Από την ομιλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου

 «Το έδαφος πάνω στο οποίο φυτρώνουμε, δεν είναι η επιφάνειά αυτού που βλέπουμε, αλλά το βάθος του και οι ουσίες που κρύβονται εκεί. Σ' αυτό το βάθος, σε αυτή την ουσία μάς πηγαίνει η τέχνη. Η απαξίωσή της, από κύριο συστατικό της ύπαρξής μας σε εμπορικό προϊόν, επιφανειακή κατανάλωση, διακοσμητική πολυτέλεια ή κουτσομπολιό διασημοτήτων, είναι άδικη και καταστροφική».

Fractal

1 ημ.  · 

Απόσπασμα α

πό την ομιλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου

“Όσο ο νους μεγαλώνει δυσανάλογα σε σχέση με την καρδιά τόσο πιο αβέβαιη γίνεται η συνέχεια του είδους μας. Στη νέα εποχή ό,τι μπορεί να βοηθήσει την ανθρώπινη κοινότητα να παραμείνει και ανθρώπινη και κοινότητα είναι η καλλιέργειά της. Δεν αρκεί να δίνουμε πτυχία γνώσεων στα παιδιά μας. Οφείλουμε να βρούμε τους τρόπους να τα βοηθήσουμε να καλλιεργηθούν συνολικά, πριν, αλλά και μαζί με την όποια εξειδίκευση. Ένας γιατρός χωρίς καλοσύνη, ένας αρχιτέκτονας χωρίς ενσυναίσθηση, ένας πολιτικός χωρίς ηθικές αναστολές, ένας καλλιτέχνης χωρίς ευγνωμοσύνη, ένας έμπορος χωρίς αίσθημα ευθύνης [...]κάθε ακαλλιέργητος πτυχιούχος, οποιοσδήποτε άνθρωπος χωρίς συμπόνια, είναι επικίνδυνος και καταστροφικός. Και, τις περισσότερες φορές, δυστυχισμένος.

Η Τέχνη δίνει σχήμα σε όλες αυτές τις απαραίτητες για την ανθρώπινη ευημερία αξίες, και τις ακουμπά στα χέρια και στην ψυχή μας. Όπως έγραψε ο Wittgenstein: «Στο έσχατο βάθος, η αισθητική και η ηθική συμπίπτουν.» Το έδαφος πάνω στο οποίο φυτρώνουμε, δεν είναι η επιφάνειά του που βλέπουμε, αλλά το βάθος του και οι ουσίες που κρύβονται εκεί. Σ' αυτό το βάθος, σε αυτή την ουσία μάς πηγαίνει η τέχνη. Η απαξίωσή της, από κύριο συστατικό της ύπαρξής μας σε εμπορικό προϊόν, επιφανειακή κατανάλωση, διακοσμητική πολυτέλεια ή κουτσομπολιό διασημοτήτων, είναι άδικη και καταστροφική.

Λένε ότι όπου χτίζεται ένα σχολείο, γκρεμίζεται μια φυλακή.

Θα έλεγα ότι ένα καλό σχολείο, πράγματι, γκρεμίζει μια φυλακή. Ένα κακό σχολείο όμως, γίνεται το ίδιο φυλακή για τις ψυχές των μαθητών του και ζημιώνει τελικά το σύνολο της κοινωνίας. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια όλου του κόσμου, πρώτα πρέπει να φροντίζουν να βγάζουν ελεύθερους ανθρώπους και μετά καταρτισμένους επαγγελματίες.

Η Τέχνη, πρέπει να βρίσκεται δυναμική, συμπεριληπτική, δημιουργική, ελεύθερη και προσβάσιμη, σε όλα τα στάδια της εκπαίδευσης, αλλά και σε όλη μας τη ζωή..”

---------

www.fractalart.gr || Eπιμ:Δ.Ντζαδήμα

Όλες οι αντιδράσεις:

5Εσείς, Κωνσταντίνα Τσιαντή, Georgia Mela και 2 ακόμη

ΧΕΛΙΔΟΝΑ- ΑΓΙΑ ΒΛΑΧΕΡΝΑ (ΑΜΠΕΛΙΑ)-ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ- ΒΥΡΩΝΑΣ : ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΑΙΟΙ -ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΧΤΙΣΤΕ

Στο κέντρο της φωτογραφίας, ο αείμνηστος αδελφός μου (έφυγε σαν σήμερα) Ιωάννης Ν. Τσιαντής (1929-2012), δάσκαλος στ' Αμπέλια (και πρωτοστάτης εκεί στην ανέγερση-κατασκευή του σχολείου), έπειτα στη Χελιδόνα, κι έπειτα στο Περιστέρη και τον Βύρωνα (Αθήνα), εν μέσω του πατρός μας Νικολάου (1899-1999),  δασκάλου σε Αντράνοβα, Αγρίνιο, και Χελιδόνα,  και του υιού του, Δρος Φιλοσοφίας και  πανεπιστημιακού Γεωργίου Ι. Τσιαντή, που έφυγε σε ηλικία μόλις 42 ετών (1968- 2010). Ο μικρός της παρέας είναι ο αγαπητός σημερινός γιατρός μας, συγγραφέας και καλλιτέχνης Γιάννης Ν. Τσιαντής. 

                                                     ΧΕΛΙΔΟΝΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

ΑΜΠΕΛΙΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ 

 

Παρέα με τον αείμνηστο αδελφό μου

Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond [Official Music Video]

Γιατί το Ισραήλ θα νοσταλγήσει τον Νασράλα και οι κίνδυνοι για Ελλάδα-Κύ...

COL. Douglas Macgregor : Iran Hits Israel. What’s Next?

John. F. Kennedy (May 29, 1917 – November 22, 1963) : Μια επανάσταση έρχεται

Costas Tsiantis

2 Οκτωβρίου 2022  · 

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας

John. F. Kennedy (May 29, 1917 – November 22, 1963)

Μια επανάσταση έρχεται – μια επανάσταση που θα είναι ειρηνική αν είμαστε αρκετά σοφοί. συμπονετική αν νοιαζόμαστε αρκετά. επιτυχημένη αν είμαστε αρκετά τυχεροί – αλλά μια επανάσταση που έρχεται είτε το θέλουμε είτε όχι. Μπορούμε να επηρεάσουμε τον χαρακτήρα της, αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε το αναπότρεπτο αυτής.

Τζον Φ. Κένεντι

Όλες οι αντιδράσεις:

1Costas Tsiantis

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Αποστολή

Professor John Mearsheimer: ‘Israel is trying to drag the US and Iran into a shooting war’

Stravinsky- Rite of Spring "Opening"

Prof. Jeffrey Sachs: Israeli Extremists Prevail

ΕΒΡΑΙΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΑ ΛΕΕΙ:

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ, Η ΕΛΙΤ, ΔΕ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ. ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΛΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ: ΤΟ ΟΤΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛYΣΗ. ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧHΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧH (ΧΩΡΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤIΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ) ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ LOBBY.

Ολύμπιος Δαφέρμος 3 ώρ. · Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μα δεν έχουν, εκεί στην κυβέρνηση, έναν παιδαγωγό, έναν κοινωνιολόγο για να τους αναλύσει τα αίτια της παραβατικότητας των νέων και στη συνέχεια να τους συμβουλεύσει πώς να την αντιμετωπίσουν; Ή δεν χωρούν στο μυαλό τους άλλες παρεμβάσεις πλην εκείνων της αστυνομικής βίας και των αυστηρών ποινών, με τις οποίες προσπαθούν να κουκουλώσουν τα όποια προβλήματα και όχι βέβαια να τα λύσουν; Τώρα μεταθέτουν τις ευθύνες στους γονείς, απειλώντας τους με αυστηρές ποινές. Έχοντας χρόνια διδάξει στην τεχνική εκπαίδευση ξέρω πως οι περισσότεροι γονείς, για να μην πω όλοι, γνοιάζονται για τα παιδιά τους. Δεν αδιαφορούν. Όμως ο κάθε γονιός κουβαλά τις δικές του εμπειρίες, τις δικές του ανεπάρκειες (για τις οποίες χρειάζεται στήριξη και όχι τιμωρίες) τα δικά του προβλήματα, τις δικές του αγωνίες, τις δικές του έγνοιες μέσα -ιδίως σήμερα - σε μία δυστοπική κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που τού καθορίζει τη συμπεριφορά προς όλες τις κατευθύνσεις σε μεγάλο βαθμό. Επιπλέον οι περισσότεροι γονείς δεν διαθέτουν γνώσεις παιδαγωγικής. Σήμερα κάθε νέος επηρεάζεται από πλήθος πηγών πληροφόρησης και συμπεριφορών. Ο κόσμος του είναι τεράστιος και πολύ διαφορετικός εκείνου των γονιών του και δεν περιορίζεται στην οικογένεια και στο σχολείο, όπως πριν την τεχνολογική επανάσταση. Πώς λοιπόν οι γονείς θα λύσουν το πρόβλημα της παραβατικότητας που τους αναθέτει η αδαής κυβέρνηση; Το μόνο που θα καταφέρει είναι να χαλάσει τις σχέσεις γονιών-παιδιών με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την παραπέρα πορεία των νέων ανθρώπων, αλλά και για τη συνοχή της κοινωνίας.

Ας κοιτάξει πρώτα η κυβέρνηση τα σχολεία, που τα έχει αφήσει στην τύχη τους, και τους κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς. Το σχολείο δεν αποτελεί πια κοινότητα. Είναι άθροισμα ανταγωνιστικών ατόμων, όπως ακριβώς το διδάσκει η εξωσχολική πραγματικότητα. Επόμενο είναι η ανταγωνιστικότητα να φτάσει και στη βία. Είναι τυχαίο ότι στα μουσικά και στα καλλιτεχνικά σχολεία, που αποτελούν κοινότητες καλλιεργώντας τη δημιουργικότητα των μελών τους, την μεταξύ τους συνεργασία και την παραγωγή καλλιτεχνικών έργων τα φαινόμενα βίας είναι μηδαμινά; Ας κοιτάξει λοιπόν να διαβάσει τις νέες εκπαιδευτικές και παιδαγωγικές πρακτικές, που αντιστοιχούν στην εποχή μας, οι οποίες κινούνται μακράν των τιμωριών και του αυταρχισμού. Ας κοιτάξει το κενό που αντικρίζουν οι νέοι και οι νέες σκεφτόμενοι το μέλλον τους. Ούτε καν για μια αξιοπρεπή εργασία δεν μπορούν να ελπίζουν. Για να μη μιλήσουμε για οράματα και ελπίδες για μια άλλη ζωή ελευθερίας, δικαιοσύνης και ισότητας. Οι νέοι ψάχνουν νόημα και τέτοιο δεν βρίσκουν. Αισθάνονται άδειοι και αποπροσανατολίζονται, δίχως να φέρουν οι ίδιοι καμιάν ευθύνη. Η ίδια η κυβέρνηση τι παράδειγμα δίνει στα παιδιά; Ασκεί άλογη βία απέναντι στους νέους που ψάχνονται. Μήπως έτσι δίνει το παράδειγμα; Ας το σκεφτεί. Παραβιάζει το Σύνταγμα και τους νόμους που η ίδια ψηφίζει. Διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα υπέρ των δικών της ψηφοθηρικών συμφερόντων. Αδιαφορεί για τους πολλούς και αδύναμους. Μα η νεανική παραβατικότητα δεν έχει την ίδια λογική;

«Εικόνα σου είμαι κοινωνία (και πολιτική) και σου μοιάζω»

Ο.Δ.

(Δημοσιεύτηκε στην ΕφΣυν 1-10-24)

Συμπλήρωση: Αν οι αυστηρές ποινές και η αστυνομική βία έλυναν τα κοινωνικά προβλήματα σήμερα θα πορευόμασταν δίχως προβλήματα. Η ανοησία δεν εγκαταλείπει ποτέ την εξουσία.