Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2024

Αλέστια Ευρυτανίας

Αλέστια Ευρυτανίας

22 Οκτωβρίου 2014 


Ιστορίας συνέχεια (μέρος πρώτο)
Η νεότερη ιστορία του χωριού ξεκινά κάπου στο 1850. Το έτος αυτό υπάρχει αποδεικτικό στο χωριό όπου αναφέρεται στην κοινότητα Αλεστίων της ενορίας Προυσού. Μετά την απελευθέρωση ήταν οικισμός του Δήμου Αρακυνθίων μέχρι το 1912 που έγινε κοινότητα (Φ.Ε.Κ Α216/1912). Στη συνέχεια όπως όλες οι περιοχές της Ελλάδας ακολούθησε την κοινή πορεία της φτώχειας και της ανέχειας των δυο πολέμων και του εμφυλίου που ακολούθησε.
Τα Αλέστια προσέφεραν θυσία στους πολέμους πολλά από τα παλικάρια της εποχής. Παρακάτω γίνεται μια αναφορά σε αυτούς με κίνδυνο να έχουν ξεχαστεί κάποιοι.
Στο βιβλίο "Ιστόρημα γεναλογικόν οικογένειας Τσερπέλη" (1963) του Χ.Τσερπέλη-Κ. Παπαζαχαρία γίνεται λεπτομερής αναφορά αγωνιστών του 1821 από τα Αλέστια και υπάρχει αναμνηστική μαρμάρινη πλάκα στο Ηρώον του Μεσολογγίου (Αθανάσιος Τσερπέλης, Αγωνιστής, Μαχόμενος εν Μεσολογγίω 1824-1826 εφονεύθη εις Ντάπια Γ. Κίτσου).
Καρακάσης Κων/νος στο Μικρασιατικό πόλεμο.
Πεζούλας Γιώργος, Τσερπέλης Αριστείδης, Πρωτόγερος Βαγγέλης, Παπαϊωάννου Νίκος, Παπαϊωάννου Γιάννης στο Αλβανικό μέτωπο και Πεζούλας Γιάννης, Κουτσιούκης Αντρέας και Καρφής Νίκος στον εμφύλιο.
Αλλά και στον πόλεμο του 1940 στα βουνά της Αλβανίας αρκετοί έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν. Ανάμεσά τους ο Γιώργος Γκούστας,
Ακολούθησε η μεγάλη μετανάστευση κυρίως στην Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά και τη Γερμανία και η εσωτερική μετανάστευση προς την Αθήνα. Τα χρόνια αυτά το χωριό αρχίζει να χάνει σημαντικό κεφάλαιο από το ενεργό δυναμικό του, το εργατικό και πνευματικό δυναμικό του.
Η μεταπολίτευση βρίσκει το χωριό με ένα ακόμη ισχυρό πλήγμα. Είναι τα χρόνια που όλα τα χωριά της Ευρυτανίας, είτε είχαν πρόβλημα είτε όχι, όπως τα Αλέστια, ζητούν και καταφέρνουν να χαρακτηριστούν κατολισθήσιμα και μεταφερταία με σκοπό να πάρουν οικόπεδα και δάνεια εκτός Ευρυτανίας για να χτίσουν εκεί νέο οικισμό. Έτσι η μισή Ευρυτανία βρέθηκε στη Λαμία, στην Αταλάντη, στον Αλίαρτο, και στο Αγρίνιο. Τα Αλέστια και όσοι διοικούν το χωριό τότε επικεντρώνουν την προσπάθειά τους στο νέο οικισμό, τα Κοκκινοπύλια στο Αγρίνιο και το μητρικό χωριό αρχίζει να παρακμάζει σταδιακά. Μια μια οικογένεια , τελειώνοντας το σπίτι της στο Αγρίνιο, μετακόμιζε, αρχικά το χειμώνα και σιγά σιγά όλο το χρόνο. Ελάχιστες οικογένειες έμειναν πίσω και από το 1987 μόνο ο μπαρμπα-Γιάννης ο Πεζούλας έως ότου μετά την ασθένεια της κυρά – Κωστάντως το 2008 αναγκάστηκε και ο τελευταίος να εγκαταλείψει το χωριό. Από τότε κανείς δε μένει μόνιμα το χειμώνα και το χωριό κατοικείται από αρχές Ιουνίου έως και τα τέλη Οκτωβρίου. Αρχές Ιουνίου σταθερά κάθε χρόνο δυο-τρεις οικογένειες ανηφορίζουν στο χωριό και εκεί παραμένουν ως το τέλος του Οκτώβρη. Τακτικά επισκέπτονται το χωριό άλλες δυο-τρεις οικογένειες σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο από το Αγρίνιο και για περισσότερες μέρες τον Αύγουστο όσοι διατήρησαν τα σπίτια τους. Σημείο αναφοράς το πανηγύρι το Δεκαπενταύγουστο, αν και τα δυο τελευταία χρόνια θλιβερά συμβάντα με ανθρώπους που υπεραγαπούσαν το χωριό και ήταν σταθερά εκεί, δεν επέτρεψαν την πραγματοποίησή του. Παρέμενε ωστόσο ο εκκλησιασμός στον ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της κεντρικής εκκλησίας του χωριού, πρωτοσταντούντος του παπα-Κώστα που παρά το προχωρημένο της ηλικίας δίνει κάθε χρόνο το παρόν. Το χωριό αποκτά ξανά ζωή στα μέσα του Φθινοπώρου , με την έναρξη του κυνηγιού. Τα Σαββατοκύριακα και τις Τετάρτες μεγάλες παρέες κυνηγών επισκέπτονται το χωριό και αντιλαλούν οι πλαγιές από φωνές, γαβγίσματα σκύλων και πυροβολισμούς.
Όλες οι αντιδράσεις:
Costas Tsiantis

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2024

John Mearsheimer: Ethnic and Badly Divided Map Breakdown Of Ukraine

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μίκης Θεοδωράκης "Ανατομία της μουσικής" 1990

Φίλοι Μίκη Θεοδωράκη/Mikis Theodorakis' friends

[...] Η λαϊκή μουσική είναι απόλυτα δεμένη με τον στίχο. Η τεχνική της έχει δύο βασικά στοιχεία: Το ένα είναι η μελωδική ευρηματικότητα των τραγουδοποιών. Το δεύτερο, η δεξιοτεχνία και η φαντασία των οργανοπαικτών, δηλαδή των μπουζουκτσήδων. Ο στίχος δεν έχει καμία σχεδόν σχέση με τον πλούτο της δημοτικής και της κρητικής ποίησης. Δίστιχα και τετράστιχα, ομοιοκαταληκτικά, καθορίζουν τον ρυθμό και την μορφολογία του τραγουδιού. Πολλές φορές σκεφτόμουν πόσο είναι κρίμα τόσο υπέροχες μελωδίες να στηρίζονται σε τόσο φτωχό ποιητικό περιεχόμενο. Ας αφήσουμε τα χασικλήδικα, όπως λ.χ. το "Πρωί πρωί με τη δροσούλα / απάνω στη γλυκιά μαστούρα", που θέλοντας και μη τα τραγουδούσαμε στις Ικαρίες και τα Μακρονήσια γιατί μας γλύκαινε η ομορφιά της μελωδίας.
Μελοποιώντας τα ποιήματα από τον "Επιτάφιο" δεν είχα, οπωσδήποτε, καθόλου στον νου μου πόσο μακριά θα με οδηγούσε εκείνη η στιγμή. Και γράφω τη λέξη "στιγμή", γιατί δεν είχα καλά καλά προλάβει να τελειώσω το διάβασμα του ποιήματος, όταν οι μελωδίες, στοιβαγμένες ως φαίνεται μέσα μου, ξεχείλισαν και μετά βίας πρόφταινα να τις σημειώνω στο περιθώριο των σελίδων του βιβλίου.
Ένα χρόνο αργότερα, όταν γίνηκε λόγος να βγουν σε δίσκο σαν λαϊκά τραγούδια και όχι σαν έντεχνα (με σοπράνο και πιάνο λ.χ.), ένας φίλος μου συνθέτης με προσγείωσε ξαφνικά, λέγοντάς μου:
"Και ποιος θα τα αγοράσει σαν λαϊκά τραγούδια; Το πολύ να πουλήσεις τόσους δίσκους όσα βιβλία πούλησε ο Ρίτσος. 'Ομως ο λαός δεν μπορεί να τραγουδήσει έντεχνους στίχους"!
Νομίζω ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που η έκφραση "έντεχνος στίχος" συνδέθηκε με το λαϊκό τραγούδι.
Είδαμε ότι η ελληνική ποίηση είχε προχωρήσει σε έντεχνες μορφές, παραμένοντας εν τούτοις "λαϊκή". Αντίθετα, η λαϊκή μας μουσική ήταν σε στάδιο αποκλειστικά λαϊκό, χωρίς κανένα έντεχνο στοιχείο, ούτε από την πλευρά της μουσικής ούτε από την πλευρά της ποίησης. Η ποίηση του "Επιτάφιου" ήταν πολύ κοντά στην δημοτική μας ποίηση. Όμως, πίσω από την απλότητα του στίχου κρύβεται το χέρι του μάστορα ποιητή. Ο "Επιτάφιος" δεν είναι δημοτικό τραγούδι, ούτε δημοτικίζον. Είναι ποιητική δημιουργία. Όπως τα "Σχέδια" του Σολωμού, τα τόσο όμοια, από πρώτη άποψη, με τους δεκαπεντασύλλαβους της δημοτικής μας ποίησης και τον "Ερωτόκριτο".[....]
Μίκης Θεοδωράκης "Ανατομία της μουσικής" 1990
σελ.:243π.β. - 244π.α.
Εκδόσεις "ΓΝΩΣΕΙΣ"
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

A NATO Nation In Crisis: EU’s Largest Economy Becoming Collateral Damage...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μνήμη Μίκη Θεοδωράκη | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

''Δεν κλάψαμε και δεν κλαίμε μόνο τον Μίκη. Τον εαυτό μας κλαίμε, τη χώρα μας, τον πολιτισμό μας που χάνεται, ακόμα και την αριστερά που χρειάζονται οι Έλληνες όσο ποτέ άλλοτε και δεν την έχουν. Και ο Μίκης δεν υπήρξε ποτέ ιδιώτης. Είχε τη γνώμη του για όλα τα μεγάλα εθνικά, κοινωνικά και διεθνή θέματα και το θάρρος να τη λέει, είτε συμφωνούσε κανείς, είτε διαφωνούσε μαζί του. Τέτοιες φωνές τις χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία μας, καθώς όλο και περισσότερο ο δημόσιος λόγος μονοπωλείται πια, και ο συμβατικός και ο ιντερνετικός, από ομάδες συμφερόντων και ξένες υπηρεσίες''.

''... τον μελωδό που έδινε φωνή στους αβάσταχτους καημούς, πρόσωπο στην αξιοπρέπειά τους, μορφή και αυτοπεποίθηση στην περηφάνειά τους, αισιοδοξία μέσα στη μαυρίλα''.
Μνήμη Μίκη Θεοδωράκη | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
konstantakopoulos.gr
Μνήμη Μίκη Θεοδωράκη | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΔιεθνηΕλλαδαΕξωτερικη ΠολιτικηΕΥΡΩΠΗ Μνήμη Μίκη Θεοδωράκη September 2, 2024 FacebookTwitterPinterestWhatsApp Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριών χρόνων από την απώλεια του μεγάλου μο...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ζωή Δικταίου- Ο Δρακόγελως και οι Μοσκοκούζουλες

 Ζωή Δικταίου

Λένε πως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάτια αλλά δεν τα βλέπουν όλα κι ενώ έχουν αυτιά πάλι δεν τα ακούνε όλα, ίσως επειδή δεν προορίζονται όλα για όλους.
Λένε πως ανάμεσα στους πολλούς είναι κι εκείνοι που πιάνουν τον ήχο από το φευγιό της πεταλούδας και το παράπονο της μέλισσας όταν διψά και λένε ακόμη πως αν τους κοιτάξεις τα μεσάνυχτα, το βλέμμα τους μοιάζει γυάλινο και φέγγει σαν άστρο στο σκοτάδι, ίσως επειδή στην ψυχή τους συντηρούν πάντα αναμμένο φανάρι ένα φεγγάρι.
Λένε πως αυτοί είναι οι αλαφροΐσκιωτοι που ακούνε τον ψίθυρο του ανθού και τα λόγια που ανταλλάσουν τα στάχυα με τ’ άστρα, αυτοί που βλέπουν τα φτερά του ανέμου και διαβάζουν τα μυστικά της νερομάνας στ’ ασπρολίθι στο στρογγυλό χαράκι.
Λένε πως οι αλαφροΐσκιωτοι μπαίνουν από τη ρωγμή του βράχου που όλο και πλαταίνει και συναντούν στο νύχτωμα τις Μοσκοκούζουλες, αυτές που κρατούν τα παμπάλαια κλειδιά της χαράς και της ξεφάντωσης.
Όλες οι αντιδράσεις:
Εσείς, Ανδρέας Α. Αρτέμης και 39 ακόμη

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρθρο Μανώλη Κωττάκη. Λεφτά υπάρχουν μόνο για τους έξω. 408 δισ το χρέος και ''δεν θα υποθηκεύσουμε με παροχές τις επόμενες γενιές''.

Λεφτά υπάρχουν μόνο για τους ''έξω''. 408 δισ το χρέος και ''δεν θα υποθηκεύσουμε με παροχές τις επόμενες γενιές''. 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2024

Prof. John Mearsheimer : Russia/China and the Middle East

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Νέες απειλές Πούτιν κατά της Δύσης: Ξεκάθαρη προειδοποίηση προς την Ευρώ...

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Meros B': Ta Pathi / Anigo To Stoma Mou (Horiko)

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Democracy and freedom at stake ! "Campus Has Become Unrecognizable": Columbia Prof. Franke Faces Firing After DN Interview on Gaza

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)