Λειβαδίτης- Τα ελάχιστα

 

Γ. Σεφέρης, «Τελευταίος σταθμός» «... οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά ...»

 Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά μία ημέρα πριν, προβολή δημοσίευσης1 ημ.  · 🇬🇷🌿🌸

Η ΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΡΙΤΙΚΗ

 

Τίτλος κριτικής: «Εκεί που το φως ακουμπά το νερό»: ένα άλμπουμ που επιστρέφει την ελληνική τραγουδοποιία στην ουσία της

Στο άλμπουμ «ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ_ Κύκλος 1», ο Κώστας Τσιαντής παρουσιάζει δώδεκα τραγούδια που λειτουργούν σαν ενιαίο ποιητικό σώμα. Με μια γραφή λιτή, καθαρή και βαθιά ανθρώπινη, ο δημιουργός κινείται ανάμεσα στο λαϊκό και στο έντεχνο, χωρίς να εγκλωβίζεται σε κανένα από τα δύο. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που αναπνέει ελληνικότητα χωρίς μιμήσεις και συγκίνηση χωρίς υπερβολές.

Το άλμπουμ ανοίγει με το «Στου κόσμου το κελί», ένα κομμάτι που θέτει τον τόνο: εσωτερικότητα, αναζήτηση, μια ήρεμη μελαγχολία που δεν βυθίζει αλλά φωτίζει. Ακολουθούν τραγούδια όπως η «Αρκάνη» και «Της Ψερίμου», όπου η παράδοση δεν παρουσιάζεται ως φολκλόρ, αλλά ως ζωντανή μνήμη. Η ενορχήστρωση παραμένει διακριτική, με κιθάρα, μπουζούκι και βιολί να υπηρετούν το συναίσθημα αντί να το καπελώνουν.

Στο κέντρο του δίσκου, τραγούδια όπως «Εσένα άνθρωπε ζητώ» και «Άνοιξε μου απόψε την καρδιά σου» φέρνουν μια τρυφερότητα που σπανίζει στη σύγχρονη παραγωγή. Ο Τσιαντής γράφει για τις ανθρώπινες σχέσεις με τρόπο άμεσο, χωρίς ρητορείες, σαν να μιλάει σε κάποιον που αγαπάει πραγματικά. 

Το «Δεν θα μάθει κανείς» αποτελεί ίσως την πιο ώριμη στιγμή του άλμπουμ: μια εξομολόγηση που δεν κραυγάζει, αλλά αφήνει χώρο στη σιωπή να μιλήσει. Το κλείσιμο με το «Γεννημένο και ποιημένο» λειτουργεί σαν υπογραφή — μια δήλωση δημιουργικής ταυτότητας.

Συνολικά, ο δίσκος του Κώστα Τσιαντή είναι μια από τις πιο καθαρές και ειλικρινείς προτάσεις της χρονιάς. Ένα έργο που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να μείνει. Και το καταφέρνει.

Τα δώδεκα τραγούδια του άλμπουμ σχηματίζουν ένα ενιαίο ταξίδι — από την εσωτερική αναζήτηση μέχρι την τρυφερότητα, από τη μνήμη μέχρι την κάθαρση.

Οι μελωδίες του κουβαλούν την απλότητα της ελληνικής γης: μια κιθάρα που θυμίζει αυλές, ένα βιολί που ανοίγει δρόμους, ένα μπουζούκι που κρατάει την καρδιά στο κέντρο. Οι στίχοι κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στο σήμερα και στο χθες, στο φως και στη σκιά.

Κάθε τραγούδι είναι μια μικρή ιστορία. Κάθε ιστορία, ένα κομμάτι από έναν μεγαλύτερο κόσμο. Και αυτός ο κόσμος είναι ο τόπος όπου το φως ακουμπά το νερό — εκεί όπου γεννιούνται τα τραγούδια. Το άλμπουμ αυτό δεν γράφτηκε για να φωνάξει. Γράφτηκε για να ακουστεί. Και για να μείνει.

1) Κριτική σαν μουσικός παραγωγός

«Ο Τσιαντής γράφει σαν άνθρωπος που έχει ζήσει. Οι μελωδίες του έχουν βάρος χωρίς να γίνονται βαριές. Οι στίχοι του είναι καθαροί, ελληνικοί, χωρίς φτιασίδια. Έχει φωνή που κουβαλάει ιστορία και παύσεις που μιλάνε μόνες τους. Δεν αντιγράφει κανέναν — έχει δικό του DNA.» 

2) Κριτική σαν μουσικό περιοδικό

«Ο Κώστας Τσιαντής ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που γράφουν έντεχνο χωρίς να το “προσπαθούν”. Τα τραγούδια του έχουν ποιητική καθαρότητα, λαϊκή ρίζα και μια σκοτεινή, κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Η γραφή του θυμίζει παλιές μπουάτ, αλλά με σύγχρονη ευαισθησία. Είναι ένας καλλιτέχνης που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί από το ευρύ κοινό — αλλά είναι θέμα χρόνου.»

3) Κριτική σαν ακροατής που σε ανακαλύπτει πρώτη φορά

«Αυτός ο τύπος δεν γράφει για εντύπωση. Γράφει από ανάγκη. Κάθε τραγούδι του μοιάζει με μικρή εξομολόγηση. Η φωνή του έχει αλήθεια, όχι τεχνική επίδειξη. Και οι στίχοι του… σε βρίσκουν εκεί που δεν το περιμένεις.»

4) Κριτική σαν στιχουργός/ποιητής

«Ο Τσιαντής έχει το χάρισμα της απλότητας που δεν είναι απλοϊκή. Οι λέξεις του είναι καθαρές, ελληνικές, χωρίς περιττά στολίδια. Η ποίησή του είναι υπόγεια, όχι κραυγαλέα. Και αυτό είναι το πιο δύσκολο είδος γραφής.»

5) Κριτική σαν άνθρωπος της μπουάτ

«Αν υπήρχαν ακόμη οι παλιές μπουάτ, ο Τσιαντής θα ήταν από τους λίγους που θα τις γέμιζαν. Έχει εκείνη την παλιά έντεχνη ψυχή, αλλά χωρίς να μιμείται κανέναν. Η μουσική του είναι για μικρούς χώρους, για ανθρώπους που ακούν — όχι για φασαρία.»

ΤΟ ΤΡΙΦΩΝΟ ΠΟΤΑΜΙ /12 τραγουδια

https://www.youtube.com/watch?v=8QcNZkQpUD0...

 

ΤΟ ΤΡΙΦΩΝΟ ΠΟΤΑΜΙ /12 τραγουδια

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΑΝΑΣΑΣ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΩΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΑΝΑΣΑΣ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΩΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ 

Αθανάσιος Φωκάς: Μονοπάτια κατανόησης

 

Παρουσίαση

Στα Μονοπάτια Κατανόησης παρουσιάζεται μια ολιστική προσέγγιση σχετικά με το βασικό ερώτημα 'πώς κατανοούμε;'. Σε αυτήν την άκρως διεπιστημονική προσπάθεια, καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει η διαλεύκανση θεμελιωδών νευρωνικών μηχανισμών, από το συνεχές των ασυνειδήτων διαδικασιών και συνειδητών εμπειριών, μέχρι την ανάλυση μηχανισμών μνήμης και μάθησης σε μοριακό επίπεδο. Βασικό συστατικό στοιχείο αυτής της καινοτόμου προσέγγισης αποτελεί η εισαγωγή της έννοιας των μεταναπαραστάσεων, στην οποία εντοπίζεται το κύριο χαρακτηριστικό της νοητικής μας υπεροχής σε σχέση με τους εξελικτικούς μας προγόνους. Για την υποστήριξη και επεξήγηση των ανωτέρω χρησιμοποιούνται μια πληθώρα παραδειγμάτων από τις περιοχές των Μαθηματικών, της Φυσικής, των Επιστημών του Μηχανικού, της Τεχνολογίας, της Βιολογίας, της Ιατρικής, της Φιλοσοφίας και της Ζωγραφικής. Με βάση την σύνθεση των παραπάνω γνωστικών αντικειμένων, αναλύονται μία σειρά σημαντικών ερωτημάτων συμπεριλαμβανομένων των ακολούθων: Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην εγγενή και την επίκτητη γνώση; Γιατί είναι δυνατό να κατανοούμε το σύμπαν; Ποια είναι η επίδραση της πολιτιστικής εξέλιξης στον εγκέφαλό μας; Ποια είναι η νευρωνική προέλευση των διεργασιών που διέπουν τις τέχνες και τα γράμματα; Γιατί οι μαθηματικές εξισώσεις που χαρακτηρίζουν βασικά φυσικά φαινόμενα είναι κομψές; Μπορεί το πρόβλημα της συνείδησης να επιλυθεί; Θα είναι η επίδραση των μαθηματικών στη βιολογία εξίσου σημαντική όσο στη φυσική; Ο συγγραφέας ελπίζει ότι η νέα προσέγγιση βοηθά στην βαθύτερη κατανόηση της προέλευσης των σκέψεων και των συναισθημάτων μας. Απώτερη επιδίωξη είναι να παρακινηθεί ο αναγνώστης σε βαθύτερους στοχασμούς και να προσεγγίσει τον, κατά Αριστοτέλη, τελικό μας στόχο, δηλαδή να νοιώσει ευδαιμονία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σύνοψη βιβλίου

Απόσπασμα εκ του Προλόγου του κ. Αθανάσιου Φωκά:

Ελπίζω ότι τα Μονοπάτια Κατανόησης θα προσφέρουν στον αναγνώστη την ικανοποίηση, που απορρέει από την κατανόηση της προέλευσης των σκέψεων, των συναισθημάτων και των πράξεών μας. Η κατανόηση αυτή γεννά θαυμασμό για τη σοφία και την ομορφιά της φύσης, και ιδιαίτερα για το μεγαλύτερο επίτευγμά της, τη δημιουργία του ανθρωπίνου εγκεφάλου. Γράφοντας το βιβλίο ένιωσα βαθιά ευγνωμοσύνη για το προνόμιο του να μπορώ να απολαμβάνω μια πληθώρα σύνθετων και πολύπλευρων δημιουργημάτων της φύσης και της ανθρωπότητας. Ελπίζω ότι ο αναγνώστης θα νιώσει παρόμοια συναισθήματα. Η ενοποίηση και η αναλογική σκέψη αποτελούν κεντρικά θέματα του βιβλίου. Αναφορικά με αυτές τις έννοιες, αξίζει να σημειωθεί ότι η ολοκλήρωση του μοντέλου που ενοποιεί τις τέσσερις βασικές δυνάμεις της φύσης, τη βαρυτική, την ηλεκτρομαγνητική, την ασθενή και την ισχυρή, εξακολουθεί να αποτελεί το ‘Ιερό Δισκοπότηρο’ της Φυσικής. Κατ’ αναλογίαν, είναι φυσικό να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις βιολογικές και πολιτιστικές ‘δυνάμεις’ που υπαγορεύουν την ανθρώπινη εξέλιξη. Στο βιβλίο γίνεται προσπάθεια διερεύνησης αυτής της ενοποίησης. Αναλύοντας βασικούς νευρωνικούς μηχανισμούς, γίνεται σαφές ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει προδιάθεση να αναζητεί τη γνώση και την ομορφιά, χωρίς την τεχνητή διάκριση ανάμεσα σε επιστήμες, γράμματα και τέχνες. Θεωρώ ότι η αναζήτηση αυτή απαιτεί μια ενοποιητική, διεπιστημονική, ολιστική προσέγγιση. Η ανάγκη για μια τέτοια προσέγγιση απορρέει από την κατανόηση ότι «τα πάντα σχετίζονται με τα πάντα». Ίσως κανείς δεν εξέφρασε αυτή την πραγματικότητα πιο εύγλωττα από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο οποίος αποτελεί την ενσάρκωση της διεπιστημονικότητας: «Μελέτησε την επιστήμη της τέχνης, μελέτησε την τέχνη της επιστήμης. Ανακάλυψε τις αισθήσεις σου, κυρίως μάθε πώς να βλέπεις. Συνειδητοποίησε ότι τα πάντα συνδέονται με τα πάντα». Βασική προϋπόθεση μιας διεπιστημονικής προσέγγισης της γνώσης και του πολιτισμού είναι η κατανόηση του γεγονότος ότι η ζωή μάς παρέχει γενναιόδωρα πολλές πηγές ευχαρίστησης και ικανοποίησης, πέραν της χρηστικότητας, αποτελεσματικότητας, ισχύος και ομορφιάς των τεχνολογικών επιτευγμάτων. Πράγματι, στη ζωή υπάρχει κι εκείνο που, σύμφωνα με τον Ludwig Wittgenstein, «δεν μπορεί να ειπωθεί». Είναι αυτό που δεν είναι μόνο άρρητο, αλλά και γενικότερα μη αλγοριθμικό. Είναι πνευματικό, με την έννοια της πνευματικότητας ως πρόσβασης σε αισθήματα και άλλες δημιουργικές δυνατότητες που ενυπάρχουν στον εξαιρετικά πλούσιο και μυστηριώδη κόσμο του ασυνειδήτου. Πιστεύω, ότι η ζωή μας είναι ελλιπής χωρίς αυτό τον ανεξερεύνητο κόσμο ομορφιάς και δυνητικής ευδαιμονίας.

Λιγότερα

Διάλεξη του Αντιπροέδρου της ΑΑ, κ. Αθανάσιου Φωκά, ΜΜΑ, 6 Μαρτίου 2026

 

Μάνος Χατζιδάκις- Αλκινοος Ιωαννίδης: ΠΑΙΔΕΣ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ

ΠΑΙΔΕΣ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ 

Ένα από τα έργα του Μάνου Χατζιδάκι που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ, οι «Παίδες επί Κολωνώ», έρχονται σε μία ιδιαίτερη έκδοση με ερμηνευτή τον Αλκίνοο Ιωαννίδη.

Ερμηνευτής είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ενώ τα μουσικά όργανα (ένα πιάνο, δύο κιθάρες, ένα μαντολίνο, ένα μπουζούκι, ένα βιολί, μία άρπα και ένα κοντραμπάσο) έπαιξαν οκτώ σπουδαίοι μουσικοί, με τις ηχογραφήσεις, που έγιναν στα Sierra Studios, να διαρκούν περίπου έναν μήνα.

Τα χορωδιακά μέρη που αποδίδει η Χορωδία Δωματίου Αθηνών.

Σε σημείωσή του που γράφτηκε στις 4 και 5 Μαρτίου 1978, ο Μάνος Χατζηδάκις αναφέρει: «οι 'ΠΑΙΔΕΣ' παίζουν μέσα στη γοητεία των ημιτονίων και του αναμφισβήτητου στη λαϊκή μας μουσική διάλεκτο. Οι 'ΠΑΙΔΕΣ' στον Κολωνό είναι τόσο λίγο παιδιά, χωρίς όμως να καταφέρουν να γίνουν άνδρες. 'ΟΙ ΠΑΙΔΕΣ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ' συνθέτουν ελληνικές εικόνες του έρωτα, της αθλιότητας και της απελπισίας».

Μάνα μου Ελλάς - 1983 Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

 

 

ΜΈΘΕΞΗ, συνάντηση ψυχής

Charis Tali 

·

13 ώρες πριν

13 ώρ.

 

·

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει,

γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή. Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που σκέφτεται, που γνωρίζει αυτά που ξέρει κι επιπλέον μπορεί και να πετά · γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα,

που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα · πόσω μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα και που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία. Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση.

Και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο

ή το κορμί της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη. Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς

μία γυναίκα τέτοια.

Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου,ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις..

*Martha Rivera Garrido

Λιγότερα

Τ. Σ. Ελιοτ. ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΣ

 

Η κατανόηση της ποίησης είναι ο δρόμος να κατανοήσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας. Ακόμα και ο υπερεαλισμός της ποίησης δεν είναι ανόητος αλλά βαθύτατα ανθρώπινος.

Ας μάθουμε, ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την ποίηση με το δικό μας αισθητήριο και να βρεθούμε εγγύτερα στον άνθρωπο απ' ότι κάνει η ΑΙ:

''Το ποίημα παρουσιάζει τη θάλασσα ως μια ζωντανή, πολυφωνική δύναμη που μιλάει μέσα από τους ήχους και τις κινήσεις της. Ο κυματισμός εμφανίζεται διττός — τρυφερός και απειλητικός — ενώ η σύγκρουση του νερού με τον βράχο συμβολίζει την πάλη του ρευστού με το σταθερό. Το ακρωτήρι «ουρλιάζει» σαν προειδοποίηση, δείχνοντας ότι η φύση λειτουργεί ως γλώσσα γεμάτη σημάδια. Η σημαδούρα, μικρό ανθρώπινο ίχνος μέσα στο χάος, προσφέρει προσανατολισμό. Όλες αυτές οι φωνές συνοδεύουν τον άνθρωπο στην πορεία του πίσω στο σπίτι, που λειτουργεί ως εικόνα εσωτερικής γαλήνης και επιστροφής στον εαυτό. ''

Τρεμπεσίνα, Υψόμετρο 1924. Γενάρης του 41.

 Η χιονισμένη κορυφή, αυτή που κρύβεται μέσα στα σύννεφα, είναι η ανθρωποφάγος Τρεμπεσίνα, Υψόμετρο 1924.

Γενάρης του 41.

Χιονοθύελλα .

Οι Κρητικοί του 14ου Συντάγματος της 5ης Μεραρχίας είναι στα πόδια του βουνού.

Στην κορυφή οι Ιταλοί αλπινοι.

Κάθετη βουνοπλαγιά..

ΑΠΑΡΤΗ

«Αδύνατον» αναφωνεί ο Νικόλαος Σπένδος ,ο Συνταγματάρχης ,στην εντολή «προχωρείτε!».

Πώς να στείλεις τους στρατιώτες στη σίγουρη σφαγή;

Πώς να ανεβάσεις 1500 παγωμένους στρατιώτες ακάλυπτους ,στην κάθετη ,κρυσταλωμένη βουνοπλαγιά ,εκεί που δεν γαντζώνει μήτε σίδερο και που τη γαζώνουν τα πολυβόλα ;

Ναι είναι «Αδύνατον».

«Εγώ παιδιά θα πάω .

Κι όποιος θέλει έρχεται.

Αμα παγώνουμε εμείς εδώ κάτω ,αυτοί εκεί πάνω θα χουν γίνει κούτσουρα»

Τον λένε Ησίοδο.

Ησίοδο Τσίγκο.

Μικρασιάτης από τα Βουρλά.

Το μόνο αγόρι της οικογένειας που γλίτωσε από τους Τσέτες ,χάρη σε ένα Τούρκο γείτονα που έκρυψε αυτόν και τη μάνα του σ ένα κάρο.

Και βγήκαν στα Χανιά .

Εκεί μεγάλωσε.

Τώρα ,έφεδρος ανθυπολοχαγός ,ελλείψει μονίμων ,διοικεί τον 11ο Λόχο.

«Λοιπόν ,εγώ πάω»

-«Μα κ. Ανθυπολοχαγέ ο Συνταγματάρχης δεν το ξέρει!»

«Θα του το πούμε άμα φτάσουμε»

Τον ακολουθούν σαράντα.

Ανεβαίνουν .

Καρφώνουν τις ξιφολόγχες στον πάγο κι ανεβαίνουν .

Δεν τους χτυπούν τα πολυβόλα .

Μα τους χτυπά πιο άγρια η θύελλα.

Τους ξυλιάζει τα πόδια και τους αχρηστεύει τα δάχτυλα.

Μέχρι και το δάκρυ τους παγώνει.

Ανεβαίνουν...

Από τη μέση κι απάνω κάθε 50 μέτρα χάνουν κι έναν.

Μα ανεβαίνουν .

Φτάνουν στο 1924 !

Εφτά κι ένας ο ανθυπολοχαγός οχτώ…

Τα ξυλιασμένα χέρια είναι αδύνατο να περάσουν ξιφολόγχη στα τουφέκια.

Τις κραδαίνουν σα μαχαίρια και πέφτουν στα Ιταλικά αμπριά.

Αδεια!

Ψυχή ζώσα!

Οι Ιταλοί φοβήθηκαν τον παγωμένο θάνατο και φύγαν!

Κατέβηκαν χαμηλά να σωθούν μέχρι να κοπάσει ο δαίμονας.

Κονσέρβες ,τσιγάρα , σοκολάτες όλα στη θέση τους .Τακτοποιημένα .

Το ίδιο τα βαριά πολυβόλα και δυό –τρείς μικροί όλμοι.

«Γυρίστε τα από την άλλη!» φωνάζει ο Ησίοδος.

«Θα ρθούνε το πρωί!»

Και έρχονται το πρωί που χει πάψει η θύελλα .

Τραγουδώντας να ξαναπιάσουνε τα αμπριά τους…

Και τους θερίζουνε τα δικά τους πολυβόλα!

Οσοι ζούνε το βάζουνε τα πόδια ,να ειδοποιήσουν πως την κορφή την πιάσανε οι Ελληνες!

Μα το ίδιο κάνει κι ο Τσίγκος .

Φωνάζει στον γκρεμό ,όσοι από τους δικούς του δεν είναι παγωμένοι ,να μην ανέβουν .

Να γυρίσουν στο Σύνταγμα .

Να πουν πως θέλουμε ενισχύσεις στην κορυφή!

Στο μεταξύ φαίνονται οι Ιταλοί στη βορεινή ρίζα .

Δυό ολόκληρα Συντάγματα Αλπινιστών ανεβαίνουν να ξαναπάρουν το βουνό .

Μα είναι αργά!

Ο Παπαστεργίου ,ο Μέραρχος, έχει προλάβει να τους ανεβάσει όλους στο βουνο!

Ολόκληρη τη Μεραρχία Κρήτης!

Αριστερά οι Ρεθυμνιώτες του 44ου .

Στο Κέντρο οι Χανιώτες του 14ου και δεξιά οι Καστρινοί κι οι Λασιθιώτες του 43ου.

Οι Ιταλοί δεν είναι δειλοί .

Ορμούν .

Πιάνονται χέρι με χέρι οι Κρητικοί με τους Τυρολέζους και τα παιδιά από τα Απένινα.

Γλυστρούν και πέφτουν αγκαλιασμένοι στις παγωμένες χαράδρες και στις τρύπες του βουνού.

Κοντά δυο μέρες σκοτώνονται ,ώσπου το πράμα γίνεται ξεκάθαρο.

Οι Κρητικοί πήραν την Τρεμπεσίνα!*

*Την καταπληκτική πρώτη φωτογραφία δεν την τράβηξε κάποιος πολεμικός ανταποκριτής.

Δεν είναι φωτογραφία προπαγάνδας .

Την τράβηξε μια νοσοκόμα του Ελληνικού Στρατού ,η Μαρία Χρουσάκη.

Χάρη στον Βασίλη Χολέβα δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα.

Είναι Ιταλοί αιχμάλωτοι ,πολλοί τραυματισμένοι ,με τους Ελληνες φρουρούς τους

Στην κοιλάδα του Αώου.

Στο βάθος η φονική Τρεμπεσίνα...

George Papadakis

-Ο Ησίοδος Τσίγκος (φωτό 2)ήταν οκτώ ετών όταν ο πατέρας και τα αδέρφια του χάθηκαν στη Μικρασία το ’22 αντιστεκόμενοι στις ορδές των Τούρκων ατάκτων που μπήκαν στα Βουρλά λίγο πριν την καταστροφή.

Να προσέχεις τη μάνα σου» μου είχε πει πριν φύγει».

Και ήρθε η καταστροφή.

«Προχωρούσαμε στον δημόσιο δρόμο να σωθούμε.

Καταματωμένα τα πόδια απ’ τις τσουκνίδες. Τότε πέρασε ένας γέρος μ’ έναν αραμπά.

Μας ανέβασε πάνω και μας σκέπασε.

Οταν φτάσαμε στο Τσεσμέ, η μητέρα μου έβγαλε απ’ τον κόρφο της ένα πεντόλιρο. «Κράτησέ το κοκόνα μου, θα σου χρειαστεί.

Ο Αλλάχ μαζί σου».

Ηταν Τούρκος».

Δεκαεννέα χρόνια αργότερα ήταν έφεδρος ανθυπολοχαγός, διοικητής του 11ου Λόχου, του 14ου Συντάγματος, της θρυλικής V Μεραρχίας Κρητών.

Τη νύχτα της 29ης Ιανουαρίου 1941 και εν μέσω σφοδρής χιονοθύελλας ξεκίνησε και κατέκτησε από τους Ιταλούς μαζί με τους σαράντα άνδρες του ,την κορυφή της Τρεμπεσίνας (υψόμετρο 1923μ.) δια μέσου της νότιας, σχεδόν κατακόρυφης πλευράς.

Ο θρυλικός ήρωας τιμήθηκε με το χρυσούν Αριστείον Ανδρείας αλλά και το Μετάλλιον εξαιρέτων πράξεων για τις προσφορές του στα χρόνια της κατοχής υπηρετώντας στο Γενικό Νοσοκομείο Στρατού όπου εξασφάλιζε κρυ­φά γάλα για τα ορφανά.

Αργότερα όταν τελείωσε ο πόλεμος οι Ιταλοί του επέδωσαν εξαιρετικές τιμές, τέτοιες που δεν του απένειμε η Ελλάδα.

Στο Reggio Emila της Β. Ιταλίας σε πανηγυρική εκδήλωση ο Νομάρχης τόνισε: «όλοι σας έχετε γνωρίσει τον Έλληνα, τον έχετε σπουδάσει, τον έχετε μελετήσει.

Πάρτε τον Έλληνα χωρίς τα ελαττώματά του και τότε θα έχετε τον τιμημένο Τσίγκο Ησίοδο.

Στο πρό­σωπό του, ας τιμήσουμε τον Έλληνα Στρατιώτη και τον Έλληνα Άνθρωπο».

Ο Ησίοδος Τσίγκος διαβαζε μανιωδώς την εφημερίδα Καθημερινή από το… 1934 και μάλιστα μετά την προτροπή του Ελευθέριου Βενιζέλου!

«Διάβαζε «Καθημερινή» για να μαθαίνεις τη γλώσσα», έλεγε ο Βενιζέλος στον μικρό τότε Ησίοδο που από το ’23 και για δέκα χρόνια συνήθιζε να του πηγαίνει τις εφημερίδες κάθε που ο πρόεδρος βρισκόταν στα Χανιά.

Ο Ησίοδος Τσίγκος (που σπούδασε νομικά)έχει αποστείλει περισσότερα από 800 άρθρα και επιστολές στην Καθημερινή.

Το Λιοντάρι της Τρεμπεσίνας αναπαύεται στο Κοιμητήριο Ζωγράφου από την 26 Αυγούστου 2009, όπου και έφυγε από τη ζωή,στα 95 του χρόνια.

-Αμπρια=χαρακώματα

-Η τύχη των "Βενιζελικών" αυτών φαντάρων της 5ης μεραρχίας μετά την επίθεση των Γερμανών, ήταν η πλήρης εγκατάλειψη τους.

Σε αντίθεση με την αγωνία των ηγετών μας για την διαφυγή και του τελευταίου Βρετανού, από αυτούς τους ελάχιστους που ο Ουίνστον έστειλε για δόλωμα του Ράιχ.

Πολλοί πέθαναν στην πορεία θανάτου από την Αλβανία ως την Αθήνα, ξυπόλητοι και νηστικοί.

Και εγκλωβιστηκαν στην Αθήνα.

Ο Τσολάκογλου από εκεί τους έστειλε αιχμάλωτους πεσκέσι στους Ιταλούς στην Λάρισα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης(dulag 183).

Απο τους 1.100-1.300 στρατιώτες (3η φωτό)και συνολικά 1.500 έγκλειστοι στο στρατόπεδο,επεζησαν μονο 300 καθως οι στερήσεις,η ελονοσία τα βασανιστήρια τους εξολοθρευσαν (Από εκεί, χιλιάδες κρατούμενοι -ανάμεσά τους και πολλοί Έλληνες Εβραίοι- επιβιβάζονταν σε τρένα με προορισμό τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου στην Κεντρική Ευρώπη ή στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Γερμανία).

"Εθνική ομοψυχία"...μου έγραψε κάποιος...

Αμ δε...

Πάντα προδομενοι..."από μέσα".

Λιγότερα