Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Η ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΗ ΔΥΣΗ Ένας πολιτισμός που πέθανε και σκοτώνει

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 
Ακολουθήστε

1 ώρ. 
Η ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΗ ΔΥΣΗ
Ένας πολιτισμός που πέθανε και σκοτώνει
«Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε», δήλωσε ο Donald Trump, απειλώντας το Ιράν. Η φράση ακούγεται σαν προειδοποίηση, αλλά είναι στην πραγματικότητα ομολογία.
Γιατί ένας πολιτισμός δεν πεθαίνει τη στιγμή που τον βομβαρδίζεις. Πεθαίνει τη στιγμή που χάνει το νόημά του.
Και αυτό έχει ήδη συμβεί. Όχι στο Ιράν. Όχι αλλού. Στη Δύση.
Ο δυτικός πολιτισμός -ο πολιτισμός που αποθέωσε τον εργαλειακό ορθολογισμό, που αποϊεροποίησε τα πάντα, που αποδόμησε κάθε έννοια αλήθειας, παράδοσης και συλλογικής ταυτότητας- δεν κατέρρευσε από εξωτερική επίθεση. Κατέρρευσε εκ των έσω.
Στο όνομα της ελευθερίας, διέλυσε κάθε σταθερό σημείο αναφοράς. Στο όνομα κάποιας προόδου, αποσύνδεσε τον άνθρωπο από το νόημα. Στο όνομα της κριτικής, κατέστρεψε ακόμη και την ίδια την ικανότητα να πιστεύει.
Και τώρα βρίσκεται εκεί που οδηγεί πάντα αυτή η πορεία: στο κενό. Αλλά το κενό δεν αντέχεται. Και όταν δεν αντέχεται, γεμίζει.
Όχι με νόημα. Με ισχύ.
Η ισχύς γίνεται το τελευταίο καταφύγιο ενός πολιτισμού που δεν πιστεύει πια σε τίποτα. Η κυριαρχία γίνεται υποκατάστατο της ταυτότητας. Η επιβολή γίνεται υποκατάστατο της ύπαρξης.
Κι έτσι, δεν πολεμά πλέον γιατί έχει δίκιο, πολεμά γιατί δεν έχει τίποτα άλλο.
Και εδώ βρίσκεται η πιο επικίνδυνη μετατόπιση. Δεν έχουμε απέναντί μας έναν πολιτισμό που υπερασπίζεται αξίες. Έχουμε έναν πολιτισμό που διαχειρίζεται την απουσία τους. Έναν πολιτισμό που δεν εμπνέει, αλλά επιβάλλει. Που δεν νοηματοδοτεί, αλλά ελέγχει. Που δεν δημιουργεί, αλλά καταναλώνει και καταστρέφει.
Αυτός ο πολιτισμός δεν είναι απλώς σε κρίση. Είναι νεκρός.
Απλώς δεν το ξέρει ακόμη, δεν έχει ακόμη ταφεί.
Και όπως κάθε τι που έχει πεθάνει αλλά συνεχίζει να κινείται, γίνεται επικίνδυνο. Απρόβλεπτο. Ανεξέλεγκτο. Βίαιο.
Γι’ αυτό και οι δηλώσεις περί «πολιτισμών που θα πεθάνουν» δεν είναι απειλές. Είναι προβολές. Είναι η προσπάθεια ενός πολιτισμού να μεταθέσει προς τα έξω αυτό που δεν αντέχει να αντικρίσει μέσα του. Ότι έχει ήδη χάσει τον λόγο ύπαρξής του.
Κι' ένας πολιτισμός που χάνει το νόημά του αλλά διατηρεί την ισχύ του, δεν γίνεται απλώς κυνικός. Γίνεται επικίνδυνος για όλους. Και πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο του τον εαυτό.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος θα καταστραφεί από έναν πόλεμο. Είναι πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας πολιτισμός που έχει ήδη πεθάνει, αλλά αρνείται να το παραδεχτεί.

Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)