Πριν από 1 εβδομάδα
Θεέ του ουρανού και του παντός,
αυτείν’ οι γραμματισμένοι,
αυτείν’ οι πολιτισμένοι,
έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…
Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ
|
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026
Αντώνης ΑνδρουλιδάκηςΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Αγαπητές γυναίκες,
ίσως ένα από τα πιο ύπουλα ψέματα που σας αφηγήθηκε ο πολιτισμός μας να είναι ότι η αξία σας βρίσκεται στο πόσο πολύ σας επιθυμούν.
Από πολύ νωρίς μάθατε να κοιτάζετε τον εαυτό σας μέσα από ξένα μάτια. Να αναρωτιέστε αν είστε αρκετά όμορφες. Αρκετά ελκυστικές. Αρκετά ποθητές. Να περιμένετε από το βλέμμα ενός άνδρα να σας επιστρέψει την αίσθηση της αξίας σας. Σαν να έπρεπε κάποιος άλλος να πιστοποιήσει την ύπαρξή σας. Σαν να έπρεπε να σας επιλέξουν για να νιώσετε ότι αξίζετε.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβετε, η επιθυμία άρχισε να μπερδεύεται με την αγάπη. Η διεκδίκηση με τη φροντίδα. Η ζήλια με το ενδιαφέρον. Η εμμονή με το πάθος. Η κατάκτηση με τον έρωτα.
Και τότε συμβαίνει κάτι ακόμη. Πολλές γυναίκες αρχίζουν να πιστεύουν ότι αν κάποιος τις θέλει πολύ, τότε τις αγαπά πολύ.
Όμως αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η επιθυμία λέει «Σε θέλω.» ενώ η αγάπη λέει: «Σε βλέπω. Σε νιώθω.»
Η αγάπη είναι κάτι διαφορετικό. Η αγάπη αρχίζει όταν ο άλλος παύει να σε βλέπει ως απάντηση στις ανάγκες του και αρχίζει να σε βλέπει ως πρόσωπο. Όταν μπορεί να συναντήσει όχι μόνο την ομορφιά σου αλλά και τους φόβους σου. Όχι μόνο τη λάμψη σου αλλά και τις πληγές σου. Όχι μόνο αυτό που του προσφέρεις αλλά και αυτό που είσαι.
Γι' αυτό να είστε προσεκτικές με τους ανθρώπους που σας θέλουν πολύ αλλά σας βλέπουν λίγο. Με τους ανθρώπους που σας διεκδικούν ασταμάτητα αλλά δεν ενδιαφέρονται να σας γνωρίσουν. Με τους ανθρώπους που μιλούν αδιάκοπα για το πόσο πολύ σας χρειάζονται αλλά ελάχιστα για το ποια είστε.
Γιατί κάποιος μπορεί να είναι τρελός από επιθυμία για εσάς και να μην έχει αγαπήσει ούτε μια στιγμή την ψυχή σας.
Γι' αυτό θέλω να σας πω κάτι που ίσως δεν ακούγεται αρκετά συχνά: Η μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης δεν είναι ότι κάποιος σας διεκδικεί. Είναι ότι σας σέβεται. Δεν είναι ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εσάς. Είναι ότι χαίρεται που υπάρχετε ακόμη και όταν δεν τον υπηρετείτε. Δεν είναι ότι σας ζηλεύει. Είναι ότι εμπιστεύεται την ελευθερία σας.
Αγαπητές γυναίκες,
απελευθερωθείτε από τα στερεότυπα που σας κληροδότησαν γενιές ανθρώπων που έμαθαν να αγαπούν μέσα από τον φόβο, την έλλειψη και την εξάρτηση. Από τα πρότυπα σχέσης που σας δίδαξαν τραυματισμένοι γονείς, οι οποίοι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν με όσα γνώριζαν, αλλά συχνά μπέρδεψαν την αγάπη με την ανάγκη, τη φροντίδα με την αυτοθυσία και την αφοσίωση με την υποταγή. Δεν είστε υποχρεωμένες να συνεχίσετε την ιστορία τους. Μπορείτε να γράψετε μια καινούρια και για σας, αλλά και για τα παιδιά σας.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν ζητά να μικρύνετε για να χωρέσετε μέσα στις ανάγκες της. Δεν ζητά να γίνετε τρόπαιο. Δεν ζητά να γίνετε καθρέφτης. Δεν ζητά να γίνετε επιβεβαίωση. Δεν ζητά να γίνετε αντικείμενο.
Σας συναντά ως πρόσωπα. Ως κόσμους ολόκληρους. Ως υπάρξεις που δεν ανήκουν σε κανέναν.
Κι ίσως η πιο βαθιά μορφή γυναικείας χειραφέτησης να αρχίζει τη στιγμή που μια γυναίκα παύει να αναρωτιέται «Πόσο με θέλει;»
και αρχίζει να ρωτά «Πόσο με βλέπει;» «Πόσο με νιώθει;» «Πόσο χώρο έχει η αλήθεια μου μέσα στη σχέση μαζί του;»
Με αγάπη,
Ένας άνδρας που ακόμη μαθαίνει τη διαφορά ανάμεσα στο να αγαπά και στο να κατέχει.
Λιγότερα
Αντώνης Ανδρουλιδάκης · Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
·Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ
Με αφορμή ακόμη μία γυναικοκτονία, η δημόσια συζήτηση γέμισε ξανά με τις γνωστές κυρίαρχες και απενοχοποιητικές στρεβλώσεις του εγκλήματος. Λέξεις όπως ζήλια, πάθος, ψυχολογικά προβλήματα, τοξική σχέση, έγκλημα εν βρασμώ. Και όλες αυτές οι ερμηνείες εμφανίζονται απλά για να μην τολμήσουμε να αγγίξουμε -κυρίως εμείς οι άντρες- το βαθύτερο πολιτισμικό ερώτημα: Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να πιστεύει ότι έχει δικαίωμα πάνω στη ζωή ενός άλλου;
Ίσως ένα μέρος της απάντησης να βρίσκεται στον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο μάθαμε να φανταζόμαστε τον έρωτα.
Για αιώνες ο δυτικός πολιτισμός ύμνησε τον έρωτα ως κατάκτηση. Η γλώσσα μας το μαρτυρά ακόμη: «την κέρδισε», «την έριξε», «την κατέκτησε», «την έκανε δική του» ή ακόμη χειρότερα «την πήδηξε». Ο άνδρας παρουσιάζεται ως κυνηγός και η γυναίκα ως έπαθλο. Η επιμονή, η διεκδίκηση και συχνά η άρνηση αποδοχής του «όχι» εμφανίζονται, μάλιστα, ως αποδείξεις πάθους και αφοσίωσης.
Η αντίληψη αυτή συνδέεται και με έναν ακόμη τρόπο με τον οποίο η κουλτούρα μας έμαθε να βλέπουμε τη γυναίκα. Για αιώνες το γυναικείο σώμα αντιμετωπίστηκε πρωτίστως ως αντικείμενο της ανδρικής επιθυμίας και πολύ λιγότερο ως φορέας μιας αυτόνομης υποκειμενικότητας. Η αξία του συχνά οριζόταν από το πόσο ποθητό, διαθέσιμο ή αποκλειστικό ήταν για τον άνδρα και όχι από το γεγονός ότι αποτελούσε την ενσώματη έκφραση μιας ελεύθερης ανθρώπινης ύπαρξης.
Ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία του γυναικείου σώματος να είναι ότι για αιώνες αντιμετωπίστηκε ως αντικείμενο της ανδρικής ηδονής πριν αναγνωριστεί ως υποκείμενο ζωής. Η γυναίκα ήταν εκεί -πρωτίστως- για να "ανακουφίζει" την ανδρική ορμή ως δοχείο εκτόνωσης.
Και βέβαια όταν το σώμα του άλλου γίνει πρωτίστως αντικείμενο ηδονής, είναι ευκολότερο να γίνει και αντικείμενο κατοχής.
Έτσι ο έρωτας παύει να είναι συνάντηση και μετατρέπεται σε μορφή συμβολικής ιδιοκτησίας. Ο άλλος δεν βιώνεται ως ένα ελεύθερο πρόσωπο που μπορεί να επιλέξει, αλλά ως κάτι που πρέπει να αποκτηθεί, να διατηρηθεί και να μην χαθεί. Κάτι σαν ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα όπου νικάει ο πιο ισχυρός.
Οπότε όταν η γυναίκα φύγει, δεν βιώνεται μόνο η απώλεια μιας σχέσης. Βιώνεται η απώλεια ενός κτήματος. Η κατάρρευση μιας αίσθησης κυριότητας. Και ταυτόχρονα η κατάρρευση της εικόνας του ισχυρού "αρσενικού" που είναι αρσενικό επειδή κυριαρχεί και "γαμάει".
Γι' αυτό και είναι σημαντικό να πούμε κάτι που συχνά ξεχνιέται. Η γυναικοκτονία δεν είναι η ακραία μορφή του έρωτα. Είναι η ακραία μορφή της λογικής της κατάκτησης που μεταμφιέστηκε σε έρωτα. Μια ακόμη μάσκα στα διάφορα προσωπεία ισχύος που διατίθενται στο κοινωνικό παζάρι.
Αλλά η κατάκτηση, η κυριαρχία, η ισχύς, δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την αγάπη. Μάλλον είναι το ακριβές αντίθετο της.
Η κατάκτηση γεννιέται από την αδυναμία αποδοχής της ελευθερίας του άλλου. Από την αδυναμία αποδοχής ότι η γυναίκα δεν είναι προέκταση του εαυτού μας. Δεν είναι ιδιοκτησία μας.
Δεν είναι τρόπαιο μας. Δεν είναι η επιβεβαίωσή μας. Δεν μας ανήκει.
Γιατί ο έρωτας, στην πιο βαθιά και ανθρώπινη μορφή του, δεν λέει «Είσαι δική μου.» Λέει «Είσαι ελεύθερη, κι όμως επιλέγεις να είσαι μαζί μου.»
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες πολιτισμικές προκλήσεις της εποχής μας. Να μάθουμε να αγαπάμε χωρίς να κατέχουμε. Να επιθυμούμε χωρίς να κυριαρχούμε. Να σχετιζόμαστε χωρίς να μετατρέπουμε τον άλλον σε προέκταση του εαυτού μας. Να απαλλαγούμε επιτέλους από την θανατηφόρα κουλτούρα της Ισχύος, που μολύνει ολόκληρο το συλλογικό μας σώμα.
Γιατί η αγάπη αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η ιδιοκτησία.
Και η ελευθερία του άλλου δεν είναι η απειλή του έρωτα. Είναι η σημαντικότερη προϋπόθεσή του
ΕΣΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΖΗΤΩ. Σύνθεση Κώστας Τσιαντής
Ψηλά στα Άγραφα, στη διάφανη πηγή
Πέταξε ο έρωτας αετός κι αντρειωμένος.
Κι εγώ σκιά, στων ψευδαισθήσεων το κελί,
ψεύτικο μπόι κι από φτερά ψαλιδισμένος.
Έρωτας άγιος, αιώνες πολεμά
να ανοίξει στο σφαγείο μας φεγγίτη.
Όπου με κόψαν και με χώρισαν στα δυο,
πάθη, εμπόροι, κι εσύ, εκπρόσωπε αγύρτη.
Συντρίμμια αλήθεια και χαμένα ιδανικά,
σπασμένη στάμνα, το λιόσταγμα χυμένο.
Με ένα κερί στης αγοράς τη σκοτεινιά,
εσένα, άνθρωπε, ζητώ και περιμένω.
Απ’ του πελάγου το βυθό μια μουσική,
καθώς παλεύει η ζωή να βρει σημαία.
Κι από τις πόλεις τα ιερά παραγγελιά,
των ξένων οίκων που μπήκαν στην παρέα.
Αλλότριο φως και Βαβυλώνα σκοτεινή,
τα άδεια στήθη κυβερνάς των κυβερνώντων.
Που αμέλεια είπαν να ξεφύγουν την ποινή,
τα εγκλήματα τα φανερά των συμφερόντων.
Συντρίμμια αλήθεια και χαμένα ιδανικά,
πέτρινα χρόνια κι όνειρο ακυρωμένο.
Σ’ ένα χαρτόσπιτο στου δρόμου τη γωνιά,
ψηλά τα μάρμαρα κοιτώ και σε προσμένω
Κ.Π. Καβάφης: ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ/ Ένας νέος, της Τέχνης του Λόγου - στο 24ον έτος του ( 1928)
Έρωτος άκουσμα 1911
Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου
σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος,
θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ’ έπλασεν· αυτά
πρώτα· κι έπειτα τ’ άλλα — πιο μικρά — που στην ζωή σου
επέρασες κι απόλαυσες, τ’ αληθινότερα κι απτά.—
Από τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος.
Κ. Π. Καβάφης Κρυμμένα 1882-1923
Onassis Cavafy Archive
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ
-
ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ - Στο πλαίσιο του Φιλοσοφικού Κύκλου της ενορίας του Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, η κ. Σωτηρία Ορφανίδου συγγραφέας, μεταφράστρια μίλησε με θέμα: *«ΜΕΤ...
-
-
-
ΑΙ & ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ- Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ (άρθρο ανοιχτό στο διάλογο και την κρίση των ειδικών) - *ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ ΩΣ* * ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΓΕΓΟΝΌΤΟΣ -* *όχι ως ηθικού παραπτώματος αλλά ως δομικής διαταραχής μέσα στο οικογενειακό σ...
Πριν από 3 εβδομάδες -
Η μεθοδος Hassabis είναι μοναδική: μια νευροεπιστημονική θεωρία → τέσσερις κορυφαίοι αλγόριθμοι → δύο επιστημονικές επαναστάσεις (RL & βιολογία). - 📄 *Διατριβή Demis Hassabis (UCL, 2009)* *Τίτλος:* *Neural processes underpinning episodic memory* *Πανεπιστήμιο:* University College London *Επιβλέπουσα:*...Πριν από 3 εβδομάδες
-
Καρυστιανού: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - Evosmos24.gr · Ακολουθήστε 15 ώρ. · Για την απόφασή της κατέβει στην πολιτική, για το νέο κόμμα που θα ανακοινωθεί μέχρι το καλοκαίρι αλλά και για...Πριν από 6 μήνες
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη: Γενεύη 2: Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει πιο ενεργά - *Γενεύη 2: Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει πιο ενεργά*Πριν από 12 χρόνια
-
Νίκου Καλογερόπουλου: Και ούτω «επληρώθη το υπό του Προφήτου λεχθέν»: - *«Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ η Ελλάδα να γίνει Μεγάλη Δύναμη»!*
Πριν από 12 χρόνια -
-
ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)
