Share |

Θεέ του ουρανού και του παντός,

αυτείν’ οι γραμματισμένοι,

αυτείν’ οι πολιτισμένοι,

έκαμαν και κάνουν αυτά τα λάθη…

Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ


Expedia

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026

Το «Αρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών» και οι μεσοπολεμικές ιδεολογικές διαμάχες


3 λ. 
Το «Αρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών» και οι μεσοπολεμικές ιδεολογικές διαμάχες
Συγχρόνως με την πανεπιστημιακή διδασκαλία, η έντονη πνευματική δραστηριότητα του Κ.Τσάτσου επεκτάθηκε στην έκδοση του περιοδικού «Αρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών» και στην ενίσχυση του περιοδικού «Προπύλαια» που εκδόθηκε από φοιτητές του.
Το «Αρχείο» κυκλοφόρησε από το 1929 ως τον Οκτώβριο του 1940 παρότι οι βασικοί του συντελεστές Π.Κανελλόπουλος και Κ.Τσάτσος ήταν εξόριστοι από την δικτατορία Μεταξά, ο μεν πρώτος από το 1937 ο δε δεύτερος από το 1939. Διευθυντής εμφανίζεται ο Ι.Θεοδωρακόπουλος. Προμετωπίδα είναι η φράση του Παρμενίδη «το γαρ αυτό νοεί εστίν τε και είναι».
Είναι αναμφισβήτητο ότι ταρακούνησε τα λιμνάζοντα ύδατα της ελληνικής πνευματικής ζωής. Η ακαδημαϊκή φιλοσοφική διανόηση κλήθηκε να αντιμετωπίσει μια ομάδα νέων στοχαστών, με λαμπρές σπουδές στην Γερμανία, που γνώριζε άριστα την σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη, μπορούσε να επικοινωνήσει με την νέα γενιά και να διαβάσει την αρχαία ελληνική σκέψη με γόνιμο και κριτικό, υπερβαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τον σχολαστικισμό και τις επιφανειακές προσεγγίσεις. Ταυτόχρονα η μαρξιστική-λενινιστική σχολή είτε στην σταλινική-κομματική της εκδοχή, είτε στην τροτσκιστική-«αρχειομαρξιστική» της πλευρά, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει με επιχειρήματα, όχι τον συνήθη ασφαλίτη ή ευσεβιστή θεολόγο, αλλά στοχαστές που είχαν διαβάσει στο πρωτότυπο τον Χέγκελ, τον Μάρξ, τον Ένγκελς, τον Λούκατς αλλά και τους πιο σοβαρούς κριτές τους όπως τον Μάξ Βέμπερ και τον Βέρνερ Σόμπαρτ. Όπως θα αποδειχθεί στην συνέχεια οι διάφορες ύβρεις περί φασισμού ή ναζισμού που διατυπώθηκαν εναντίον του Τσάτσου ή του Κανελλόπουλου δεν είχαν καμία αξιοπιστία και θεμελίωση αλλά απηχούσαν την ολοκληρωτική διάσταση της μαρξιστικής-λενινιστικής ιδεολογίας . Άλλωστε στα χρόνια της δικτατορίας Μεταξά οι δύο τελευταίοι θα διωχθούν και θα εξοριστούν με τον ανάλογο τρόπο που διώχθηκαν οι αντίπαλοί τους.
Η θεματική του περιοδικού ήταν ευρύτατη, πλούσια και περιλάμβανε συστηματική φιλοσοφία-γνωσιολογία, μεταφυσική, ηθική, ψυχολογία, αισθητική-, ιστορία της φιλοσοφίας, φιλοσοφία της ιστορίας, θεολογία, παιδεία, φιλολογία, φιλοσοφία του δικαίου, πολιτική φιλοσοφία, κοινωνιολογία, θεωρία φυσικών επιστημών, βιβλιοκριτικές, βιογραφικά σημειώματα και τέλος νεκρολογίες.
Αν οι επιρροές του Κ.Τσάτσου ήταν κύρια νεοκαντιανές, αυτές του Π.Κανελλόπουλου ήταν ευρύτερα από την γερμανική φιλοσοφία και κοινωνιολογία, από τον Β.Ζόμπαρτ, τον Φ.Ταίνις, τον Α.Βέμπερ, τον Μ.Βέμπερ,τον Σ. Γκεόργκε, τον Γ. Ζίμμελ, τον Φ.Οπενχάιμερ, τον Χ.Φράιερ. Με αυτό το τρόπο στο περιοδικό εξασφαλίστηκε ένας αξιοσημείωτος πνευματικός πλουραλισμός.
Λιγότερα

Spyros Koutroulis

4 λ. 
Το «Αρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών» και οι μεσοπολεμικές ιδεολογικές διαμάχες
Συγχρόνως με την πανεπιστημιακή διδασκαλία, η έντονη πνευματική δραστηριότητα του Κ.Τσάτσου επεκτάθηκε στην έκδοση του περιοδικού «Αρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών» και στην ενίσχυση του περιοδικού «Προπύλαια» που εκδόθηκε από φοιτητές του.
Το «Αρχείο» κυκλοφόρησε από το 1929 ως τον Οκτώβριο του 1940 παρότι οι βασικοί του συντελεστές Π.Κανελλόπουλος και Κ.Τσάτσος ήταν εξόριστοι από την δικτατορία Μεταξά, ο μεν πρώτος από το 1937 ο δε δεύτερος από το 1939. Διευθυντής εμφανίζεται ο Ι.Θεοδωρακόπουλος. Προμετωπίδα είναι η φράση του Παρμενίδη «το γαρ αυτό νοεί εστίν τε και είναι».
Είναι αναμφισβήτητο ότι ταρακούνησε τα λιμνάζοντα ύδατα της ελληνικής πνευματικής ζωής. Η ακαδημαϊκή φιλοσοφική διανόηση κλήθηκε να αντιμετωπίσει μια ομάδα νέων στοχαστών, με λαμπρές σπουδές στην Γερμανία, που γνώριζε άριστα την σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη, μπορούσε να επικοινωνήσει με την νέα γενιά και να διαβάσει την αρχαία ελληνική σκέψη με γόνιμο και κριτικό, υπερβαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τον σχολαστικισμό και τις επιφανειακές προσεγγίσεις. Ταυτόχρονα η μαρξιστική-λενινιστική σχολή είτε στην σταλινική-κομματική της εκδοχή, είτε στην τροτσκιστική-«αρχειομαρξιστική» της πλευρά, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει με επιχειρήματα, όχι τον συνήθη ασφαλίτη ή ευσεβιστή θεολόγο, αλλά στοχαστές που είχαν διαβάσει στο πρωτότυπο τον Χέγκελ, τον Μάρξ, τον Ένγκελς, τον Λούκατς αλλά και τους πιο σοβαρούς κριτές τους όπως τον Μάξ Βέμπερ και τον Βέρνερ Σόμπαρτ. Όπως θα αποδειχθεί στην συνέχεια οι διάφορες ύβρεις περί φασισμού ή ναζισμού που διατυπώθηκαν εναντίον του Τσάτσου ή του Κανελλόπουλου δεν είχαν καμία αξιοπιστία και θεμελίωση αλλά απηχούσαν την ολοκληρωτική διάσταση της μαρξιστικής-λενινιστικής ιδεολογίας . Άλλωστε στα χρόνια της δικτατορίας Μεταξά οι δύο τελευταίοι θα διωχθούν και θα εξοριστούν με τον ανάλογο τρόπο που διώχθηκαν οι αντίπαλοί τους.
Η θεματική του περιοδικού ήταν ευρύτατη, πλούσια και περιλάμβανε συστηματική φιλοσοφία-γνωσιολογία, μεταφυσική, ηθική, ψυχολογία, αισθητική-, ιστορία της φιλοσοφίας, φιλοσοφία της ιστορίας, θεολογία, παιδεία, φιλολογία, φιλοσοφία του δικαίου, πολιτική φιλοσοφία, κοινωνιολογία, θεωρία φυσικών επιστημών, βιβλιοκριτικές, βιογραφικά σημειώματα και τέλος νεκρολογίες.
Αν οι επιρροές του Κ.Τσάτσου ήταν κύρια νεοκαντιανές, αυτές του Π.Κανελλόπουλου ήταν ευρύτερα από την γερμανική φιλοσοφία και κοινωνιολογία, από τον Β.Ζόμπαρτ, τον Φ.Ταίνις, τον Α.Βέμπερ, τον Μ.Βέμπερ,τον Σ. Γκεόργκε, τον Γ. Ζίμμελ, τον Φ.Οπενχάιμερ, τον Χ.Φράιερ. Με αυτό το τρόπο στο περιοδικό εξασφαλίστηκε ένας αξιοσημείωτος πνευματικός πλουραλισμός.
Λιγότερα


Spyros Koutroulis

7 λ. 
Το «Αρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών» και οι μεσοπολεμικές ιδεολογικές διαμάχες
Συγχρόνως με την πανεπιστημιακή διδασκαλία, η έντονη πνευματική δραστηριότητα του Κ.Τσάτσου επεκτάθηκε στην έκδοση του περιοδικού «Αρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών» και στην ενίσχυση του περιοδικού «Προπύλαια» που εκδόθηκε από φοιτητές του.
Το «Αρχείο» κυκλοφόρησε από το 1929 ως τον Οκτώβριο του 1940 παρότι οι βασικοί του συντελεστές Π.Κανελλόπουλος και Κ.Τσάτσος ήταν εξόριστοι από την δικτατορία Μεταξά, ο μεν πρώτος από το 1937 ο δε δεύτερος από το 1939. Διευθυντής εμφανίζεται ο Ι.Θεοδωρακόπουλος. Προμετωπίδα είναι η φράση του Παρμενίδη «το γαρ αυτό νοεί εστίν τε και είναι».
Είναι αναμφισβήτητο ότι ταρακούνησε τα λιμνάζοντα ύδατα της ελληνικής πνευματικής ζωής. Η ακαδημαϊκή φιλοσοφική διανόηση κλήθηκε να αντιμετωπίσει μια ομάδα νέων στοχαστών, με λαμπρές σπουδές στην Γερμανία, που γνώριζε άριστα την σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη, μπορούσε να επικοινωνήσει με την νέα γενιά και να διαβάσει την αρχαία ελληνική σκέψη με γόνιμο και κριτικό, υπερβαίνοντας με αυτόν τον τρόπο τον σχολαστικισμό και τις επιφανειακές προσεγγίσεις. Ταυτόχρονα η μαρξιστική-λενινιστική σχολή είτε στην σταλινική-κομματική της εκδοχή, είτε στην τροτσκιστική-«αρχειομαρξιστική» της πλευρά, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει με επιχειρήματα, όχι τον συνήθη ασφαλίτη ή ευσεβιστή θεολόγο, αλλά στοχαστές που είχαν διαβάσει στο πρωτότυπο τον Χέγκελ, τον Μάρξ, τον Ένγκελς, τον Λούκατς αλλά και τους πιο σοβαρούς κριτές τους όπως τον Μάξ Βέμπερ και τον Βέρνερ Σόμπαρτ. Όπως θα αποδειχθεί στην συνέχεια οι διάφορες ύβρεις περί φασισμού ή ναζισμού που διατυπώθηκαν εναντίον του Τσάτσου ή του Κανελλόπουλου δεν είχαν καμία αξιοπιστία και θεμελίωση αλλά απηχούσαν την ολοκληρωτική διάσταση της μαρξιστικής-λενινιστικής ιδεολογίας . Άλλωστε στα χρόνια της δικτατορίας Μεταξά οι δύο τελευταίοι θα διωχθούν και θα εξοριστούν με τον ανάλογο τρόπο που διώχθηκαν οι αντίπαλοί τους.
Η θεματική του περιοδικού ήταν ευρύτατη, πλούσια και περιλάμβανε συστηματική φιλοσοφία-γνωσιολογία, μεταφυσική, ηθική, ψυχολογία, αισθητική-, ιστορία της φιλοσοφίας, φιλοσοφία της ιστορίας, θεολογία, παιδεία, φιλολογία, φιλοσοφία του δικαίου, πολιτική φιλοσοφία, κοινωνιολογία, θεωρία φυσικών επιστημών, βιβλιοκριτικές, βιογραφικά σημειώματα και τέλος νεκρολογίες.
Αν οι επιρροές του Κ.Τσάτσου ήταν κύρια νεοκαντιανές, αυτές του Π.Κανελλόπουλου ήταν ευρύτερα από την γερμανική φιλοσοφία και κοινωνιολογία, από τον Β.Ζόμπαρτ, τον Φ.Ταίνις, τον Α.Βέμπερ, τον Μ.Βέμπερ,τον Σ. Γκεόργκε, τον Γ. Ζίμμελ, τον Φ.Οπενχάιμερ, τον Χ.Φράιερ. Με αυτό το τρόπο στο περιοδικό εξασφαλίστηκε ένας αξιοσημείωτος πνευματικός πλουραλισμός.
Λιγότερα

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αντώνης ΑνδρουλιδάκηςΤΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ

 


Αντώνης Ανδρουλιδάκης

28 Μαΐου στις 2:55 μ.μ. 
ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ
Ο έρωτας αρχίζει πραγματικά τη στιγμή που το σώμα ξυπνά. Όχι μόνο η σκέψη, όχι μόνο η φαντασία, αλλά το ίδιο το σώμα. Σαν κάτι ξεχασμένο να επιστρέφει αργά μέσα του. Σαν να θυμάται ξανά πως είναι φτιαγμένο όχι μόνο για να λειτουργεί αλλά και για να αισθάνεται, να βιώνει.
Ο αληθινός έρωτας δεν ενεργοποιεί μόνο την καρδιά. Ενεργοποιεί ολόκληρο τον αισθητηριακό κόσμο του ανθρώπου και οι πέντε αισθήσεις παύουν να είναι απλώς βιολογικοί μηχανισμοί και μετατρέπονται σε γλώσσες οικειότητας. Σε διαλέκτους και ντοπιολιαλές μιας νέας χώρας που τώρα ανακαλύπτεται.
Ο έρωτας βλέπει, αγγίζει, ακούει, μυρίζει, γεύεται κι άνθρωπος ολόκληρος μετέχει.
Το β λ έ μ μ α γίνεται στέγη και τόπος. Δεν κοιτάζεις απλώς τον άλλον, μένεις εκεί λίγο περισσότερο μέσα του. Παρατηρείς το φως στα μάτια, τον τρόπο που χαμογελά όταν νιώθει ασφαλής, τις μικρές κινήσεις του προσώπου. Τα ίχνη που ο διαβάτης χρόνος αφήνει πίσω του. Τα βλέμματα αγγίζουν πριν ακόμη αγγίξουν τα χέρια και τα χρώματα τριγύρω στιλβώνονται με το γυαλιστερό λούστρο του άφθαρτου καινούργιου.
«Ἰδοὺ εἶ καλὴ, ἡ πλησίον μου, ἰδοὺ εἶ καλὴ· οἱ ὀφθαλμοί σου περιστεραί.»
Το βλέμμα εδώ δεν είναι παρατήρηση αλλά θαυμασμός καθώς ο άλλος φωτίζεται από μέσα και ο Έρωτας αλλάζει τον τρόπο της θέασης-σαν να φορά κανείς εκείνα τα "κόκκινα γυαλιά" του τραγουδιού που "όλα γύρω σινεμά τα βλέπει".
Ύστερα έρχεται η α φ ή. Ένα χέρι στον αυχένα. Μια αγκαλιά. Τα γόνατα που ακουμπούν τυχαία. Το σώμα χαλαρώνει αργά σαν να του επιτρέπεται επιτέλους να κατεβάσει τις άμυνές του.
Το χάδι στον έρωτα δεν είναι μόνο επιθυμία· είναι επιβεβαίωση ύπαρξης. Ένα πιστοποιητικό, ένα μαρτυρίκι στη βάφτιση της πλήρους ζωής. Σαν να λέει «Σε νιώθω εδώ. Υπάρχεις για μένα.»
Κι η αγκαλιά αποκτά σχεδόν υπαρξιακή διάσταση. «Ἡ ἀριστερὰ αὐτοῦ ὑπὸ τὴν κεφαλήν μου καὶ ἡ δεξιὰ αὐτοῦ περιλήψεταί με.»
Σαν το σώμα να βρίσκει για λίγο σπίτι μέσα στο σώμα του άλλου.
Ακόμη και η ό σ φ ρ η σ η αλλάζει όταν ερωτευόμαστε. Η μυρωδιά του δέρματος, των μαλλιών, του λαιμού μένει μέσα στη μνήμη πιο βαθιά απ’ όσο φανταζόμαστε. Γιατί η επιθυμία είναι πάντοτε πιο σωματική απ’ όσο επιτρέπει ο πολιτισμός μας να παραδεχτούμε.
«Ὀσμὴ μύρων σου ὑπὲρ πάντα τὰ ἀρώματα.» Ο άλλος αγαπιέται ακόμη και μέσα από την ευωδιά της απουσίας του.
Η α κ ο ή επίσης μεταμορφώνεται. Η φωνή γίνεται τόπος, καθώς μαθαίνεις τις παύσεις του άλλου, το γέλιο του, την ανάσα του μέσα στη σιωπή. Οι άνθρωποι ηρεμούμε μόνο και μόνο επειδή ακούμε τον τρόπο που ο άλλος λέει το όνομά μας.
«Φωνὴ ἀδελφιδοῦ μου· ἰδοὺ οὗτος ἥκει.»
Η φωνή προηγείται της παρουσίας και ο ερωτευμένος αναγνωρίζει τον άλλον πριν ακόμη τον δει.
Και ύστερα υπάρχει η γ ε ύ σ η.
Το φιλί που καταργεί τον πανδαμάτωρα χρόνο. Σαν το σώμα να λέει εκεί όπου οι λέξεις αποτυγχάνουν «Σε πεινώ, Σε διψώ μέσα στον κόσμο.»
«Φιλησάτω με ἀπὸ φιλημάτων στόματος αὐτοῦ.» διότι «Γλυκεῖα ἡ φάρυγξ αὐτοῦ, καὶ ὅλος ἐπιθυμία.»
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο συγκλονιστικό στον έρωτα: ότι μας επιστρέφει στο σώμα. Στους καιρούς όπου οι άνθρωποι ζούμε όλο και περισσότερο μέσα σε οθόνες, άγχος, υπερδιέγερση και αποσύνδεση, ο έρωτας μάς αναγκάζει να κατοικήσουμε ξανά τις αισθήσεις μας.
Να αγγίξουμε. Να κοιτάξουμε. Να μυρίσουμε. Να ακούσουμε.
Να νιώσουμε. Λες και το σώμα θυμάται ξανά ότι δεν γεννήθηκε μόνο για να παράγει, να αποδίδει και να επιβιώνει. Αλλά και για να συγκινείται.
Και ίσως γι’ αυτό ο έρωτας θεραπεύει μερικές φορές τόσο βαθιά. Όχι επειδή λύνει όλα τα τραύματα, αλλά επειδή για λίγο μας ξανασυνδέει με κάτι σχεδόν ιερό: την αίσθηση ότι, να πάρει η ευχή, είμαστε ακόμη ζωντανοί!
Λιγότερα
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πατρίδα δανεισμένη (Αντιμνημονιακό cd)

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μίκης Θεοδωράκης - Antonio Torres Heredia I Official Audio Release

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (1898-1936)

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ 


2 ώρ. 

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Γεννήθηκε : 5 Ιουνίου 1898

Δολοφονήθηκε: 19 Αυγούστου 1936, Γρανάδα, Ισπανία. Συνελήφθη από φαλαγγίτες στη Γρανάδα. Κρατήθηκε για 1–2 νύχτες σε αυτοσχέδιο κρατητήριο. Στις 19 Αυγούστου 1936 οδηγήθηκε στο Βιθνάρ και τουφεκίστηκε χωρίς δίκη. Οι συνθήκες παραμένουν εν μέρει ασαφείς, αλλά όλες οι αξιόπιστες ιστορικές πηγές μιλούν για πολιτική δολοφονία.
Ο διάσημος και ο πιο πολυμεταφρασμένος Ισπανός συγγραφέας όλων των εποχών.
Έγραψε ποιήματα και θεατρικά έργα. Τα πιό σπουδαία είναι
Bodas de sangre - Ματωμένος Γάμος (1933)
Yerma - Γέρμα (1934)
La casa de Bernarda Alba -Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα (1936)
Το εξοχικό του σπίτι όπου και δολοφονήθηκε έγινε το 1995 Μουσείο στην καρδιά του πάρκου Federico García Lorca της Γρανάδας .
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026

Γιάνης Βαρουφάκης: Αριστερά είναι εδώ!

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026

«Τα μνημόνια θα εξαφανίσουν την Ελλάδα»- Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πανελλαδικές εξετάσεις: Οι «χρυσές σχολές» για τα επαγγέλματα του μέλλοντος | Καλημέρα | 31/05/2026

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αντώνης ΑνδρουλιδάκηςΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

2 ώρ. 
ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Αγαπητές γυναίκες,
ίσως ένα από τα πιο ύπουλα ψέματα που σας αφηγήθηκε ο πολιτισμός μας να είναι ότι η αξία σας βρίσκεται στο πόσο πολύ σας επιθυμούν.
Από πολύ νωρίς μάθατε να κοιτάζετε τον εαυτό σας μέσα από ξένα μάτια. Να αναρωτιέστε αν είστε αρκετά όμορφες. Αρκετά ελκυστικές. Αρκετά ποθητές. Να περιμένετε από το βλέμμα ενός άνδρα να σας επιστρέψει την αίσθηση της αξίας σας. Σαν να έπρεπε κάποιος άλλος να πιστοποιήσει την ύπαρξή σας. Σαν να έπρεπε να σας επιλέξουν για να νιώσετε ότι αξίζετε.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβετε, η επιθυμία άρχισε να μπερδεύεται με την αγάπη. Η διεκδίκηση με τη φροντίδα. Η ζήλια με το ενδιαφέρον. Η εμμονή με το πάθος. Η κατάκτηση με τον έρωτα.
Και τότε συμβαίνει κάτι ακόμη. Πολλές γυναίκες αρχίζουν να πιστεύουν ότι αν κάποιος τις θέλει πολύ, τότε τις αγαπά πολύ.
Όμως αυτά δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η επιθυμία λέει «Σε θέλω.» ενώ η αγάπη λέει: «Σε βλέπω. Σε νιώθω.»
Η αγάπη είναι κάτι διαφορετικό. Η αγάπη αρχίζει όταν ο άλλος παύει να σε βλέπει ως απάντηση στις ανάγκες του και αρχίζει να σε βλέπει ως πρόσωπο. Όταν μπορεί να συναντήσει όχι μόνο την ομορφιά σου αλλά και τους φόβους σου. Όχι μόνο τη λάμψη σου αλλά και τις πληγές σου. Όχι μόνο αυτό που του προσφέρεις αλλά και αυτό που είσαι.
Γι' αυτό να είστε προσεκτικές με τους ανθρώπους που σας θέλουν πολύ αλλά σας βλέπουν λίγο. Με τους ανθρώπους που σας διεκδικούν ασταμάτητα αλλά δεν ενδιαφέρονται να σας γνωρίσουν. Με τους ανθρώπους που μιλούν αδιάκοπα για το πόσο πολύ σας χρειάζονται αλλά ελάχιστα για το ποια είστε.
Γιατί κάποιος μπορεί να είναι τρελός από επιθυμία για εσάς και να μην έχει αγαπήσει ούτε μια στιγμή την ψυχή σας.
Γι' αυτό θέλω να σας πω κάτι που ίσως δεν ακούγεται αρκετά συχνά: Η μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης δεν είναι ότι κάποιος σας διεκδικεί. Είναι ότι σας σέβεται. Δεν είναι ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εσάς. Είναι ότι χαίρεται που υπάρχετε ακόμη και όταν δεν τον υπηρετείτε. Δεν είναι ότι σας ζηλεύει. Είναι ότι εμπιστεύεται την ελευθερία σας.
Αγαπητές γυναίκες,
απελευθερωθείτε από τα στερεότυπα που σας κληροδότησαν γενιές ανθρώπων που έμαθαν να αγαπούν μέσα από τον φόβο, την έλλειψη και την εξάρτηση. Από τα πρότυπα σχέσης που σας δίδαξαν τραυματισμένοι γονείς, οι οποίοι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν με όσα γνώριζαν, αλλά συχνά μπέρδεψαν την αγάπη με την ανάγκη, τη φροντίδα με την αυτοθυσία και την αφοσίωση με την υποταγή. Δεν είστε υποχρεωμένες να συνεχίσετε την ιστορία τους. Μπορείτε να γράψετε μια καινούρια και για σας, αλλά και για τα παιδιά σας.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν ζητά να μικρύνετε για να χωρέσετε μέσα στις ανάγκες της. Δεν ζητά να γίνετε τρόπαιο. Δεν ζητά να γίνετε καθρέφτης. Δεν ζητά να γίνετε επιβεβαίωση. Δεν ζητά να γίνετε αντικείμενο.
Σας συναντά ως πρόσωπα. Ως κόσμους ολόκληρους. Ως υπάρξεις που δεν ανήκουν σε κανέναν.
Κι ίσως η πιο βαθιά μορφή γυναικείας χειραφέτησης να αρχίζει τη στιγμή που μια γυναίκα παύει να αναρωτιέται «Πόσο με θέλει;»
και αρχίζει να ρωτά «Πόσο με βλέπει;» «Πόσο με νιώθει;» «Πόσο χώρο έχει η αλήθεια μου μέσα στη σχέση μαζί του;»
Με αγάπη,
Ένας άνδρας που ακόμη μαθαίνει τη διαφορά ανάμεσα στο να αγαπά και στο να κατέχει.
Λιγότερα
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ : ΖΩΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα
Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, άναψε χθες (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Κώστας Τσιαντής


«…ανέστιος ειν’, που χαίρεται αν ξεσπάσει
ανάμεσα σε φίλους και δικούς ξέφρενη αμάχη.»
Όμηρος (Ι, 63-64)

Του Ηλία Σιαμέλου (Από antibaro 7/12/2010)

Όντας περαστικός, είπα, το βλέφαρό μου για λίγο ν’ ακουμπήσω στου διαδικτύου τις φιλικές ιστοσελίδες! Να δω τα εκθέματα της σκέψης των πολλών, ν’ ακούσω τις ιαχές τους. Όμως άλλα είδαν τα μάτια μου στο θαμποχάρακτο κατώφλι τους. Ο ένας κρατάει την πύρινη ρομφαία, ο άλλος κοντάρια και παλούκια και πιο πέρα ο φίλος τρίβει την τσακμακόπετρά του, εκεί απόκοντα, στις νοτισμένες αναφλέξεις του συστήματος.
-Ω, είπα, ω θεληματάρικα παιδιά, που παίζετε κρυφτό, στα πιο ρηχά σοκάκια ενός εξωνημένου καθεστώτος. Κύματα, κύματα έρχονται τα λόγια σας με θόρυβο και φεύγουν. Δεν έχουν φτερά, δεν έχουν μέσα τους τούς ήχους των πονεμένων.
Μόνο να, κατηγόριες, κατηγόριες, και λόγια επικριτικά από ανθρώπους που εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί κάτοχοι της αλήθειας. Κι όλα αυτά, τούτη τη μαύρη ώρα της γενικευμένης υπνογένειας! Δε μπορεί, είπα, κάπου θα υπάρχει η συζυγία των ψυχών, κάπου το πάρτι της στενοποριάς θα πάρει τέλος.
Μα τι θέλω να πω; Για ποιο πράγμα τόση ώρα τσαμπουνάω; Ναι, ναι, μα για του λύκου το χιονισμένο πέρασμα μιλάω ! Μια κίνηση έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης και πέσανε όλοι πάνω του για να τον φάνε. Και δε ρίχτηκαν πάνω του οι οχτροί, δεν όρμησε πάνω του της Νέας Τάξης η αρμάδα. Όρμησε το ίδιο το περιοδικό «Ρεσάλτο»! Όρμησε το μετερίζι εκείνο που στις σελίδες του την άστεγη ψυχή μας τόσα χρόνια είχαμε αποθέσει!

Είμαι στο Κοιμητήριο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας μου. «Ερευνώ πέρα τον ορίζοντα και, σκύβοντας προσπαθώ με τα δάχτυλα να καθαρίσω την πλάκα του τάφου νάρθει ν’ ακουμπήσει η σελήνη…»*. Ναι, εκείνη μου το έλεγε: Πρόσεχε, πρόσεχε τον κόσμο μας. Πρόσεχε τους ανθρώπους, ενώ μου απάγγελνε με δάκρυα τους στίχους του αγαπημένου της ποιητή : «Αυτός αυτός ο κόσμος /ο ίδιος κόσμος είναι… Στη χάση του θυμητικού / στο έβγα των ονείρων … Αυτός ο ίδιος κόσμος / αυτός ο κόσμος είναι. Κύμβαλο κύμβαλο / και μάταιο γέλιο μακρινό!»…**
Σκέφτομαι, σκέφτομαι κι άκρη δε βρίσκω. «Τελικά αυτή η άμυνα που θα μας πάει, σαν μας μισήσουνε κι’ οι λυγαριές;»** *

Ναι, στο τέλος θα μισήσουμε τον ίδιο μας το εαυτό ή θα τρελαθούμε. Δε γίνεται τη μια μέρα να βάζεις στο εξώφυλλο του «Ρεσάλτο» τη φωτογραφία του Μίκη και την άλλη βάναυσα να τον λοιδορείς. Δε γίνεται τη μια μέρα να ελπίζεις στο φως και την άλλη να γουρουνοδένεσαι με το σκοτάδι. Δε γίνεται τη μια μέρα να προβάλλεις τις απόψεις του και την άλλη να τον ταυτίζεις με τη …Ντόρα!
Είναι αυτή η θαμπούρα απ’ την κακοσυφοριασμένη αιθάλη της Αθήνας που επηρεάζει ανθρώπους και αισθήματα; Είναι η πωρωμένη σκιά του Στάλιν που κατευθύνει ακόμη και σήμερα την εγκληματική παραλυσία των όντων;

Δεν έχω πρόθεση να ενταχτώ στο κίνημα του Θεοδωράκη. Όμως δε μπορώ να πω ότι δε χαίρομαι, όταν ακούω να ξεπετάγονται σπίθες μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είτε αυτές προέρχονται από απλούς ανθρώπους ή από ανεμογέννητους προλάτες πρωτοπόρους. Φτάνει αυτές οι σπίθες να ανάψουν φωτιές, για να καεί τούτο το σάπιο καθεστώς, τούτη η παπανδρεοποιημένη χολέρα. Αν εμείς οι ξεπαρμένοι «κονταροχτυπιόμαστε» μέσα στης πένας τη χλομάδα κι είμαστε ανίκανοι ν’ ανάψουμε μια σπίθα στου καλυβιού μας τη γωνιά, ας αφήσουμε τουλάχιστον κάποιες περήφανες ψυχές να κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερα. Ας μην σηκώνουμε αμάχες κι ας μην πετάμε ανέσπλαγχνες κορώνες, όταν κάποιο κίνημα είναι ακόμη στα σπάργανα και δεν έχει δείξει το πρόσωπό του. Εκτός κι αν η μικρόνοιά μας ενοχλήθηκε, όταν ο Μίκης κάλεσε επίσημα τους Ανεξάρτητους πολίτες σε ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, σε κυβερνητικά ή μη σχέδια, που Ηθικά, Εθνικά, Δημοκρατικά, Ιστορικά, κατατείνουν στην υποτέλεια του Ελληνισμού.

Όμως, παρά το αλυσόδεμα, παρά τα μύρια δεινά που μας σωρεύουν, τούτος ο βράχος, που λέγεται Ελλάδα, εκπέμπει την κραυγή του. Και οι κραυγές του Μίκη, και οι κραυγές χιλιάδων αγωνιστών, όποιου χρώματος και νάναι, σε πείσμα κάθε ψωροκύβερνου, σε πείσμα κάθε καθεστωτικού βαρδιάνου, κάποια στιγμή θα ενωθούν, κάποια στιγμή στον άνεμο θα ανεβούν, για ν’ ακουστούν, να πιάσουν τόπο. Γιατί «κι ένας που έχει μυαλό νήπιου καταλαβαίνει, πως τώρα η Ελλάδα στην άκρα του άπατου γκρεμού κοντοζυγώνει»****

* Νίκος Εγγονόπουλος
** Οδυσσέας Ελύτης, «Το Άξιον Εστί»
*** Νίκος Εγγονόπουλος
****Όμηρος (Η, 379-482) , παράφραση.

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ- ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΙΚΗ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΑΡΝΗΣΗ: ΣΕΦΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)

ΠΛΑΤΕΙΑ - Άμεση Δημοκρατία (Real Democracy)