Γιάννης Ρίτσος, "Η τελευταία Π.Α. εκατονταετία", (απόσπασμα).

 

Cultural News - Πολιτιστικά Νέα.

Kalli PapaChristou ·

17 ώρες πριν

17 ώρ. ·

Κατηφόρισαν με σκισμένα χιτώνια, με παλιά ντουφέκια
δίχως ψωμί στο γυλιό δίχως σφαίρες.
Μονάχα με μικρά οργισμένα ποτάμια κλείναν τα περάσματα πίσω τους.

Είχαν βαδίσει μήνες και μήνες
πάνου σ' άγνωστες πέτρες
πάνου στο χιόνι μαζί με τις ελιές τους και τ' αμπέλια τους —
άλλος άφησε κει πάνου ένα πόδι ένα χέρι
άλλος ένα μεγάλο κομμάτι απ' την ψυχή του
καθένας κ' έναν ή πιότερους νεκρούς.

Ύστερα γύρισαν με τις πληγές και τα κρυοπαγήματα
θάψανε τα ντουφέκια τους στα βράχια, στο χιόνι, στις κουφάλες των δέντρων
στο αχούρι, ανάμεσα στέγη και ταβάνι, στη σκοτεινή αποθήκη
που βγάζει στο πίσω μέρος της νύχτας μ' ένα μικρό λαδοφάναρο υπομονή.

Έτριζε η κλειδωμένη πόρτα όπως τρίζουν τα δόντια απ' το κρύο.
Το χιόνι έλυωνε.
Κατέβαιναν μεγάλα ποτάμια μες στη νύχτα
μαζί με κόκκαλα,
πηλήκια και σκισμένες σημαίες.

Τα παράθυρα κλείναν τα μάτια τους.
Τα τζάμια δε φέγγαν.
Σαν τους τυφλούς.
Κοιτούσαν κατά μέσα.

Γιάννης Ρίτσος,

"Η τελευταία Π.Α. εκατονταετία",
(απόσπασμα).

Πίνακας: Τάσσος (Αλεβίζος Αναστάσιος).

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΤΝ: Η τεχνητή νοημοσύνη πήρε το όπλο της και πολεμά ήδη στα πεδία των μαχών-Παναγιώτης Ρουμελιώτης

 

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι πλέον μέρος της ζωής μας και σε μεγάλο βαθμό την έχει αλλάξει. Όπως πάντα η εξέλιξη της τεχνολογίας προκαλεί προβληματισμούς και συζητήσεις για τη χρήση της. Η ελπίδα ότι ο άνθρωπος θα χρησιμοποιούσε τα τεχνολογικά άλματα μόνο για να βελτιώσει τη ζωή του ιστορικά έχει διαψευστεί. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας σχεδιάστηκαν πρώτα για στρατιωτική χρήση και μετά αποδόθηκαν στην ειρηνική καθημερινότητα. Συμβαίνει κάτι τέτοιο και με την τεχνητή νοημοσύνη; Το βέβαιο είναι ότι αυτή βρίσκεται ήδη στα πεδία των μαχών…

Ο κ. Παναγιώτης Ρουμελιώτης, έγραψε το 2025 το βιβλίο με τίτλο «Τεχνητή Νοημοσύνη: Ο Αγώνας ΗΠΑ – Κίνας για την Πρωτοκαθεδρία». Τώρα κυκλοφορεί το βιβλίο του με τίτλο «Τεχνητή Νοημοσύνη και Σύγχρονοι Πόλεμοι: ΗΠΑ vs Κίνα – Ρωσία, Ουκρανία vs Ρωσία, ΗΠΑ – Ισραήλ vs Ιράν και Proxies» από τις Εκδόσεις Παπαζήση. Το βιβλίο θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026 και ώρα 18:00, στην Αίθουσα Ballroom του ξενοδοχείου Electra Palace.

Ο κ. Παναγιώτης Ρουμελιώτης στο στούντιο του militaire news σε μία ενδιαφέρουσα συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη που ήδη πολεμά. Η εφαρμογή της σε οπλικά συστήματα και πολεμικές επιχειρήσεις αφορά πλέον και την Ελλάδα, αφού όπως μας ενημέρωσε ο κ. Δένδιας, η περιβόητη «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη για τον καθορισμό των απειλών και την ενεργοποίηση της.

Το βιβλίο του κ. Ρουμελιώτη αποτελεί μια από τις πρώτες σημαντικές προσπάθειες στην ελληνική βιβλιογραφία να εξεταστεί η στρατιωτική Τεχνητή Νοημοσύνη όχι μόνο ως τεχνολογικό φαινόμενο, αλλά ως παράγοντας μετασχηματισμού της στρατηγικής, της επιχειρησιακήςτέχνης, της διοίκησης και ελέγχου, της στοχοποίησης, της κυβερνοάμυνας και της διεθνούς ασφάλειας.

Στο επίκαιρο αυτό έργο εξετάζεται η στρατιωτική ΤΝ όχι ως ένα απομονωμένο τεχνολογικόφαινόμενο, αλλά ως ένας καταλυτικός πολλαπλασιαστής ισχύος. Μέσα από την ανάλυσητων σύγχρονων γεωπολιτικών συγκρούσεων –όπως στην Ουκρανία, τη Γάζα και τηναντιπαράθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν – το βιβλίο αναδεικνύει πώς οιαλγόριθμοι, τα αυτόνομα σμήνη drones και τα προηγμένα συστήματα στοχοποίησης αναδιαμορφώνουν την παγκόσμια ασφάλεια. Η στρατιωτική ΤΝ έχει αναδειχθεί σε πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας.

Παράλληλα, χαρτογραφούνται οι στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Κίνας,Ρωσίας), ενώ θίγονται οι κρίσιμες ηθικές και νομικές προκλήσεις, ο ρόλος του ΟΗΕ στηδιεθνή διακυβέρνηση, καθώς και οι αναδυόμενοι κίνδυνοι του κυβερνοπολέμου.

Ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης είναι Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Σπούδασε στην École des Hautes Études en Sciences Sociales και είναι διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών των Πανεπιστημίων Paris I (Σορβόννη) και Paris II. Διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου και Εθνικής Οικονομίας, Ευρωβουλευτής, Ειδικός Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Διαδικασία Σταθερότητας στα Βαλκάνια και Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρώπης για τον Εκδημοκρατισμό και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στα Βαλκάνια. Από το 2010 έως το 2011 διετέλεσε Αναπληρωτής Εκτελεστικός Διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), ενώ από το 2012 έως το 2015 ήταν Αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, Πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης Κινδύνων, μέλος της Επιτροπής Στρατηγικού Σχεδιασμού και οικονομικός σύμβουλος της Διοίκησής της. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Αεροδρομίου Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» και της Attica Bank. Έχει τιμηθεί από τη Γαλλική Δημοκρατία και άλλους διεθνείς οργανισμούς για τη συμβολή του στην επιστήμη και τη δημόσια ζωή. Είναι συγγραφέας περισσότερων από δεκαπέντε βιβλίων για τη διεθνή οικονομία, τη γεωπολιτική και την τεχνητή νοημοσύνη.

Κωνσταντίνος Τσάτσος: 27 Οκτωβρίου 1941- πράξη ανυπακοής στο κατοχικό καθεστώς

 

Στις 27 Οκτωβρίου 1941 ο Κ.Τσάτσος, εν μέσω κατοχής, θα μιλήσει στους φοιτητές για την αντίσταση στην γερμανο-ιταλική εισβολή. Ήδη από το πρωί της 24 Οκτωβρίου τοιχοκόλλησε την ανακοίνωση «την Τρίτην εικοστήν ογδόην Οκτωβρίου κωλύομαι να διδάξω». Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου προσπάθησε να τον αποτρέψει. Στις 27 Οκτωβρίου εισέρχεται στο Πανεπιστήμιο: «Φθάνοντας στο Πανεπιστήμιο ήρθανε προς προϋπάντηση μου ο Δεσποτόπουλος, ο Καστοριάδης και ο Γόντικας, για να μου πουν ότι η αίθουσα του Κεντρικού Αμφιθεάτρου, όπου θα δίδασκα, ήταν ασφυκτικά γεμάτη και τα παιδιά με μεγάλες εκδηλώσεις περίμεναν να τους μιλήσω…Ύστερα μπήκα στην αίθουσα  διδασκαλίας. Απάνω από 500, όρθιοι όλοι, μόλις μπήκα, με χειροκρότησαν επί πολλά λεπτά της ώρας. Τα χέρια μου τρέμαν. Αμέσως ύστερα ψάλλανε τον Εθνικό Ύμνο με στεντόρια φωνή, αλλά με συγκίνηση και με τέλεια-έτσι την αισθάνθηκα- ακρίβεια και μέτρο. Στο τέλος φώναξαν τα παιδιά «Ζήτω η Ελλάς». Και σήκωσα και εγώ το χέρι μου και φώναξα: « Ζήτω η Ελλάς». Ύστερα έγινε ησυχία. και είπα στα παιδιά –μέσα σε απόλυτη σιγή- αυτά τα λόγια…» Στον λόγο του ο Κ.Τσάτσος θα αναφέρει μεταξύ άλλων «τοποθετημένη στο σύνορο του ευρωπαϊκού πολιτισμού η φυλή μας δέχτηκε τις επιθέσεις συχνά των βαρβάρων που έρχονταν να τον καταλύσουν. Στην αρχαιότητα, με τους Μηδικούς Πολέμους, δεν έσωσε τον θησαυρό που ονομάζομε ευρωπαϊκό πολιτισμό; Είναι νοητός ευρωπαϊκός πολιτισμός χωρίς μια ελεύθερη Αθήνα; Στους μέσους χρόνους, επί χίλια χρόνια έφραζε τις πύλες της νότιας Ευρώπης και προφύλαγε την αρχαία κληρονομιά ως που να ανδρωθούν άλλοι λαοί και να την αξιοποιήσουν. Και στους νέους χρόνους ανάλογους αγώνες αγωνίσθηκε η φυλή μας. Συχνά μέσα στους αγώνες αυτούς η χώρα ολόκληρη κατακτιόνταν και φαινόταν σα να ήταν να σβήση για πάντα πια το μεγάλο γένος. Και όμως, μέσα από την τέφρα αναζητούσε πάντα ξανά ο φοίνικας της  ψυχής μας, με τις ίδιες αρετές, τις ίδιες δυνάμεις και τις ίδιες κακίες και άρχιζε ξανά η εθνική ζωή προς καινούργια πεπρωμένα. Ό,τι τόσες φορές συνέβαινε στους αιώνες, γιατί ν’ αμφιβάλλομε πως θα συμβεί ξανά και τώρα; Είστε μια ευλογημένη γενεά. Εμάς,  μας  μάρανε τα παιδικά χρόνια ο πρώτος πόλεμος. Ζήσαμε τα νιάτα μας μέσα στις ατασθαλίες και τις αμαρτίες της μεταπολεμικής περιόδου και τώρα, στα ώριμα χρόνια που θάπρεπε να είμαστε εν πλήρει δράσει, βρισκόμαστε σκλάβοι, αδύναμοι να δώσωμε ό,τι μας ανήκει να δώσομε. Εσείς, μόλις εγκαταλείψτε τα φοιτητικά εδώλια θα βρήτε μιαν ελεύθερη χώρα, ένα πιο αναπεπταμένο παρά ποτέ πεδίο δράσης. Όσα κατακτήσανε αυτοί που κοιμούται στα χιόνια της Αλβανίας, αυτοί που γυρίζουν χωρίς πόδια, χωρίς χέρια, και χωρίς μάτια στους δρόμους, εσείς θάχετε την τιμή και την ευτυχία να τα καρπωθήτε, και να τα αξιοποιήσετε. Γι’ αυτό η θέση της γενεά σας θα είναι σημαντική Δεν πρέπει να σταθήτε στο επίπεδο των ενθουσιασμών, πρέπει να ανεβήτε στο επίπεδο της πολιτικής συνείδησης»[1].

Η ομιλία του Κ.Τσάτσου δημιούργησε ενθουσιασμό στο πλήθος των φοιτητών που την άκουσε ή στην συνέχεια την πληροφορήθηκε. Όταν επέστρεψε στο σπίτι του διηγήθηκε τα όσα συνέβησαν στην σύζυγό του Ιωάννα και στον Κίτσο Μαλτέζο που τον επισκέφτηκε. Κατόπιν μετά από παραίνεση ανώνυμου αστυνομικού εγκαταλείπει το σπίτι του και κρύβεται στο σπίτι του φίλου του νομικού Γ.Λάππα. Ακολούθησαν διαδηλώσεις συμπαράστασης φοιτητών έξω από το σπίτι του. Αλλά «την επόμενη η Κυβέρνηση με απέλυσε από καθηγητή με ένα απλό Διάταγμα και με στερούσε από κάθε συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Ήθελε να δείξη ζήλο απέναντι των Αρχών Κατοχής. Δεν αρκούσε η καταδίωξη και η σύλληψή μου που δεν κατορθώθηκε διότι,  όπως ήδη είπα, κρύφτηκα εγκαίρως. Ήταν οικονομικά ένα γερό χτύπημα. Στερήθηκα το μισθό μου απάνω από δυο χρόνια. Ύστερα, ο φίλος μου ο Λούβαρις, ο ευγενικός και τραγικός αυτός άνθρωπος, με ξαναδιόρισε στο τέλος του 1943, αν θυμάμαι καλά»[2].

Η Ιωάννα Τσάτσου περιγράφει και αυτή τα γεγονότα: «η αλληλεγγύη μεταξύ των σκλάβων Ελλήνων πήρε όλη της τη διάσταση στις 28 Οκτώβρη 1941. Οι Πανεπιστημιακές Αρχές είχαν κηρύξει τη μέρα αυτή της Νίκης καθημερινή. Στις 27, την παραμονή, ο Τσάτσος μίλησε με συγκίνηση στους φοιτητές και τους είπε: «Αύριο 28 Οκτώβρη δεν θα γίνει μάθημα, είναι αργία. Είναι η εθνική μας γιορτή.» Φίλος μας ειδοποίησε πως υπάρχει αυστηρή διαταγή στην αστυνομία να τον συλλάβουν. Δεν γνωρίζαμε αν είναι ελληνική ή ιταλική εντολή. Σκόπιμο ήταν να φύγει από το σπίτι. Κι έφυγε»[3].

---

[1] Κ.Τσάτσου, Η λογοδοσία μιας ζωής, τόμος α’, εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2001, σελ.288,289,290

[2] Ό. π. σελ.293.

[3] Ιωάννας Τσάτσου, Κυδαθηναίων 9,Αστρολάβος/Ευθύνη, Αθήνα 1994, σελ. 82.

koutroulis_spyros

Ο Σπύρος Κουτρούλης γεννήθηκε το 1963 στο Δερβένι Κορινθίας ,σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συγγραφέας των βιβλίων :Ο Θεός- χορευτής:Περιπλάνηση στον λόγο του Φ.Νίτσε (εκδόσεις Παπαζήση ), Εθνισμός και κοινοτισμός, Ο κόσμος ο μικρός , ο μέγας :Αισθητική και Ιδεολογίες του Νέου Ελληνισμού, Το ξερίζωμα του ανθρώπου- η κρίση της νεωτερικότητας, οι ιδεολογίες και οι στοχαστές , Παράδοση και Μοντερνισμός στον Νέο Ελληνισμό(Εναλλακτικές Εκδόσεις). Συμμετείχε στην συντακτική επιτροπή του περιοδικού Νέα Κοινωνιολογία,όπου δημοσίευσε πλήθος μελετών και έλαβε συνεντεύξεις από τον Μιχάλη Ράπτη και τον Παναγιώτη Κονδύλη . Μέλος της συντακτικής επιτροπής των περιοδικών Άρδην , Νέος Λόγιος Ερμής , Νέα Πολιτική και της εφημερίδας Ρήξη. Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά Σύναξη, Κοράλλι και στις εφημερίδες Καθημερινή και Μακεδονία

Προβολή πλήρους προφίλ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΤΟ ΟΧΙ?

 

Πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν 28-10-1940: ΑΙ ΗΜΕΤΕΡΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΑΜΥΝΟΝΤΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ!...

p> Ο Κ. Σταυρόπουλος με την ηρωική φωνή του διαβάζει το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν...και η Σοφία Βέμπο τραγουδάει το "Παιδιά της Ελλάδος παιδιά"!

Γιάννης Μπεράτης, "Το πλατύ ποτάμι"

 

Τέλης Σαμαντάς

4 ώρες πριν, προβολή δημοσίευσης

4 ώρ.

 

·

[…] Κοντεύαμε, φτάναμε πια στην κορφή. Είχαμε αραιώσει και προχωρούσαμε τώρα πιο σιγανά κι όλο σκυφτοί στα δυο. Μα μόλις το πρώτο μουλάρι ξεπρόβαλε, μισό σχεδόν, άρχισε εκείνο το κακό, που δεν ήξερες τι να κάνεις.

Ήταν τυχαίο ή μας είχανε αντιληφθεί; Πέσαμε όλοι μας αμέσως μπρούμυτα χάμω, χώνοντας το κεφάλι μας με την κάσκα όπου βρίσκαμε. Το 'να μουλάρι τρόμαξε, τινάχτηκε κι έριξε κάτω όλο το φορτίο του. Οι οβίδες συνεχώς σκάγανε μπροστά μας, πλάι μας, και μας γιομίζανε χώματα και πέτρες, που κουδουνίζανε σφυριχτά πάνω στο κράνος. Σουρθήκαμε με την κοιλιά λίγο πιο κάτω, ξεφορτώσαμε όπως-όπως τα μουλάρια για να μην πάρουν δρόμο και ξαναριχτήκαμε χάμω. Είχα κουβαριαστεί πίσω απ' έναν διάφανο αγκαθωτό θάμνο, έτσι σαν για κάποια παρηγοριά. Το χειρότερο είναι που κανένας μας δεν ήξερε πού θα είναι το στοιχειώδικα λίγο πιο απυρόβλητο μέρος και δεν τολμούσαμε να κουνηθούμε από τη θέση μας, ξέροντας ταυτόχρονα πως ίσως είναι η χειρότερη που μπορούσαμε να διαλέξουμε. Σκάγανε εκεί στην κορφή, κι ύστερα πιο κάτω, κι όλα τα πράματα, όπου και να 'πεφτε, υψωνόντουσαν σαν ένας βίαιος μαυροκόκκινος αναποδογυρισμένος κώνος.

Ήμουν κάπως βέβαιος (όσο και μ' όλη τη δύναμη της ελπίδας που προσπαθούσα να επιστρατέψω ν' αντιστέκουμαι) πως αυτή τη φορά δεν υπάρχει σωτηρία. Κι ύστερα μ' έπιανε μια νάρκη, μια τόσο παράξενη νάρκη, έτσι, μου φαίνεται, όπως όταν πρόκειται να πεθάνεις από ψύξη. Είχα κουβαριαστεί, είχα μαζέψει τα γόνατά μου κοντά στο πηγούνι μου και δεν ήθελα τίποτα, μα τίποτ' άλλο, παρά να κοιμηθώ. Όχι, δε σκέφτεσαι τίποτα τη στιγμή του θανάτου, του επερχομένου θανάτου, παρά αυτόν τον ίδιο που όλο πλησιάζει• ούτε καμιά πικρία, ούτε καμιά νοσταλγία νιώθεις για τους άλλους που θα εγκαταλείψεις, έστω και τους πιο αγαπητούς• ούτε καν τους σκέφτεσαι καθόλου - κι είσαι κουβαριασμένος μόνο ΕΣΥ κι απέναντί σου ΕΚΕΙΝΟΣ, που κι αυτόν δεν τον σκέφτεσαι ίσως καθόλου με το μυαλό, αλλά τον νιώθεις μ' όλο το δόλιο το κορμί σου που δε θέλει, που αρνιέται, πάση θυσία, να παραδοθεί.

Ο καταδικασμένος σε θάνατο, λέει ο Δοστογιέβσκυ, σκέφτεται ακριβώς εκείνη τη στιγμή όλα του τ' αγαπητά. Ίσως επειδή ξέρει πως γι' αυτόν δεν υπάρχει πια ελπίδα, ενώ σε σένα, παρ' όλ' αυτά, ως την τελευταία στιγμή, διαφαίνεται κάποια αμυδρή; Δεν ξέρω.

Πόση ώρα περνούσε έτσι, κι αυτό δεν ξέρω - μα από πάνω μου άκουγα κάτι παράξενα φτερουγίσματα, σαν πουλιά που αναφουφουλιάζονται. Θα 'ναι τίποτα πουλιά απ' τους πιο πάνω θάμνους, σκέφτηκα που τρομάξανε και φεύγουν όσο πιο γρήγορα μπορούν. Σήκωσα το κεφάλι μου για να δω. Περνούσαν, μόλις λίγο πιο πάνω απ' τις πλάτες μου, γρήγορα, σφυριχτά, πανικόβλητα, σαν πουλιά και σαν πολύ μεγάλες μαύρες πεταλούδες μαζί, μ' ένα παράξενο κι ιλιγγιώδικο στριφογύρισμα γύρω στον άξονά τους, σα να θέλανε με το ράμφος τους να πιάσουν την ουρά τους.

«Σκύψτε! Πέστε κάτω, κύριε Ανθυπασπιστά!» μου φωνάξαν άγρια δυο μεταγωγικοί που 'ταν πιο πέρα. «Σκύψτε! Τα θραύσματα περνούν από πάνω σας! Ελάτε γρήγορα εδώ!»

Με δυο πηδήματα βρέθηκα ξάφνου κοντά τους, ανάμεσα και στους δυο, και κουβαριαστήκαμε κι οι τρεις μας, αγκαλιασμένοι όσο σφιχτότερα μπορούσαμε για να δίνουμε λιγότερο στόχο.

Α! να πω την αλήθεια, σ' αυτές τις στιγμές πόσο λαχτάρησα τη μέθη της μάχης! Ενώ εμείς τον βλέπαμε πάντα τον πόλεμο «εν ψυχρώ» κι είμαστε πάντα σαν τρακαρισμένα, περισφυγμένα αγρίμια - που δεν είχαμε τίποτε ν' απαντήσουμε και μες στη λύσσα της απάντησής μας να ξεχαστούμε και να μεθύσουμε. Δεν είχαμε κανένα άλλο όπλο παρά το τρέξιμο, τη φυγή και το σουρτό κρύψιμο από τόπο σε τόπο - ναι, έτσι, όπως είπα, σαν περιζωσμένα αγρίμια, που βάλανε φωτιά στο δάσος τους. […]

Γιάννης Μπεράτης, "Το πλατύ ποτάμι"

Στη μνήμη εκείνων που αποφάσισαν να αντισταθούν στην εισβολή μιας υπέρτερης στρατιωτικά δύναμης, υπερασπίζοντας την ελευθερία και την ακεραιότητα της χώρας μας, και που χωρίς να υπολογίσουν τις θυσίες – χωρίς «ναι μεν αλλά» - και έφτασαν, για κάποιο διάστημα, και να επικρατήσουν. Και με τη σκέψη στραμμένη σ’ αυτούς που σήμερα αντιστέκονται στην εισβολή μιας απείρως υπέρτερης στρατιωτικής δύναμης, υπερασπίζοντας την ελευθερία και την ακεραιότητα της δικής τους χώρας –και που στο τέλος ελπίζουμε πως θα επικρατήσουν. Και με τη βοήθεια μας –χωρίς «ναι μεν αλλά».

(Φωτογραφία: Λάζαρος Ακερμανίδης)