Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τρίτη 4 Αυγούστου 2026

Evolution and Computation, Παπαδημητρίου

 🧠 Πώς κατανοεί την εξέλιξη ο Παπαδημητρίου

1. Η εξέλιξη ως αλγόριθμος

Στο έργο του Evolution and Computation, ο Παπαδημητρίου παρουσιάζει την εξέλιξη ως υπολογιστικό φαινόμενο:

  • Η φύση λειτουργεί σαν ένας αλγόριθμος παραγωγής ειδών.

  • Ο ίδιος παραθέτει ακόμη και την ιστορική φράση του Babbage: «Ο Θεός δεν δημιούργησε τα είδη, αλλά τον αλγόριθμο που δημιουργεί τα είδη.»

2. Η εξέλιξη ως πρόβλημα υπολογιστικής πολυπλοκότητας

Ο Παπαδημητρίου θέτει ερωτήματα που δεν έθεσε ο Δαρβίνος:

  • Πώς προκύπτει καινοτομία;

  • Ποιος είναι ο ρόλος του σεξ;

  • Ποιος αλγόριθμος μπορεί να παράγει τόσο μεγάλη πολυπλοκότητα σε μόλις 1012 βήματα;

Αυτά τα ερωτήματα οδηγούν σε μια αλγοριθμική ερμηνεία της εξέλιξης, όπου η φυσική επιλογή είναι ένας μηχανισμός βελτιστοποίησης.

3. Η έννοια της “mixability”

Ο Παπαδημητρίου και οι συνεργάτες του (Livnat et al., PNAS 2008) δείχνουν ότι το σεξ δεν βελτιστοποιεί την “καθαρή” προσαρμοστικότητα, αλλά κάτι άλλο:

  • Mixability = ικανότητα των γονιδίων να λειτουργούν καλά σε πολλούς συνδυασμούς.

  • Άρα η εξέλιξη δεν είναι απλώς επιλογή των καλύτερων, αλλά επιλογή των πιο “συνδυάσιμων”.

4. Η εξέλιξη ως μορφή μάθησης

Ο Παπαδημητρίου αναφέρεται στο μοντέλο του Valiant:

  • Η εξέλιξη είναι μια ασθενής μορφή μάθησης.

  • Τα γονίδια λειτουργούν σαν υπολογιστικές μονάδες που μαθαίνουν από το περιβάλλον.

Συμπέρασμα: Για τον Παπαδημητρίου, η εξέλιξη είναι υπολογιστική διαδικασία, όχι απλώς βιολογική. Η φύση “τρέχει” έναν αλγόριθμο.

🧬 Πώς κατανοεί την εξέλιξη ο Δαρβίνος

1. Η φυσική επιλογή

Ο Δαρβίνος θεμελιώνει την εξέλιξη στη φυσική επιλογή:

  • Υπάρχει ποικιλία μέσα σε έναν πληθυσμό.

  • Υπάρχει αγώνας για επιβίωση.

  • Τα άτομα με πλεονεκτήματα επιβιώνουν και αναπαράγονται.

  • Τα χαρακτηριστικά τους κληρονομούνται.

  • Με τον χρόνο, ο πληθυσμός αλλάζει (“descent with modification”).

2. Η εξέλιξη ως βιολογική διαδικασία

Ο Δαρβίνος δεν είχε μηχανισμό κληρονομικότητας (πριν τον Mendel). Η θεωρία του είναι:

  • Βιολογική, όχι υπολογιστική.

  • Περιγραφική, όχι αλγοριθμική.

  • Εστιάζει στο τι και γιατί αλλά όχι στο πώς σε επίπεδο μηχανισμού.

3. Η εξέλιξη ως σταδιακή μεταβολή

Ο Δαρβίνος βλέπει την εξέλιξη ως συνεχή, βαθμιαία διαδικασία. Δεν ασχολείται με πολυπλοκότητα, υπολογιστικά όρια, ή αλγοριθμική αποδοτικότητα.

🔍 Συγκριτικός Πίνακας

ΠτυχήΠαπαδημητρίουΔαρβίνος
Τι είναι η εξέλιξη;ΑλγόριθμοςΒιολογικός μηχανισμός
ΕστίασηΥπολογιστική πολυπλοκότητα, μάθηση, mixabilityΦυσική επιλογή, κληρονομικότητα
Κεντρικό ερώτημαΠώς “υπολογίζεται” η πολυπλοκότητα;Πώς αλλάζουν τα είδη;
Ρόλος του σεξΒελτιστοποίηση mixabilityΠηγή ποικιλίας
Μηχανισμός κληρονομικότηταςΑλγοριθμικός/μαθησιακόςΆγνωστος (προ-Mendel)
ΠλαίσιοΘεωρία υπολογισμούΒιολογία

🧩 Τελική σύνθεση

Ο Δαρβίνος βλέπει την εξέλιξη ως βιολογική διαδικασία φυσικής επιλογής. Ο Παπαδημητρίου τη βλέπει ως υπολογιστικό φαινόμενο, όπου η φύση λειτουργεί σαν αλγόριθμος που μαθαίνει, συνδυάζει και βελτιστοποιεί.

Η διαφορά είναι θεμελιακή:

  • Ο Δαρβίνος περιγράφει τι συμβαίνει.

  • Ο Παπαδημητρίου προσπαθεί να εξηγήσει πώς το σύμπαν το υπολογίζει.

ΠΗΓΕΣ

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)