«Πήγαιναν οι αμαθείς κοντά του κι έδρεπαν ακόμη μεγαλύτερη αμάθεια». Τζον Απντάικ, Το παζάρι στο άσυλο

https://www.in.gr/2019/11/22/apopsi/koultoura-tis-amatheias/?fbclid=IwAR2X3E-U_a2XqXLphHXB22SaBqRmsIcxPx26D9ZIF-ZpxnRVlFTxhb80VZo

ΤΖΩΝ ΚΕΝΕΝΤΙ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΪΝΤΑΝΑΣ

John F. Kennedy (29 Μαΐου1917 - 22 Νοεμβρίου 1963) Looking back at the assassination of John F. Kennedy

JohnF.Kennedy (29 Μαΐου1917-22 Νοεμβρίου 1963) -ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: ΕΝΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΤΑΙ! κατά την επίμονη ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΤΟΥ με τους τραπεζίτες (FED) [1, 2],  τους στρατοκράτες [3, 4] κι έναν πανίσχυρο μηχανισμό που απλώνεται ανά την υφήλιο και έχει αυτονομηθεί από την πολιτική αξιώνοντας να της επιβληθεί με κάθε μέσο[5]. 
Θυσιάστηκε για την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη Δημοκρατία και την παγκόσμια ειρήνη. Ωστόσο, ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΑΡΑΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑΒΟΥΝ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ.

Στον μηδενιστικό ή ισοπεδωτικό τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη διανόηση και Πολιτική είδε τον J F.K θεωρώντας τον απλά ως έναν από τους μεταπολεμικούς αμερικανούς προέδρους, η απάντησή μας είναι ένα τραγούδι του Μενιδιάτη (εδώ, https://www.youtube.com/watch?v=326fcx05IQw ) και ιδιαίτερα ο λόγος του Φιντέλ Κάστρο την επομένη της δολοφονίας:  (http://educationforum.ipbhost.com/…/18765-fidel-castros-sp…/). 

Πηγές και Ντοκουμέντα:

[1] Tι είναι η FED, δες εδώ:  http://heltios-economy.blogspot.gr/2013/02/greg-hobbs-what-is-federal-reserve-bank.html?spref=bl

[2] Πρόεδρος Kennedy Vs Ομοσπονδιακή Τράπεζα, JFK Vs The Federal Reserve (Το Εκτελεστικό Διάταγμα 11110), εδώ:

http://heltios-economy.blogspot.gr/2013/02/kennedy-vs-jfk-vs-federal-reserve.html?spref=bl

[3] Η ομιλία  του στο American University για την ειρήνη. Κείμενο:  https://www.jfklibrary.org/archives/other-resources/john-f-kennedy-speeches/american-university-19630610?fbclid=IwAR2tqhRIApTke_vUGq3lNsIbOimMmwzzIMcJMxEB-I3gsCTL2dBzPV3MKEw  Βίντεο εδώ:  https://www.youtube.com/watch?v=0fkKnfk4k40 

Τι είδους ειρήνη προσωπικά εννοώ; Τι είδους ειρήνη αναζητούμε; Όχι μια Pax Americana επιβαλλόμενη στον κόσμο από τα αμερικανικά όπλα του πολέμου. Όχι την ειρήνη του τάφου ή την ασφάλεια του σκλάβου. Μιλάω για πραγματική ειρήνη, το είδος της ειρήνης που κάνει τη ζωή στη γη ν’ αξίζει να τη ζήσεις, το είδος που επιτρέπει στους άνδρες και τα έθνη ν’ αναπτύσσονται και να ελπίζουν και να οικοδομούν μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους - όχι απλά ειρήνη για τους Αμερικανούς αλλά ειρήνη για όλους τους άνδρες και τις γυναίκες - όχι απλά ειρήνη για τους δικούς μας καιρούς αλλά ειρήνη για πάντα. John F. Kennedy, Commencement Address at American University, June 10, 1963

• "What kind of peace do I mean and what kind of a peace do we seek? Not a Pax Americana enforced on the world by American weapons of war. Not the peace of the grave or the security of the slave. I am talking about genuine peace, the kind of peace that makes life on earth worth living, and the kind that enables men and nations to grow, and to hope, and build a better life for their children—not merely peace for Americans but peace for all men and women, not merely peace in our time but peace in all time."

[4] Η σχέση του με τον Νικήτα Χρουτσώφ και η συμφωνία για τον πυρηνικό αφοπλισμό, εδώ: http://www.rollingstone.com/politics/news/john-f-kennedys-vision-of-peace-20131120

[5] Η καταγγελία του μηχανισμού και το κάλεσμα του λαού για τη στήριξη της Δημοκρατίας (ομιλία προς τους εκπροσώπους του τύπου),  https://www.youtube.com/watch?v=zdMbmdFOvTs .  Μερική μετάφραση  εδώ: 

“Η λέξη μυστικότητα είναι αποκρουστική σε μια ελεύθερη και ανοικτή κοινωνία και είμαστε ως άνθρωποι, τόσο εκ φύσεως όσο και ιστορικά, αντίθετοι στις «μυστικές κοινωνίες», στους «μυστικούς όρκους» και στα «μυστικά σχέδια» Γιατί βρισκόμαστε αντιμέτωποι παντού σε όλο τον κόσμο με μια μονολιθική και αδίστακτη συνωμοσία η οποία χρησιμοποιεί κυρίως μυστικά τεχνάσματα για να διευρύνει τη σφαίρα  επιρροής της, στηριζόμενη  στο συγκεκαλυμμένο αντί του ξεκάθαρου,   στην ανατροπή αντί των εκλογών, στον εκφοβισμό αντί της ελεύθερης επιλογής, στους γορίλες της νύχτας παρά στους στρατιώτες της μέρας. Είναι ένα σύστημα που έχει επιστρατεύσει τεράστιους υλικούς και ανθρώπινους πόρους στενά δεμένους μεταξύ τους, μια ιδιαίτερα αποδοτική μηχανή που συνδυάζει  στρατιωτικές, διπλωματικές, διανοουμενίστικες, οικονομικές, επιστημονικές και πολιτικές διαδικασίες. Οι προετοιμασίες της κρύβονται, δεν δημοσιεύονται. Τα λάθη της θάβονται, δεν ανακοινώνονται. Οι διαφωνούντες σ' αυτή εξαφανίζονται, δεν εκτιμούνται. Καμιά δαπάνη δεν εξετάζεται, κανένα μυστικό δεν αποκαλύπτεται. Γι αυτό ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων θεώρησε έγκλημα για οποιοδήποτε πολίτη τη μη συμμετοχή του στα κοινά. Ζητώ τη βοήθειά σας στον τεράστιο άθλο της ενημέρωσης και της αφύπνισης των Αμερικανών. Είμαι βέβαιος πως με τη βοήθειά σας ο άνθρωπος θα μείνει αυτό που γεννήθηκε να είναι: Ελεύθερος και ανεξάρτητος’’ (John  Kennedy, δολοφονημένος πρόεδρος των ΗΠΑ, 22 Νοεμβρίου 1963).

Δρ. Μάνος Δανέζης "Η Κοσμολογία του Riemann &... " Πολυτεχνική Σχολή Α.Π...

Αλβανός δημοσιογράφος ξαφνιάζει: «Είναι ήρωας ο Κωνσταντίνος Κατσίφας – Είμαι με τους Έλληνες»

Σάββας Καλεντερίδης

14 λεπτά · 

Αλβανός δημοσιογράφος ξαφνιάζει: «Είναι ήρωας ο Κωνσταντίνος Κατσίφας – Είμαι με τους Έλληνες»

Ένας Αλβανός δημοσιογράφος προκάλεσε έκπληξη και θαυμασμό με την δημόσια τοποθέτησή του
Δείτε αναλυτικά τη δήλωση στην οποία προέβη:
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΣΙΦΑ

INFOGNOMONPOLITICS.BLOGSPOT.COM

Αλβανός δημοσιογράφος ξαφνιάζει: «Είναι ήρωας ο Κωνσταντίνος Κατσίφας – Είμαι με τους Έλληνες»

Vassilis Tsabropoulos

Vassilis Tsabropoulos

28 λεπτά · 

Αναρωτιέμαι τι θα γίνει τελικά με τους διορισμένους ευπατρίδες, τους δήθεν προστάτες των ιδεών και των θεσμών, τους ευαισθητοποιημένους συμπολίτες μας, που πυροβολούν απρόσκοπτα ο,τι απομένει ως μοναδική εικόνα θετικού προσήμου προβολής της χώρας μας στον κόσμο.

Σκέψεις μου, επ' αφορμη πολλών άτυχων και βιαστικων σχολίων σε ανάρτηση της πρόσφατης συνέντευξης του κυρίου Καβάκου, ο οποίος ευθαρσώς, κατά τη γνώμη μου, περιέγραψε, με τον επιλεγμένο προσωπικο του τρόπο, ένα μεγάλο μέρος της αναπαραστατικης πραγματικότητας που βιώνουμε στη χώρα μας.
Η ευκολία της διαμαρτυρίας των "μη μαρτύρων" που ομολογούν από το πληκτρολόγιο του υπολογιστή τους, την αλήθεια της μουσικής, χωρίς τη γνώση, χωρίς τη θυσία της ασκητικής αφιέρωσης, χωρίς τη μετοχή στο σημαινόμενο της τέχνης, καταδεικνύει την πνευματική ένδοια η οποία οδηγεί σε μια εκούσια πανηγυρική νάρκη την κοινωνία μας, σε μια διαρκή παραισθητικη ύπνωση στο όνομα των ήδη παρερμηνευμενων και βίαια κακοποιημένων εννοιών.
Μόνο η μετοχή ως εμπειρία ορίζει τη βιωματική σχέση που μέσα από αυτήν αναδύεται η γνώση, ως αγαθό.
Υπό αυτή την προϋπόθεση, το δικαίωμα της γνώμης, αναδύεται μέσα από την κατάκτηση της γνώσης, η οποία στηρίζεται αναντίρρητα στην εμπειρική μετοχή του ατόμου.
Ας αρκεστουν οι ομολογητές των dislikes και των citati στην διαδικασία πρωτίστως της μαθησιακης κατανόησης της έννοιας της μουσικής και ας αφήσουν να μιλούν αυτούς που μέσα από το έργο τους και τη γνώση τους έχουν βιώσει την αλήθεια του επίπονου και μοναχικού δρόμου της μαρτυρίας της μουσικής.

32Εσείς και 31 ακόμη

2 σχόλια

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποιήστε

Σχόλια

• 

  Angie Giotakou Με όλο το θάρρος δε χρειάζεται να παραμένετε τόσο ευγενικός .... γτ η ευγένεια είναι κ αυτή καταδικαστέα στην πνευματική τύφλωση της χώρας μας...χρειάζεται από εσάς ο λόγος μα είναι κοφτερός κ οξύς οσο κ η σκέψη σας . Σ ότι μπορεί να σωθεί αν μπορεί .

  • Μου αρέσει!
  •  · Απάντηση
  •  · 14 λεπ.
  • Ενεργός τώρα

    Vassilis Tsabropoulos Angie Giotakou Σας ευχαριστώ για το σχόλιό σας, αλλά δεν θα μπορούσα να εκφραστώ με τρόπο διαφορετικό. Αλλιώς θα ήμουν κάποιος αλλος. Η οξύτητα από μόνη της δεν αρκεί αν δεν περιέχει ουσία και αληθεια. Και η ευγένεια επισης μπορεί να είναι περισσότερο αποτελεσματική- έστω και αν σε κάποιες συνειδήσεις μοιάζει ως λιγότερο εκκωφαντική ως προς τα ένστικτα δικαίωσης.

Βασίλη ΣτοϊλόπουλουΈρχεται «νέος» διχασμός;

ardin-rixi.gr

1 ώρα · 

του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Ο διευθυντής της «Καθημερινής» Αλέξης Παπαχελάς ανησυχεί μήπως η χώρα ξαναζήσει αυτό για το οποίο σαν έθνος είμαστε «πολύ επιρρεπείς» (1*). Έναν νέο διχασμό. Αυτή τη φορά για την επέτειο από τα 200 χρόνια της εθνικής μας ανεξαρτησίας - και μάλιστα μέσα σε περιβάλλον «αφόρητα τοξικό».

Χωρίς να κάνει καμιά αναφορά στην απαράδεκτα μονομερή Επιτροπή «Ελλάδα 2021» των Μητσοτάκη-Αγγελοπούλου ή στα 31 πρόσωπα που την συγκροτούν (σχεδόν όλα της εθνομηδενιστικής αντίληψης), διαισθάνεται ότι αυτή η υπόθεση,όπως την οραματίζονται οι ελληνικές ελίτ, με τη «Νέα Πατριδογνωσία» (Γ. [ 242 more words ]

http://ardin-rixi.gr/archives/213959

ARDIN-RIXI.GR

Έρχεται «νέος» διχασμός;

Μαρία Παπαγεωργίου - Roads

Στίχοι | Μουσική: Portishead
(Andrian Francis Utley, Beth Gibbons, Geoffrey Paul Barrow) από το δίσκο "Dummy" (1994) Ohh, can't anybody see We've got a war to fight Never found our way Regardless of what they say How can it feel, this wrong From this moment How can it feel, this wrong Storm.. in the morning light - I feel No more can I say Frozen to myself I got nobody on my side And surely that ain't right And surely that ain't right Ohh, can't anybody see We've got a war to fight Never found our way Regardless of what they say How can it feel, this wrong From this moment How can it feel, this wrong

H συγκλονιστική απάντηση του Νάνου Βαλαωρίτη για την ελληνική ψυχή και δύο ποιήματα Σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία

20 ώρες · 

HUFFINGTONPOST.GR

H συγκλονιστική απάντηση του Νάνου Βαλαωρίτη για την ελληνική ψυχή και δύο ποιήματα

Σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία τον Ιούνιο του 2013, ο μεγάλος συγγραφέας, ποιητής και διανοούμενος, απαντούσε: Γιατί οι Γερμανοί και γιατί εμάς τους Ελληνες;

Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.

Αθήνα 16 Νοεμβρίου 1973

Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια
ωραία παιδιά δικά μας με τη μεγάλη θλίψη των ανδρείων
αψήφιστοι, όρθιοι στα Προπύλαια στον πέτρινο αέρα, έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι
πως μεγαλώνει το μπόι, το βήμα κι η παλάμη του ανθρώπου

17 Νοεμβρίου

Βαριά σιωπή διάτρητη απ΄τους πυροβολισμούς, πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι,
ποιός θα πει περιμένω μέσα απ το μέσα μαύρο.
Μικροί σχοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια μ΄έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο,
κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί και το μοναχικό σκυλί στ΄ αποκλεισμένα προάστια
ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω απ΄τα καπνισμένα αγάλματα
κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη στις λεωφόρους
πάνω απ΄τα τανκς μέσα στους σκόρπιους πυροβολισμούς..
Πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε; πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;

Κάλαμος 18 Νοεμβρίου

Ηλιόλουστη μέρα. Κάλαμος.
Η θάλασσα, σπουργίτια στον ελαιώνα
Κάλεσμα. Πρόκληση. Κάλλος. Μακρινή προδομένη μακαριότητα
α εσύ δραπέτη λιποτάκτη κρυμμένε ανάμεσα στ΄ αγάλματα, πίσω απ΄τ΄ αγάλματα
μέσα στ΄αγάλματα, αγάλματα κούφια χωρίς χέρια, χωρίς πέος,
χωρίς αμπελόφυλλα
αρνήσου, αρνήσου, όχι να ξεχαστείς και να ξεχάσεις το δένδρο το πουλί το γαλάζιο
αμαρτία, αμαρτία, πως μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε εσείς, ο ίδιος ο έρωτας
κι ο έρωτας αμαρτία, Ελένη, Μάρω, Ηλέκτρα, Δήμητρα, παιδιά μας, τα παιδιά μας
πόσες γενιές παιδιά μας σε αδιαίρετο χρόνο χωρίς χρόνο
στα στάχυα και στα σύρματα στη γραφομηχανή, στον τηλεβόα
έρωτές μας, παιδιά μας,σκοτωμένα παιδιά μας, έρωτές μας
Για τίποτε άλλο να μην έχουμε μάτια παρά μόνο για σας. Τιποτ΄άλλο.
Ω! ανήμπορο ποίημα, ανήμπορο, ανήμπορο, ατελέσφορο
επάνω από δύο στίχους σταυρωμένους σταυρώνω τα χέρια και σωπαίνω
βράχος, το μέγα κόκκινο, δεύτερη πόρτα, πέμπτη πόρτα κι η δωδέκατη κλεισμένη
χτύπημα της γροθιάς στον τοίχο χτύπημα της πέτρας στην πέτρα
-μ΄ακούς; άκουσέ με, εγώ σ΄ακούω,
δύο σιωπές κάνουν μια φωνή κι ένα μεγάλο τεντωμένο χέρι.

Αθήνα 19 Νοεμβρίου

Με τους αγκώνες στηριγμένους στην ποίηση, με τα μάτια κλεισμένα στις παλάμες
ακούω τη φωτιά. Ανεβαίνει. Σκοτωμένοι επί τόπου μπροστά στο παράνομο μικρόφωνο
κι η φωνή τους ακόμα.. – Αδέρφια, αδέρφια, πάνω απ΄το αίμα τους, με το αίμα τους
πάνω από την αγρυπνισμένη Αθήνα
Πως μπορείτε λοιπόν; Πως μπορείτε;

20 Νοεμβρίου

Μάζεψαν τα οδοφράγματα, πλύναν τα αίματα, τα μισά παιδιά πήγαν σχολείο
οι γυναίκες βγήκαν για ψώνια, στη γωνιά ένα καμένο αυτοκίνητο
πλύναν τα ρούχα τ΄απλώσαν στις ταράτσες μυστικά-μυστικά μη φανούνε σαν άλλες σημαίες
κλειστά νοικοκυριά, το κρεμμύδι, η πατάτα, το λάδι
το αλάτι χυμένο στο δρόμο το ίδιο και τ΄αλεύρι,
μες στο ψυγείο το κόκκινο πουλί μ΄όλα του τα φτερά
Απ΄το θάνατο αρχίζουμε – έτσι έλεγε- απ΄το θάνατο αρχίζουμε πάλι
επάνω από τη μεγάλη γκρεμισμένη σκάλα
“τι να κάνουμε -είπε- να ξεχαστούμε; θα ξεχάσουμε πάλι;
Σκεπασμένοι στην τρύπια κουβέρτα ως πάνω στα μάτια
λίγο λίγο θα βγάλεις το ΄να πόδι δοκιμάζοντας τον αέρα τη σιωπή το σκοτάδι
αργότερα τα χέρια, τελευταίο το κεφάλι.
Απέναντι η καρέκλα, τα τσιγάρα τα σπίρτα και το φως κολλημένο στον
τοίχο μια τεράστια κίτρινη αφίσα
Ώρα μεγάλη! ώρα σκληρή! ώρα αδειασμένη απ΄την δειλή μακροθυμία των στίχων
εδώ ό,τι πια θα πει θα ΄ναι το αίμα
Ω! κακόφημη ζωή ληστεμένη

22 Νοεμβρίου

Αργά που μεγαλώνει το μαχαίρι, αυτός που σιωπεί
δεν είναι που δεν έχει τίποτα να πει
δεν είναι τα δώδεκα καρφιά στον τοίχο, η ακρίδα στο ποτήρι
είναι που περιμένει να ξεσφίξουν τα σαγόνια του...

Γιάννης Ρίτσος
.
.
Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.