Κώστας Τσιαντής-Πολιτική θεωρία και πολιτική

Πολιτική θεωρία και πολιτική

Πολλά μας διαφοροποιούν  ως κοινωνικά άτομα-εισόδημα, εργασία, ενδιαφέροντα, μορφωτικές ευκαιρίες, φιλοδοξίες, στάσεις ζωής. Ωστόσο είμαστε  ίσοι ως  πολίτες στην ευθύνη συμμετοχής στα κοινά.  Γι’ αυτό, από αιώνες τώρα, αναγνωρίζουμε ως βασική πολιτική λειτουργία το διάλογο, τη δημόσια  ανταλλαγή τεκμηριωμένων απόψεων για την επεξεργασία των ζητημάτων που μας αφορούν ως κοινωνικά και πολιτικά όντα.

      Πάνω σε ποια βάση διαμορφώνουμε τις απόψεις μας για την πολιτική; Πάνω στη βάση της ιδιοσυγκρασίας μας και των προσωπικών εμπειριών, γνώσεων, σχέσεων, ιδεολογικών αντιλήψεων, κοσμοαντιλήψεων  και προσδοκιών που αφορούν τη δημόσια σφαίρα και τη σφαίρα της ιδιωτικής μας ζωής. Πάνω στη βάση όσων μας είναι φανερά και όσων προσπαθούμε να φέρουμε στο φως, να βγάλουμε στην επιφάνεια απ’ τον πυθμένα.

  Και πού οφείλεται η διαφοροποίηση που μας κρατά πολιτικά κατακερματισμένους  με τρόπο που να μην μπορούμε ν’ αγωνιστούμε για κάτι κοινό;  

     Όχι απλά τα ταξικά συμφέροντα, αλλά όσο μπορώ να δω :  i) ο εκφυλισμός δια μέσου των αιώνων της έννοιας της δημοκρατίας, της οποίας την πλασματική μορφή σήμερα θεωρούμε ως δεδομένη και αυτονόητη, και ii) η συναφής προς το γεγονός αυτό  δυσκολία να συλλάβουμε τη λειτουργική σχέση πολιτικής θεωρίας (ιδεολογίας) και πολιτικής. Και εννοώ με τον όρο πολιτική τη δημόσια πολιτική διαβούλευση και το πολιτικό ενέργημα που απορρέει από έναν πολιτικό σχεδιασμό (που εκφράζει την  κοινωνία και τις ανάγκες της) στην εμπλοκή του με τη ζωντανή ιστορική πραγματικότητα: οικονομική, στρατιωτική, γεωπολιτική, ιδεολογική, πολιτική, πολιτισμική –εντός της οποίας έρχονται σε αντιπαράθεση διαφορετικές στρατηγικές επιδιώξεις και συμφέροντα.

   Η παραμόρφωση της δημοκρατίας,  η  αντιπροσωπευτική δημοκρατία (η δι’ αντιπροσώπων «έκφραση» της  λαϊκής βούλησης), έχει επιτρέψει την άλωση  του πολιτικού  χώρου  (το δήμο  των πολιτών)  από  αλλότριες δυνάμεις:  από τις διεθνείς ελίτ των συμφερόντων, εξοστρακίζοντας τον πολίτη από τον «δήμο» και μετατρέποντάς τον σε ιδιώτη. Συνέπεια του γεγονότος αυτού   είναι ο πολιτικός μας αποπροσανατολισμός και κατακερματισμός (μέσα από τη συστημική πολιτική διαμάχη), αλλά και  η  καλόβουλη συμμετοχή μας  σ’ ένα παιχνίδι ήδη στημένο στο οποίο συμμετέχουμε: i) με την  καλλιεργημένη αδυναμία μας να συμπορευτούμε στην υπηρέτηση ενός υψηλού κοινού στόχου και ii) με αποσπασματικές διεκδικήσεις/ απεργίες που ενεργοποιούν σήμερα τον κοινωνικό αυτοματισμό (τον αποπροσανατολισμό από τα  κεντρικό πολιτικό διακύβευμα και τη στροφή ομάδων πολιτών εναντίον άλλων) και  τις βαλβίδες εκτόνωσης  που διαθέτει το σύστημα.

      Αλλά αν θέλουμε την αλλαγή του συστήματος και την αναγέννηση της Ελλάδας μόνο μια καθολική απεργία διαρκείας  μέχρι την επανεγκαθίδρυση της πραγματικής δημοκρατίας είναι ρεαλιστική. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά χρειάζεται  να σηκώσουμε το πέπλο πάνω σε  πράγματα που τα θεωρούμε αυτονόητα και να κατανοήσουμε, μεταξύ άλλων, πως η πολιτική είναι η «συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα»[1].

---

[1]Θέση του Λένιν, δες Παναγιώτη Κονδύλη, Θεωρία του πολέμου, Θεμέλιο, Αθήνα, 1998, σ.301

ΕΛΛΑΣ, ΕΛΛΗΝΩΝ, ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ!

ΕΛΛΑΣ, ΕΛΛΗΝΩΝ, ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ!

ΚΑΝΑΔΙΚΗ NΑΤΙΟΝΑL POST: "Τα Σκόπια δεν είναι Μακεδονία - Οι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου βρίσκονται στην Ελλάδα"

ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

Κωνσταντίνος Μανίκας- Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία.

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 1ο Λύκειο Δραπετσώνας…

Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου, μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ' αυτήν.

Τι λέτε;;;;;

Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

- Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;

- Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;

- Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;

- Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;

- Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;

- Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;

- Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;

- Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;

- Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;

- Ποιος άφησε τόσους άνεργους;

- Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;

- Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ;

Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου , σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου , έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ .

Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.

Όποια υποχώρηση και να κάνετε , όποια νίκη της κυβέρνησης , θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι , να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στους γονείς , τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;

Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα ;

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;

Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού, αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;

Από αύριο κιόλας, καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι , ένα σύνθημα : «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»

Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας ,το γέλιο των παιδιών σας.

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου…

http://www.paremvasis.gr/

Σταύρου Βιτάλη

'Αμεση Δημοκρατία απέναντι στο Μίσος.

ΚΥΠΡΟΣ

Χ.Γιανναράς-Τα κόμματα τελείωσαν: ώρα για πολιτική...

Τα κόμματα τελείωσαν: ώρα για πολιτική.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ..ΓΕΡΜΑΝΟΙ!!

Por qué Grecia? Εκφωνήθηκε από τον γνωστό ελληνιστή Pedro Olalla στην Ημερίδα Κλασσικού Πολιτισμού του Σαγούντο της Ισπανίας, με αφορμή την πρόταση κατάργησης του μαθήματος των ελληνικών στην ισπανική εκπαίδευση Πηγή: www.lifo.gr

Σταύρου Βιτάλη

Είδα το χωριό μου να πεθαίνει.

Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.

Με βαριά καρδιά, γύρισα από τη γενέτειρα μου: Το Μάνδαλο του Νομού Πέλλας. Και μάλλον δεν είμαι ο μόνος.

Είχα χρόνια να βρεθώ στο χωριό μου.

Από  τότε που ο θυμός και η πίκρα γιγάντωσε μέσα μου, όταν μετά από δεκαετίες αγώνων για το δίκιο και το ψωμί της αγροτιάς, βρέθηκα στις φυλακές των Διαβατών, όπου όλοι σχεδόν, με εγκατέλειψαν. Με τους βιομήχανους και τους κομματάρχες, να παινεύονται στα χωριά της Κεντρικής Μακεδονίας πως «έκλεισαν το σκυλί τον πρόεδρο του Μαρίνου Αντύπα στη φυλακή» και τους αγρότες να συνεχίζουν αδιάφοροι, υποταγμένοι, τη δηλωτή και τη μπιρίμπα στα καφενεία.

Με τον καιρό ο θυμός καταλάγιασε, επικράτησε το «ου γαρ είδασι τι ποιούσι», οι πληγές επουλώθηκαν και το «νόστιμον ήμαρ», έγινε εσωτερική ανάγκη.

Αλίμονο όμως: Αυτό που είχα πει, οργισμένος στους δημοσιογράφους βγαίνοντας από την φυλακή, τότε το 2006 και σχεδόν 7 χρόνια μετά, πως «οι αγρότες αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν», απλώθηκε μπροστά μου σαν μαυρόασπρη ταινία, γεμάτη σκιές και φαντάσματα.

Είδα τους φίλους μου φευγάτους, σχεδόν διωγμένους και αυτούς, απ’ την καταθλιπτική μέγγενη της αυτοκαταστροφικής μανίας των συγχωριανών-αγροτών.

·                     Τον επαναστάτη Μάνθο, εργάτη στη Γερμανία, μόνιμο πια εκεί, να μην θέλει να ακούσει για Ελλάδα και χωριό.

·                     Τον Λευτέρη, κορυφαίο Αρχιτέκτονα Μηχανικό, πικραμένος και αυτός, να έχει γυρίσει την πλάτη του στον τόπο που γεννηθήκαμε.

·                     Τον Γ. λαμπρό μυαλό, ευαίσθητο, να βουλιάζει στη κατάθλιψη, «ξεφεύγοντας» στον δρόμο της πρέζας, με κατάληξη τη λάθος δόση και το θάνατο.

·                     Το κορυφαίο ταλέντο στη μουσική, τον Αντώνη, να κλείνεται στον εαυτό του, με ένα μόνιμο αδιόρατο, θλιμμένο χαμόγελο στα μάτια.

·                     Τον Κώστα θυμωμένο, να μην καταλαβαίνει τίποτε από όλα αυτά που γίνονται, να ψάχνει ελπίδα γυρνώντας στα παλιά, σε παλιές φωτογραφίες και θύμησες από ένα ανθρώπινο μικρόκοσμο που χάθηκε.

·                     Την παρέα όλη, αυτήν που κάποτε «άστραπτε και βρόνταγε» γεμάτη υγεία και επανάσταση, να ψάχνει χαραμάδες διαφυγής, μέσα από τα λαγούμια των αδιεξόδων του χωριού.

·                     Τον Ανέστη, που χρόνια και χρόνια πάλεψε, αντέχοντας περισσότερο απ’ όλους μας, πότε σαν Σύμβουλος, πότε σαν Πολιτιστικός Σύλλογος να κρατήσει το κεράκι της ελπίδας αναμμένο, μόνο του, να μουρμουρίζει στη γωνιά του καφενέ του, λέξεις πικρές, για την κατάντια, για τη μιζέρια, για το γκρίζο του χωριού.

Στο χωριό μου, μικρογραφία της Ελλάδας που κι’ αυτή πεθαίνει, οι σκοτεινοί θεοί νενίκηκαν.

Οι ασήμαντοι, οι κουτοπόνηροι, οι ιδιοτελείς, έχουν πια μόνιμα το πάνω χέρι.

Απέναντί τους δεν έχουν, καιρούς τώρα, καμιά αντίσταση. Καμιά φωνή για να θυμίζει την ομορφιά της ζωής, της δημιουργικής συνεύρεσης, της αλληλεγγύης. Καμιά συνέχεια των αγώνων για αξιοπρέπεια, ψωμί και δημοκρατία, των βασανισμένων και ξεριζωμένων Πόντιων αλλά και Ντόπιων του Μακεδονικού Αγώνα παππούδων, της Εθνικής Αντίστασης, των φυλακών και των εξοριών.

·                     Τα προϊόντα πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές.

·                     Τα τρακτέρ, δεν έχουν πετρέλαιο, να πάνε στο χωράφι.

·                     Η ΔΕΗ, απρόσωπη και αδίστακτη, κόβει το ρεύμα στις πομόνες (άρδευση) αλλά και στα νοικοκυριά.

·                     Καλλιέργειες πολυετείς, που έγιναν με κόπους και δάνεια δεκαετιών, ροδακινιές, βερικοκιές, δαμασκηνιές, μηλιές, ακτινιδιές, αχλαδιές, εγκαταλείπονται και μαραζώνουν.

·                     Οι γεωπόνοι, κοράκια καταστροφικά της φύσης, πολλαπλασιάστηκαν σαν παράσιτα, πασάροντας εκβιαστικά τα πανάκριβα, σιχαμερά και δηλητηριώδη φυτοφάρμακα και λιπάσματα των πολυεθνικών.

·                     Τα λαμόγια του χωριού, νικητές πια και πιο λαμόγια από ποτέ, τρώνε τώρα από τις σάρκες των συγχωριανών, μιας και τέλειωσαν οι επιδοτήσεις και οι αποσύρσεις.

Και η ταφόπλακα όλων, σε τούτο το χωριό που άντεξε προσφυγιές, πείνα και δυστυχία, εκτοπίσεις και πυρπολήσεις, εμφυλίους και εγκλήματα, απαντώντας στο κακό, με τον κεμεντσέ, το νταούλι και το ζουρνά, σαν τελευταία εικόνα/ανάμνηση:

Τον πολιτιστικό σύλλογο, αυτόν που με κόπια φτιάξαμε εμείς οι παλιότεροι, για να κρατήσουμε μια έστω ισχνή κλωστή σύνδεσης με αυτούς που μας άφησαν κληρονομιά, το όραμα για μια Πατρίδα ελεύθερη και ένα Λαό αξιοπρεπή, να πετά στη χωματερή, την τελευταία ελπίδα:

Σε μια σκηνή ιονεσκικού παράλογου, τα νήπια, τους έφηβους και τα παλληκάρια μας, ντυμένα με τον μονοκέφαλο ποντιακό αετό της δυναστείας των Κομνηνών, να χορεύουν στο πανηγύρι του χωριού, γκάνγκμαν, λαμπάντα και σκυλάδικα.

Είδα το χωριό μου να πεθαίνει. Να πεθαίνει μαζί με την Ελλάδα.

Έπαψα να είμαι θυμωμένος με τους συγχωριανούς μου. Γιατί θυμώνεις όταν αυτό που αγάπησες και αγαπάς, υπάρχει. Και το χωριό που ήξερα, το χωριό που γεννήθηκα, δεν υπάρχει.

Ίσως κάπου στη στάχτη του, όπως χιλιάδες χρόνια γίνονταν σε τούτον τον τόπο τον κακορίζικο, να πρέπει να γεννηθούν, τα κάρβουνα της ελπίδας.

Μα για να γενούν αλίμονο τα κάρβουνα, θέλει το δέντρο το σαπισμένο, τσεκούρι να κοπεί, φωτιά για να το κάψει.

Για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση. Και να σπείρουνε γενεές, στους αιώνες των αιώνων.

Πατριωτικό Μέτωπο
Πολιτικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας
Συνδεδεμένο Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης 

Γραφεία Αθηνών: 
Διδυμοτείχου 15-17, 
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141413, Φαξ: 2105141442
Τηλ. Προέδρου: 6980292626 http://www.pamet.gr pametopo@gmail.com

«Αλληλέγγυον»
Συνεταιριστικό Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Κεντρικό:
Αγίας Σοφίας 50
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141443, Φαξ: 2105141442www.allilegion.gr allilegion@gmail.com 

Σ. ΛΥΓΕΡΟΣ

ΑΝΑΔΙΑΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΣΤΗΝ Α. ΜΕΣΟΓΕΙΟ.

ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ

Εκδήλωση: “Η αναζωπύρωση του «εθνικού» μετά την Κύπρο” (12-5-13, Βριλήσσια)

Εκδήλωση – συζήτηση της “Δράσης”, Κυριακή του Θωμά, 12 Μαΐου, 7.30 μ.μ., πάρκο “Μίκης Θεοδωράκης”, (ΤΥΠΕΤ)

Διανύουμε μια περίοδο τεκτονικών αλλαγών, όπου οι αλλεπάλληλοι σταθμοί της, δύσκολα προλαβαίνουν να αποκρυπτογραφηθούν και να κατανοηθούν από την κοινωνία. Γι’ αυτό η «Δράση» επιμένει να ανοίγει συζητήσεις, συχνά πέρα από το κάδρο της επικρατούσας θεματολογίας, αναδεικνύοντας προσεγγίσεις, χωρίς το άγχος να «εκπροσωπεί» ή να «χρεώνεται» απόψεις και ανεξάρτητα από την τοπική δραστηριότητα των πολιτικών κομμάτων. Εδώ και χρόνια, επενδύουμε σε γόνιμες αναζητήσεις για την κατανόηση των ερωτημάτων που αναδεικνύει η συγκυρία. Σ’ αυτό το πνεύμα προγραμματίστηκαν,το αμέσως επόμενο διάστημα, τρεις θεματικές συζητήσεις, με πρώτη αυτήν που αφορά στην επαναξιολόγηση της βαρύτητας του «εθνικού» μετά τα γεγονότα στην Κύπρο.

Η πρώτη συζήτηση με θέμα: «Η αναζωπύρωση του «εθνικού» μετά την Κύπρο», θα γίνει τηνΚυριακή του Θωμά, 12 Μαΐου, στις 7.30 το απόγευμα, στο κτήριο του πάρκου Μίκης Θεοδωράκης, (ΤΥΠΕΤ) με εισηγητές τους:

Γιώργο Καραμπελιά, συγγραφέα, εκδότη

Σταύρο Λυγερό, δημοσιογράφο

Ρούντι Ρινάλντι, εκδότη της εφημερίδας «Δρόμος της Αριστεράς»

Γιατί η Κύπρος;

Στην Κύπρο, από τη μια στιγμή στην άλλη, σε συνθήκες καταναλωτικής ευδαιμονίας, αναδύθηκε εμφατικά, πέραν της οικονομικής κατάρρευσης και της φτωχοποίησης, η γεωπολιτική διάσταση της σύγχρονης πραγματικότητας. Ξαφνικά, μέσα σε μια εβδομάδα, με έξωθεν παρεμβάσεις, η Κύπρος πέρασε σε άλλη εποχή, σε ότι αφορά τις δυνατότητες και τις προοπτικές της. Ολοένα και πιο φανερά, προμηνύονται ανάλογες εξελίξεις και στην Ελλάδα. Τα σημάδια πληθαίνουν, η αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής συντελείται, ωστόσο αυτή η παράμετρος υποβαθμίζεται στο δημόσιο λόγο και ο λαός παραμένει σε μια κατάσταση παραπλανητικής αμεριμνησίας.

Από την άλλη, η αναγκαία κοινωνικοπολιτική αλλαγή στην χώρα μας, ζήτημα που έχει τεθεί, είναι αντιμέτωπη και με γεωστρατηγικές παραμέτρους, που συστηματικά παρακάμπτονται. Οι προτάσεις εστιάζουν κυρίως στο οικονομικό, υπονοώντας έτσι σιωπηρά, ότι το υπάρχον γεωπολιτικό πλαίσιο παραμένει δεδομένο. Κι’ όμως: Η χρεοκοπία Ελλάδας και Κύπρου, τροποποιεί τα θεμελιώδη πάνω στα οποία έχουν χαραχτεί οι μακρόχρονες διπλωματικές σταθερές του Ελληνισμού, υποχρεώνοντάς μας σε πιο σύνθετες προσεγγίσεις.

 Σας περιμένουμε!

Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων «Δράση για μια άλλη πόλη»

Πηγή