : Μάχη Για Την Νίκη Της Αριστεράς- Δρόμος της Αριστεράς»

http://marx1deltio.blogspot.gr/2015/01/blog-post_89.html

Η Αριστερά μας έχει ένα ταλέντο: Να κερδίζει μάχες και να χάνει τον πόλεμο. Τη διαχρονική αυτή αντίφαση την έχει πληρώσει με αίμα και με δάκρυα. Σήμερα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια νέα κρίσιμη ιστορική στιγμή: Η εθνική μας ανεξαρτησία έχει ουσιαστικά -και εν μέρει και τυπικά- καταργηθεί. Το πάγιο -μετά τον πόλεμο- καθεστώς της υποτέλειας, έχει φθάσει στην ακραία του μορφή: Εθνική Ανεξαρτησία, εθνική πολιτική, δημοσιονομική πολιτική κ.λπ.

Μαρξιστικό Δελτίο : Ευτύχης Μπιτσάκης : Μάχη Για Την Νίκη Της Αριστεράς.

MARX1DELTIO.BLOGSPOT.COM|ΑΠΟ ΠΑΝΘΗΡΑΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ

Δεν μου αρέσει ·  · Κοινοποιήστε

ΘΑΝΑΣΗ ΒΑΚΑΛΙΟΥ- Η αλλαγή της Ευρώπης (Βιβλιοπαρουσίαση)

28/12/14

Η αλλαγή της Ευρώπης

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΒΑΚΑΛΙΟΥ

ΚΑΡΛ ΧΑΙΝΖ ΡΟΤ –  ΖΗΣΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Να εμποδίσουμε την καταστροφή της Ευρώπης, Μανιφέστο για μια Ευρώπη της ισότητας, εκδόσεις Νησίδες, σελ. 127

Το βιβλίο χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος οι συγγραφείς  προβαίνουν  σε μια συνολική θεώρηση και εκτίμηση των εξελίξεων που οδήγησαν στην κρίση και  στη σημερινή κατάσταση. Στο δεύτερο μέρος εξετάζουν τις δυνατότητες  ανάπτυξης  ενός προγράμματος δράσης  που θα συνδέσει την καθημερινή κατά τόπους κοινωνική αντίσταση  σ αυτή την κατάσταση  με τη δρομολόγηση μιας διαδικασίας με στόχο τη δημιουργία της Ευρώπης της ισότητας Επέλεξα να εστιάσω το άρθρο  μου αυτό στο δεύτερο μέρους του βιβλίου το οποίο ερευνητικά και πολιτικά  παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αυτό δε σημαίνει ότι  οι αναλύσεις και ο προβληματισμός του πρώτου μέρους είναι μειωμένου ενδιαφέροντος. Το ενδιαφέρον του πρώτου μέρους, στο οποίο κατά το πλείστον οι συγγραφείς λένε πράγματα γνωστά και από άλλες μελέτες, έγκειται στο ότι  αυτά, εντάσσονται στο δικό τους πρωτότυπο, θα μπορούσα να πω, προβληματισμό  γι αυτό  αποκτούν τη δική του ξεχωριστή  επιστημονική ερευνητική αξία και σημασία. Ενδεικτικά. Έχει, νομίζω, τη δική της ερευνητική σημασία η εκτίμησή τους ότι τελικά η επιτυχία  της πολιτικής των «κεφαλαιοκρατών, των διοικήσεων των επιχειρήσεων και των πολιτικών τάξεων» που στόχευε  στην αλλαγή των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης των εισοδηματικά ασθενέστερων τάξεων «οφείλεται στο σοκ που προξένησε η κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ. και η στρατηγική πορεία προσαρμογής του παραδοσιακού εργατικού κινήματος στα νέα δεδομένα»  αλλά και η θέση τους ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μετατραπεί σε ιμπεριαλιστική υπερδύναμη υπό γερμανική ηγεμονία. (σελ. 19 -20).

Παρουσιάζω λοιπόν κυρίως το δεύτερο μέρος του βιβλίου στο οποίο οι συγγραφείς αναπτύσσουν την πρότασή τους για την Ευρώπη της ισότητας.  Η πρότασή  τους αναφέρεται σε όλες τις μορφές ύπαρξης, λειτουργίας και έκφρασης των ανθρώπων και της κοινωνίας, σε μια αντίληψη που συνδυάζει την ιδέα της κοινωνικής απελευθέρωσης (όπως την εννοούν οι συγγραφείς) και της αυτονομίας του ατόμου. Στη βάση της πρότασής τους είναι η αλλαγή του χαρακτήρα των σχέσεων εργασίας και η δημιουργία ενός προωθημένου πλαισίου κοινωνικής πρόνοιας που σε συνδυασμό με την ανάπτυξη μιας σύγχρονης πολιτιστικής υποδομής και την εξασφάλιση του αναγκαίου ελεύθερου χρόνου,  θα καταστεί δυνατή η καλλιέργεια του ατόμου (του καθενός)  στο πνεύμα των αξιών ενός πολυπολιτισμικού μοντέλου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Ευρώπης, με τα ιδιαιτέρα εθνικά χρώματα κάθε χώρας Στην πρότασή τους δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην ιδέα της κοινωνικοποίησης των μεγάλων τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας,  ακόμα και του Διαδικτύου. (σελ. 108 – 109). Πρόκειται, νομίζω,  για πρόταση ριζικής αλλαγής, κρινόμενη με τους όρους της σημερινής ιστορικής συγκυρίας.

Βέβαια, για την πραγμάτωση αυτής της αλλαγής απαιτείται η εξασφάλιση των αναγκαίων οικονομικών πόρων Υπάρχουν αυτοί οι πόροι στη σημερινή Ευρώπη; .Στο ερώτημα αυτό οι συγγραφείς απαντούν καταφατικά. Αναφέρονται στον πλούτο που υπάρχει και προτείνουν την ανακατανομή του,  έχοντας κατά νου την αντίσταση του κεφαλαίου απέναντι σε μια τέτοια πολιτική, με τη εφαρμογή της προσφυγής  στην προσφιλή μέθοδο της φυγής των κεφαλαίων  σε άλλες χώρες. Για την παρεμπόδιση τέτοιων  ενεργειών  οι συγγραφείς προτείνουν διάφορους τρόπους.

Με το βιβλίο τους αυτό  σκιαγραφούν, όπως λένε, ένα πρόγραμμα δράσης που αναφέρεται στα «βασικά κέντρα  βάρους»: Συνθήκες εργασίας, χρόνος και αμοιβές, αποκατάσταση της κοινωνικής ασφάλειας και αξιοπρέπειας, ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου από πάνω προς τα κάτω, ανάκτηση των δημοσίων αγαθών, ισότητα των φύλων, κατάργηση του συνοριακού καθεστώτος Σέγκεν, εκ βάθρων αλλαγή της περιβαλλοντικής πολιτικής, υπέρβαση των ενδοευρωπαϊκών ανισοτήτων και της κρίσης του ευρώ.  

Αξίζει νομίζω να πω ότι το Ευρώ δεν αντιμετωπίζεται ως ένα πρόβλημα με τη δική του σχετική αυτονομία. Εντάσσεται οργανικά στη γενική πρόταση για την Ευρώπη της ισότητας και υπηρετεί τις αρχές και τους σκοπούς δημιουργίας και λειτουργίας μιας μετα- καπιταλιστικής κοινωνίας. Όμως δεν προτείνουν και δεν στοχεύουν στην κατάργηση του κεφαλαίου. Πάντως, μιλούν διεξοδικά και συγκεκριμένα για τον έλεγχο του κεφαλαίου από την κοινωνία και για  τον περιορισμό της εξουσίας του. Παράλληλα  δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην ανάπτυξη των διαφόρων μορφών της «εναλλακτικής μη- καπιταλιστικής οικονομίας… χωρίς τη χρήση του χρήματος». Συγχρόνως θέτουν το ερώτημα για «τα όρια των δομών της εναλλακτικής οικονομίας», που υπάρχουν σε διάφορες χώρες:  αγροτικοί παραγωγικοί συνεταιρισμοί, συνεταιρισμοί ενοικιαστών, κοινόβια κατειλημμένων σπιτιών και συνεταιρισμοί οικοδόμησης σπιτιών, κλπ. Μάλιστα, προχωρούν παραπέρα. Ρίχνουν τη σκέψη ότι «θα έπρεπε οι ορίζοντες της εναλλακτικής οικονομίας  να συνδεθούν με την προοπτική γενικής ανάκτησης των δημοσίων αγαθών» (σελ. 119)

 Με το βιβλίο τους αυτό οι συγγραφείς παρουσιάζουν τις βασικές συνιστώσες  της πρότασής τους για τη δημιουργία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Ευρώπης, στην οποία κεντρική θέση έχει το ζήτημα της πολιτικής αντιπροσώπευσης, με καθοριστικό τον  παρεμβατικό ρόλο του λαού σε μια αντίληψη που συνδυάζει την αντιπροσωπευτική με την άμεση δημοκρατία, τη δημιουργία μιας δημοκρατικά αυτοδιοικούμενης  οργάνωσης της κοινωνικής ζωής από τα εργατικά συμβούλια και μιας κοινωνικής υποκειμενικότητας απαλλαγμένης από κάθε εξουσιαστική σχέση, στη βάση της οποίας θα  είναι η αλλαγή του χαρακτήρα των σχέσεων εργασίας.

Στο βιβλίο τους μιλούν για την ανάγκη επεξεργασίας κοινού προγράμματος δράσης που στοχεύει στην υπέρβαση, την ανατροπή  του συστήματος, όμως δεν ξεκαθαρίζουν αν αυτό αφορά την  υπέρβαση του καπιταλιστικού συστήματος που βασίζεται στην εξουσία του κεφαλαίου.  Δεν κάνουν λόγο  για μετάβαση στο σοσιαλισμό αν και τα περισσότερα  στοιχεία του προτεινόμενου μοντέλου τους είναι σοσιαλιστικά.Το πρόγραμμα ανατροπής  περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα άμεσων δράσεων : «αργοί ρυθμοί εργασίας και λευκές απεργίες, αυθαίρετη μείωση των ωρών εργασίας, πικετοφορίες και συντονισμένες απεργιακές καμπάνιες, παρεμποδίσεις εισόδου, καταλήψεις εργοστασίων, δημαρχείων και πλατειών, καταλήψεις σπιτιών και αγροκτημάτων καθώς και το συντονισμό όλων αυτών των μορφών δράσης,  μέχρι και την πανευρωπαϊκή οργανωμένη γενική απεργία…» (σελ. 123).

Καίριας σημασίας ερώτημα είναι το ερώτημα του κοινωνικού υποκειμένου που θα επωμιστεί και θα φέρει σε πέρας όλο αυτό το έργο. Οι συγγραφείς του βιβλίου ξεκινώντας από τη θέση ότι «κατ’ αρχήν  το κλασικό υποκείμενο της παραδοσιακής Αριστεράς, η βιομηχανική εργατική τάξη, έχει εξαφανιστεί ως ηγετική  και πρωτοποριακή δύναμη» θέτουν το ερώτημα  για τα «νέα κοινωνικά υποκείμενα». Μετά από  μια σύντομη παρουσίαση και ανάλυση των αλλαγών που έχουν γίνει στο χώρο της εργασίας και στην κοινωνία  καταλήγουν στη διατύπωση της θέσης ότι δημιουργείται ένα νέο «Πολυσύμπαν» (Multiversum) των «εργαζομένων τάξεων και στρωμάτων» το οποίο διευρύνεται διαρκώς αγκαλιάζοντας ολοένα περισσότερα κοινωνικά στρώματα:. καταστραμμένα εργατικά νοικοκυριά, μόνιμα ανέργους, απαξιωμένους ειδικευμένους, φτωχούς ηλικιωμένους  που συντηρούνται με κοινωνικά επιδόματα,  μετανάστες χωρίς χαρτιά, καθώς και  σημερινούς εργάτες γνώσης με επισφαλείς θέσεις εργασίας  και στρατευμένους διανοούμενους. Στο Multiversum δεν συμπεριλαμβάνεται το στρώμα των διανοουμένων που έχουν υποταχθεί στην επιστημονικοποίηση των σφαιρών παραγωγής και κατανάλωσης Αυτοί έχουν χάσει τη σχετική αυτονομία και έχουν μετατραπεί σε «μαζικό στοιχείο της εργασίας της γνώσης». Οι συγγραφείς δίνουν έμφαση  στο νέο τύπο του στρατευμένου διανοούμενου  «από κάτω», του αντι-συστημικού εργάτη γνώσης. Πιστεύουν στη χειραφετητική δυναμική του Multiversum. Εκτιμούν ότι μέσα από τις μορφές διαμαρτυρίας και τις διαδικασίες μάθησης της κοινωνικής αντίστασης   θα μπορούσαν να προκύψουν συγκεκριμένες δομές αυτό – απελευθέρωσης που ανοίγουν το δρόμο, όπως λένε, για μία Ομοσπονδιακή Ευρώπη: οικοδόμηση κοινοτικών κέντρων συγκεντρώσεων και πολιτιστικών εκδηλώσεων, ανάληψη των κοινοτικών επιχειρήσεων μέριμνας και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, δημοκρατική αναδόμηση της υγειονομικής περίθαλψης και των κοινωνικών ταμείων με παράλληλη  οικοδόμηση των δομών της δημοκρατίας από τα κάτω προς τα πάνω…  (σελ. 123- 125).

Οι συγγραφείς στο βιβλίο τους αυτό  μιλούν για την Ευρώπη όμως η σκέψη τους δεν είναι εσωστρεφής, αυτοαναφορική.  Ενδιαφέρονται για την εξέλιξη του ευρύτερου κόσμου. «Η Ευρώπη της ισότητας, λένε, δεν επιτρέπεται να είναι κλειστός και στατικός συνασπισμός ισχύος. Θα πρέπει ν’ ανοιχθεί στα μεταναστευτικά ρεύματα, να συμμετάσχει ενεργά στην καταπολέμηση  της ιμπεριαλιστικής πολιτικής βίας και να συμβάλλει ουσιαστικά  στην υπέρβαση των παγκόσμιων ανισοτήτων», στη δημιουργία  μιας παγκόσμιας κοινωνίας της ισότητας (σελ. 121).

Για 'στημένο παιγνίδι τραπεζιτών και κυβέρνησης', έκανε λόγο ο Καμμένος | DefenceNet.gr

Για 'στημένο παιγνίδι τραπεζιτών και κυβέρνησης', έκανε λόγο ο Καμμένος.

Γιώργος Βήχας-καρδιολόγος: ΣΥΡΙΖΑ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΑΤΤΙΚΗΣ

Γιώργος Βήχας

Σε αυτές τις κρίσιμες εκλογές τίθεται σε όλους μας το ερώτημα: συνεχίζουμε με τις πολιτικές των τελευταίων πέντε χρόνων, πολιτικές που έχουν οδηγήσει την κοινωνία μας σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστική καταστροφή, πολιτικές που επιβλήθηκαν με το ψέμα και τον φόβο, πολιτικές που υπονομεύουν το μέλλον το δικό μας αλλά και των μελλοντικών γενεών; Η απάντηση φυσικά είναι ΟΧΙ! Ήρθε η ώρα της ανατροπής! Ήρθε η ώρα της επανάκτησης της Εθνικής μας κυριαρχίας, επανάκτησης της αξιοπρέπειας σε έναν λαό πληγωμένο και εξαθλιωμένο, ήρθε η ώρα της ελπίδας για ένα μέλλον που μας αξίζει και δικαιούμαστε.

Τα τελευταία χρόνια βίωσα στην πρώτη γραμμή τις επιπτώσεις των εγκληματικών πολιτικών στον χώρο της υγείας. Ανασφάλιστοι ασθενείς που τους στέρησαν το δικαίωμα στην υγεία με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε αναπηρία αλλά και στον θάνατο, ή που μετακύλυσαν το χρέος της νοσηλείας τους στην εφορία με αποτέλεσμα πολλοί συνάνθρωποί μας να είναι χρεωμένοι στο δημόσιο επειδή η κυβέρνηση με τις μνημονιακές πολιτικές τους στέρησε αρχικά την εργασία και κατόπιν την ασφαλιστική κάλυψη. Διάλυση της δημόσιας υγείας τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της δευτεροβάθμιας.

Σε αυτές τις κρίσιμες εκλογές συντάχτηκα με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ γιατί η πρώτη του προτεραιότητα είναι η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, γιατί συμφωνώ πως το χρέος μας δεν είναι βιώσιμο και το ''κούρεμα'' του αποτελεί το σημείο μηδέν για ανασυγκρότηση της χώρας και γιατί πιστεύω πως για τις εγκληματικές πολιτικές οι ευθύνες όλων αυτών που τις υλοποίησαν δεν είναι μόνο πολιτικές είναι και ποινικές και πρέπει όλοι αυτοί να λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη!

Δεν πιστεύω στη λογική της '' ανάθεσης'' με την ψήφο μας σε κόμμα ή σε πρόσωπα για την διαχείριση της εξουσίας, εκτός της ψήφου μας η ενεργός συμμετοχή όλων μας είναι απαραίτητη για την μεγάλη ανατροπή!
ΚΑΛΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Γιώργος Βήχας
Υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στο υπόλοιπο Αττικής

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα:

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1961. Είμαι γιατρός καρδιολόγος.

Σπούδασα στην Ιατρική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Εργάζομαι στο δημόσιο σύστημα πρωτοβάθμιας υγείας, στο ΠΕΔΥ Αγίου Δημητρίου (πρώην ΙΚΑ και ΕΟΠΥΥ) από το 1995.

Είμαι μέλος του ΔΣ του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών από τον Νοέμβριο του 2014.

Το 2011 όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι ανασφάλιστοι ασθενείς γεννήθηκε η ιδέα ενός κοινωνικού ιατρείου με σκοπό την παροχή δωρεάν ιατροφαρμακευτικής βοήθειας σε άπορους και ανασφάλιστους ασθενείς και τον Δεκέμβριο του 2011 μαζί με άλλους πολίτες δημιουργήσαμε το πρώτο κοινωνικό ιατρείο στην Αθήνα, το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.

Και ένα βίντεο από το συνέδριο Health Forward όπου παρουσίασα την τραγική κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας της χώρας μας https://www.youtube.com/watch?v=6jK8HeyWmNI
https://www.facebook.com/costas.tsiantis

Eric Toussaint- Θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ λογιστικό έλεγχο του χρέους;

Ερίκ Τουσέν – ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, ιδρυτής και πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM).

Του Eric Toussaint

Από τότε που προκηρύχτηκαν οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, η δυνατότητα του Σύριζα να βγει νικητής από τις κάλπες και να σχηματίσει κυβέρνηση παρουσιάζεται σαν απειλή στη κοινή γνώμη και ειδικά σε εκείνη της Ευρωζώνης. Και όμως, αυτοί που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου γνωρίζουν θαυμάσια πως ο Σύριζα έχει εξαγγείλει ότι δεν θα αναστείλει την αποπληρωμή του χρέους και δεν θα βγει από το Ευρώ όταν θα γίνει κυβέρνηση. Ο Σύριζα προτείνει την αναδιαπραγμάτευση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εύχεται να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Ωστόσο, ο Σύριζα δεσμεύεται να τερματίσει τα άδικα και αντικοινωνικά μέτρα που έλαβαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η Τρόικα.

Αυτή η καμπάνια για τις υποτιθέμενες απειλές που εκφράζει ο Σύριζα στοχεύει να φοβίσει τους Έλληνες ψηφοφόρους ώστε να παραιτηθούν από το δικαίωμά τους στην αλλαγή. Στοχεύει επίσης στη περίπτωση νίκης του Σύριζα να στρέψει ένα μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ενάντια στον ελληνικό Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς προκειμένου να αποτρέψει το ενδεχόμενο να κερδίσει το Podemos τις ισπανικές εκλογές το φθινόπωρο του 2015. Θα μπορούσαμε να έχουμε και άλλες εκπλήξεις σε χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σλοβενία ή Κύπρος αν οι πολίτες εκτιμήσουν ότι αξίζει το κόπο να προσπαθήσουν να αντικαταστήσουν μια υπερσυντηρητική καταστροφική πολιτική με μιαν αριστερή πολιτική. Οι ευρωπαίοι ηγέτες και τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα που τους υποστηρίζουν γνωρίζουν ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού της Ευρωζώνης κάνει αρνητικό απολογισμό των πολιτικών που ασκούνται τα τελευταία χρόνια και ψάχνει να βρει τρόπο για να στηρίξει δυνάμεις που τάσσονται υπέρ της αλλαγής. Η νίκη του Σύριζα στην Ελλάδα θα συνιστούσε μεγάλη απειλή για τα παραδοσιακά κόμματα, τόσο τα συντηρητικά όσο και τα «σοσιαλιστικά», που φοβούνται ότι η επιδημία θα μπορούσε να εξαπλωθεί και στην Ισπανία.

Το χρέος που ζητάνε από την Ελλάδα να αποπληρώσει αντιπροσωπεύει το 175% του εθνικού πλούτου που παράγεται ετησίως και αποτελεί ένα αφόρητο βάρος για τον ελληνικό λαό.

Τι θα γίνει αν όντας στη κυβέρνηση , ο Σύριζα αποφάσιζε να πάρει τοις μετρητοίς το άρθρο 7 ενός κανονισμού που υιοθετήθηκε το Μάη του 2013 από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αφορά τις χώρες που υποβάλλονται σε ένα σχέδιο διαρθρωτικής προσαρμογής; Συγκεκριμένα, πρόκειται για τη Πορτογαλία, την Ελλάδα και τη Κύπρο.

Το σημείο 9 του άρθρου 7 επιβάλλει στα κράτη που βρίσκονται σε καθεστώς διαρθρωτικής προσαρμογής να πραγματοποιήσουν πλήρη λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους προκειμένου να εξηγήσουν γιατί το χρέος αυξήθηκε υπερβολικά και να εντοπίσουν παρατυπίες. Ιδού το πλήρες κείμενο:  « Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία”(1).

Η ελληνική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά απέφυγε επιμελώς να εφαρμόσει αυτή τη διάταξη του κανονισμού για να αποκρύψει από τον ελληνικό πληθυσμό τις πραγματικές αιτίες της αύξησης του χρέους και τις παρατυπίες που συνδέονται με αυτήν. Το Νοέμβρη του 2012, το ελληνικό κοινοβούλιο στο οποίο κυριαρχούσε τότε η δεξιά είχε απορρίψει πρόταση του Σύριζα για τη συγκρότηση ερευνητικής επιτροπής για το χρέος, με 167 ψήφους κατά, 119 υπέρ και 0 αποχές.

Είναι ξεκάθαρο ότι μετά την ενδεχόμενη εκλογική νίκη του Σύριζα, μια κυβέρνηση που θα σχηματιστεί υπό την ηγεσία του θα μπορούσε θαυμάσια να πάρει τοις μετρητοίς την Ευρωπαϊκή Ένωση και να συγκροτήσει επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους (με συμμετοχή πολιτών) για να αναλύσει τη διαδικασία υπερβολικής χρέωσης της Ελλάδας, να εντοπίσει πιθανές παρατυπίες και να ταυτοποιήσει παράνομα, άνομα και απεχθή τμήματα …αυτού του χρέους.

Η συμμετοχή των πολιτών είναι καθοριστικής σημασίας σε μια διαδικασία λογιστικού ελέγχου που θέλει να είναι σοβαρή και ανεξάρτητη. Αξίζει λοιπόν να σημειωθεί ότι στο προαναφερθέντα κανονισμό της ΕΕ, στο άρθρο 8, συνιστάται η συμμετοχή «των κοινωνικών εταίρων και των αντιπροσωπευτικών οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών» στην επεξεργασία του «προγράμματος μακροοικονομικής προσαρμογής». Ένας λόγος παραπάνω για να τους κάνουμε να μετάσχουν ενεργά στο λογιστικό έλεγχο.

Ιδού ορισμένα στοιχεία κλειδιά που θα μπορούσαν να φωτιστούν από τη πραγματοποίηση του λογιστικού ελέγχου:

Το ελληνικό χρέος που αντιπροσώπευε το 113% του ΑΕΠ το 2009 πριν την έκρηξη της ελληνικής κρίσης και την επέμβαση της Τρόικας, η οποία κατέχει τα 4/5 αυτού του χρέους, έφτασε το 175% του ΑΕΠ το 2014. Κατά συνέπεια, την επέμβαση της Τρόικας ακολούθησε μια πολύ έντονη αύξηση του ελληνικού χρέους.

Από το 2010 και μέχρι το 2012, οι πιστώσεις που έδωσε η Τρόικα στην Ελλάδα χρησίμεψαν σε πολύ μεγάλο βαθμό για να εξοφληθούν οι κύριοι πιστωτές της Ελλάδας μέχρι εκείνη τη περίοδο, δηλαδή οι ιδιωτικές τράπεζες των κυριότερων οικονομιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρχής γενομένης από τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες (2). Περίπου το 80% του ελληνικού χρέους το κατείχαν το 2009 οι ιδιωτικές τράπεζες 7 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από μόνες τους, το 2009, οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες κατείχαν περί το 50% του συνόλου των τίτλων του ελληνικού χρέους.

Ένας λογιστικός έλεγχος του ελληνικού χρέους θα καταδείξει ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες αύξησαν πάρα πολύ τις πιστώσεις τους στην Ελλάδα ανάμεσα στα τέλη του 2005 και στο 2009 (οι πιστώσεις αυξήθηκαν πάνω από 60 δισεκατομμύρια ευρώ περνώντας από τα 80 δισεκατομμύρια στα 140 δισεκατομμύρια) χωρίς να λαβαίνουν υπόψη τη πραγματική ικανότητα της Ελλάδας να αποπληρώσει. Οι τράπεζες ενήργησαν τυχοδιωκτικά, βέβαιες καθώς ήσαν ότι οι ευρωπαϊκές αρχές θα έσπευδαν να τις βοηθήσουν σε περίπτωση που θα υπήρχαν προβλήματα.

Όπως διαφαίνεται πιο πάνω, ο λογιστικός έλεγχος θα καταδείξει ότι το σχέδιο της υποτιθέμενης διάσωσης της Ελλάδας, που κατέστρωσαν οι ευρωπαϊκές αρχές με τη βοήθεια του ΔΝΤ, χρησίμεψε στη πραγματικότητα για να επιτρέψει στις τράπεζες μερικών ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν αποφασιστική επιρροή στα ευρωπαϊκά όργανα να συνεχίσουν να αποπληρώνονται από την Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα μεταφέρουν το ρίσκο τους στα κράτη μέσω της Τρόικας. Δεν είναι η Ελλάδα που σώθηκε αλλά μάλλον μια χούφτα μεγάλων ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών που εδρεύουν κυρίως στις πιο ισχυρές χώρες της ΕΕ. Έτσι, οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες αντικαταστάθηκαν από την Τρόικα που έγινε ο κύριος πιστωτής της Ελλάδας από τα τέλη του 2010.

Ο λογιστικός έλεγχος θα αναλύσει κατά πόσο είναι νόμιμο και έννομο αυτό το σχέδιο διάσωσης. Είναι άραγε σύμφωνο με τις συμβάσεις της ΕΕ (ειδικά με το άρθρο 125 που απαγορεύει σε ένα κράτος μέλος να επωμιστεί τις οικονομικές δεσμεύσεις ενός άλλου κράτους μέλους); Άραγε τηρήθηκε η κανονική ευρωπαϊκή διαδικασία λήψης αποφάσεων; Οι δημόσιοι δανειστές του 2010 (δηλαδή, τα 14 κράτη μέλη που παραχώρησαν δάνεια στην Ελλάδα συνολικού ύψους 53 δισεκατομμυρίων ευρώ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κλπ) άραγε σεβάστηκαν την αρχή της αυτονομίας της θέλησης του δανειζόμενου, δηλαδή της Ελλάδας, ή μήπως επωφελήθηκαν από την απόγνωσή της μπροστά στις κερδοσκοπικές επιθέσεις των χρηματαγορών για να της επιβάλλουν συμβάσεις που αντιβαίνουν στο δικό της συμφέρον; Μήπως αυτοί οι δανειστές επέβαλαν λεόντειους όρους, ειδικά όταν απαιτούσαν υπερβολικά ποσοστά αποπληρωμής; (3) Άραγε τα 14 κράτη, μέλη που το καθένα τους χορήγησε διμερές δάνειο στην Ελλάδα, σεβάστηκαν τις νομικές και συνταγματικές διατάξεις της χώρας τους καθώς και εκείνες της Ελλάδας;

Πρέπει επίσης να γίνει ο λογιστικός έλεγχος της δράσης του ΔΝΤ. Γνωρίζουμε ότι μέσα στους κόλπους της ηγεσίας του ΔΝΤ πολλοί εκτελεστικοί διευθυντές (ο Βραζιλιάνος, ο Ελβετός, ο Αργεντινός, ο Ινδός, ο Ιρανός, ο Κινέζος, ο Αιγύπτιος) είχαν εκφράσει πολύ μεγάλες επιφυλάξεις για το δάνειο που παραχώρησε το ΔΝΤ τονίζοντας συγκεκριμένα ότι, με δεδομένες τις πολιτικές που της επιβάλλονταν, η Ελλάδα δεν θα ήταν σε θέση να το εξοφλήσει (4). Μήπως η ελληνική κυβέρνηση, σε συμπαιγνία με τον τότε Γενικό Διευθυντή του ΔΝΤ, είχε ζητήσει από τη διοίκηση την επιφορτισμένη με τις στατιστικές να παραχαράξει τα σωστά στοιχεία για να παρουσιάσει μια οικονομική κατάσταση τόσο κακή που θα επέτρεπε στο ΔΝΤ να ξεκινήσει σχέδιο διάσωσης; Αρκετοί ανώτερα στελέχη του δημοσίου βεβαιώνουν ότι αυτό όντως συνέβη.

Μήπως η ΕΚΤ υπερέβη σε πολύ μεγάλο βαθμό τη δικαιοδοσία της απαιτώντας από το ελληνικό κοινοβούλιο να νομοθετήσει για το δικαίωμα στην απεργία ή για τον ορισμό των μισθολογικών επιπέδων;

Το Μάρτη του 2012, η Τρόικα οργάνωσε μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που παρουσιάστηκε εκείνη την εποχή ως επιτυχία. Ας θυμηθούμε ότι ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είχε αναγγείλει στις αρχές Νοεμβρίου 2011 και την παραμονή μιας συνάντησης του G20, τη πρόθεσή του να οργανώσει τον Φεβρουάριο του 2012 δημοψήφισμα για αυτή τη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που προετοίμασε η Τρόικα. Κάτω από τη πίεση της Τρόικας, αυτό το δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ και ο ελληνικός λαός είδε να του στερούν το δικαίωμα να αποφανθεί για τα νέα χρέη. Τα μεγάλα ΜΜΕ αναπαρήγαγαν το επιχείρημα ότι η αναδιάρθρωση επέτρεπε να μειωθεί κατά 50% το ελληνικό χρέος. Στη πραγματικότητα, το ελληνικό χρέος είναι μεγαλύτερο το 2015 από ό,τι ήταν το 2011, τη χρονιά που προηγήθηκε της μεγάλης διαγραφής του υποτιθέμενου 50%. Ο λογιστικός έλεγχος θα καταδείξει ότι αυτή η επιχείρηση αναδιάρθρωσης που συνιστούσε μια τεράστια εξαπάτηση συνδεόταν με το βάθεμα των πολιτικών που αντιβαίνουν στο συμφέρον της Ελλάδας και του πληθυσμού της.

Ο λογιστικός έλεγχος πρέπει επίσης να εκτιμήσει κατά πόσο οι αυστηροί όροι που επέβαλε η Τρόικα στην Ελλάδα σε αντάλλαγμα για τις πιστώσεις που της παραχωρήθηκαν συνιστούν μια χαρακτηριστική παραβίαση μιας σειράς συμβάσεων και συνθηκών που οφείλουν να σέβονται οι δημόσιες αρχές τόσο της πλευράς των πιστωτών όσο και εκείνης του δανειζόμενου, δηλαδή της Ελλάδας. Ο καθηγητής νομικής Andreas Fischer-Lescano, για λογαριασμό του Εργατικού Κέντρου της Βιέννης (5) απέδειξε χωρίς καμιά αμφιβολία ότι τα προγράμματα της Τρόικας είναι παράνομα σύμφωνα με το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο. Τα μέτρα που προβλέπονταν από τα προγράμματα προσαρμογής και τα οποία επιβλήθηκαν στην Ελλάδα καθώς και οι συγκεκριμένες πολιτικές που αποτελούν τις άμεσες συνέπειές τους παραβιάζουν μια σειρά θεμελιωδών δικαιωμάτων όπως το δικαίωμα στην υγεία, στη μόρφωση, στη στέγαση, στη κοινωνική ασφάλιση, σε ένα δίκαιο μισθό αλλά και την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και τη συλλογική διαπραγμάτευση. Όλα αυτά τα δικαιώματα προστατεύονται από πολυάριθμα νομικά κείμενα σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο όπως από τη Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ευρωπαϊκή κοινωνική Χάρτα, τις δυο Συμβάσεις του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη Χάρτα του ΟΗΕ, τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού, τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, αλλά και από τις συμβάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ) που έχουν καθεστώς γενικής αρχής του δικαίου (PGD). Ο κατάλογος των άρθρων που παραβιάστηκαν από τα Μνημόνια που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, και που κατάρτισε με κάθε λεπτομέρεια ο καθηγητής Ficher-Lescano, είναι εντυπωσιακός και εμπλέκει τη νομική ευθύνη των οντοτήτων που συγκροτούν την Τρόικα ή που δημιουργήθηκαν από αυτήν (για παράδειγμα, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας).

Ο λογιστικός έλεγχος θα πρέπει να εξακριβώσει αν, όπως το επιβάλλει ο προαναφερθείς Κανονισμός (ΕΕ) Νο 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2013, τα «πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής σέβεται πλήρως το άρθρο 152 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 28 της χάρτας θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Ο λογιστικός έλεγχος πρέπει επίσης να εξακριβώσει κατά πόσο τηρείται το ακόλουθο εδάφιο του Κανονισμού: ««Οι προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης που καθορίζονται στο πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής λαμβάνουν υπόψη την ανάγκη να εξασφαλίζονται επαρκή μέσα για τις θεμελιώδεις πολιτικές, όπως είναι η εκπαίδευση και η δημόσια υγεία». Πρέπει επίσης να εξακριβωθεί κατά πόσο εφαρμόζεται η εξής θεμελιώδης αρχή του Κανονισμού: ««Σύμφωνα με το άρθρο 9 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ένωση πρέπει να λαμβάνει υπόψη κατά τον καθορισμό και την εφαρμογή των πολιτικών και των δράσεων της, τις απαιτήσεις που συνδέονται με την προαγωγή ενός υψηλού επιπέδου απασχόλησης, με την εξασφάλιση επαρκούς κοινωνικής προστασίας, με την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς και με το δικαίωμα στην εκπαίδευση υψηλού επιπέδου, στη κατάρτιση και στη προστασία της ανθρώπινης υγείας».

Πρέπει να γίνει αντιπαραβολή των προαναφερθέντων με την έκθεση αξιολόγησης της εφαρμογής του δεύτερου προγράμματος διαρθρωτικής προσαρμογής που δημοσιεύθηκε τον Απορίλιο του 2014 από τις αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΕ και στο οποίο οι συντάκτες του χαιρετίζουν τη μείωση κατά 20% των θέσεων εργασίας στο ελληνικό δημόσιο (6). Σε ένα πλαίσιο με τίτλο οι «επιτυχίες του οικονομικού προγράμματος προσαρμογής» («Success stories of the Economic Adjustment Programme»), μπορούμε να διαβάσουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας επέτρεψαν να μειωθεί ο νόμιμος ελάχιστος μισθός και ότι καταργήθηκαν 150.000 θέσεις εργασίας στη δημόσια διοίκηση («decrease in general government employment by 150.000», σελ.10).

Ο λογιστικός έλεγχος θα πρέπει να μπορέσει να δείξει ξεκάθαρα ότι τα μέτρα που έχουν υπαγορεύσει οι πιστωτές συνιστούν προφανή πισωγυρίσματα της άσκησης των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και χαρακτηριστική παραβίαση μιας σειράς συμβάσεων. Μπορούν να ταυτοποιηθούν σημαντικές παρατυπίες. Κατά συνέπεια, η επιτροπή που θα επωμιστεί να διεξαγάγει το λογιστικό έλεγχο θα μπορεί να εκφέρει τεκμηριωμένη γνώμη για το κατά πόσο το χρέος που έχει συνάψει η Ελλάδα με την Τρόικα είναι νόμιμο, άνομο ή άκυρο.

Σημειώσεις:

(1) Κανονισμός (ΕΕ) Νο 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2013 σχετικά με την οικονομική και δημοσιονομική επιτήρηση των κρατών μελών της Ευρωζώνης που γνωρίζουν ή κινδυνεύουν να γνωρίσουν σοβαρές δυσκολίες από την άποψη της οικονομικής τους σταθερότητας http://eur-lex.europa.eu/legal-content/FR/TXT/?uri=uriserv:OJ.L_.2013.140.01.0001.01.FRA

(2) C. Lapavitsas, A. Kaltenbrunner, G. Lambrinidis, D. Lindo, J. Meadway, J. MIchell, J.P. Painceira, E. Pires, J. Powell, A. Stenfors, N. Teles: «The eurozone between austerity and default», September 2010. http://www.researchonmoneyandfinance.org/index.php/publication/eurozone-reports/33-second-rmf-report-on-the-eurozone-crisis-eurozone-between-austerity-and-default. Βλέπε επίσης Eric Toussaint « Grèce-Allemagne : qui doit à qui ? (2) Créanciers protégés, peuple grec sacrifié », publié le 8 octobre 2012, http://cadtm.org/Grece-Allemagne-qui-doit-a-qui-2

(3) Τα απαιτούμενα επιτόκια που κυμαίνονταν μεταξύ 4% και 5,5% το 2010-2011 έπεσαν περίπου στο 1% το 2012 μετά από τις διαμαρτυρίες που έγιναν από πολλές πλευρές (συμπεριλαμβανομένης και της ιρλανδικής κυβέρνησης στην οποία είχε επίσης επιβληθεί ένα πολύ υψηλό επιτόκιο από τα τέλη του 2010). Ρίχνοντας πολύ τα επιτόκια, τα 14 κράτη μέλη αναγνώρισαν ντε φάκτο ότι τα προηγούμενα επιτόκια ήταν υπερβολικά.

(4) Βλέπε τις αποκαλύψεις που έκανε η Wall Street Journal: http://blogs.wsj.com/economics/2013/10/07/imf-document-excerpts-disagreements-revealed/. Eπίσηςhttp://greece.greekreporter.com/2013/10/08/secret-imf-report-shows-greek-bailout-worries/

(5) Βλέπε την έκθεση του «Human Rights in Times of Austerity Policy», που δημοσιεύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2014, και είναι διαθέσιμη στο http://www.etui.org/content/downloa…).pdf.

(6) European Commission, Directorate-General for Economic and Financial Affairs. The Second Economic Adjustment Programme for Greece, Fourth Review-April 2014, p.3.

Βλέπε:http://ec.europa.eu/economy_finance/publications/occasional_paper/2014/pdf/ocp192_en.pdfΗ έκθεση περιλαμβάνει 304 σελίδες

Dimitris Konstantakopoulos: DEBT WARS AND THE FATE OF EUROPE

DEBT WARS AND THE FATE OF EUROPE.

Χρυσόστομου Λουκά -Καταιγιστικές οι εξελίξεις στον παγκόσμιο ενεργειακό πόλεμο που μαίνεται από το 2014 και έχει έρθει πλέον για τα καλά και στην Ευρώπη

Πως ο Πούτιν σφράγισε τη θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη

 http://www.stokokkino.gr/article/1000000000002961/Pos-o-Poutin-sfragise-ti-thesi-tis-Elladas-stin-eurozoni