Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Σάββατο 8 Αυγούστου 2026

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ: Πολιτικό και επιστημονικό συνέδριο



Η Ελλάδα που χάνεται

Η Ελλάδα που θέλουμε!

Αποτελεί συλλογικό βίωμα, και όλο και πιο κοινή διαπίστωση, πως τα προβλήματα στη χώρα μας διευρύνονται κι αγγίζουν πλέον την υπαρξιακή της διάσταση. Την ίδια στιγμή, οι απαντήσεις που δίνονται από τις εγχώριες ελίτ μοιάζουν να τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο αντί να ανοίγουν διεξόδους προς ένα μέλλον εθνικής αξιοπρέπειας και κοινωνικής αναζωογόνησης. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα –στο σύνολό του- φέρει τεράστιες ευθύνες και μπλοκάρει κάθε δυνατότητα διαφορετικής πορείας της χώρας και της κοινωνίας. Είναι σε βαθιά διάσταση με την κοινωνία, βαθαίνει πολλαπλά την κρίση και εντείνει το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας.

Στον πυρήνα του υπαρξιακού προβλήματος συναντάμε μια κοινωνία χωρίς φωνή, χωρίς Τόπο, χωρίς κινούσα στρατηγική ιδέα για την προοπτικής της, αμήχανη – κατακερματισμένη, χειραγωγημένη, αποπροσανατολισμένη και βαθιά απογοητευμένη. Μια κοινωνία όμως που στις ελπιδοφόρες στιγμές δείχνει ότι μπορεί να επιδράσει σημαντικά στην πορεία των πραγμάτων με τη μαζική της παρουσία, κατανοώντας βαθιά, με τρόπο βιωματικό, πως δεν μπορεί να περιμένει έτοιμες λύσεις και σωτήρες. Σε αυτή την αντιφατική αλλά παρούσα κοινωνική διαθεσιμότητα, που σε συνθήκες ασφυξίας ψάχνει για «οξυγόνο» και δρόμο προς το μέλλον, επικεντρώνεται η προσπάθειά μας, προσπαθώντας να διαβάσουμε προσεκτικά το χαρακτήρα της.

Μετά την επιτυχημένη διεξαγωγή του πρώτου Συνεδρίου τον Μάιο του 2024 και τις προσδοκίες που αυτό δημιούργησε, προχωρούμε στο δεύτερο Συνέδριο με επίκεντρο την αντιμετώπιση του υπαρξιακού προβλήματος της Ελλάδας και με τίτλο «Η Ελλάδα που θέλουμε», αναζητώντας τους ορθούς όρους πραγμάτωσής της.

Στο πρώτο συνέδριο παρουσιάστηκε το πρόβλημα της χώρας, αναδείχθηκαν κρίσιμες πλευρές του και διατυπώθηκε η ανάγκη για μια συνολική προσέγγιση μέσα στο σύγχρονο, ρευστό περιβάλλον. Διότι όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούμε ότι οι επιμέρους λύσεις δεν επαρκούν χωρίς ένταξη του προβλήματος στις γενικά ισχύουσες ιδιαιτερότητες του 21ου αιώνα, και ειδικά σε μια εποχή πολεμικής προετοιμασίας, και γενικευμένης αβεβαιότητα που ενισχύεται από την βίαιο ξερίζωμα του ανθρώπου μέσω της ψηφιακής επιτάχυνσης.

Το δεύτερο Συνέδριο συνεχίζει την πολιτική λογική του προηγούμενου, με δύο βασικές διαφορές: Πρώτον, αξιοποιεί την εμπειρία του πρώτου συνεδρίου ως βάση για αναβαθμισμένες απαιτήσεις. Δεύτερον, έρχεται σε μια συγκυρία με έντονες διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις που επιβάλλουν και νέες αξιολογήσεις και αναστοχασμούς.

Σκοπός του Συνεδρίου είναι:

  • Η συνέχιση της εμβάθυνσης στα θεμελιώδη προβλήματα της χώρας, και η εξέταση πλευρών και ζητημάτων που δεν θίχτηκαν στο πρώτο συνέδριο.
  • Η διερεύνηση διεξόδων από τις κυρίαρχες πολιτικές σε βασικούς τομείς, και η διατύπωση προτάσεων για την αντιμετώπισή τους με αξιόπιστη τεκμηρίωση, για προβολή όρων και προϋποθέσεων που θα επιτρέψουν στην χώρα να σταθεί αξιοπρεπώς στηριγμένη στις δυνάμεις της.
  • Η εξέταση της θέσης της Ελλάδας στο νέο γεωπολιτικό πλαίσιο εν μέσω σημαντικών αλλαγών στο διεθνές και περιφερειακό επίπεδο.
  • Η ανάδειξη της σημασίας του πολιτικού αδιεξόδου και της αιτιότητας του χάσματος μεταξύ κοινωνίας και πολιτικού συστήματος.
  • Η συμβολή στις προϋποθέσεις δημιουργίας ενός νέου συλλογικού υποκειμένου και μια στρατηγική της «επόμενης μέρας».
  • Η διατύπωση θέσεων εκεί που μπορούν να υπάρχουν απαντήσεις, με οραματικό ρεαλισμό.

Το πολιτικό ζήτημα της περασμένης χρονιάς –η γενικευμένη αμφισβήτηση και απόρριψη του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος– δεν μπορεί παρά να εντάσσεται στους ανωτέρω σκοπούς: Η ανάγκη για τη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου είναι επιτακτική, χωρίς όμως να είναι αυτονόητη μία ‘αυτόματη ίδρυσή του’. Το νέο υποκείμενο τίθεται ως ζητούμενο, που απαιτεί σοβαρή προετοιμασία και εμπεριστατωμένες απαντήσεις.

Η προσέγγισή μας βασίζεται στη μεθοδική διερεύνηση, χωρίς προκατασκευασμένα σχήματα ή τετριμένα κλισέ. Μέσα από αυτή την επιλογή διεκδικούμε την αξιοπιστία και τη σοβαρότητα ως θεμελιώδη στοιχεία του εγχειρήματός μας. Η αντιμετώπιση του υπαρξιακού προβλήματος της χώρας απαιτεί γνώση των σοβαρών προϋποθέσεων ,τολμηρές προτάσεις και αποφασιστική συλλογική προσπάθεια.

Το δεύτερο Συνέδριο επιδιώκει να διευρύνει τη συμμετοχή στην ανάλυση και τις προτάσεις, καθώς και τη συσπείρωση ενός υπαρκτού δυναμικού που αγωνιά. Επιζητεί να περιγράψει την πορεία της χώρας, να καταδείξει ότι «τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς» και να σκιαγραφήσει την Ελλάδα που θέλουμε, ξεκινώντας από την άρνηση της εθνικής και κοινωνικής αλλοτρίωσης που παράγει και αναπαράγει –βαθαίνοντάς την διαρκώς– ο κατ’ ουσία μεταπρατικός χώρος και η μεταπρατική δομή που χαρακτηρίζει τον πυρήνα του καθεστώτος στη χώρα μας. Κυρίως, όμως, να εμπνεύσει και να στερεώσει την πεποίθηση ότι αξίζει και μπορούμε να αγωνιστούμε γι’ αυτήν, ανατρέποντας την κίβδηλη «κανονικότητα των μνημονίων» που μας την εμφάνισαν σαν εθνική κανονικότητα και κατακτώντας την κανονικότητα της κοινωνικής και εθνικής αξιοπρέπειας.

Επειδή η Ελλάδα που θέλουμε δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα. Η Ελλάδα που θέλουμε προϋποθέτει χώρα ανεξάρτητη, με ευημερία του λαού της, με ουσιαστική Δημοκρατία και εκδημοκρατισμό παντού, σύγχρονη παραγωγική βάση, πραγματική δικαιοσύνη, μορφωτικό και πολιτισμικό βάθος, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ευθύνη και ιστορική αυτογνωσία. ΄Ολα αυτά φαντάζουν τόσο αυτονόητα, αλλά και τόσο μακρινά και ανέφικτα, όσο αποδεχόμαστε τους επιβαλλόμενους αδιέξοδους μονόδρομους, της μετανεωτερικής αποικιοποίησής μας.

Το δεύτερο Συνέδριο αποτελεί κάλεσμα:

  • Σε όσους ανησυχούν για την πορεία της χώρας, μέσα στις σημερινές γεωπολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις, αλλά ασφυκτιούν –παραμένοντας χωρίς φωνή– σε ένα στημένο και αδιέξοδο πολιτικό σκηνικό, με κυβερνήσεις και ηγεσίες που εξυπηρετούν όλες τις επιλογές που προκρίνει το ευρωδυτικό τοκογλυφικό κεφάλαιο.
  • Σε όσους αντιστέκονται στην υποβάθμιση της ζωής, της εργασίας, της παραγωγής, του πολιτισμού, της δημοκρατίας, στις συνεχώς διευρυνόμενες κοινωνικές ανισοτήτες, σε όσους υπερασπίζονται τον Τόπο, το Περιβάλλον, την Αξιοπρέπεια των ανθρώπων, την ίδια την Υπόσταση της χώρας και της κοινωνίας.
  • Στους ανθρώπους της επιστήμης και της γνώσης που μπορούν να τεκμηριώσουν, να φωτίσουν και να προτείνουν εναλλακτικές διεξόδους.
  • Στους νέους ανθρώπους, το μέλλον των οποίων υποθηκεύεται, όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση. Στις γνώσεις, την ορμή, τη δημιουργικότητά τους που αν βρεί χώρο και τρόπο να αναπνεύσει μπορεί να δώσει πρωτότυπες απαντήσεις.
  • Σε όσους παράγουν γνώση μέσα από την εργασιακή τους δραστηριότητα, μέσα από κοινές προσπάθειες αντιμετώπισης των προβλημάτων που δημιουργεί η συγκεκριμένη πολιτική-οικονομική-πολιτιστική κατεύθυνση που επιβάλλεται.
  • Σε όσους υπηρετούν την Τέχνη και τα Γράμματα, που μπορούν να εμπνεύσουν και να δώσουν νόημα στην κοινή μας προσπάθεια.
  • Σε όσους εμπνέονται από έναν πατριωτισμό που εναρμονίζει: πολιτιστική ταυτότητα, δημοκρατία, ουμανισμό και διεθνικό οικουμενισμό.
  • Σε όσους συμμετείχαν ή γνώρισαν την προσπάθεια του πρώτου συνεδρίου και βλέπουν την ανάγκη συνέχειας.

Το δεύτερο Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο του 2025 στην Αθήνα. Το πρόγραμμά του θα διαμορφωθεί ως τον Ιούλιο και θα δημοσιευθεί αρχές Σεπτεμβρίου. Θα προηγηθεί οικονομική εξόρμηση για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών του.

Στο διάστημα που μεσολάβησε συνεχίστηκε η δραστηριότητα του πρώτου Συνεδρίου με τους ακόλουθους τρόπους:

  • Επαφές με συμμετέχοντες
  • Έκδοση και παρουσίαση των πρακτικών του πρώτου Συνεδρίου
  • Τοπικές συνελεύσεις και διαδικτυακές συναντήσεις.
  • Εκπομπές από το κανάλι του Συνεδρίου
  • Διοργάνωση Ημερίδων
  • Παρέμβαση σε κοινωνικά ζητήματα (όπως το θέμα των Τεμπών)
  • Συντονιστικές δράσεις και δημόσιος διάλογος.

Αυτές οι πρωτοβουλίες εκφράζουν την ένταση της προσπάθειας και τον στόχο σύνδεσης της πολιτικής θεώρησης με την επιστημονική τεκμηρίωση και την καθημερινή εμπειρία.

***

Οι ιδέες και οι δεσμοί που μας ενώνουν δίνουν δύναμη στο Εγχείρημά μας. Με αυτό το Συνέδριο προσπαθούμε να συμβάλουμε ουσιαστικά σε μια θετική απάντηση στο υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας, και ανιχνεύουμε με σταθερές αρχές και συνέπεια τις αναγκαίες βάσεις και προϋποθέσεις για την Ελλάδα που θέλουμε.

Είναι η στιγμή για μια κοινή και στοχευμένη κινητοποίηση – μια συνειδητή αφύπνιση που να ενώνει δυνάμεις και να μετατρέπει την ανησυχία σε εμπιστοσύνη, την απογοήτευση σε ελπίδα και την προσδοκία σε πράξη.

Φιλοδοξούμε να συμβάλλουμε θετικά, για να γίνουμε πρωταγωνιστές στην κατάκτηση της κινούσας στρατηγικής «ιδέας» για την Ελλάδα που θέλουμε και που αξίζει στον λαό μας.

Αγκαλιάστε το δεύτερο Συνέδριο! – Ας συμβάλουμε όλοι μαζί στην επιτυχία του!

Μάιος 2025

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)


Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)