Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Κυριακή 9 Αυγούστου 2026

Ηλίας Σταμπολιάδης: Η Αλήθεια, η Γνώση και η Δημοκρατία

 Η Αλήθεια, η Γνώση και η Δημοκρατία

Η Δημοκρατία είναι η έννοια που χαρακτηρίζει το πολίτευμα εκείνο κατά το οποίο ο Δήμος Κρατεί, δηλαδή ο λαός αποφασίζει για τον τρόπο που λειτουργεί η πόλις. Για να επιτευχθεί αυτό ο κάθε πολίτης πρέπει να γνωρίζει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλις, οι συνέπειες των οποίων επηρεάζουν όλους. Η λύση που θα δοθεί πρέπει να είναι δίκαιη, προς όφελος όλων με βάση τους κοινώς αποδεκτούς κανόνες συμβίωσης, που επιβάλλουν η κοσμοθεωρία και ο πολιτισμός τους και συνιστούν την Αλήθεια τους.

Στις 24 Ιουλίου 2026 ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδος, προσκεκλημένος του Προέδρου της Δημοκρατίας, συναθροίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο λόγω καιρού, να ‘εορτάσει’ τα 52 χρόνια αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, ημέρα άφιξης στην Αθήνα του αυτοεξόριστου στην Γαλλία Κ. Καραμανλή με αεροπλάνο που του παραχώρησε ο Γάλλος Πρόεδρος Ζισκάρ ντ΄Εσταίν.

Πριν 53 χρόνια στις 25 Νοεμβρίου 1973, μία εβδομάδα αργότερα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου της 17ης Νοεμβρίου, ο Δ. Ιωαννίδης ανέτρεψε την κυβέρνηση Σπ. Μαρκεζίνη, Γ. Παπαδόπουλου, Στ. Παττακού που είχαν εξαγγείλει επιστροφή στην Δημοκρατία με εκλογές. Ένα χρόνο αργότερα, στις 15 Ιουλίου 1974 ο Ιωαννίδης εξαπατηθείς από τον Κίσινγκερ οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου ο οποίος σε ομιλία του στον ΟΗΕ στις 19 Ιουλίου 1974 κάλεσε τις εγγυήτριες δυνάμεις Τουρκία και Αγγλία να υπερασπιστούν τη Κυπριακή Δημοκρατία έναντι της Χούντας των Αθηνών. Στις 20 Ιουλίου 1974 ημέρα του προφήτη Ηλία έγινε η πρώτη εισβολή του Αττίλα (Ι) στην παραλία ‘Πέντε Μίλι’ στην Κερύνεια. Την ίδια ημέρα 4 ελληνικά Φάντομ εφοδιασμένα με τον απαραίτητο εξοπλισμό περίμεναν την διαταγή από το ΓΕΑ να απογειωθούν από την Κρήτη αλλά η διαταγή δεν εδόθη ποτέ. Την ίδια ημέρα ελληνικό υποβρύχιο πλήρως εξοπλισμένο παραπλέον την Ρόδο με κατεύθυνση την Κύπρο έλαβε διαταγή από το ΓΕΝ να επιστρέψει στην Σαλαμίνα, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να καταλάβουν ανεμπόδιστοι το 5% της μεγαλονήσου.

Με την άφιξη του στην Αθήνα 24/7/1974 ο Κ. Καρακανλής με τους Φ. Γκιζίκη (ΠτΔ), Γρ. Μπονάνο (ΑΕΔ), Α. Γαλατσάνο(ΓΕΣ), Π. Αραπάκη (ΓΕΝ) και Α. Παπανικολάου (ΓΕΑ) αποφάσισαν εκεχειρία με τους Τούρκους με την δικαιολογία ότι η Κύπρος έκειτο μακράν για στρατιωτική επέμβαση, πράγμα που εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι για να οργανωθούν και να επιχειρήσουν τον Αττίλα (ΙΙ) τον Αύγουστο με κατάληψη του 36% της νήσου και χιλιάδες νεκρούς, εκτοπισμένους και αγνοημένους.

Χωρίς να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου και να αποδοθούν ευθύνες σε όλους τους υπεύθυνους, η δίκη περιορίστηκε στην καταδίκη των Γ. Παπαδόπουλου και Στ. Παττακού ως υπεύθυνους για την Συνταγματική εκτροπή του 1967 και του Ιωαννίδη ως υπεύθυνου του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου. Έκτοτε «αποκαταστάθηκε» η Δημοκρατία σε Ελλάδα και ότι παρέμεινε από την Κύπρο και τα κόμματα της μεταπολίτευσης ανέλαβαν την διακυβέρνηση της χώρας η οποία 52 χρόνια αργότερα φαίνεται να έχει οδηγήσει την χώρα σε οικονομική χρεοκοπία, την επιβολή μνημονίων, την Συνταγματική εκτροπή του δημοψηφίσματος το 1975, την παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, την παραχώρηση εκμετάλλευσης αρχαιολογικών θησαυρών όπως η Ακρόπολις, την ηθική παρακμή, την γεωπολιτική εξάρτηση και την πολιτική παράνοια. Αποκορύφωμα της παράνοιας αποτελεί η λήθη του εθνικού πένθους για την απώλεια του 36% της Κύπρου, τους χιλιάδες νεκρούς, τους εκτοπισθέντες και τους αγνοουμένους και αντί αυτής την ετήσια θέσπιση μέχρι

σήμερα 52 χρόνια μετά, τον εορτασμό για την αποκατάσταση της δήθεν Δημοκρατίας ως εάν η αλλαγή πολιτεύματος, και μάλιστα υπό τις αντίστοιχες συνθήκες, να ήταν σπουδαιότερη της εθνικής απώλειας.

Σαν πρώτο βήμα επανόρθωσης της παράνοιας είναι η κατάργηση της επαίσχυντης εορτής, το επίσημο άνοιγμα του φακέλου της Κύπρου, αν και ανεπισήμως όλα τα στοιχεία έχουν έλθει στο φως, και η παραπομπή σε δίκη όλων των υπευθύνων ζώντων και εκλιπόντων και να κλείσει μία αιμορραγούσα πληγή. Η απονομή δικαιοσύνης, έστω και καθυστερημένα, δεν θα αλλάξει το παρελθόν αλλά θα μας καθοδηγήσει για το μέλλον καθόσον, υπάρχουν ανοιχτοί λογαριασμοί με την Τουρκία, τους Συμμάχους ακόμη και με τους Εαυτούς μας για την αυτοκριτική και την αυτογνωσία μας απαραίτητες για τον αυτοσεβασμό και την εθνική μας συνοχή.

Ηλίας Σταμπολιάδης

Μηχανικός Μεταλλείων, Μεταλλουργός

πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)