Mikis Theodorakis - REQUIEM - Larissa, 28.10.1985

You are with me / V. Tsabropoulos, N. Karantzi / Album "Eleison"

Ψαλμός κβ´ (22ος) - Κύριος ποιμαίνει με

Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει.

εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με,

τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ· ἡ ῥάβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν.

ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξεναντίας τῶν θλιβόντων με· ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον.

καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

VASSILIS TSABROPOULOS The Secret Wish

Οδυσσέας Ελύτης, ο ποιητής του φωτός και το Νόμπελ Λογοτεχνίας

https://iskra.gr/%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%ad%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1/

ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ - ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ - ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΝΝΑ ΨΑΡΟΥΔΑ ΜΠΕΝΑΚΗ - ΠΡΟΛΕΓΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ.

Χρῆστος Γιανναρᾶς Πρώτα βγαίνει η ψυχή, ύστερα το χούι

Posted: 03 Nov 2019 11:36 PM PST Έστω με ερασιτεχνική, του μέσου πολίτη πληροφόρηση, η περιθωριακή επιφυλλίδα θέλει να καταγράψει, σχεδόν με τίτλους, τα προβλήματα που η αντιμετώπισή τους κρίνει τη συνέχεια της κρατικής υπόστασης του Ελληνισμού: Αν θα εξακολουθήσει να υπάρχει ή αν θα διαμελιστεί και μοιραστεί σε γείτονες λαούς και αλλόφυλους μετανάστες το ελληνώνυμο σημερινό κρατίδιο. Αν θα ξαναβρεί συλλογική ταυτότητα και «νόημα» ιστορικής ύπαρξης ή αν θα συντηρείται προσχηματικά, για να εξυπηρετούνται εφήμερες σκοπιμότητες του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της Ε.Ε. ή κρυμμένων σε ανώνυμους χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς Κροίσων. Πρώτο, βέβαια, κατεπείγον πρόβλημα, το δημογραφικό. Οι προβλέψεις επικείμενης ραγδαίας κατάρρευσης των σημερινών αναλογιών στη σύνθεση του εγχώριου πληθυσμού είναι συγκεκριμένες και ρεαλιστικά τεκμηριωμένες. Η διεθνής εμπειρία διαθέτει δοκιμασμένες πρακτικές, πολιτικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, ικανές να αναχαιτίσουν το μοιραίο. Ομως ο ολοκληρωτισμός της διεθνοποιημένης ισχύος των «Αγορών» έχει κατορθώσει το απίστευτο: Οι άλλοτε στρατευμένοι τυφλά στα οράματα του ομογενοποιημένου διεθνούς προλεταριάτου, μάχονται σήμερα με πάθος για τα συμφέροντα του διεθνισμού των «Αγορών». Οποιον μιλάει για «δημογραφικό» τον εξουδετερώνουν με τη ρετσινιά του «εθνικιστή», του «ακροδεξιού», του «νεοναζιστή» (βλ. στη χώρα μας τη «Ριζοσπαστική Αριστερά»). Δεύτερο κατεπείγον πρόβλημα: Είναι των αδυνάτων αδύνατο να επιβιώσει ένα κρατικό σχήμα, όπου τα 6/10 του πληθυσμού συνωστίζονται σε μια πρωτεύουσα εξωφρενικού πολεοδομικού παραλογισμού. Τέτοια εγκλήματα πολιτικής ανευθυνότητας έχουν οπωσδήποτε ημερομηνία λήξεως, εγγύτατη και δυστυχώς αναπόφευκτη. Τρίτο πρόβλημα: Εχουν ακόμα βραχύτερη προοπτική κοινωνίες, στις οποίες το 15% του συνολικού αριθμού των φορολογουμένων καταβάλλει το 53% του συνολικού φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων. Η αδικία διαλύει κοινωνίες. Τέταρτο πρόβλημα: Αποκλείεται κατηγορηματικά να επιβιώσει σήμερα μια κοινωνία από την οποία έχει εκλείψει το είδος του δημόσιου λειτουργού και πλεονάζουν πληθωρικά οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο δημόσιος υπάλληλος είναι η παρασιτική απομίμηση του δημόσιου λειτουργού. Δεν ήταν προσωπική του επιλογή να αρνηθεί τον στίβο του ιδιωτικού ανταγωνισμού, προκειμένου να υπηρετήσει κάποιον τομέα των κοινωνικών αναγκών. Στην Ελλάδα του παρακμιακού συγκεντρωτικού κράτους (από τότε που σκόπιμα ξεριζώθηκε ο πανάρχαιος θεσμός των αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων), το κίνητρο για την επιλογή της δημοσιοϋπαλληλικής «καριέρας» ήταν, κατά κανόνα, ασφυκτικά ατομοκεντρικό: το ισόβιο και τακτό εισόδημα, οι προνομίες αργιών, η ανεξέλεγκτη προαγωγή, οι ατελείωτες εφευρέσεις επιδομάτων, η αυτονόητη ατιμωρησία (πλην ποινικών) εγκλημάτων. Πέμπτο κατεπείγον πρόβλημα: Η δεδομένη και πανθομολογούμενη κατάρρευση του εκπαιδευτικού στην Ελλάδα συστήματος – από το νηπιαγωγείο ώς και τις μεταπτυχιακές σπουδές. Η κατάρρευση ειδικά της Παιδείας σε μια κοινωνία είναι, κατά κανόνα, πρώτη φάση διάλυσης και αποδιοργάνωσης της συλλογικότητας στο σύνολό της. Το παρανοϊκό μίσος για οτιδήποτε είναι «δημόσιο», η καταστροφική υστερία που αχρηστεύει μεθοδικά τα σήματα της τροχαίας κίνησης, τις πινακίδες ονομασίας των δρόμων, τις προτομές και τα διακοσμητικά γλυπτά σε δημόσιους χώρους, αυτή η ασύδοτη έκρηξη πρωτογονισμού και βαρβαρότητας κυοφορείται, εκτρέφεται και τελικά οχυρώνεται μέσα στα σχολικά και πανεπιστημιακά κτήρια, σπουδαστήρια, γραφεία. Και διαρκεί αυτός ο εφιάλτης στην Ελλάδα σαράντα πέντε (45) χρόνια τώρα. Δεν είναι ευθύνη και αρμοδιότητα της αστυνομίας αυτό το παγιωμένο έγκλημα, είναι αποκύημα του μηδενισμού που συνιστά τη «φιλοσοφία» του «προοδευτικού» εκπαιδευτικού μας συστήματος και την «προοδευτική» λογική («χωρίς αιδώ ή λύπην») του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου. Εκτο, κρισιμότατο πρόβλημα, η θεσμοποιημένη ατιμωρησία των πρωταιτίων της παρακμιακής αποσύνθεσης και έσχατης ανυποληψίας του Ελληνισμού σήμερα. Δεν υπάρχει, ίσως, σε ολόκληρο τον πλανήτη ευτελέστερο και αναξιοπρεπέστερο νομικό αισχρούργημα από το άρθρο 86 του ελλαδικού Συντάγματος «περί ποινικής ευθύνης υπουργών» και από τους «εκτελεστικούς νόμους» που το συνοδεύουν. Μόνο η πλειοψηφία του κοινοβουλίου μπορεί να παραπέμψει σε ανακριτική διερεύνηση και δικαστική κρίση έγκλημα βουλευτή - υπουργού - πρωθυπουργού, ποτέ ένα πολίτης ή αριθμός πολιτών – είναι απόλυτα σίγουρος ο συνταγματικός νομοθέτης ότι «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Ετσι, οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί που βύθισαν τη χώρα στον εξωφρενικό υπερδανεισμό, στην εφιαλτική χρεοκοπία και τελικά στην ανδραποδώδη υποδούλωση στους δανειστές της, αυτούς τους εξολοθρευτές των ελπίδων (συχνά και της ζωής) πολλών, πάμπολλων συνανθρώπων τους, δεν μπορεί κανείς να τους οδηγήσει στη Δικαιοσύνη. Συνεχίζουν να μας εμπαίζουν αδιάντροπα: Αρθρογραφούν, αγορεύουν στη Βουλή, κλαυσαυχενίζονται στις τηλεοπτικές οθόνες – μόνο στον δρόμο δεν τολμούν να εμφανιστούν οι μυσαροί. Ενδεικτικά, βεβαίως, είναι τα έξι προβλήματα που προδιαγράφουν το ιστορικό τέλος (αν όχι και την τυπική εξαφάνιση) του ελληνώνυμου κρατιδίου. Τα ίδια ή ανάλογα έχουν προβληθεί και αναλυθεί πολλές φορές με δημόσιο λόγο. Χωρίς να προκαλέσουν την παραμικρή αντίδραση. Οταν η αυτοκτονική υστερία κυριαρχήσει, δεν αναχαιτίζεται ούτε με τη λογική ούτε με το συναίσθημα: η ροπή για την πτώση στο κενό είναι απαρεμπόδιστη – ηδονικός ίλιγγος. Και η σημερινή κυβέρνηση ενός φιλόδοξου, υποτίθεται, νέου στην ηλικία πολιτικού είναι καταγωγικά κυριαρχημένη από αυτόν τον ίλιγγο. Το βεβαιώνουν η στελέχωση του υπουργείου Εξωτερικών και του υπουργείου Παιδείας, η ασύδοτη καταισχύνη του ραδιοτηλεοπτικού πεδίου. Για να επαληθεύεται το λαϊκό γνωμικό: «Πρώτα βγαίνει η ψυχή, ύστερα το χούι».

Δημ. Κωνσταντακόπουλος : Έρχεται μεγάλο εθνικό συμβάν για την Ελλάδα

Μίκης Θεοδωράκης-Ο Ταμένος- Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαίς

100 έργα του Πάμπλο Πικάσο

LIFO.GR

100 έργα του Πάμπλο Πικάσο

ΚΟΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ..ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ..ΟΡΧΗΣΤΡΙΚΟ

Χρῆστος Μαλεβίτσης, Ἡ Τραγωδία τῆς Ἱστορίας.

Dimitris Pallis

Διαχειριστής · 1 Νοεμβρίου στις 11:23 μ.μ.

Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ τραγωδία ἀπεκάλυψε τὴν τραγικὴ γνώση καὶ τὴν κατέστησε κτῆμα τῆς ἀνθρώπινης συνείδησης, μὲ τὴν ὁποία παραμένει ἔκτοτε προικισμένη. Διότι ἀποτελεῖ συνειδητοποίηση ὀντολογικῆς -συνεπῶς ἀνώλεθρης- διαστάσεως τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου.

Δὲν ὑπάρχει τραγωδία χωρὶς καταστροφή, ἀλλὰ κάθε καταστροφὴ δὲν συνιστᾶ τραγωδία. Ἡ τραγωδία νοηματοδοτεῖται βαθύτερα ἀπὸ τὴν ἁπλῆ καταστροφή. Ὁ νοηματισμὸς προκύπτει ἀπὸ τὴν ἔξαφνη συνειδητοποίηση ποὺ ἐπιφέρει ἡ σύγκρουση ἀσύμπτωτων ὀντολογικῶν ἐπιπέδων. Ἂν σὲ κάθε ὀντολογικὸ ἐπίπεδο (σὲ κάθε φανέρωση τοῦ πνεύματος) ἀντιστοιχεῖ μία ἐπίγνωση, τότε ἡ συνειδητοποίηση ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὴ σύγκρουσή τους εἶναι βαθύτερη ἀπὸ τὶς ἐπὶ μέρους ἐπιγνώσεις.

Ἡ ριζικὴ ὅμως σύγκρουση τῶν ὀντολογικῶν ἐπιπέδων ὑπάρξεως, δὲν ὁδηγεῖ σὲ ἀνώτερο ἐπίπεδο ὑπάρξεως, ἀλλὰ μὲ τὸν συντριμμὸ ὁδηγεῖ στὴν ἀναίρεση τῆς ἴδιας τῆς ἐγκόσμιας ὑπάρξεως. Ὁπότε ἡ τραγωδία ἐγγίζει τὸ ἔσχατο ὅριο τοῦ προσιτοῦ στὸν ἄνθρωπο Ὄντος, καὶ ἐκεῖθεν διανοίγεται τὸ ὀντολογικὸ (ὄχι τὸ διασκεπτικὸ) μηδέν. Αὐτὴ ἡ ἐπίγνωση τοῦ ὀντολογικοῦ μηδενὸς εἶναι τὸ γέρας τῆς τραγικῆς γνώσης.

Ἡ τραγικὴ γνώση εἶναι ἡ μόνη αὐθεντικὴ καὶ ἐμπράγματη γνώση τῶν ὁρίων τῆς ὑπάρξεως καθόλου. Διότι μόνον σ' αὐτὰ τὰ ὅρια συναντᾶ ἡ συνείδηση τὸ Ὄν. Ἡ ἀκραία, λοιπόν, τραγικὴ ἐπίγνωση ἀποτελεῖ τὴ μόνη γνήσια καὶ ἐμπράγματη ἐπίγνωση τοῦ Ὄντος. Ἡ ἀποτυχία, συνεπῶς, στὸ ἐπίπεδο τῆς τραγωδίας ἐνέχει κάτι ἀπὸ τὴν ἱερότητα τῆς παράδοξης ἀποκάλυψης τοῦ Ὄντος. Γιὰ νὰ «γνωρίση» κανεὶς τὸ Ὄν πρέπει νὰ ναυαγήση στὸν ὠκεανό του. Εἶναι ὁ μόνος ἐφικτὸς τρόπος πλεύσεώς του. Διότι πῶς θὰ μποροῦσε μία πεπερασμένη ὕπαρξη νὰ διαπλεύση τὸ ἄπειρο; Ὅλες οἱ ἱστορικὲς πραγματοποιήσεις εἶναι πεπερασμένες. Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ κατακυριαρχήση στὸ πεπρωμένο του. Διότι, ἄλλως, θὰ ἔπρεπε τοῦτο τὸ πεπερασμένο ὄν νὰ δώση μιὰ ἄπειρη λύση. Πρᾶγμα παράλογο.

Χρῆστος Μαλεβίτσης, Ἡ Τραγωδία τῆς Ἱστορίας.

Painting by Cklett