Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου 2024

Κεντρικό δελτίο ειδήσεων 20/09/2024 | OPEN TV

Ρωσικά ΜΜΕ Καταστρέφονται αποθήκες, αεροδρόμια και λιμάνια σε Οδησσό και...

Nights in White Satin - Performance in the Castle of Ioannina, Greece

Χρήστος Γιανναράς- fractal

https://www.fractalart.gr/christos-giannaras/ 

ΚΟΙΤΑ ΚΙ ΕΜΕΝΑ. Μια νέα σύνθεση του Κώστα Τσιαντή

Στέφανος Τραχανάς. «Επιστήμη και Δημοκρατία σε ανήσυχους καιρούς. Η νέα δίκη του Γαλιλαίου»

 https://cup.gr/book/o-kyklos/

Ο ΚΥΚΛΟΣ - Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
cup.gr
Ο ΚΥΚΛΟΣ - Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
Πώς συμβαίνει και σε μια εποχή υποτιθέμενου θριάμβου της επιστήμης, ένας διαρκώς μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων να παραδίδονται χωρίς ­αντίσταση στις πιο

Wintersun - Darkness And Frost & Time

Darkness and frost are starting to reach
The heart of this land with a cold disease
Sleep now for a while before the storm awakes
And one day it will reward you for the burden of wait
The roots go deep into the frozen dead ground
Listen to the land of snow, it makes no sound
For ages searching the warmth of the sun
If it never finds me, I can die as one
Time will go on and we are drifting away in the night
I've been searching so long, but I will find you even if it takes my whole life
But tonight I feel so alone and I know that you are forever gone
Oh time, don't fade away when I need you here, oh please don't leave me now
Time
Time fades away (fades away)
When time fades away
And I'll never be the same
Time! Time! Time! Time!
You want so much from me - I feel nothing but grief and despair
How can I make you feel again - All my dreams are just visions I can't bear
You want something that I can't give - I cannot keep living in this bitter dream
And I don't care anymore
It feels like my life is ending
Oh, another year gone by
But nothing has changed in my life
And time goes on forever and ever
And it waits for no one
Time will go on, and we are drifting away in the night
I've been searching so long, but I will find you even if it takes my whole life
But tonight I feel so alone and I know that you are forever gone
Oh time, don't fade away when I need you here, oh please don't leave me now
(Oh please don't leave me now!)
Time fades away
And I fade away
And I'll never be the same
Time fades away (fades away)
When time fades away
And I'll never feel the same
And I fade away
When time fades away
And I'll never feel the same

Wintersun - Time (TIME I Live Rehearsals At Sonic Pump Studios) REMASTER

Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2024

Οι οικογένειες των Ρώσων διπλωματών στις ΗΠΑ αποχωρούν εκτάκτως από την ...

Time an ilussion created by entanglement

 

be moving in a different direction through time.
Loaded100.00%
Current Time 1:11
Duration 1:21
Indy 100
New Theory May Finally Put the Time Travel Debate to Bed
0
View on WatchView on Watch

Anew theory suggests that time might not be a fundamental aspect of our universe but rather an illusion created by quantum entanglement.

Quantum entanglement occurs when particles become interconnected in such a way that the state of one instantly influences the state of another, regardless of distance.

According to this theory, the perception of time emerges from the entanglement of objects with a reference clock. Consequently, without this entanglement, the universe would appear static and unchanging to an external observer.

This idea challenges traditional views shaped by general relativity, where time is intertwined with the fabric of space and influenced by gravity.

However, in the realm of quantum mechanics, time does not exhibit the same flexibility. Researchers argue that reconciling these two perspectives requires rethinking time’s fundamental nature.

Despite its intriguing implications, this theory faces challenges, including how to test these concepts empirically. As the understanding of quantum mechanics and its intersection with our macroscopic world evolves, this theory may provide new insights into the nature of reality and time itself.

Researchers Alessandro Coppo and colleagues have explored this idea, proposing that time might emerge from the quantum interactions at a fundamental level.

Their findings, published in Physical Review A, suggest that our experience of time could be a byproduct of quantum processes rather than a fundamental aspect of reality. This theory, while still in its early stages, opens up new avenues for understanding the nature of time and its role in the universe.

"For centuries, time has entered physics as an essential ingredient that is not to be questioned. It is so deeply rooted in our conception of reality that people thought that a definition of time was not needed," says Coppo. “We believe that nature is genuinely quantum,” he adds.

The implications of this theory are profound, as it suggests that time, as we perceive it, might not be a universal constant but rather a construct emerging from deeper quantum interactions.

This could lead to a new understanding of how the universe functions at both macroscopic and microscopic levels, potentially bridging gaps between quantum mechanics and general relativity.

Sign up to our new free Indy100 weekly newsletter 

We Could Be On The Brink Of Nuclear War

Dr. Gilbert Doctorow : Is Russia Prepared for War with US?

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)