Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2019

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Καταδικασμένοι χωρίς αυτοτέλεια στην εθνική μας στ...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Θ. Καρυώτης: Το σχέδιο για «μοιρασιά» στο Αιγαίο των ΗΠΑ και το «κλειδί...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σαν το μετανάστη - Φωτεινή Βελεσιώτου



Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Zulfi Livaneli Σαν τον μετανάστη στη δική σου γη μέρα νύχτα λύνεις δένεις την πληγή κι όλα γύρω ξένα κι όλα πετρωμένα και δεν ξημερώνει να `ρθει χαραυγή Στράγγισε η ζωή σου που αιμορραγεί κάθε ώρα τρόμος πόνος και κραυγή και σ’ ακούν οι ξένοι κι ο αδερφός σωπαίνει αχ δεν είναι άλλη πιο βαθιά πληγή Σύρμα κι άλλο σύρμα και χοντρό γυαλί μάτωσε ο ήλιος την ανατολή κλαις κι αναστενάζεις αχ λευτεριά φωνάζεις μα η ελπίδα μαύρο κι άπιαστο πουλί
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Γ. Φίλης : Μπροστά σε μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέθανε Ο Θεός;

ν τελευταία, θυσιάζει χωρίς συστολή τα νιάτα των κατώτερων υπάρξεων για τα μεγάλα συμφέροντα.
Δεν είμαι άπιστος, δεν είμαι λιγόψυχος, δεν είμαι καν εγωιστής. Προσπαθώ όμως να χωρέσω σε ανθρώπινα πλαίσια την οργή μου για αυτή την ξεδιάντροπη επιβολή του ισχυρού επί του ασθενούς. Παλεύω να φιλτράρω την ανθρώπινη πλεονεξία και να απευθύνω σε κάποια απροσδιόριστη δύναμη την ανάγκη μου για ελπίδα και απόδοση δικαιοσύνης. Της μόνης δικαιοσύνης που χρειάζεται να απονεμηθεί σε μια ανθρώπινη ζούγκλα που δεν ξεχωρίζει σε τίποτα πια από εκείνη των ζώων.
Με ακούει κανείς;
DIAFORETIKO.GR
Πέθανε Ο Θεός
Και τώρα που όλοι εμείς γινόμαστε μάρτυρες ενός τέτοιου δράματος, θέλω 
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ν. Λυγερός: Η γέννηση της North Epirotic Federation of America. New York...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τον νου σας στα παιδιά, αδερφοί!

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019

ΣΥΡΙΑ- ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΚΛΕΊΝΕΙ ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΎΚΛΑ ΤΟΥ.


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ludwig van Beethoven - THE RUINS OF ATHENS, Op 113,«Τα Ερείπια των Αθηνών»

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ηέλτιος- 2 (απόσπασμα από ένα ποίημα)


Αδύνατο
με τους φιλοσόφους να συμφωνήσω
και τους μαθητές τους.
Σ' όλα τα μαθήματα ήμουνα εκεί
μα ποτέ μου δεν ένοιωσα ότι τα καίρια συζητάμε
και αδιάλειπτη συνέπεια κρατάμε με το περιεχόμενο των λέξεων
και τα θεμέλια των συλλογισμών μας.
Ευλύγιστος ο λόγος, τ' ασυμβίβαστα συμβίβαζε
και τα χάσματα εικονικά έκλεινε.

 Άκουγα τη λέξη ''ψωμί'' και σκεπτόμουν το καρβέλι πάνω στο τραπέζι,
Άκουγα τη λέξη ''βουνό'' κι απέναντι βρισκόμουν από τον χιονισμένο Παρνασσό,
Άκουγα τη λέξη ''βαρύτητα'' κι έβλεπα το μήλο απ΄τη μηλιά να πέφτει,
Άκουγα τη λέξη ''ελευθερία'' ή ''αρετή, μα δεν έβλεπα τίποτα.

Ξεδιπλώνει η ερμηνεία μιας λέξης κόσμους διαφορετικούς στη σκηνή
που η νόηση αυστηρή, σαν δεσπότης, θέλησε από νωρίς να τους χωρίσει
σε δύο κατηγορίες,
αξιώνοντας μέσα σ' αυτές να χωρέσει όλα τα υπάρχοντα.

 'Η ύλη ή πνεύμα, είπε,
βασίλειο της αναγκαιότητας ή βασίλειο της ελευθερίας, είπε,
κι έκοψε τον άνθρωπο στα δυο.

 Βολική τη βρήκαν όλοι τη διαίρεση
και παρότι στην ουσία δυσκολόπιστοι και δύσπιστοι οι δάσκαλοι,
συνήθισαν με τον καιρό στη συγκατάβαση να ζούνε
που σίγουροι πλέον δείχνουν με τις θέσεις τους.

 Δεν ξέρω γιατί γράφω· πες την ιδιοτροπία τούτη την επιμονή:
που κάθομαι και βασανίζομαι στο καλώδιο να βρω τη βλάβη,
το σημείο ασυνέχειας πάνω στη γραμμή, που με κάνει
αναπόδραστα να ρωτώ:
πώς μπορεί- αν όντως πνευματικό είναι το ον-,
κάτι διαφορετικό απ΄ το πνεύμα να είναι
ένα ''ηλεκτρόνιο'', ένα ''κύτταρο'';
και πώς μπορεί- αν υλικό είναι τον ον-,
κάτι διαφορετικό απ΄την ύλη να είναι
η ''ελευθερία'' κι η ''αρετή'' που συνταράσσουν με ερωτήματα
την ύπαρξή μας;
Και μπορεί η ελευθερία να είναι αδρανής όπως η ύλη;
και μπορεί η ελευθερία να είναι αφηρημένη όπως το πνεύμα;
Και ποιός είναι αυτός που σημαίνει;
Σημαίνει η λέξη, το σημείο, ή, όπως έμαθα κάποτε,
''σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά το μέγα μοναστήρι ;

 Ας μην είσαι, θέλω να πω, τόσο σίγουρος φίλε
με τους προφήτες και τους δασκάλους σου.
''Βαθύς ο λόγος της ψυχής'', εσένα καλεί τον ίδιο.
Τον είδε ο Ηράκλειτος στην Έφεσο μια φορά
μέχρι που φωτίστηκε απ΄τον κεραυνό ολόκληρη η θάλασσα,
ως πέρα στην Ελέα.

 12-10-2019
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2019

Φωτοκαρτ-ποσταλ Μακρονησου

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Alexandra Deligiorgi- Για το τραγικό και την σχέση αρχαιο-ελληνικής και ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης Ελλήνων διανοητών , από τον Σπ.Ζαμπέλιο έως τον Χρ. Μαλεβίτση


Alexandra Deligiorgi
Δημοσιεύθηκε στη ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ τεύχος 1881,Ιούνιος 2019

Για το τραγικό και την σχέση αρχαιο-ελληνικής και ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης Ελλήνων δι...
Δείτε περισσότερα
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)